บทที่ 63 ซางหว่านซิง ขยะก็ควรอยู่ในถังขยะ

“นี่มันรูปอะไร?”

เฉียนไหลมองด้วยสายตาว่างเปล่า ผลงานของปรมาจารย์ต้องดูยากขนาดนี้เชียวหรือ?

“เอ่อ… เหมือนจะเป็นสิงโตนะ?” อวี๋หว่านเอ๋อร์พูดตะกุกตะกักอย่างลังเล

“เสือหรือเปล่า?” ซางอวี่ฉิงก็ลังเลเช่นกัน

“…”

ซางหว่านซิงยังคงนิ่งเงียบ

ไม่ใช่หรอก นั่นมันเหยี่ยวเพเรกรินรุ่นแรกของ ‘แม่มดงู’ ต่างหาก เป็นตัวท็อปในวงการเหยี่ยวเชียวล่ะ ส่วนตัวที่เกาะบนไหล่แม่มดงูในตอนนี้คือรุ่นที่สาม เจ้าเหยี่ยวตะกละที่วันๆ เอาแต่กิน อ้วน แถมขี้เกียจออกกำลังกาย

ไอ้คำว่าความรวยไม่เคยอยู่เกินสามชั่วคนนี่จริงแท้แน่นอน ปู่ตามใจมากไปจนเสียคน!

“เราเข้าไปกันเถอะ” ซางอวี่ฉิงเหลือบมองซางหว่านซิงที่เงียบกริบ ใบหน้าที่สวยเกินเหตุนั้นดึงดูดสายตาคนเดินผ่านไปมาให้หันมามองได้ไม่หยุด ความอิจฉาในใจพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

อดทนไว้ อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น

เดี๋ยวก็ได้เห็นความขายหน้าของยัยนี่แล้ว!

ภายในร้าน

“คุณลูกค้า มาแล้วหรือคะ” พนักงานเดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มหวานหยด ก่อนจะแอบทำสัญลักษณ์โอเคให้อวี๋หว่านเอ๋อร์ ซึ่งเธอก็ตอบรับอย่างถือดี “อือ”

“เลือกไปสิ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ใช้นิ้วชี้ไปที่ซางหว่านซิงอย่างไม่สุภาพ น้ำเสียงเหมือนคนโยนเศษเงินให้ทาน เฉียนไหลก็รีบสมทบ “เลือกได้ตามสบายเลย อยากได้ตัวไหน แพงแค่ไหนก็จัดไป”

ไม่ลงทุนก็ไม่ได้ปลา ปล่อยให้เธอได้ใจไปสักพักก่อนเถอะ

“เลือกตามสบายเลยเหรอ?”

ซางหว่านซิงตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าในแววตากลับเจือไปด้วยความเย้ยหยัน

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีคนกล้าใช้ท่าทีแบบนี้กับเธอ บอกให้เธอเลือกเสื้อผ้าของ DK

ปกติแม่มดงูนั่นน่ะเหรอ ต่อให้มาอ้อนวอนกราบกรานให้เธอใส่ เธอยังไม่อยากจะชายตาแลเลย แต่นี่กลับทำเหมือนว่าอวี๋หว่านเอ๋อร์กำลังประทานพรให้เธออย่างนั้นแหละ?

ในขณะที่ซางอวี่ฉิงถูกสะกดด้วยชุดกระโปรงที่ออกแบบมาอย่างงดงามภายในร้าน ทุกชุดสวยราวกับตัดเย็บมาเพื่อนางฟ้า มีทั้งสีขาวพริ้วไหว สีชมพูชวนฝัน สีม่วงแสนโรแมนติก…

จนกระทั่งสายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่ชุดสีดำกลางร้าน

ภายใต้แสงไฟ เพชรที่ประดับบนชุดราตรีสีดำนั้นส่องประกายระยิบระยับ แวววับจนแสบตา

เธออดไม่ได้ที่จะจินตนาการว่าตัวเองสวมชุดนั้นแล้วจะเป็นอย่างไร

“ชุดนั้น”

ซางหว่านซิงชี้ไปส่งๆ โดยไม่ได้ดูด้วยซ้ำ

“ซางหว่านซิง เธอคิดว่าเธอคู่ควรเหรอ?”

อวี๋หว่านเอ๋อร์แค่นหัวเราะ นั่นเป็นคอลเลกชันลิมิเต็ดประจำปีของ DK ที่เพิ่งมาถึง ได้รับแรงบันดาลใจจากภาพยนตร์เรื่อง 'Black Swan' เป็นชุดสีดำเพียงชุดเดียวในร้าน แถมเพชรที่ประดับอยู่ทั้งหมดก็เป็นของจริง ซางหว่านซิงต้องหน้าหนาขนาดไหนถึงกล้าเอ่ยปาก?

“…”

ซางหว่านซิงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชาโดยไม่พูดอะไร กลิ่นอายดิบเถื่อนในแววตาแทบจะปิดไม่มิด

ความดุดันนั้นราวกับหงส์ดำตัวจริง!

“ฉันเอาชุดนั้น”

เธอพูดด้วยท่าทีเกียจคร้านแต่เน้นย้ำทีละคำ แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามาในพริบตา กลิ่นอายคุกคามแผ่ซ่านไปทั่ว

“…” อวี๋หว่านเอ๋อร์สั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

เฉียนไหลแอบดึงแขนเธอเบาๆ

“ไป… เอาลงมาให้เธอสิ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์กระแอมไอ ส่งสัญญาณให้พนักงานถอดชุดออกจากหุ่นโชว์ อดทนไว้ อดทนไว้!

นังตัวดีนี่!

ซางหว่านซิงรับชุดจากพนักงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้าไปในห้องลองชุด

ไม่ไกลนัก

“ฮือๆ!!!”

เจ้าซาลาเปาน้อยเห็นดังนั้นก็หน้ายู่ทันที กล้องส่องทางไกลตัวจิ๋วที่คล้องคออยู่แกว่งไปมาโดยที่เจ้าตัวไม่ทันสังเกตเลยว่าหยวนอีกลับมาถึงข้างกายซืออวี้ไป๋แล้ว และกำลังพยักหน้าให้เบาๆ

ซืออวี้ไป๋ยกมือขึ้นส่งข้อความ

ในตอนนั้นเอง ซางหว่านซิงที่นั่งไขว่ห้างอยู่ในห้องลองชุดกำลังสำรวจชุดในมืออย่างพินิจพิเคราะห์ พนักงานตั้งใจพาเธอมาที่ห้องนี้ และเธอก็ไม่ได้พลาดสายตาตื่นเต้นเหมือนทำภารกิจสำเร็จของเฉียนไหลกับกลุ่มเพื่อนหรอก ชุดที่คนอื่นมองว่าเป็นของล้ำค่าถูกเธอโยนทิ้งไว้ข้างๆ อย่างไม่ใยดี

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น

เป็นข้อความจากซืออวี้ไป๋

หลังจากอ่านจบ มุมปากของซางหว่านซิงก็ยกยิ้มจางๆ ที่ดูมีความหมายลึกซึ้ง เธอพิงหลังกับผนัง ฟังเสียงพนักงานข้างนอกพร่ำชมซางอวี่ฉิงไม่ขาดปาก พร้อมกับคะยั้นคะยอให้ลองชุดนั้น

“เอาชุดนี้ให้ฉันเถอะ”

ในที่สุดซางอวี่ฉิงก็เอ่ยปาก

ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูจากห้องข้างๆ ซางหว่านซิงยังคงนั่งไขว่ห้างท่าทางสบายๆ หยิบโทรศัพท์ที่อวี๋หว่านเอ๋อร์เคยดูถูกว่ากระจอกขึ้นมาส่งข้อความหา 'แม่มดงู' อย่างใจเย็น

จากนั้นก็หลับตาพักผ่อน

ภายในร้าน

“สำเร็จ!” แววตาของอวี๋หว่านเอ๋อร์เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

เฉียนไหลแค่นหัวเราะ “ฉันบอกแล้วว่ายัยนั่นมันสายตาสั้น ชุดแบล็กสวอนนั่นน่ะนะ จะคู่ควรกับคนอย่างมันได้ยังไง!”

ชุดตัวนั้นราคาเกือบสิบล้าน แถมเพชรที่ประดับอยู่ทุกเม็ดก็เป็นของจริง

ซางหว่านซิงนี่เหมือนคางคกอยากกินเนื้อหงส์ชัดๆ!

ยังไงเธอก็ไม่มีทางจ่ายเงินให้ยัยนั่นหรอก!

“ฉันจะส่งข้อความหาอาเล็กให้ลบภาพจากกล้องวงจรปิดทิ้งซะ”

อวี๋หว่านเอ๋อร์พูดพลางกดโทรหาอาเล็กของเธอทันที ฝ่ายเฉียนไหลกอดอก ยืนมองประตูห้องลองชุดที่ปิดสนิทของซางหว่านซิงด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าเยาว์วัยนั้นฉายแววอาฆาตมาดร้ายเกินวัย

ไม่นานนัก ซางอวี่ฉิงก็เดินออกมาจากห้องลองชุด

“พี่สาว สวยมากเลยค่ะ!”

เฉียนไหลตาเป็นประกาย จงใจตะโกนไปทางประตูห้องของซางหว่านซิงที่ยังปิดสนิท ชุดราตรีสั้นสีขาวประดับขนนกพริ้วไหวดูราวกับนางฟ้า ขับให้ใบหน้าของซางอวี่ฉิงดูประณีตงดงามขึ้นไปอีก เห็นดังนั้นเฉียนไหลก็รู้สึกหมั่นไส้ จึงหยิบชุดแบบเดียวกันเข้าไปลองบ้าง

*ก็อปปี้เกรดเอชัดๆ*

ซางอวี่ฉิงนึกในใจอย่างไม่พอใจนัก แต่เพราะยังต้องพึ่งพาให้เฉียนไหลช่วยจ่ายเงิน จึงทำได้เพียงอดทนไว้

ไม่นาน เฉียนไหลก็ออกมาบ้าง แต่รูปร่างของเธอไม่ดีเท่าซางอวี่ฉิง ผิวก็ไม่ได้ขาวเท่า ช่วงเอวชุดรัดแน่นเสียจนแค่ขยับตัวก้มลงนิดเดียวก็เหมือนตะเข็บจะปริแตก เธอทำได้เพียงพยายามกลั้นหายใจเพื่อรักษาทรงไว้

*น่าเกลียดชะมัด ไม่เห็นจะสวยเหมือนฉันเลย*

ซางอวี่ฉิงกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ แต่ปากยังต้องพูดจาประจบประแจง ชมเฉียนไหลเสียยกใหญ่ พลางคิดว่าตัวเองเป็นนางฟ้าตัวน้อยอยู่คนเดียว

“รูดบัตรเลยค่ะ ทั้งของฉันกับของพี่สาว เอาทั้งสองชุดเลย”

เฉียนไหลหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ซางอวี่ฉิงนึกถึงงานเลี้ยงในวันเสาร์ขึ้นมาได้ จึงเอ่ยเตือนขึ้นเบาๆ “แต่ว่างานเลี้ยง…”

หากซื้อไปหมดตอนนี้ เงินที่จะเหลือไว้ซื้อเสื้อผ้าให้ซางหว่านซิงคงไม่พอแน่!

“พี่สาวก็แค่ให้ยัยนั่นยืมชุดของพี่ไปใส่ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ” เฉียนไหลพูดโพล่งออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

สีหน้าของซางอวี่ฉิงถึงกับกระตุกวูบ

ยัยนี่วางแผนไว้แล้วสินะ? รู้อยู่เต็มอกว่าวันเสาร์จะเกิดอะไรขึ้น แล้วถ้าชุดนี้กลับมาในสภาพนั้นจะยังใส่ได้อีกเหรอ? ไม่ต้องมาทำเป็นใสซื่อเลย อยากจะกันไม่ให้เธอซื้อรุ่นเดียวกันก็พูดมาตรงๆ สิ ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ก็เหมือนกับอาเล็กของเธอไม่มีผิด เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว!

ทางด้านอวี๋หว่านเอ๋อร์เพิ่งจะวางสายโทรศัพท์

พอหันกลับมาเห็นชุดราตรีสั้นของ DK บนตัวซางอวี่ฉิงและเฉียนไหล เธอก็เริ่มหวั่นไหวอยากได้บ้าง เพราะวันเสาร์นี้เธอก็ต้องไปร่วมงานเลี้ยงเหมือนกัน แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับตัว เสียง ‘คลิก’ ก็ดังขึ้น—

ประตูห้องลองชุดที่ปิดสนิทมาตลอดถูกเปิดออก

ทั้งสามคนเงียบกริบทันที หันไปมองที่ประตูเป็นตาเดียว

ทว่าสิ่งที่เห็นกลับเป็นซางหว่านซิงที่ยังคงสวมเสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนส์ตัวเดิม เดินออกมาด้วยท่าทางเกียจคร้าน เสื้อผ้าบนตัวไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด เหตุการณ์เหนือความคาดหมายนี้ทำเอาอวี๋หว่านเอ๋อร์ ซางอวี่ฉิง และเฉียนไหลหันมามองหน้ากันด้วยความงุนงง

“ทำไมเธอไม่เปลี่ยนชุด?”

อวี๋หว่านเอ๋อร์แผดเสียงถาม ถ้าซางหว่านซิงไม่เปลี่ยนชุด แผนที่พวกเธอวางไว้ก็เสียเปล่าน่ะสิ!

คาดไม่ถึงว่าซางหว่านซิงที่ได้ยินคำถามนั้นจะเดินไปพลางขยับนิ้วมือไปพลาง จนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ

กลิ่นอายดิบเถื่อนที่พยายามกดเอาไว้ระเบิดออกมาเต็มที่!

“ขยะน่ะ ก็ควรจะอยู่ในถังขยะ”

เธอพูดพลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างคุกคามขณะก้าวมาหยุดตรงหน้าอวี๋หว่านเอ๋อร์

ยังไม่ทันที่ใครจะได้ตั้งตัว ในวินาทีถัดมา เธอก็คว้าคอเสื้ออวี๋หว่านเอ๋อร์ที่อยู่ตรงหน้าด้วยมือเดียว เปิดฝาถังขยะแบบหมุนที่สูงระดับเอวออก แล้วกดหัวอีกฝ่ายลงไปในถังขยะอย่างโหดเหี้ยม!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง