บทที่ 62 เฉียนไหล ฉันน่ะเป็นลูกค้า VIP ระดับสูงของห้างสรรพสินค้าจิ่วโจวนะ

ซางอวี่ฉิงเขย่าแขนเฉียนไหล ทำท่าอ้อนวอน “ไหลไหล…”

“พี่สาว พี่น่ะใจดีเกินไปถึงได้โดนรังแกแบบนี้!” เฉียนไหลรู้สึกขัดใจจนแทบคลั่ง แม่ของเธอเล่าเรื่องที่ซางหว่านซิงทำตัวเหลวแหลกให้ฟังไม่น้อยเลย โดยหารู้ไม่ว่านั่นเป็นเรื่องโกหกที่แม่ของซางหว่านซิงกุขึ้นเพื่อทำลายชื่อเสียงเธอทั้งนั้น

ซางอวี่ฉิงไม่ได้พูดอะไร น้ำตาคลอเบ้า ยิ่งเห็นแบบนั้น เฉียนไหลก็ยิ่งอยากทวงความยุติธรรมให้!

“ถ้าเกิดถูกจับได้ขึ้นมาล่ะ…”

ซางอวี่ฉิงยังไม่ทันขาดคำ เฉียนไหลก็หลุดขำพรืดออกมา

“ร้านนี้เป็นกิจการของบ้านอวี๋หว่านเอ๋อร์ เราให้พนักงานแอบติดกล้องไว้ก่อน เธอจะไปรู้อะไรได้? อีกอย่างหัวหน้าชั้นนี้ก็เป็นอาของอวี๋หว่านเอ๋อร์ ต่อให้เกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ ก็แค่ลบภาพจากกล้องวงจรปิดทิ้งแล้วปฏิเสธหน้าตาย ใครจะมาเอาผิดพวกเราได้?”

เฉียนไหลสบตากับอวี๋หว่านเอ๋อร์ เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และชั่วร้ายบนใบหน้าสวย

แถมเรื่องแอบถ่ายแบบนี้มันก็น่าอับอายไม่ใช่เหรอ ซางหว่านซิงกล้าป่าวประกาศที่ไหนล่ะ? พอได้คลิปตอนเปลี่ยนเสื้อมาอยู่ในมือแล้ว จะจัดการเมื่อไหร่ก็ง่ายนิดเดียว

คอยดูเถอะว่าซางหว่านซิงจะยังอวดดีได้อีกนานแค่ไหน!

ไม่ไกลจากนั้น ซางหว่านซิงถือโทรศัพท์มือเดียวด้วยท่าทีเฉื่อยชา

บนหน้าต่างแชตที่ถูกเข้ารหัส—

【ตาแก่ประหลาด: ยังอยู่ดี?】

【S: อื้ม】

【ตาแก่ประหลาด: ฉันบอกแล้วไงว่ายัยตัวร้ายอย่างเธอไม่ตายง่ายๆ หรอก】

【S: แต่มีปัญหาหน่อยนึง】

【ตาแก่ประหลาด: ปัญหาอะไร?】

ซางหว่านซิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ถ่ายรูปส่งไปให้ทันที ในฐานะหนึ่งในไม่กี่คนบนโลกที่รู้ว่า Shark ตัวจริงหน้าตาเป็นอย่างไร เรื่องนี้ปิดบังกันไม่ได้ อีกอย่างเธอที่เป็นเด็กกำพร้าก็ถูกตาแก่ประหลาดเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เล็ก เธอคือผู้สืบทอดวิชาเพียงหนึ่งเดียวบนเกาะ

【ตาแก่ประหลาด: ？？？？】

【S: ใจเย็น】

【ตาแก่ประหลาด: ！！！！】

ในขณะเดียวกัน บนเกาะลึกลับที่ตัดขาดจากโลกภายนอก

“ยัยตัวร้ายเกิดเรื่องแล้ว!!!!!!”

เสียงตะโกนดังก้องไปด้วยพลังกังวานไปทั่วเกาะ ทำเอาฝูงอีกาแตกฮือ

สามนาทีต่อมา—

คนแก่ห้าคนนั่งล้อมวงกันที่โต๊ะหิน มือถือถูกส่งต่อให้ดูกันทีละคน

“นายมั่นใจได้ไงว่านั่นคือยัยตัวร้าย?” คนบ้าศิลปะการต่อสู้ถามหน้าตาย เป็นคำถามที่จี้จุดสุดๆ

ตาแก่ประหลาดทำหน้าบึ้งตึง เด็กที่เลี้ยงมากับมือเขาจะจำไม่ได้เหรอ?

แต่เขาก็ยังส่งข้อความกลับไป

【ตาแก่ประหลาด: เธอจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าเธอคือยัยตัวร้าย?】

ปลายสาย ซางหว่านซิงเห็นแล้วก็ขำ

ไม่นาน—

【S: ตาแก่ประหลาด ฟันปลอมของราชินีฟรังเกอร์เมื่อครึ่งปีก่อนน่ะ ฝีมือคุณที่ขโมยไป】

ตาแก่ประหลาด: “…”

อีกสี่คนที่เหลือหันมามองเขาด้วยหางตา ข่าวเรื่องฟันปลอมของราชินีฟรังเกอร์ถูกขโมยเมื่อครึ่งปีก่อนเคยขึ้นพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งระดับโลก แถมยังถูก Rotten Tomatoes ยกให้เป็นเหตุการณ์จริงที่เหลือเชื่อที่สุดแห่งปี

ตาแก่ประหลาด: “ก็ใครใช้ให้ยายแก่คนนั้นปากดี บอกว่าต่อให้จอมโจรเซียนมา ราชวงศ์ก็ต้องถอดกางเกงในทิ้งไว้ให้”

ㄟ( ▔, ▔)ㄏ

อีกสี่คน: “โรคจิต!”

【S: ยัยแม่มดงู คนที่โกนขนเหยี่ยวเพเรกรินของคุณจนเกลี้ยงไม่ใช่คนบ้าศิลปะการต่อสู้หรอก แต่เป็นไอ้แก่พิษต่างหาก】

หญิงงามผมขาวในชุดเดรสแดงเพลิงมองตาแก่ตัวจ้อยที่เอาแต่หลบตา ไม่กล้าสบตาเธอตรงๆ ด้วยท่าทีเหมือนยิ้มก็ไม่ใช่ไม่ยิ้มก็ไม่เชิง

แม่มดงู: “ไอ้แก่พิษ ยัยตัวร้ายพูดจริงเหรอ?”

ก้า!

เหยี่ยวเพเรกรินที่เกาะอยู่บนไหล่ส่งเสียงร้องรับในจังหวะที่พอเหมาะพอเจาะ

ไอ้แก่พิษ: “…”

อีกสี่คนหันมามองเขาด้วยหางตา เหยี่ยวเพเรกรินตัวนี้ของแม่มดงูถูกใครบางคนแอบมาโกนขนจนเกลี้ยงก่อนเข้าฤดูผสมพันธุ์ ทำให้เจ้าเหยี่ยวน้อยน่ารักตัวนี้โดนเหยี่ยวตัวอื่นหัวเราะเยาะตลอดทั้งฤดู

ไอ้แก่พิษ: “ก็ใครใช้ให้มันแอบกินตะขาบยักษ์อายุร้อยปีของฉันตั้งห้าตัว!”

┌∩┐(╬Ò﹏Ó)

อีกสี่คน: “ไอ้โรคจิต!”

【S: คนที่เมาเหล้าแล้วอ้วกใส่แจกันกระเบื้องรุซือเย้าของตาแก่ประหลาดแล้วแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นคือศาสตราจารย์】

ตาแก่ประหลาดหันขวับไปมองตาแก่ท่าทางสุภาพที่ใส่แว่น สายตาแทบจะกินเลือดกินเนื้อ!

นั่นเขาไปฉกมาจากพิพิธภัณฑ์ในประเทศ F เชียวนะ!

ของหายากชิ้นเดียวในโลก!

มีแค่ใบนี้ใบเดียวในโลก!

ศาสตราจารย์: “…”

เถียงไม่ออก

อีกสี่คนมองด้วยหางตา รู้กันโดยไม่ต้องพูด

(￣△￣;)

อีกสี่คน: “ไอ้สารเลว!”

【S: ยัยแม่มดงูชอบขุดหลุมฝังทองไว้ในสวนที่สุด】

แม่มดงู: “…”

อีกสี่คนตาเป็นประกาย เตรียมพร้อมจะขุด

แม่มดงู: “หืม?”

เธอใช้นิ้วม้วนผมขาวเล่น บนใบหน้าสวยเผยรอยยิ้มจางๆ แต่รังสีฆ่าฟันในดวงตาทำให้แมลงรอบทิศหยุดส่งเสียงร้อง เงียบกริบ

(￣_,￣)

อีกสี่คนรีบยิ้มเจื่อน: “ไม่กล้าๆ”

【S: คนบ้าศิลปะการต่อสู้แอบชอบ…】

ปัง! ค้อนทอร์ยักษ์กระแทกลงบนโต๊ะหิน วินาทีต่อมาโต๊ะหินที่แข็งแกร่งประหนึ่งเหล็กไหลก็แตกกระจายเป็นผุยผง ปลิวว่อนไปตามลมอยู่แทบเท้าทุกคน

อีกสี่คนหันขวับมองคนบ้าศิลปะการต่อสู้หน้าตายพร้อมกัน กลืนน้ำลายอึกใหญ่

คนบ้าศิลปะการต่อสู้: “นั่นยัยตัวร้ายตัวจริง!”

(ー`′ー)

อีกสี่คน: “…”

ทีเมื่อกี้ทำไมไม่จัดการล่ะห๊ะ？？？？？

ต้องให้เธอขุดไส้ขุดพุงพวกเราออกมาหมดก่อนเหรอ？？？？？

【ตาแก่ประหลาด: ยัยตัวร้าย ไว้หน้าพวกคนแก่ๆ อย่างพวกเราหน่อยสิ!】

ภายในห้างสรรพสินค้า ซางหว่านซิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แววตาอ่อนลงอย่างหาได้ยาก

【S: ส่งของมาให้ฉันหน่อย】

นิ้วเรียวแตะหน้าจอยิกๆ อย่างรวดเร็ว รายการของยาวเหยียดถูกส่งไปพร้อมกับที่อยู่เสร็จสรรพ

“มือถือเธอนี่สภาพทุเรศจังนะ?”

จู่ๆ ก็มีมือหนึ่งยื่นมาจะคว้าโทรศัพท์ของซางหว่านซิง แต่ยังไม่ทันจะถึงตัว ก็โดนสายตาเย็นชาดุดันคู่หนึ่งจับจ้อง แม้บนใบหน้าจะไร้อารมณ์ แต่รังสีอำมหิตที่น่าหวาดหวั่นก็ทำให้เฉียนไหลชะงักไปทันที

“มือถือดีๆ แบบนี้เคยเห็นไหม? รุ่นล่าสุดเลยนะ!”

เฉียนไหลแกล้งหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ของตัวเองออกมา เป็น iPhone 14 Pro Max สีม่วงเข้มความจุ 1T แถมยังจงใจปลดล็อกแล้วไถหน้าจอโชว์ต่อหน้าซางหว่านซิง กลัวว่าเธอจะไม่เห็น

ซางหว่านซิง: “…”

เธอรู้สึกจริงๆ ว่าคนพวกนี้สมองมีปัญหา

“เธอคงไม่เคยเข้าห้างนี้มาก่อนสินะ? ที่นี่คือห้างจิ่วโจว อยู่ในเครือกลุ่มจิ่วโจว กลุ่มจิ่วโจวเคยได้ยินไหม? กลุ่มจิ่วโจวที่รวยล้นฟ้า ไม่ใช่ระดับที่คนอย่างเธอจะเอื้อมถึงหรอกนะ”

เฉียนไหลเบะปาก แทบจะเขียนคำว่าดูถูกแปะไว้บนหน้าอยู่แล้ว

“ฉันน่ะเป็น VIP ระดับสูงของห้างจิ่วโจวนะ!”

เธอหยิบบัตร VIP สีเหลืองตุ่นๆ ออกมาอวดอ้าง จงใจทำเหมือนซางหว่านซิงเป็นพวกบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง

“เธอพูดมากแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?”

ซางหว่านซิงเลิกคิ้วอย่างรำคาญ ความอดทนดูเหมือนจะถึงขีดจำกัด น้ำเสียงราบเรียบและเย็นชา

“เธอ…”

เฉียนไหลนึกไม่ถึงเลยว่า ซางหว่านซิงที่เคยเงียบกริบยอมให้คนอื่นรังแกจะกลายเป็นคนรับมือยากขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องถ่วงเวลาให้พนักงานแอบติดกล้อง เธอไม่มีวันมาสนใจหรอก

“เสื้อผ้าที่นี่ไม่เหมาะกับเธอหรอก เดี๋ยวฉันพาไปร้านเพื่อนฉันดีกว่า”

เฉียนไหลพูดพลาง เสียงแจ้งเตือนวีแชทก็ดังขึ้น

กวาดสายตามองแวบหนึ่ง ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มดีใจ

“เราไปกันเถอะ”

หน้าหน้าร้าน DK

ซางหว่านซิงมองป้ายหน้าร้านด้วยสีหน้าซับซ้อน โดยเฉพาะโลโก้ที่ดูเหมือนตัวอักษรยุ่งเหยิงนั่น

“เธอคงไม่รู้จักแม้กระทั่ง DK สินะ?”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ยืนกอดอกอยู่หน้าร้าน สีหน้าดูถูก

DK คือแบรนด์เสื้อผ้าผู้หญิงที่ฮอตที่สุดในโลก สไตล์การออกแบบเป็นเอกลักษณ์ เจ้าของแบรนด์นิสัยแปลกประหลาดและลึกลับ ในต่างประเทศถือเป็นแบรนด์หรูระดับไฮเอนด์ที่ราชวงศ์และเหล่ามหาเศรษฐีเลือกใช้ เป็นที่คลั่งไคล้ไปทั่ว

ใครจะไปรู้ว่าแม่ของอวี๋หว่านเอ๋อร์ต้องใช้ความพยายามมหาศาลแค่ไหนกว่าจะได้สิทธิ์เป็นตัวแทนจำหน่ายเพียงเจ้าเดียวในเมืองหูเฉิงมาครอบครอง

“เห็นโลโก้นั่นไหม? ว่ากันว่าเจ้าของแบรนด์ทุ่มเงินมหาศาลจ้างคนออกแบบเลยนะ…”

ไม่หรอก นั่นมันตอนที่เธออายุ 3 ขวบแล้ววาดเล่นมั่วๆ ต่างหาก

ซางหว่านซิงนิ่งเงียบ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง