บทที่ 67 ซืออวี้ไป๋ นอกเหนือจากสองชิ้นนี้ ห่อที่เหลือทั้งหมด

ตอนที่ยัยแม่มดงูพาหัวหน้าดีไซเนอร์ของ DK มาจัดเสื้อผ้าสี่ฤดูให้ตัวเอง ก็ใช้สายตานี้เป๊ะเลย!

“ไม่เห็นต้องลำบากเลย เสื้อผ้าที่ฉันใส่อยู่ก็ดีอยู่แล้ว”

ซางหว่านซิงปฏิเสธ เธอไม่ได้บ้าวัตถุอะไรขนาดนั้น เหตุผลหลักๆ คือ… ขี้เกียจและรำคาญมากกว่า

แต่พูดยังไม่ทันขาดคำ ชายเสื้อเธอก็ถูกดึงอีกครั้ง

พอเธอเหลือบมอง เจ้าซาลาเปาน้อยก็กอดสมุดภาพแฟชั่นผู้หญิงไว้ในอ้อมแขนพลางช้อนตามองเธอ ปล่อยดาเมจความน่ารักน่าฟัดใส่ไม่ยั้ง

( ≖⃙⃚᷄⍘≖⃙⃚᷅)

ซางหว่านซิง: "…"

ราวกับมีปีกเทวดาเล็กๆ สั่นไหวอยู่ด้านหลังเจ้าซาลาเปาน้อย เขาค่อยๆ ยื่นสมุดภาพในมือมาให้เธอ ใบหน้าจิ้มลิ้มดุจตุ๊กตาเผยแววคาดหวังอย่างน่าเอ็นดู

ซางหว่านซิง: "…"

…เหมือนจุดอ่อนของเธอจะถูกเจ้าซาลาเปาน้อยกุมไว้ซะแล้ว!

เธอรับสมุดภาพเล่มนั้นมาเงียบๆ พลิกดูผ่านๆ สองสามหน้าก่อนจะชี้บอก “เอาสองชุดนี้แล้วกัน” ซางหว่านซิงพยายามทำตัวให้ดูไม่ส่งเดชจนเกินไปนัก

ซืออวี้ไป๋มองตามนิ้วที่เธอชี้ไป —

เสื้อเชิ้ตสีขาวสองตัวที่เหมือนกันเป๊ะ

ซืออวี้ไป๋: "…"

ดี… ส่งเดชได้ถึงใจจริงๆ

“นอกจากสองชุดนี้ ห่อที่เหลือให้หมด” ซืออวี้ไป๋ปรายตามองผู้บริหารระดับสูงอย่างเย็นชา พูดจบเขาก็เม้มริมฝีปากแน่น เบนสายตากลับมาที่ซางหว่านซิง

“เลือกต่อสิ” เขาบอก

ซางหว่านซิง: "…"

ผู้บริหารระดับสูงข้างๆ: "…"

ทำไมถึงรู้สึกว่าบรรยากาศมันเริ่มแปลกๆ ก็ไม่รู้

คนที่แฮปปี้ที่สุดในงานเห็นจะเป็นเจ้าซาลาเปาน้อย เท้าเล็กๆ สองข้างแกว่งไปมาไม่หยุด พลางยื่นมือไปหยิบสมุดภาพอีกเล่มมาประเคนตรงหน้าซางหว่านซิงราวกับของล้ำค่า

“ฮี่ๆ” อันนี้สวย!

ซางหว่านซิง: "…"

เธอชี้ไปส่งเดชอีกสองชุด

ซืออวี้ไป๋สีหน้าเรียบเฉย ใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง “เลือกต่อ”

เจ้าซาลาเปาน้อยยื่นเล่มใหม่มาให้อีก

ซางหว่านซิงชี้ไปส่งเดชอีกสองชุด

ซืออวี้ไป๋: “เลือกต่อ”

…

กว่าซางหว่านซิงจะเลือกสมุดภาพจนครบทุกเล่มด้วยความจำยอม เวลาก็ล่วงเลยไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว เธอพิงโซฟาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ มองดูเจ้าซาลาเปาน้อยที่ยังคงเปี่ยมไปด้วยพลังงาน ถึงขั้นจะให้คนไปขนมาเพิ่มอีก เธอเริ่มปวดหัวตุบๆ ขึ้นมาแล้ว

ทันใดนั้น มือถือของซางหว่านซิงก็สั่นรัวไม่หยุด

เป็นแม่ของซางหว่านซิงนั่นเอง

“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

…

ในห้องน้ำ

ซางหว่านซิงที่กดตัดสายเป็นครั้งที่สิบตัดสินใจบล็อกเบอร์นั้นไปเลย

เธอเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง แววตาเย็นชาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

มุมปากยกยิ้มเยาะ

จู่ๆ ก็มีเสียงคุยกันดังมาจากข้างนอกห้องน้ำ

“คนที่นั่งรถเข็นนั่น… เหมือนจะเป็นคุณชายตระกูลซือที่หายตัวไปหลายปีคนนั้นไม่ใช่เหรอ?”

“จริงดิ?”

พนักงานขายสองคนที่เข้ามาเติมหน้าคุยกันไปมา

“เมื่อไม่นานมานี้กลุ่มบริษัทซือเพิ่งออกแถลงการณ์ว่าจะปลดท่านคนนั้นออกจากตำแหน่งประธานไม่ใช่เหรอ?”

ดูเหมือนจะมีเสียงเปิดไฟแช็กดังขึ้น

พนักงานขายสองคนพิงกำแพงสูบบุหรี่เพลิดเพลินกับเวลาพักอันหายาก

ซางหว่านซิงหลุบเปลือกตาลง ขนตาที่หนาและยาวงอนช่วยบดบังความหงุดหงิดเย็นชาในดวงตาเอาไว้จนมิด เธอเงียบฟังสิ่งที่คนข้างนอกคุยกัน

“จะว่าไป ตระกูลซือนี่เลวระยำจริงๆ นะ”

“ทำไมเหรอ?”

อีกคนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“หลานชายของคนนั้นน่ะ ถูกผ่าออกมาจากท้องแม่ที่เพิ่งเสียชีวิตไปตอนนั้น ข่าวลือนี้น่ะ แกคงเคยได้ยินมาบ้างใช่ไหม?”

“เรื่องนี้ใครในเมืองหูเฉิงจะไม่รู้บ้างล่ะ?”

พนักงานขายพ่นควันบุหรี่พลางหัวเราะเหยียดหยาม

“งานศพยังไม่ทันครบเจ็ดวัน พวกตระกูลซือก็จะเปิดหอจดหมายเหตุตระกูลเพื่อถอดชื่อเจ้าเด็กโลงศพนี่ออกแล้ว อ้างว่าดวงชงเลือดชงวิญญาณ อัปมงคลนั่นแหละ คุณท่านซือคนนั้นยิ่งเลวหนักเข้าไปใหญ่ หญิงในดวงใจที่คิดถึงมาหลายสิบปีไม่ยอมรับกลับมาตอนไหน ดันมารับกลับมาเอาป่านนี้ ก็แค่รังแกกันตอนที่ตระกูลเดิมของคุณนายใหญ่ซือล่มสลายไปแล้ว ลูกชายคนโตกับหลานสะใภ้ก็ตายไป ส่วนหลานคนนั้นก็กลายเป็นคนพิการ เลยฉวยโอกาสหาคนมาสืบทอดตำแหน่งแทนยังไงล่ะ!”

พนักงานขายคนเดิมแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน

“จริงดิ?”

อีกคนถึงกับหยุดสูบบุหรี่แล้วรีบถามต่อ

“เออ จริงสิ ฉันมีญาติทำงานอยู่ที่โรงพยาบาล ตอนนั้นท่านคนนั้นปางตาย กู้ชีพอยู่สามวันสามคืน พอฟื้นขึ้นมาได้ ข่าวเรื่องจะเปิดหอจดหมายเหตุตระกูลก็เข้าหูเขาทันที ตอนนั้นเขาสั่งคนพาตัวกลับตระกูลซือไปเลย เรื่องหลังจากนั้นฉันไม่รู้หรอก รู้แค่ว่าพอเขากลับมาที่โรงพยาบาลอีกที สภาพเขาแทบไม่เหลือแล้ว ทั้งตัวมีแต่เลือด”

พนักงานขายดับบุหรี่ กำชับเพื่อนซ้ำๆ ว่าอย่าเอาไปพูดข้างนอก แล้วทั้งสองคนก็เดินเอื่อยๆ ออกจากห้องน้ำไป

กริ๊ก

ประตูห้องน้ำถูกผลักเปิดจากข้างใน ซางหว่านซิงก้าวเท้าออกมา

หน้าอ่างล้างมือ ซางหว่านซิงเปิดก๊อกน้ำล้างมือเงียบๆ

เธอเงยหน้าขึ้นมองกระจก

สีหน้าเรียบเฉย แต่แววตากลับหม่นแสงลง

ในที่สุดเธอก็เข้าใจที่มาของประโยคที่ว่า 「ตระกูลซือ มีคุณนายใหญ่เพียงคนเดียว」 แล้ว

ซางหว่านซิงเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทีสงบ ทว่าไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมากลับเปี่ยมไปด้วยความอันตราย กลิ่นอายนักฆ่าที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังกำลังจะระเบิดออกมาเต็มที

จนกระทั่ง——

ซางหว่านซิงเห็นเจ้าซาลาเปาน้อยนั่งยองๆ เอามือประคองคางรออยู่หน้าประตู

ท่าทางน่ารักน่าชังนั่นทำให้คนที่เดินผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปหยอกล้อสักทีสองที แต่พอเจอหน้านิ่งๆ ของเจ้าตัวเล็กเข้าให้ ก็พากันชะงักแล้วรีบชักมือกลับไปอย่างเก้อๆ

“เจ้าซาลาเปาน้อย…”

ทันทีที่ซางหว่านซิงเอ่ยปาก เจ้าตัวเล็กก็เงยหน้าขึ้นด้วยความดีใจ เขาวิ่งดึ๋งๆ เข้ามาหา แก้มสีชมพูระเรื่อเต็มไปด้วยความออดอ้อนและชื่นชอบ พลางเอาแก้มกลมๆ นั่นมาถูมือเธออย่างน่ารัก

“ฮี่ๆ”

——งานศพยังไม่ทันครบเจ็ดวัน ตระกูลซือก็เตรียมจะเปิดหอจดหมายเหตุตระกูลเพื่อถอดชื่อเจ้าเด็กโลงศพนี่ออก อ้างว่าชงเลือดชงวิญญาณ ไม่เป็นมงคล

ซางหว่านซิงก้มลงมองสบตากับเจ้าซาลาเปาน้อยที่แสนน่ารักน่าชัง

เจ้าตัวเล็กกะพริบตาปริบๆ ดวงตาดำขลับเป็นประกายใสซื่อ

“น่ารักจริง” ซางหว่านซิงยื่นมือไปหยิกแก้มซาลาเปาของเขา

นุ่มนิ่มไปหมด

ทว่าท่าทางนั้นกลับทำเอาเจ้าซาลาเปาน้อยตาโตเบิกกว้าง แก้มแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู สองมือน้อยๆ ประคองใบหน้าตัวเองไว้ ดีใจจนทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

“ไปกันเถอะ ท่านซือยังรอเราอยู่”

ซางหว่านซิงยื่นมือไปหาเจ้าตัวเล็ก

พอเห็นมือที่ยื่นมาหา เจ้าซาลาเปาน้อยก็พยักหน้าหงึกหงัก!

“อื้อ!”

ภายในร้าน DK ที่ถูกปิดประตูเหล็กนิรภัยลงครึ่งหนึ่ง

ซืออวี้ไป๋นั่งอยู่บนรถเข็น พลางมองสายเรียกเข้าจากคุณท่านซือบนหน้าจอมือถือด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ บรรยากาศโดยรอบกว้างขวางราวกับถ้ำน้ำแข็งที่หนาวเหน็บเข้ากระดูก

เขาปล่อยให้โทรศัพท์ดังจนตัดสายไปเอง

ใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียวดูป่วยไข้เล็กน้อย ไม่รู้ว่านึกถึงอะไร ในดวงตาลึกล้ำคู่นั้นถึงได้มีประกายสีเลือดซ่อนอยู่

ซืออวี้ไป๋รู้ดีว่าคุณท่านซือโทรมาหาเขาด้วยเรื่องอะไร

ผู้จัดการที่เพิ่งเดินถือสมุดภาพแฟชั่นคอลเลกชันใหม่เข้ามาตัวเกร็ง เหงื่อเย็นเยียบชุ่มแผ่นหลัง ท่านซือตอนนี้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกจนน่ากลัว ‘แม่หนูคนเมื่อกี้ รีบกลับมาทีเถอะ!’

ช่วยด้วย!

"เหม่ออะไรอยู่?"

น้ำเสียงเย็นเยียบและเกียจคร้านดังขึ้นข้างหู แววตาของซืออวี้ไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือลง

ไปห้องน้ำนานเกินไปแล้ว

"อีกแล้วเหรอ?"

ซางหว่านซิงจูงมือเจ้าซาลาเปาน้อยเดินกลับมา พอเห็นสมุดภาพในมือผู้จัดการเธอก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้ สปอนเซอร์ของเธอมีรสนิยมชอบจับคนแต่งตัวเหมือนเกมมิราเคิลนิกกี้หรือยังไงกัน?

ซืออวี้ไป๋ไม่ตอบอะไร เขายังคงนิ่งเงียบ เย็นชาดั่งเช่นทุกครั้ง

เขาปรายตามองซางหว่านซิงด้วยสายตาเย็นเยียบ ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นมืออีกข้างของเธอโดยไม่ตั้งใจ

มือข้างนั้นถืออะไรบางอย่างอยู่

"อันนี้ให้คุณ"

ซางหว่านซิงพูดพร้อมกับยื่นของสิ่งนั้นส่งให้เขา

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง