บทที่ 61 เจ้าซาลาเปาน้อย ภารกิจปกป้องเสี่ยวซิง เป็นหน้าที่ของทุกคน

อวี๋หว่านเอ๋อร์หรี่ตามองหาคน นึกว่าซางหว่านซิงจะยืนเซ่อตากแดดอยู่หน้าประตู แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา

"กล้าดียังไงถึงมาสาย?"

เฉียนไหลอารมณ์ขึ้นทันที ลืมไปสนิทว่าตัวเองเป็นฝ่ายจงใจมาสายไปครึ่งชั่วโมง

"เดี๋ยวฉันโทรหาเธอเอง" ซางอวี่ฉิงรีบควักมือถือออกมา

ไม่นาน เสียงสัญญาณสายเรียกเข้าก็ดังขึ้น

แล้วก็ถูกตัดสาย

ทั้งสามคน: "…"

"โทรอีก!"

วันนี้แม่กำชับให้เธอมาช่วยซางหว่านซิงเลือกชุดใส่ไปงานเลี้ยงวันเสาร์ จะปล่อยให้เสียเรื่องไม่ได้เด็ดขาด

ซางอวี่ฉิงโทรซ้ำ

ถูกตัดสายอีกรอบ

เวลาผ่านไปสิบนาที ทั้งสามคนไม่มีความสุขุมเหมือนตอนเพิ่งลงจากรถอีกต่อไป ต่างเหงื่อไหลไคลย้อยจนชุ่มตัว

"โทร! ต่อ! ไป!" เฉียนไหลเค้นเสียงลอดไรฟัน

คราวนี้ ปลายสายไม่ได้ตัดไป เพียงแต่…

เสียงเรียกเข้าดูเหมือนจะดังอยู่ใกล้ๆ ตัวจนทั้งสามคนต้องหันขวับไปมองตามทิศทางของเสียง

ภาพที่เห็นคือด้านหลังกระจกใสบานใหญ่ของร้านสตาร์บัคส์ข้างๆ มีมือขาวผ่องคู่หนึ่งหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา

ก่อนจะโบกมือผ่านกระจกออกมาราวกับไม่ใส่ใจ

เพราะมุมนั้นย้อนแสง จึงมองหน้าตาไม่ชัดเจน

เฉียนไหลปัดมือซางอวี่ฉิงที่แสร้งทำเป็นห้ามปราม แล้วผลักประตูร้านสตาร์บัคส์เดินดุ่มเข้าไปอย่างเดือดดาล!

ซางหว่านซิงซึ่งจงใจเลือกที่นั่งริมหน้าต่างกำลังเอนหลังพิงพนักอย่างเกียจคร้าน ดื่มกาแฟพลางตากแอร์ฉ่ำใจ ผิดกับฝั่งพวกเฉียนไหลที่ใบหน้าแดงก่ำเพราะแดดเผา หยาดเหงื่อละเลงจนเครื่องสำอางที่แต่งมาอย่างประณีตเริ่มเยิ้ม

ดูซอมซ่อสิ้นดี!

"ซาง… หว่าน…" เสียงของเฉียนไหลชะงักค้าง

เธอมองใบหน้าตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ

งดงามปานนี้ ทั้งยังเย็นชาดุจน้ำแข็ง

ดูโดดเด่นสะกดสายตาและเปี่ยมเสน่ห์ชวนมอง

"ซางหว่านซิงเหรอ?" คนที่รับไม่ได้ที่สุดกลับเป็นอวี๋หว่านเอ๋อร์ พลันที่หายตกตะลึง ไฟริษยาก็ปะทุขึ้นในแววตาทันที

ซางหว่านซิงสภาพอุบาทว์ตาคนเดิมหายไปไหนแล้ว?

"พวกเธอมาสายไปครึ่งชั่วโมง"

ซางหว่านซิงกวาดตามองหน้าทั้งสามคนอย่างเฉยเมย ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่หน้าของเฉียนไหล

แววตาไร้ระลอกคลื่นความรู้สึก

ดูท่าคนนี้คงเป็นลูกพี่ลูกน้องคนสำคัญสินะ

"เธอ…" เฉียนไหลใช้เวลาตั้งนานกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ หลังผ่านความตกตะลึงสั้นๆ ออร่าความมั่นใจก็หดหายไปเกินครึ่ง

ซางหว่านซิงลุกขึ้นยืน ซางอวี่ฉิงสะดุ้งถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ

ซางหว่านซิงปรายตามองยิ้มๆ ก่อนจะยกมือโยนแก้วกาแฟที่ดื่มหมดแล้วลงถังขยะโดยไม่หันไปมองแม้แต่น้อย

ปัง! ลงกลางถังอย่างแม่นยำ!

ทั้งสามคน: "…"

ในที่สุดเฉียนไหลก็เข้าใจแล้วว่าที่ซางอวี่ฉิงบอกว่าซางหว่านซิง 'เปลี่ยนไป' นั้นหมายถึงอะไร ในอกพลันอึดอัด หงุดหงิด และริษยาปนเปกันไปหมด

"แต่งหน้าแต่งตัวแบบนี้ อุบาทว์สิ้นดี!"

เธอขึ้นเสียงค่อนข้างดัง คู่รักโต๊ะข้างๆ ถึงกับเงยหน้ามองแล้วก้มลงแอบยิ้มเยาะ

สายตาคล้ายจะบอกว่า 'สวยขนาดนี้ยังว่าทุเรศ แล้วหน้าอย่างเธอมิเรียกว่าขี้เหร่จนระเบิดเลยเหรอ?'!

"ไปลบหน้าแล้วแต่งกลับมาเหมือนเดิมเดี๋ยวนี้!"

เฉียนไหลออกคำสั่งเสียงแข็ง

ซางหว่านซิงเลิกคิ้ว ขยับตัวเนิบนาบ พยายามสะกดอารมณ์หงุดหงิดเย็นชาเอาไว้

"ป่วยก็ไปรักษา อย่าปล่อยให้เรื้อรัง"

เธอล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง ท่าทางกร้าวแกร่งเต็มขั้น แผ่กลิ่นอายอันตรายจนเด่นชัดว่าอย่ามาแหยม ก่อนจะเดินผ่านทั้งสามคนไปยังประตูร้านสตาร์บัคส์ส่วนที่เชื่อมกับห้างโดยไม่ชายตามอง

หน้าประตูทางเข้า

คณะผู้บริหารระดับสูงของห้างสรรพสินค้าจิ่วโจวต่างยืนเข้าแถวรอต้อนรับหน้าประตูหมุนอย่างสงบปากสงบคำ

สิบนาทีให้หลัง รถไมบัคสีดำขลับคันหรูแล่นมาจอดเทียบ หัวใจของทุกคนลอยขึ้นไปอยู่ที่คอหอย

ประตูรถเปิดออก

ก้อนแป้งตัวน้อยวัยห้าขวบกระโดดตุ๊บลงมา

เจ้าตัวเล็กใส่ชุดดำทั้งตัวดูเท่เฉียบ บนหน้าสวมแว่นกันแดดอันจิ๋ว

แผ่ออร่าความนิ่งขรึม ที่คอคล้องกล้องส่องทางไกลอันเล็กไว้ ไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยปาก ในรถก็มีคนก้าวตามลงมาอีกคน เป็นฉีเยี่ยนที่แต่งดำล้วนเช่นกันและสวมแว่นกันแดดทรงเดียวกัน ลุคนี้ดูผิดกับมาดหนุ่มเจ้าสำราญตอนอยู่เกาะซาอวี่ลิบลับ

ทว่าทุกคนยังไม่ทันจะได้ผ่อนลมหายใจ ตัวจริงเสียงจริงก็ปรากฏกาย

ซืออวี้ไป๋นั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีหยวนอีคอยเข็นให้ บรรยากาศหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจประหนึ่งพายุหิมะซัดกระหน่ำกลางฤดูร้อนแผ่เข้าปะทะหน้า จนผู้บริหารระดับสูงของห้างสรรพสินค้าจิ่วโจวแทบไม่กล้าหายใจ

ท่านซือ

พวกเขาไม่ได้พบหน้าท่านมาหลายปีแล้ว

เจ้าซาลาเปาน้อยเอียงคอชำเลืองมองคุณลุง ยู่ปากทำแก้มป่องอย่างแง่งอน

ความเย็นชาของคนตัวโตกับเด็กตัวกะเปี๊ยกถอดแบบกันมาเป๊ะ ใครมองก็รู้ว่าเป็นคนบ้านเดียวกัน

ขบวนคนเดินเข้าสู่ตัวห้างสรรพสินค้าอย่างยิ่งใหญ่อลังการ

ฉีเยี่ยนเปลี่ยนมาช่วยเข็นรถให้ซืออวี้ไป๋ "ไหนสั่งให้พวกเราเงียบปาก ไหนบอกว่าไม่มาไง?"

คณะผู้บริหารเว้นระยะห่างเดินตามหลังมาติดๆ แต่ละคนหอบเหนื่อยและมึนงงไปหมด ไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ดีๆ ถึงได้มาตรวจเยี่ยมด้วยตัวเอง หรือว่าเกิดเรื่องผิดพลาดตรงไหนขึ้น?

ทุกคนล้วนใจคอไม่ดี

"ชิปตัวนั้นฉันดูแล้ว ฝีมือคุ้นตาคล้ายกับสไตล์ของห้องทดลอง 709"

ฉีเยี่ยนเปลี่ยนเรื่องคุยพร้อมกดเสียงลงต่ำ

"ที่ดินเขตหนานเฉิงที่คุณคว้ามาได้ก็เกี่ยวพันกับห้องทดลอง 709 เป็นพัลวัน คุณว่า… หรือเสี่ยวซิงเธอ…"

ยังไม่ทันที่ฉีเยี่ยนจะพูดจบ ซืออวี้ไป๋ก็ตวัดสายตามอง แววตาเย็นยะเยือกนั้นแฝงคำเตือนชัดเจน

"ได้ๆ ฉันไม่พูดแล้วก็ได้!" เขายกมือสองข้างยอมแพ้ทันควัน

"เฮ่อๆ"

ทันใดนั้น เจ้าซาลาเปาน้อยที่เดินนำหน้าสุดก็ส่งเสียงตื่นเต้น คล้ายว่ามองเห็นซางหว่านซิงเข้าแล้ว ทว่ายังไม่ทันจะได้พุ่งทะยานออกไปเหมือนจรวด คอเสื้อด้านหลังก็ถูกฝ่ามือใหญ่เย็นเฉียบคว้าหมับไว้เสียก่อน

"…" เจ้าซาลาเปาน้อยตกอยู่ในสภาพเหมือนเต่าตะกายขาอยู่กับที่ ขยับไปไหนไม่ได้สักก้าว

"เฮ่อๆ!!!"

เจ้าซาลาเปาน้อยโมโหจนแก้มพอง ลมออกหูอย่างเห็นได้ชัด

"เฮ่อๆ!"

เสี่ยวซิงอยู่นั่นไงเล่า!

"เฮ่อๆ!"

ปล่อยผมนะ!

"ไม่ได้" ซืออวี้ไป๋ปฏิเสธเสียงเรียบเฉียบขาด

เจ้าซาลาเปาน้อยยกมือเท้าสะเอวทันที

"เฮ่อๆ"

นิ้วป้อมๆ ชี้ไปยังผู้หญิงสามคนที่เดินตามหลังซางหว่านซิง แม้จะยังเด็กแต่เขาก็ดูออกว่าพวกหล่อนแอบพกแผนร้ายมาเต็มอก!

"เฮ่อๆ, เฮ่อๆ!"

ภารกิจปกป้องเสี่ยวซิง เป็นหน้าที่ของทุกคน!

คนที่เหลือ: "…"

ผู้บริหารห้างสรรพสินค้าจิ่วโจวพากันก้มหน้าต่ำจนคางชิดอก ไม่เคยพบเคยเห็นการเถียงกันที่แปลกใหม่ขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

ที่สำคัญคือคุยโต้ตอบกันรู้เรื่องเป็นวรรคเป็นเวร

"สามคนนั้นกำลังซุบซิบวางแผนอะไรกันอยู่?"

ฉีเยี่ยนเอามือลูบคาง มองเด็กสาวคนตรงกลางที่สวมชุดเซตผ้าทวีดสีเหลืองอ่อนของชาเนล อายุยังน้อยแต่หน้าตากลับแสดงความร้ายกาจริษยาออกมาชัดเจน

"เฮ่อๆ!"

เจ้าซาลาเปาน้อยที่ยกกล้องส่องทางไกลจ้องอยู่นานจู่ๆ ก็มีท่าทีลนลานตื่นตระหนก เขาวิ่งตึ่กๆ เข้าไปหาซืออวี้ไป๋ จิ้มนิ้วลงบนนาฬิกา แต่พอไม่ติดถึงนึกขึ้นได้ว่าลืมซือต้าไป๋ไว้ที่บ้าน

เด็กน้อยจึงใช้ทั้งมือทั้งเท้าช่วยกันล้วงโทรศัพท์ของซืออวี้ไป๋ออกมา แล้วรัวนิ้วจิ้มพิมพ์ข้อความอย่างสุดชีวิต!

[พวกนั้นจะแอบถ่ายเสี่ยวซิงตอนเปลี่ยนชุด!!]

หน้าไม่อายที่สุด!!!!

เห็นตัวอักษรเหล่านั้น ฉีเยี่ยนชะงักไปชั่วครู่ ลืมไปเลยว่าเสี่ยวเป่าอ่านปากคนเป็น แต่พริบตาถัดมา สีหน้าขี้เล่นทะเล้นก็พลันขรึมลง กลิ่นอายกดดันมหาศาลที่ระเบิดออกจากร่างซืออวี้ไป๋ข้างกายรุนแรงราวกับจะบดขยี้เลือดเนื้อและกระดูกของคนให้แหลกเป็นผง

แม้แต่ฉีเยี่ยนเองยังแทบจะทนรับไม่ไหว

นับประสาอะไรกับเหล่าผู้บริหารของเครือบริษัทที่ยืนอยู่ด้านหลัง

ทุกคนต่างเงียบกริบ รอฟังคำสั่งจากปากของซืออวี้ไป๋…

ทางด้านนั้น

"แบบนี้จะดีเหรอ" ซางอวี่ฉิงแสร้งทำเป็นตกใจและลังเล ทั้งที่ในใจสะใจจนแทบเนื้อเต้น

"เธอลืมไปแล้วเหรอว่ามันรังแกเธอกับแม่ไว้ยังไงบ้าง?"

พอนึกถึงความสวยเย็นชาชวนตะลึงของซางหว่านซิง เปลวไฟแห่งความริษยาของอวี๋หว่านเอ๋อร์ก็แทบจะล้นทะลักออกมา งานเลี้ยงตระกูลหลี่ในวันเสาร์นี้เธอก็ต้องไปเหมือนกัน หากซางหว่านซิงโผล่ไป ไม่ใช่ว่าจะไปขโมยซีนแย่งความเด่นจากทุกคนหมดหรอกเหรอ?

เธอหลุบตาลง แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายหมายทำลาย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง