บทที่ 66 ซางหว่านซิง ใครบอกว่าไม่มีหลักฐาน

ทว่าแววตาอาฆาตคู่นั้นยังคงจ้องเขม็งมาที่ซางหว่านซิง เต็มไปด้วยความประสงค์ร้าย!

อวี๋หว่านเอ๋อร์ไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าตัวเองทำผิด ตั้งแต่เด็กจนโต ใครที่เธอไม่ชอบหน้าก็ต้องยอมให้เธอรังแกอย่างว่าง่าย เวลาเกิดเรื่องขึ้นมาก็มีคนในครอบครัวคอยจัดการให้ ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังคิดว่าสิ่งที่ทำนั้นไร้ร่องรอย กล้องวงจรปิดก็เป็นอาของเธอที่ยืนดูพนักงานลบกับตา แล้วพวกเขาจะเอาหลักฐานอะไรมาเอาผิดเธอได้?

"หว่านเอ๋อร์ไม่ร้องนะ แม่ยังอยู่ตรงนี้!" แม่ของอวี๋หว่านเอ๋อร์กอดลูกสาวด้วยความสงสาร อารมณ์พลุ่งพล่าน "พวกแกใส่ร้ายพวกเรา ฉันจะแจ้งสื่อมาแฉพวกแก!"

แววตาที่มองซางหว่านซิงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แทบอยากจะฉีกกระชากเธอให้เป็นชิ้นๆ!

"ใครบอกว่าไม่มีหลักฐาน?"

ซางหว่านซิงเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ทั้งเย็นชาและเย้ยหยัน

ใครกันที่ให้ความมั่นใจพวกเธอขนาดนั้น?

เธอหยัดกายลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน เดินอ้อมเฉียนไหลมาตรงหน้าสองแม่ลูกอวี๋หว่านเอ๋อร์ แล้วก้มมองสองแม่ลูกที่มีใบหน้าเหมือนกันราวกับแกะด้วยท่าทีเหนือกว่า

ใบหน้าของซางหว่านซิงย้อนแสง มองไม่ออกว่าเธอกำลังรู้สึกอย่างไร แต่กลับแผ่รังสีน่าเกรงขามจนอีกฝ่ายหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก

"จะทำให้เธอจำนนจนหมดคำแก้ตัวเลยล่ะ" เธอกล่าว

อวี๋หว่านเอ๋อร์ใจกระตุกวูบ พยายามทำใจดีสู้เสือ

เธอจะไม่รู้เชียวหรือว่าตัวเองสันดานเป็นยังไง?

เสแสร้งอะไรกัน!

ทว่าซางหว่านซิงกลับหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง

วินาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังระงมราวกับคลื่นน้ำจากทุกสารทิศ

ทุกคนที่อยู่ในห้างสรรพสินค้าจิ่วโจวได้รับข้อความแจ้งเตือนเดียวกัน

ไม่สิ ไม่ใช่แค่ในห้างสรรพสินค้าจิ่วโจวเท่านั้น

ไม่ว่าจะเวยป๋อหรือแพลตฟอร์มวิดีโอสั้น ใครก็ตามที่เคยคลิกเข้าไปดูแฮชแท็ก #กล้องแอบถ่ายห้างสรรพสินค้าจิ่วโจว #กลุ่มจิ่วโจว หรือคำค้นหาที่เกี่ยวข้อง ต่างได้รับไฟล์แจ้งเตือนในหัวข้อ "ความจริงของเหตุการณ์แอบถ่ายในห้างสรรพสินค้าจิ่วโจว" เหมือนกันหมด

ไฟล์วิดีโอเล่นอัตโนมัติทันที

ในวิดีโอ ภาพเหตุการณ์ที่อวี๋หว่านเอ๋อร์หยิบกล้องแอบถ่ายออกมา ส่งสัญญาณให้พนักงานนำไปติดตั้งในห้องลองชุด และหันไปยิ้มอย่างลำพองใจใส่ซางอวี่ฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ถูกบันทึกไว้ด้วยกล้องวงจรปิดอย่างครบถ้วน

อวี๋หว่านเอ๋อร์ใบหน้าซีดเผือด ตัวสั่นด้วยความตื่นตระหนก "ไม่… นี่ไม่ใช่ฉัน…"

"เลวสิ้นดี!"

ฉีเยี่ยนดูวิดีโอจบก็ขบกรามแน่นด้วยความหงุดหิด

ช่างใจคอโหดเหี้ยมนัก!

ซืออวี้ไป๋ที่นั่งอยู่บนวีลแชร์ถือโทรศัพท์ไว้ในมือเรียวยาว นัยน์ตาลุ่มลึกอาบไปด้วยไอเย็นเยือกที่ชวนให้ขนลุก ท่าทางนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาของเขาราวกับภูเขาน้ำแข็งลูกยักษ์ที่แผ่ความเย็นยะเยือกและน่าสะพรึงกลัว

เขาปรายตามองฉีเยี่ยน

"เพราะเหตุการณ์แอบถ่ายในวันนี้ ทำให้มูลค่าตลาดของกลุ่มจิ่วโจวหายไปเกือบหมื่นล้าน ผลกระทบต่อเนื่องที่จะตามมายังไม่อาจประเมินได้ ตอนนี้พวกคุณยังคิดว่าตัวเองบริสุทธิ์อยู่อีกเหรอ?"

คำพูดของฉีเยี่ยนประชดประชันเสียยิ่งกว่าอะไร

"เอาล่ะ เชิญพวกคุณไปที่สถานีตำรวจกับผมหน่อยเถอะ…" ฉีเยี่ยนยิ้มเย็นแล้วเสริมต่อ "เตือนด้วยความหวังดีนะครับว่าควรพาทนายความของพวกคุณไปด้วย จะได้ไม่มาหาว่ากลุ่มจิ่วโจวใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกคน!"

"ฉันไม่อยากไปสถานีตำรวจ…" เฉียนไหลไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ร้องไห้จนน้ำตานองหน้าพรั่งพรู

ในที่สุดเธอก็รู้ซึ้งถึงความกลัว

"ได้ งั้นก็กลับบ้านไปรอรับหมายเรียกเอาแล้วกัน!"

ฉีเยี่ยนยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ทว่าคำพูดนั้นกลับทำให้แม่ของอวี๋หว่านเอ๋อร์เย็นวาบไปถึงสันหลัง หากเป็นแค่เรื่องแอบถ่ายธรรมดา เธอยังพอหาวิธีให้ยัยเด็กนั่นซางหว่านซิงยอมเซ็นใบยอมความที่สถานีตำรวจได้ แต่ตอนนี้เรื่องมันลุกลามไปถึงชื่อเสียงของกลุ่มจิ่วโจว แล้วแบบนี้เธอจะแก้ไขได้อย่างไร?

ท่ามกลางความวุ่นวาย เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของแม่ของอวี๋หว่านเอ๋อร์ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

เป็นสายจากผู้รับผิดชอบ DK ประจำภูมิภาคเอเชีย

แม่ของอวี๋หว่านเอ๋อร์รีบรับสาย

"คุณว่าอะไรนะ? มีสิทธิ์อะไรมายกเลิกสิทธิ์ตัวแทนจำหน่ายของฉัน!"

พอฟังชัดเจนว่าอีกฝ่ายพูดว่าอะไร แม่ของอวี๋หว่านเอ๋อร์ก็กรีดร้องออกมาโดยไม่สนภาพลักษณ์ ตอนนั้นเธอต้องใช้ความพยายามขนาดไหนกว่าจะได้สิทธิ์ตัวแทนจำหน่าย DK แต่เพียงผู้เดียวในเมืองหูเฉิงมา และก็เพราะเหตุนี้เองที่ทำให้เหล่าคุณหญิงคุณนายตระกูลดังมากมายพากันมาตีซี้กับเธอ มีสิทธิ์อะไรจะมาเรียกคืนก็เรียกคืน?

"บอสของเราบอกว่า คุณไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเข้า"

พูดจบอีกฝ่ายก็วางสายไปทันที

แม่ของอวี๋หว่านเอ๋อร์ยืนอึ้งอยู่ที่เดิม ตัวเย็นเฉียบไปทั้งร่าง

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้…

"ทั้งหมดเป็นเพราะแก!" แม่ของอวี๋หว่านเอ๋อร์หันกลับมาถลึงตาใส่ซางหว่านซิงอย่างเกรี้ยวกราด โทษความซวยทั้งหมดนี้ว่าเป็นเพราะซางหว่านซิงที่ไม่ยอมรู้จักเจียมตัว ยอมให้ลูกสาวของเธอรังแกแต่โดยดี

ซางหว่านซิงได้ยินดังนั้นก็หรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วหัวเราะเบาๆ

เธอพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน ยกมือทำท่าบ๊ายบายให้ฝ่ายนั้น

ทำเอาอีกฝ่ายแทบคลั่ง

เจ้าหน้าที่ตำรวจเรียกกำลังเสริมมาคุมตัวผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดไปที่สถานีตำรวจ ฉีเยี่ยนพร้อมด้วยทนายความมือทองจากสำนักงานกฎหมายไท่เหอก็ตามไปด้วย

ตอนที่ซางอวี่ฉิงถูกคุมตัวไป เธอเผลอมองไปทางซืออวี้ไป๋โดยสัญชาตญาณ

ผู้ชายคนนี้ ตั้งแต่ปรากฏตัวจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้พูดสักคำ แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่า เขาต่างหากคือคนที่กุมชะตาของทุกคนและควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดไว้…

…

ละครฉากนี้จบลง

DK ประกาศหยุดให้บริการชั่วคราว หลังจากเคลียร์คนออกไปหมดแล้วก็นำประตูเหล็กดัดลงมาปิดไว้ครึ่งหนึ่ง

"ฮึ่มๆ"

เจ้าปีศาจตัวน้อยที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่ข้างปีศาจร้ายตัวใหญ่ พลันเปลี่ยนร่างเป็นเจ้าซาลาเปาน้อยแสนน่ารักในพริบตา เขาก้าวขาป้อมๆ วิ่งตึ๊กๆ ไปหาซางหว่านซิง รอบตัวดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยฟองอากาศสีชมพูแห่งความสุข

"ฮึ่ม"

เจ้าซาลาเปาน้อยอ้าแขนสองข้างขอให้อุ้ม

น่ารักน่าชังจริงๆ

ผู้บริหารที่ยังอยู่ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก การพลิกบทบาทของนายน้อยซือจากปีศาจตัวน้อยกลายเป็นก้อนความน่ารักนั้นมันเร็วเกินไป ต่อให้นั่งรถไฟความเร็วสูงตามก็ยังไม่ทันจังหวะนี้!

สรุปคือท่านซือกับแม่สาวน้อยคนนี้รู้จักกันจริงๆ เหรอ?

การกระทำเมื่อกี้ทั้งหมดก็เพื่อออกหน้าให้เธอ?

ซางหว่านซิงคว้าตัวเจ้าซาลาเปาน้อยเข้าสู่อ้อมกอด "ท่านซือมาที่นี่ได้ยังไงคะ?"

"ผ่านมาน่ะ" ไอเย็นรอบตัวซืออวี้ไป๋ไม่ได้จางหายไปเลย แม้จะนั่งบนวีลแชร์แต่กลับดูเหมือนนั่งอยู่บนบัลลังก์จอมมาร กดดันพื้นที่ทั้งหมดจนกลายเป็นขั้วโลกเหนือ

มือของซางหว่านซิงที่อุ้มเจ้าซาลาเปาน้อยอยู่ชะงักไป: "…"

เจ้าซาลาเปาน้อยโกรธจนแก้มป่องเหมือนปลาปักเป้า

ในมุมที่ซางหว่านซิงมองไม่เห็น เขาทำท่าจมูกยาวใส่คุณลุงของตัวเอง

พินอคคิโอ ขี้จุ๊เบเบ๋!

ซืออวี้ไป๋ปรายสายตาเย็นชาใส่เจ้าซาลาเปาน้อย แววตานั้นราวกับแช่อยู่ในสระน้ำเย็นเยือก

"งั้นตอนนี้จะกลับเลยไหม?"

หางตาของซางหว่านซิงเหลือบไปเห็นผู้บริหารที่ยืนอยู่ข้างๆ พวกเขาถืออะไรอยู่ในมือ?

กองหนาเป็นปึก

แทบจะสูงถึงคาง

"วางไว้ตรงนั้น" นิ้วเรียวยาวซีดของซืออวี้ไป๋ปัดลูกประคำสีดำ ผู้บริหารต่างวางสมุดภาพความสูงครึ่งคนในมือลงบนโต๊ะน้ำชาไม้แท้อย่างโล่งอก

เขาเงยหน้ามองซางหว่านซิง

ซางหว่านซิง: "???"

สายตาของท่านซือมันอะไรกันเนี่ย?

"ยังไม่ต้องรีบกลับ เธอเลือกก่อน" สายตาของซืออวี้ไป๋ตกลงบนเสื้อเชิ้ตของเธอ สีหน้าครุ่นคิด แววตาดูมีความนัย

"เลือกอะไรคะ?" ซางหว่านซิงไม่เข้าใจ

แต่เจ้าซาลาเปาน้อยดึงชายเสื้อเธอเบาๆ แล้วใช้นิ้วเล็กๆ ชี้ไปที่โต๊ะ

ซางหว่านซิงมองตามไป ทั้งหมดนั้นคือสมุดภาพแฟชั่นเสื้อผ้าผู้หญิงคอลเลกชันล่าสุดประจำฤดูกาล

"…"

เธอรู้สึกว่าสายตาที่ซืออวี้ไป๋มองเธอตอนนี้มันดูคุ้นเคยอย่างประหลาด ทำให้เธอรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

"เลือกสิ"

บนใบหน้าเย็นชาหล่อเหลาของซืออวี้ไป๋ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ ทว่าในดวงตาสีดำสนิทกลับมีความจริงจังเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย ซางหว่านซิงถึงได้รู้ตัวว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น แต่ให้เธอเลือกเสื้อผ้าจริงๆ

"…"

ในที่สุดเธอก็นึกออกว่าทำไมสายตาของคุณซือเมื่อครู่ถึงได้ดูคุ้นเคยนัก เพราะในทุกๆ ปี…

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง