บทที่ 64 ตบหน้าก็คือตบหน้า จะต้องเลือกวันเวลาทำไม

เสียงโครมใหญ่ดังสนั่นทำเอาทุกคนในร้านตกใจจนตัวสั่น!

“กรี๊ด…”

อวี๋หว่านเอ๋อร์หวีดร้อง พลางดิ้นพล่านปัดป่าย “พวกแกเป็นคนตายหรือไง? ช่วยฉันสิ… อุ๊ย…”

ในถังขยะทั้งสกปรกทั้งเหม็นจนทนไม่ไหว แค่อ้าปากอวี๋หว่านเอ๋อร์ก็พะอืดพะอมจะอาเจียน

พนักงานในร้านได้สติก็รีบปรี่เข้ามา

แต่ยังไม่ทันจะถึงตัว ซางหว่านซิงก็ปล่อยกลิ่นอายคุกคามออกมาพร้อมตวัดเท้าเตะฉับเดียว ชั้นวางของโชว์ตรงหน้าก็หักสะบั้นเป็นสองท่อน!

“…” ไม่มีใครกล้าขยับ

ท่าทางของเธอทั้งดิบเถื่อนและเฉียบขาด มือข้างหนึ่งกดท้ายทอยของอวี๋หว่านเอ๋อร์ไว้จนเส้นเลือดสีจางบนหลังมือปูดนูน เมื่อเห็นคนมองมา เธอก็ยกยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาท แววตาเย็นเยียบปรากฏชัด

“เธอเป็นบ้าอะไร?” เฉียนไหลร้องลั่น

คำตอบที่ได้รับคือเสียงหัวเราะในลำคออย่างไม่ใส่ใจของซางหว่านซิง

แผ่กลิ่นอายอันตรายออกมาเต็มเปี่ยม

“เพราะฉะนั้น จะมารนหาที่ทำไม?” หางตาของเธอแดงก่ำ ร่างกายทั้งร่างเย็นเยียบ เธอออกแรงกระชากผมยาวที่อวี๋หว่านเอ๋อร์ภูมิใจและดูแลอย่างดีจนตึงเปรี๊ยะ

“เจ็บ เจ็บ ช่วยด้วย!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์เจ็บจนหวีดร้องออกมาอย่างเสียสติ

เสียงร้องของเธอดังก้องไปทั่วร้าน DK ผู้คนจำนวนมากที่มุงดูอยู่หน้าร้านต่างพากันชี้ไม้ชี้มือ

ไม่ไกลออกไป

ฉีเยี่ยน: “…”

วิธีการของเสี่ยวซิงนี่มันทั้งง่ายและดิบเถื่อนจริงๆ

พอเพิ่งนึกขึ้นได้ช้าๆ ว่าภาพนี้ไม่เหมาะกับเด็ก กำลังจะยื่นมือไปปิดตาเสี่ยวเป่า ก็ได้ยินเสียง ‘เพียะ’ มือเขาก็ถูกปัดออก เจ้าซาลาเปาน้อยเขย่งเท้าชูกล้องส่องทางไกลตัวจิ๋วอย่างทุลักทุเล กำหมัดเล็กๆ แน่นพลางส่งเสียงเชียร์ซางหว่านซิง!

ฉีเยี่ยน: เอาเถอะ

หางตาเหลือบมองซืออวี้ไป๋

ดวงตาคมกริบของเขามืดดำราวกับหมึก ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เหล่าผู้บริหารที่อยู่ไม่ไกลต่างเหงื่อท่วมตัวสั่นเทา แต่ในใจพวกเขารู้ดีอยู่อย่างหนึ่ง…

ใครบางคนกำลังจะซวยหนักแล้ว!

“เธอทำอะไรน่ะ?”

นอกร้าน หญิงวัยกลางคนในชุดกระโปรงสูทสีดำได้รับโทรศัพท์ก็รีบนำฝ่ายรักษาความปลอดภัยมาถึง เมื่อเห็นหลานสาวตัวเองถูกกดอยู่ในถังขยะ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที!

“ยังยืนบื้อทำอะไรกันอยู่ ไปช่วยคนออกมาสิ!”

ผู้จัดการอวี๋สั่งการรปภ.อย่างดุดัน

รปภ.ทำหน้าถมึงทึงเดินเข้ามาหาซางหว่านซิง เห็นได้ชัดว่าจะใช้กำลัง แต่แล้วก็เห็นซางหว่านซิงยิ้มมุมปาก พลางกระชากผมยาวของอวี๋หว่านเอ๋อร์ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาจากถังขยะ เนื้อตัวใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยขยะ แถมยังมีเสมหะแปะติดอยู่บนหน้าด้วย

รปภ.: “…”

นี่มัน… ทำตัวไม่ถูกจริงๆ

มันขยะแขยงเกินไป

“คุณป้าช่วยหนูด้วย!” อวี๋หว่านเอ๋อร์ที่ไม่เคยเจอเรื่องขายหน้าขนาดนี้ทำท่าจะวิ่งไปหาผู้จัดการอวี๋ แต่ลืมไปว่าผมตัวเองยังติดอยู่ในมือของซางหว่านซิงจนร้องลั่นด้วยความเจ็บ

“ถ้าแกยังไม่ปล่อยมือ ฉันจะแจ้งตำรวจแล้วนะ!”

ผู้จัดการอวี๋สงสารหลานสาว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น

ซางอวี่ฉิงใจหายวาบ

ถ้าเรื่องแอบถ่ายถูกจับได้ พวกเธอคงซวยแน่ เธอรีบดึงแขนเฉียนไหลแล้วส่งสายตาบอกเป็นนัย

แต่เห็นเฉียนไหลก้มหน้ากระซิบเสียงเบา “กลัวอะไร เธอจำไม่ได้เหรอว่าป้าของอวี๋หว่านลบภาพจากกล้องวงจรปิดไปแล้ว?”

พอได้ยินแบบนั้น ประสาทที่ตึงเปรี๊ยะของซางอวี่ฉิงก็ผ่อนคลายลง หันไปมองทางซางหว่านซิงอย่างสะใจ

ซางหว่านซิงที่คิดว่าจะโดนขู่ให้กลัวกลับเลิกคิ้วอย่างไม่ใส่ใจ

“ได้สิ แจ้งเลย”

ซางหว่านซิงลดขนตาลงเล็กน้อย ปลายตาเจือความแดงระเรื่อ ความรำคาญถูกกดทับด้วยความเย็นชา น้ำเสียงเรียบเฉย

เฉียนไหลฉวยโอกาสหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาแอบถ่ายรูปแผ่นหลังของซางหว่านซิง แล้วใช้แอคหลุมโพสต์ลงเน็ต พร้อมกับแท็กกลุ่มจิ่วโจว ห้างสรรพสินค้าจิ่วโจว ฝ่ายกฎหมายจิ่วโจว สำนักงานใหญ่ DK และบัญชีที่เกี่ยวข้องรวมถึงบล็อกเกอร์ดังๆ เพื่อขยายอิทธิพลของข่าว

【พบกล้องแอบถ่ายในห้องลองเสื้อเคาน์เตอร์ DK ของห้างสรรพสินค้าจิ่วโจวในเครือกลุ่มจิ่วโจว! นี่คือเหยื่อ!】

เฉียนไหลแค่นยิ้ม

เธอจงใจโพสต์ภาพมุมที่ซางหว่านซิงกำลังกระชากผมอวี๋หว่านเอ๋อร์อย่างดิบเถื่อนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

อีกด้านหนึ่ง

“ท่านซือ คุณฉีครับ ข้อความจากฝ่ายประชาสัมพันธ์ครับ”

ผู้บริหารระดับสูงเดินเข้ามาอย่างระมัดระวังพลางยื่นโทรศัพท์ให้

“จะให้ลบไหมครับ?”

“ปั่นกระแสให้ขึ้นเทรนด์ไปเลย”

“ได้ครับท่านซือ… เอ๊ะ… ครับ?”

ผู้บริหารที่สงสัยว่าหูตัวเองมีปัญหาทำหน้าเหวอสุดขีด

เทรนด์แบบนี้ที่กระทบต่อภาพลักษณ์ของกลุ่มบริษัท ยังจะปั่นให้ขึ้นไปอีกเหรอ?

หูเขาเพิ่งมีปัญหาหรือว่าท่านซือเป็นบ้าไปแล้วกันแน่?

“สั่งให้ไปทำก็ไปทำสิ พูดมากน่ารำคาญ”

ฉีเยี่ยนเอ่ยอย่างกวนประสาท

หนึ่งนาทีต่อมา ภายในห้างสรรพสินค้า

ข่าวร้อนแรงข่าวหนึ่งระเบิดตู้มขึ้นบนเน็ต!

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แอบถ่าย… กล้องเหรอ?

เป็นไปได้ไง?

ใส่ร้ายกันหรือเปล่า?

กลุ่มจิ่วโจวเป็นอาณาจักรธุรกิจที่รวยที่สุดในหัวเซี่ยเชียวนะ เกิดวิกฤตประชาสัมพันธ์ร้ายแรงขนาดนี้ เกรงว่าคงต้องสั่นสะเทือนไปถึงสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัทแล้วมั้ง?

เวยป๋อและแพลตฟอร์มวิดีโอสั้นต่างเต็มไปด้วยแฮชแท็ก #กล้องแอบถ่ายห้างสรรพสินค้าจิ่วโจว #กลุ่มจิ่วโจว ที่พุ่งทะยานติดเทรนด์อย่างรวดเร็ว

เรื่องใหญ่แล้ว!

ผู้จัดการอวี๋ที่เห็นข่าวในมือถือเช่นกัน เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมออกมาเต็มแผ่นหลัง ในที่สุดเธอก็คิดได้ว่าทำไมหลานสาวถึงโทรมาบอกให้เธอลบไฟล์กล้องวงจรปิดในช่วงเวลานั้น

แม้ในใจจะโกรธจัด แต่ก็ต้องจำใจลุยต่อ

“แม่หนู นี่เธอรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน? กล้าดียังไงมาอาละวาดที่นี่?”

ผู้จัดการอวี๋พูดพลางส่งข้อความไปหาพี่สะใภ้ที่กำลังทำสวยอยู่ชั้นบน ให้รีบลงมา

ตอนนี้เธอแค่อยากจัดการยัยเด็กไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้ให้จบไวๆ เพื่อลดผลกระทบให้เหลือน้อยที่สุด ได้ข่าวว่าวันนี้มีคนจากสำนักงานใหญ่ลงมาตรวจตรา อย่าได้ไปซวยชนตอเข้าล่ะ

“ซางหว่านซิง นังแพศยา ฉันต้องฆ่าแกให้ตาย! คอยดูเถอะ!”

คำด่าหยาบคายที่สุดและร้ายกาจที่สุดพรั่งพรูออกมาจากปากของอวี๋หว่านเอ๋อร์ ผสมกับกลิ่นเหม็นเน่าของขยะจนคนฟังต้องขมวดคิ้ว ผู้จัดการอวี๋กลับทำเป็นหูทวนลม สนเพียงแต่สงสารหลานสาวตัวเองที่ถูกรังแก

ฟังไปฟังมา ซางหว่านซิงกลับหัวเราะออกมา

แฝงไปด้วยความเย็นชาดุร้าย

“ตบหน้าก็คือตบหน้า จะต้องเลือกวันเวลาทำไม”

มองไปที่เส้นผมสีดำเงางามนั่น ดูออกเลยว่าเป็นผมที่เจ้าของดูแลอย่างดี ในฐานะสัตว์ประหลาดตัวน้อยที่ถูกห้าเฒ่าจอมประหลาดเลี้ยงดูมาแต่เด็ก ซางหว่านซิงกินอะไรก็กินได้ แต่จะไม่มีวันยอมเสียเปรียบใครเด็ดขาด!

พูดจบ เธอก็หยิบกรรไกรจากที่ใส่ปากกาข้างเคาน์เตอร์

ท่าทางดูเฉยเมยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทำเอาคนดูใจหายวาบ

“พี่สาว พี่อย่าใจร้อนนะ ครอบครัวของอวี๋หว่านไม่ปล่อยพี่ไว้แน่… อ๊าย…”

ซางอวี่ฉิงรีบก้าวไปข้างหน้า น้ำตานองหน้า เธอรู้วิธีสุมไฟใส่กองเพลิงดี แต่เธอไม่คิดว่าซางหว่านซิงจะเร็วขนาดนี้ มือยกกรรไกรขึ้นแล้วตัดฉับ ผมยาวของอวี๋หว่านเอ๋อร์ถูกตัดกุดถึงโคน

บนหัวเหลือแต่สภาพแหว่งๆ วิ่นๆ

“อวี๋หว่าน!”

แม่ของอวี๋หว่านที่ทำสวยอยู่ครึ่งๆ กลางๆ แล้วได้รับโทรศัพท์จากน้องสามีพอดีมาเห็นฉากนี้เข้าพอดี หายใจไม่ทันจนเกือบจะวูบไปตรงนั้น พุ่งเข้าไปกอดอวี๋หว่านเอ๋อร์ไว้แน่น

“แจ้งตำรวจ! แจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้เลย!”

พูดไปพลางโทรหาทนายความของบ้าน ตะโกนสั่งให้ทนายวางทุกอย่างแล้วรีบมาที่ห้างจิ่วโจวเดี๋ยวนี้

แต่กลับเห็นซางหว่านซิงไม่มีท่าทีลนลานแม้แต่น้อย วางกรรไกรกลับลงไปในที่ใส่ปากกาอย่างใจเย็น จากนั้นเดินไปที่โซฟาแล้วนั่งลงด้วยท่าทางวางมาด นั่งมองแม่ลูกคู่นั้นอย่างเย็นชา

มือข้างหนึ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรแจ้งตำรวจทันที

“ฉันต้องการแจ้งตำรวจค่ะ มีคนติดตั้งกล้องแอบถ่ายไว้ในห้องลองเสื้อของห้างสรรพสินค้าจิ่วโจว…”

ซางหว่านซิงถือโทรศัพท์ไว้ด้วยมือข้างเดียว

“ใช่ค่ะ…”

เธอเงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองเฉียนไหลและซางอวี่ฉิงไปตามลำดับ แล้วสุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของอวี๋หว่านเอ๋อร์

“คนที่ติดตั้งกล้องแอบถ่ายน่ะ อยู่ตรงนี้แล้วค่ะ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง