บทที่ 65 สำนักงานกฎหมายไท่เหอ

ซางหว่านซิงวางสาย เอนหลังพิงเก้าอี้พลางควงโทรศัพท์เล่นอย่างใจเย็น เธอไหวไหล่ให้แม่ของอวี๋หว่านเอ๋อร์อย่างไม่สะทกสะท้าน

จัดไป!

“ซางหว่านซิง?”

น้ำเสียงหยามเหยียดดังขึ้นด้วยความไม่แน่ใจ ขณะที่เฉียนไหลตาเป็นประกาย เธอรีบวิ่งเข้าไปซุกในอ้อมกอดของผู้หญิงคนนั้นทันที

ซางเวยกอดลูกสาวไว้ด้วยมือข้างเดียว เดิมทีเธอกำลังทำทรีตเมนต์ผ่อนคลายอยู่ที่ชั้นบนกับแม่ของอวี๋หว่านเอ๋อร์ ใครจะไปคิดว่าพออีกฝ่ายได้รับโทรศัพท์ว่าลูกสาวมีเรื่องด่วน จึงรีบลงมาข้างล่าง ซางเวยรู้ว่าเฉียนไหลอยู่กับอวี๋หว่านเอ๋อร์จึงไม่รอช้า รีบตามลงมาด้วย แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นภาพที่คาดไม่ถึง

แค่มาซื้อเสื้อผ้าไม่ใช่เหรอ?

ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ได้?

หลานสาวคนนี้ ไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน?

ซางหว่านซิงปรือตามองอย่างเกียจคร้าน แววตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เธอสบตากับคุณอาที่เคยคิดจะส่งเธอขึ้นเตียงคนอื่นอย่างท้าทาย ซางเวยรู้สึกวูบในใจ

ใบหน้านั่น…

“ตอนนี้แกต้องขอโทษอวี๋หว่านเอ๋อร์เดี๋ยวนี้!”

ซางเวยสั่งซางหว่านซิงด้วยน้ำเสียงที่ใช้สั่งสอนเป็นประจำ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงแค่นหัวเราะจากซางหว่านซิง

เธอยกมือขึ้นแตะขมับตัวเอง “สมองมีปัญหาหรือไง?”

น้ำเสียงกวนประสาทและดิบเถื่อน

ซางเวยเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “อยากตายหรือไง!”

เฉียนไหลทนไม่ได้ที่เห็นแม่ถูกหยาม จึงเดินดุ่มเข้าไปหาซางหว่านซิงหมายจะตบ แต่ยังไม่ทันจะได้แตะแม้แต่ชายเสื้อ เสียง ‘ตึง’ ก็ดังขึ้น ซางหว่านซิงเตะโต๊ะเข้าเต็มแรง โต๊ะกระแทกเข่าเฉียนไหลอย่างจังจนเธอทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวด

แควก—

เฉียนไหลที่ต้องแขม่วพุงแทบตายเพื่อยัดตัวลงในชุดเดรสตัวนี้ พอทรุดตัวลงนั่งปุ๊บ ชุดตรงช่วงเอวด้านข้างก็ฉีกขาดเป็นทางยาว!

“กรี๊ด—”

เฉียนไหลกรีดร้องเสียงหลง!

“คึกคักกันจังนะ!”

น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าหลงใหลดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชนอย่างไม่ยี่หระ

ผู้คนที่ล้อมอยู่หน้า DK ต่างถอยร่นออกไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณราวกับน้ำลด เปิดทางให้คนตรงกลาง

สายตาของทุกคนอดไม่ได้ที่จะจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถเข็นอย่างเงียบเชียบ

ไม่มีเหตุผลอื่นใด นอกจากเขาหล่อมากจริงๆ

ใบหน้านั้นราวกับพระเจ้าบรรจงสร้าง ทุกส่วนโค้งมนล้วนสลักเสลาอย่างประณีต แม้จะดูซีดเซียวเหมือนคนป่วย แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความงดงามลงเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่บรรยากาศที่แผ่ออกมานั้นเย็นชาเกินไป เย็นเยียบเข้ากระดูก

ฉีเยี่ยนเข็นรถเข็นตามหลังมา พร้อมด้วยเหล่าผู้บริหารของห้างสรรพสินค้าจิ่วโจวอีกเป็นขบวน ดูยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม

ใบหน้าของผู้เป็นอาของอวี๋หว่านเอ๋อร์ซีดเผือดราวกับกระดาษ

เธอจำได้แล้วว่านี่คือใคร

ฉีเยี่ยน

ในคู่มือการฝึกอบรมพนักงานทุกคนของกลุ่มจิ่วโจวมีรูปของเขาอยู่ นี่คือผู้มีอำนาจเพียงหนึ่งเดียวในบรรดาเจ้าของเบื้องหลังทั้งสามคนที่ก้าวออกมาจัดการเรื่องราวต่างๆ ต่อหน้าสาธารณชน

“อื้อ อื้อ”

เจ้าซาลาเปาน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังรีบก้าวขาป้อมๆ เตรียมจะพุ่งตัวไปหาซางหว่านซิง ทว่ายังไม่ทันได้ขยับ คุณอาก็คว้าคอเสื้อเขาไว้เสียก่อน

ซืออวี้ไป๋ก้มมองด้วยสายตาเย็นชา

—สัญญาอะไรกับอาไว้?

เจ้าซาลาเปาน้อยเบะปากอย่างน้อยใจ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมสยบต่ออำนาจมืดของซืออวี้ไป๋ ยืนนิ่งสนิททำหน้าตายราวกับเจ้าชายตัวน้อยผู้สูงศักดิ์บนภูเขาน้ำแข็ง ท่าทางดูเย็นชาสุดๆ

“ท่านซือ คุณฉีครับ”

กลุ่มคนในชุดสูทถือกระเป๋าเอกสารเจ็ดคนเดินเข้ามาโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

ซืออวี้ไป๋ไม่ตอบรับ สายตาจับจ้องไปที่ซางหว่านซิงซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาไม่ไกลนัก เมื่อแน่ใจแล้วว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ จึงพยักเพยิดไปยังกลุ่มของอวี๋หว่านเอ๋อร์

“เชิญครับ นามบัตรของพวกเรา”

อาของอวี๋หว่านเอ๋อร์ แม่ของอวี๋หว่านเอ๋อร์ และซางเวย ยื่นมือไปรับนามบัตรขอบทอง

[สำนักงานกฎหมายไท่เหอ]

ไท่เหอ…?

นั่นคือสำนักงานกฎหมายที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อรับรองกลุ่มผู้มีอิทธิพลในเมืองหลวงโดยเฉพาะ ทั้งยังเป็นทีมที่ปรึกษากฎหมายของกลุ่มจิ่วโจว ซึ่งมีชื่อเสียงในระดับสากล เป็นรองเพียงแค่ 'บรู๊ด' ทนายความมือทองอันดับหนึ่งของโลกเท่านั้น

“สำนักงานกฎหมายไท่เหอจะเป็นตัวแทนของกลุ่มจิ่วโจวในการยื่นฟ้องพวกคุณ ขอให้พวกคุณรอรับหมายศาลด้วยนะครับ”

คนพูดใช้น้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล ทว่าเนื้อหาที่สื่อออกมากลับทำให้ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“ฟ้อง? เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?”

แม่ของอวี๋หว่านเอ๋อร์ถามกลับอย่างงุนงง

พวกเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียหาย!

มีที่ไหนกันที่ฟ้องเหยื่อ?

“ไม่ได้ฟังผิดครับ สิ่งที่พวกคุณทำในวันนี้สร้างความเสื่อมเสียต่อชื่อเสียงของกลุ่มจิ่วโจว กฎหมายจะให้บทสรุปที่ยุติธรรมเอง”

ฉีเยี่ยนยกนิ้วชี้ไปที่อวี๋หว่านเอ๋อร์

“เธอ”

ชี้ไปที่เฉียนไหลต่อ

“เธอ”

ชี้ไปที่ซางอวี่ฉิงต่อ

“และเธอ”

เขาแค่นหัวเราะ บรรยากาศที่เคยดูไม่ยี่หระเปลี่ยนไปทันที ราวกับคมมีดที่ชักออกมาจากฝัก กล้าดีอย่างไรมารังแกเสี่ยวซิงของพวกเขา คิดไปเองหรือเปล่าว่าไม่มีใครคุ้มครอง?

อะไรกันเนี่ย…

“หนีไม่พ้นหรอก!”

“ทำไมไม่ฟ้องเธอ! เธอต่างหากที่เป็นต้นเหตุ!”

อวี๋หว่านเอ๋อร์ปิดหน้า ตัวเหม็นเน่าไปด้วยกลิ่นขยะ ผมเผ้าดูเหมือนถูกหมาแทะ แต่ก็ยังไม่วายกัดไม่ปล่อยราวกับสุนัขบ้า พุ่งเป้าไปที่ซางหว่านซิง

“ฉันพอใจ ฉันเต็มใจ จะทำไม? เธอเกี่ยวอะไรด้วย?”

ฉีเยี่ยนกลับสู่โหมดกวนประสาทที่ทำให้คนฟังแทบกระอักเลือดในเสี้ยววินาที สายตาที่มองอวี๋หว่านเอ๋อร์เต็มไปด้วยความรังเกียจปิดไม่มิด

“ใครเป็นคนแจ้งความครับ?”

เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาถึงพอดี

“ฉันเอง”

ซางหว่านซิงยกมือขึ้นอย่างเกียจคร้าน พร้อมกับชี้ไปทางห้องลองชุด “กล้องวงจรปิดอยู่ในนั้นค่ะ”

ซางอวี่ฉิงกับเฉียนไหลกำลังสับสนวุ่นวาย ความผิดหวังที่ซางหว่านซิงไม่ยอมเปลี่ยนชุดจนพวกเธอไม่ได้ถ่ายคลิปตอนแรก ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกและมึนงงจากการที่กำลังจะถูกกลุ่มจิ่วโจวฟ้องร้อง

“ไม่ใช่ห้องนั้น ห้องข้างๆ ค่ะ”

ซางหว่านซิงเตือนเจ้าหน้าที่ด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ไม่ให้เข้าผิดห้อง

ซางอวี่ฉิงเหลือบไปมองโดยไม่ได้ตั้งใจ เลือดในกายแทบหยุดไหล!

“เป็นไปได้ยังไง!!!”

ซางอวี่ฉิงกรีดร้องลั่น ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด

"เอาคืนมานะ!"

สมองของซางอวี่ฉิงขาวโพลนไปชั่วขณะ เธอทำท่าจะพุ่งเข้าไปแย่งของจากมือเจ้าหน้าที่

ชุดราตั่วนั่นมันรัดรูปมาก ตอนที่เธอเปลี่ยนชุดเมื่อกี้ เธอเลยถอดเสื้อผ้าออกหมด…

"คุณจะทำอะไร ถอยไป!"

เจ้าหน้าที่ตำรวจถอยหลังทันที สีหน้าเคร่งขรึม

ในมุมลับตาคน ซางหว่านซิงชูโทรศัพท์ขึ้นให้ซืออวี้ไป๋ดู

【ซือ: กล้อง อยู่ห้องข้างๆ】

ข้อความวีแชทที่เขาส่งมาให้เธอก่อนหน้านี้ ในที่สุดตอนนี้เธอก็เข้าใจความหมายแล้ว

ใครจะไปคิด ว่าท่านซือจะตามออกมาจากเกาะด้วย

แถมยังพาเจ้าซาลาเปาน้อยติดสอยห้อยตามมาอีก

"ไม่ได้นะ! ห้ามดู! ห้ามให้พวกคุณเปิดดู!"

ซางอวี่ฉิงลนลาน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย เธอไม่นึกเลยว่ายัยโง่อวี๋หว่านเอ๋อร์จะวางกล้องผิดที่ ทำให้เธอถูกคนอื่นเห็นจนหมดเปลือกแบบนี้

ถ้าของชิ้นนี้ถูกส่งไปที่สถานีตำรวจ แล้วเอาสิ่งที่อยู่ในเมมโมรี่การ์ดออกมาตรวจสอบ เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน!!!

"ผมเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้าย ถอยไป!!!"

เจ้าหน้าที่เตือนเป็นครั้งที่สองแล้ว หากมีครั้งที่สามเขาจะไม่เกรงใจอีก แต่น่าเสียดายที่ซางอวี่ฉิงไม่ฟังคำเตือนเลย เธอทำท่าจะพุ่งเข้าไปแย่งของในมือเจ้าหน้าที่ต่อ

วินาทีถัดมา เมื่อการเตือนครั้งที่สามไม่เป็นผล เจ้าหน้าที่ก็จัดการกดตัวซางอวี่ฉิงลงกับพื้นทันที แล้วจับใส่กุญแจมือไขว้หลัง

ซางหว่านซิงเลิกคิ้วขึ้น

รู้อยู่หรอกว่าน้องสาวคนนี้สมองกลวง แต่ไม่นึกว่าจะโง่ได้ขนาดนี้

"กล้าเล่นลูกไม้ในถิ่นกลุ่มจิ่วโจว ทั่วทั้งหัวเซี่ยพวกคุณถือเป็นเจ้าแรกเลยนะ"

ฉีเยี่ยนเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

"พวกคุณไม่มีหลักฐานสักหน่อย!"

อวี๋หว่านเอ๋อร์หน้าซีดเผือด แต่ยังคงปากแข็งไม่ยอมรับ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง