บทที่ 68 ซางหว่านซิง นี่เป็นประโยคที่ยาวที่สุดที่ฉันเคยได้ยินจากปากคุณ

มันคือถุงของขวัญสีดำสนิท

ขนาดดูไม่ใหญ่นัก

นัยน์ตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งของซืออวี้ไป๋ไหววูบไปชั่วขณะ

เขามองเธออย่างพินิจอยู่ครู่หนึ่ง

ซางหว่านซิงยกมือขึ้นท่าทางเกียจคร้าน เป็นเชิงบอกให้ซืออวี้ไป๋รับไป

ซืออวี้ไป๋รับมาแล้วเปิดออก

นาฬิกาข้อมือผู้ชายเรือนหนึ่งวางสงบนิ่งอยู่ในกล่อง

หน้าปัดสีดำสนิทแผ่กลิ่นอายความหรูหราและราคาแพงระยับออกมา

ผู้จัดการชะโงกหน้าเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทันทีที่เห็นชัดๆ เขาก็สูดหายใจเข้าลึกจนตัวโยน นาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ รุ่นมินิทรีพีทเตอร์เพอร์เพชวลคาเลนดาร์ ราคาเรือนละสี่สิบล้านกว่า! แม่สาวน้อยคนนี้ซื้อก็ซื้อ แจกก็แจกเลยเหรอ?

“เดินผ่านเคาน์เตอร์เลยซื้อมาน่ะค่ะ”

สีหน้าซางหว่านซิงเรียบเฉย ไม่เหมือนคนที่เพิ่งรูดบัตรจ่ายไปสี่สิบล้านกว่าเลยสักนิด

ตอนที่เห็นนาฬิกาเรือนนี้ผ่านตู้โชว์ เธอตัดสินใจซื้อทันที ไม่มีเหตุผลอะไรลึกซึ้ง เธอแค่รู้สึกว่านาฬิกาเรือนนี้มีกลิ่นอายของซืออวี้ไป๋ เย็นชาและสุขุม

เธอโน้มตัวลง เตรียมจะถอดนาฬิกาดิจิทัลเรือนเก่าของซืออวี้ไป๋ออก

“อย่า…”

ผู้จัดการหลุดปากร้องออกมาด้วยความตกใจ กำลังจะเตือนซางหว่านซิงถึงข้อห้ามของท่านซือ แต่ซืออวี้ไป๋กลับปรายตามองเขาด้วยสายตาเย็นเฉียบจนผู้จัดการต้องหุบปากฉับ ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ อีกต่อไป

ในสายตาคนนอก การไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคือป้ายกำกับของซืออวี้ไป๋

อย่าว่าแต่ให้ช่วยถอดนาฬิกาแบบนี้เลย แค่เข้าใกล้ในระยะประชิดก็แทบเอาชีวิตไม่รอดแล้ว

ซางหว่านซิงชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้ามองต้นเสียง

อย่าอะไร?

ทำไมไม่พูดต่อล่ะ?

ผู้จัดการ: “…” แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น

“คุณทำต่อเถอะ”

ซืออวี้ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกไม่พอใจที่ความสนใจของซางหว่านซิงถูกเบี่ยงเบนไปที่คนอื่น

“อ้อ”

ซางหว่านซิงไม่ได้คิดอะไรมาก เบนสายตากลับมาถอดนาฬิกาของเขาต่อ ไม่นานนัก นาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ มินิทรีพีทเตอร์เพอร์เพชวลคาเลนดาร์สีดำก็ถูกสวมลงบนข้อมือของซืออวี้ไป๋ เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา สายตาของซืออวี้ไป๋จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอเพียงผู้เดียว

ซางหว่านซิงเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าแล้วหัวเราะเบาๆ

มือของท่านซือเปรียบเสมือนงานศิลปะที่พระเจ้าตั้งใจรังสรรค์ และงานศิลปะชั้นเลิศก็ย่อมควรคู่กับสิ่งที่ล้ำค่าที่สุด

เธอยืดตัวขึ้นสบกับดวงตาที่ไร้ความยินดียินร้ายของชายหนุ่ม

“เหมาะกับคุณจริงๆ”

ท่าทางของเธอยังคงดูไม่ใส่ใจเหมือนเคย แต่แววตาที่มองกลับดูจริงจัง

ซืออวี้ไป๋นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขานรับในลำคอ ใบหน้าที่ดุจรูปสลักน้ำแข็งนั้นดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับนึกอะไรบางอย่างออก สายตาคมกริบจับจ้องไปทางเจ้าซาลาเปาน้อย แล้วขยับข้อมือเป็นเชิงบอกใบ้——

ใครจะไปคิดว่าเจ้าตัวเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟากลับไม่แม้แต่จะมองเขา

มัวแต่เอามือประคองแก้มยิ้มหน้าบานเพราะถูกชมว่าน่ารัก

ลอยล่องไปไกลแล้ว~

โง่จริงๆ

ซืออวี้ไป๋ก่นด่าในใจอย่างเย็นชา

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

ซืออวี้ไป๋ก้มมองหน้าจอที่แสดงสายเรียกเข้าแล้วรับสาย

“ท่านซือคะ…” เสียงผู้หญิงดังมาจากปลายสาย “พรุ่งนี้อนุญาตให้ฉันขึ้นเกาะไปสอนคุณชายน้อยต่อได้ไหมคะ?”

เป็นครูสอนพิเศษของเจ้าซาลาเปาน้อยนั่นเอง

เพราะซือลั่วอวี๋มีอาการพิเศษ แทนที่จะได้ไปโรงเรียนเหมือนเด็กทั่วไป เขาเลยต้องเรียนหนังสือที่บ้าน ต่างจากซือหลางลิบลับ

ซือหลางวัยห้าขวบเท่ากันนั่นฉลาดเป็นกรดจนสอบเทียบชั้นไปเรียน ป.5 แล้ว กลายเป็นเด็กอัจฉริยะชื่อดังในแวดวงไฮโซไปเรียบร้อย

“ได้”

ซืออวี้ไป๋เงียบไปสองวินาทีก่อนจะตอบตกลง แล้ววางสายไป

“คุณเคยคิดจะให้เจ้าซาลาเปาน้อยกลับไปเรียนที่โรงเรียนบ้างไหม?” ซางหว่านซิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ได้ยินเข้าพอดี เธอหันไปมองเจ้าซาลาเปาน้อยโดยไม่ตั้งใจ เจ้าตัวเล็กเห็นเธอหันมามองก็ตาเป็นประกายราวกับมีดวงดาวซ่อนอยู่ในนั้น

*จุ๊บ*

เขาเป่าจูบให้เธอ ทั้งนุ่มทั้งน่ารักน่าฟัด

ซืออวี้ไป๋: “…”

ซืออวี้ไป๋นิ่งไปนานโดยไม่ตอบ

“บางครั้งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเด็กคนนั้นกำลังคิดอะไรอยู่”

ในขณะที่ซางหว่านซิงคิดว่าซืออวี้ไป๋คงไม่ตอบคำถามนี้แล้ว เสียงเรียบเย็นของเขาก็ดังขึ้นที่ข้างหู

ซางหว่านซิงชะงักไป

“ก่อนที่คุณจะเข้ามาในชีวิตเรา เสี่ยวอวี๋ไม่ยอมสื่อสารกับใครเลย” แววตาของซืออวี้ไป๋ดูลึกล้ำ “เขานั่งเหม่ออยู่ในมุมห้องทุกวันเหมือนหุ่นยนต์ตัวน้อย นั่งได้ทั้งวันทั้งคืน”

ซืออวี้ไป๋ย้อนความหลัง “เขาไม่คุยกับผม ไม่คุยกับใครเลย อารมณ์ดีก็ให้ซือกุ่นกุ่นพาขึ้นต้นไม้ไปอาบแดด อารมณ์ไม่ดีก็ทำลายข้าวของ”

ซางหว่านซิงนึกภาพเจ้าซาลาเปาน้อยที่ซืออวี้ไป๋พรรณนาถึง กับเด็กน้อยตรงหน้าไม่ออกเลยจริงๆ

แถมประโยคนั้น…

ซางหว่านซิงเอียงคอหันไปมองคนข้างกาย “นี่เป็นประโยคที่ยาวที่สุดที่ฉันเคยได้ยินจากปากคุณเลยนะ”

ซืออวี้ไป๋: “…”

ที่สถานีตำรวจ

“ยังติดต่อไม่ได้อีกเหรอ?” ซางเวยถามซูหลิน พี่สะใภ้ของเขาด้วยท่าทางร้อนรน อีกฝ่ายทำหน้าไม่ถูก จะให้พูดออกมาได้ยังไงว่ายัยเด็กเวรซางหว่านซิงบล็อกเบอร์เธอไปเรียบร้อยแล้ว

“ดีๆ อยู่แท้ๆ ดันซวยไปหาเรื่องกลุ่มจิ่วโจวได้ยังไงเนี่ย!”

ซูหลินบ่นอุบด้วยความหงุดหงิด

ซางเวยไม่พูดอะไร เขาเพียงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ

“เธอไม่รู้สึกเหรอว่าช่วงนี้ซางหว่านซิงดูเปลี่ยนไป?”

เมื่อนึกถึงแววตาของหลานสาวตอนอยู่ที่ร้าน ซางเวยก็รู้สึกกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก “เธอว่ายัยนั่นโดนไล่ออกจากโรงเรียน ไม่ยอมกลับบ้าน แถมไม่รับโทรศัพท์แบบนี้ ตอนนี้จะไปอยู่ที่ไหนได้?”

“ฉันจะไปสนทำไมว่ามันจะตายที่ไหน!”

ซูหลินมองซางหว่านซิงเป็นแค่ตัวซวย เธออยากให้มันหายไปจากชีวิตเสียที! แถมเพราะนังเด็กนั่นแท้ๆ ทำให้ลูกสาวของเธอต้องไปพัวพันกับเรื่องถ่ายรูปกับเฉียนไหลจนเป็นข่าวฉาว

“ไม่ใช่ว่าแค่จ่ายค่าปรับก็ออกมาได้แล้วหรอกเหรอ? ทำไมป่านนี้ยังเงียบอยู่ล่ะ?”

ซูหลินพร่ำบ่นไม่หยุด ทำให้ซางเวยเริ่มกระวนกระวายใจขึ้นเรื่อยๆ

อวี๋หว่านเอ๋อร์ถูกจับเข้าสถานีตำรวจเป็นครั้งแรก ตกใจจนขวัญเสียคายความจริงออกมาจนหมดเปลือก พาลทำให้เฉียนไหลและซางอวี่ฉิงจากที่เป็น ‘ผู้เสียหาย’ กลายเป็น ‘ผู้กระทำความผิด’ ไปด้วย

พอแม่ของอวี๋หว่านเอ๋อร์ได้ยินแบบนั้นก็ไม่ยอม ร้องห่มร้องไห้โวยวายใส่ซางเวยเป็นการใหญ่ ทำเอาเขาปวดหัวจนแทบระเบิด!

เธอก็ติดต่อไปทางตระกูลเฉียนเพื่อขอให้ช่วยคุยกับทางตำรวจ หวังจะจ่ายค่าปรับเพื่อเอาตัวคนออกมาโดยไม่ให้เสียประวัติ แต่ทำไมทนายถึงเจรจามาตั้งนานแล้วยังเอาตัวคนออกมาไม่ได้สักที

ซางเวยเริ่มกระวนกระวายใจ

ในระหว่างที่เธอกำลังครุ่นคิด ก็เห็นฉีเยี่ยนเดินออกมาจากสำนักงานกฎหมายไท่เหอ พอเห็นเธอเข้า ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูระรื่นไม่เอาไหนคู่นั้นก็ค่อยๆ เผยรอยยิ้มที่มีเลศนัยออกมา

“…” หัวใจของซางเวยกระตุกวูบ

ไม่นานนัก ทนายของเธอก็เดินออกมา ซึ่งเป็นเครื่องตอกย้ำลางสังหรณ์ร้ายของเธอได้เป็นอย่างดี

“คุณผู้หญิงครับ” ทนายเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ

“พูดมา”

“กลุ่มจิ่วโจวไม่ยอมประนีประนอม ส่วนทางตำรวจเองก็ไม่ยอมรับการวิ่งเต้นครับ” ทนายมองซางเวยกับซูหลินครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “คุณหนูและเพื่อนอีกสองคน… จะต้องถูกคุมขังเป็นเวลาห้าวันครับ”

ซูหลินโกรธจนนัยน์ตาแดงก่ำ เธอเค้นเสียงรอดไรฟัน “ซาง! หว่าน! ซิง!”

บนเกาะซาอวี่

ซางหว่านซิงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จจามออกมาหนึ่งที

ประตูห้องนอนเด็กเปิดแง้มไว้

เจ้าซาลาเปาน้อยกำลังนั่งเล่นห่วงปริศนาอยู่บนพรมอย่างเงียบเชียบ

กุ่นกุ่นขดตัวเป็นก้อนใหญ่ให้เจ้านายตัวน้อยใช้แทนหมอนพิง ปลายหางของมันขยับฟาดพื้นพรมเป็นจังหวะ

ข้างๆ กันนั้น ซือต้าไป๋กำลังนั่งชาร์จแบตเตอรี่อยู่

เจ้าซาลาเปาน้อยจดจ่ออยู่กับการแก้ห่วงปริศนา มือเล็กๆ ขยับไหวอย่างรวดเร็วโดยแทบไม่กะพริบตา ไม่กี่อึดใจ ห่วงปริศนาก็หลุดออกจากกันจนหมดในมือเขา

ใช้เวลาไปทั้งหมด…

ซางหว่านซิงที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่เลิกคิ้วขึ้น ยังไม่ถึงหนึ่งนาทีเลยด้วยซ้ำ?

ทั้งที่สถิติโลกกินเนสส์บุ๊กที่เร็วที่สุดยังใช้เวลาตั้งสองนาทีครึ่งเชียวนะ

ซางหว่านซิงไม่ได้พูดอะไร เพราะวินาทีต่อมา เจ้าซาลาเปาน้อยก็ประกอบห่วงปริศนากลับคืนสภาพเดิมอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก…

เธอเคาะประตูด้วยท่าทางเกียจคร้าน

เจ้าซาลาเปาน้อยเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง