บทที่ 69 ซืออวี้ไป๋ มีสิ ก็คือผมยังไงล่ะ

ด้วยเสียงวูบเดียว เขาก็ซ่อนห่วงกลมเก้าวงไว้ใต้พุงของซือกุ่นกุ่น

ซางหว่านซิงเดินเข้ามาแบบเรื่อยเปื่อย เธอเลียนแบบท่าทางของเจ้าซาลาเปาน้อยแล้วนั่งลงกับพื้น มือขาวจัดเอื้อมไปล้วงเอาห่วงกลมเก้าวงออกมาจากใต้ท้องงูเหลือมยักษ์สีขาว ไม่พูดไม่จาแล้วเริ่มเล่นมันทันที

ท่าทางของเธอเกียจคร้าน นิ้วเรียวยาวพลิ้วไหว ทั้งที่ไม่ได้ก้มมองมือตัวเองเลยสักนิด แต่ดวงตาสีอำพันเข้มกลับจ้องมองไปที่เจ้าซาลาเปาน้อย

แค่ครึ่งนาที

ทันทีที่ไขปริศนาออกทั้งหมด เจ้าซาลาเปาน้อยก็อ้าปากค้างร้องว้าวเบาๆ ก่อนจะใช้มือเล็กๆ ทั้งสองข้างตบมือแปะๆ!

"พรุ่งนี้ครูสอนพิเศษของหนูจะมาแล้วนะ" ซางหว่านซิงยื่นห่วงกลมเก้าวงคืนให้เจ้าตัวเล็ก แล้วเอนหลังพิงร่างมหึมาของซือกุ่นกุ่น ซือกุ่นกุ่นที่เย็นเยียบราวกับเครื่องทำความเย็นเคลื่อนที่

เจ้าซาลาเปาน้อยคอตก ทำหน้าหงอยดูไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

"หนูไม่ชอบเหรอ?" ซางหว่านซิงสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของเจ้าตัวเล็กอย่างไว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความต่อต้านและความไม่สบายใจของเจ้าซาลาเปาน้อยตั้งแต่มาที่เกาะนี้

เจ้าซาลาเปาน้อยส่ายหัว แต่ทว่ามือเล็กๆ กลับแอบจับชายเสื้อของซางหว่านซิงไว้อย่างเงียบเชียบ

ขยับเข้ามาใกล้เธออีกนิด

ขยับเข้ามาอีกหน่อย

ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าซาลาเปาน้อยสีขาวนวล ดวงตากลมโตเหมือนลูกหมาคู่นั้นมองเธออย่างไร้เดียงสา

ถ้าตอนนี้มีหางอยู่ข้างหลัง มันคงกำลังส่ายจนหมุนติ้วเหมือนใบพัดเฮลิคอปเตอร์ไปแล้ว

น่ารักชะมัด

จิ้มนาฬิกาข้อมือ

ซือต้าไป๋: "คืนนี้อยากนอนกับเสี่ยวซิง"

เสี่ยวซิงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จตัวหอมฟุ้ง!

กอด~

"งั้นก็ไปอาบน้ำสิ" ซางหว่านซิงเอ่ยอย่างเกียจคร้าน เจ้าซาลาเปาน้อยไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบวิ่งตื๋อด้วยขาสั้นๆ เข้าไปในห้องน้ำ ซือต้าไป๋อัจฉริยะเปิดโหมดกันน้ำโดยอัตโนมัติ หลังจากตัดไฟแล้วก็เดินตามเข้าไปในห้องน้ำเพื่อดูแลความปลอดภัยให้เจ้านายตัวน้อย

คนหนึ่งงูหนึ่งตัวทิ้งตัวลงบนพรมอย่างเกียจคร้าน

เสียงฝักบัวดังแว่วมา

ทันใดนั้น ซือกุ่นกุ่นก็ใช้ปลายหางสะกิดซางหว่านซิงยิกๆ แล้วเลื้อยขึ้นมาจากพื้นตั้งตรงแน่วเหมือนไม้ไผ่ จากนั้นก็เอาหัวโตๆ โขกของบนชั้นหนังสือจนร่วงกราวลงมาบนโต๊ะและพื้น

มันหันกลับมา จ้องมองเธอด้วยดวงตาสีแดงเหมือนถั่วเขียว

ปลายหางสีขาวตบลงบนพื้น

ตึก ตึก

ตึก ตึก

ตึก ตึก

เร่งเร้า

ซางหว่านซิง: "…"

เกือบจะลืมไปแล้วว่ากุ่นกุ่นเป็นงูมีการศึกษา

เธอหยิบของเหล่านั้นขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ทว่าในตอนที่สายตาเหลือบไปเห็นเนื้อหาข้างในโดยไม่ได้ตั้งใจ การเคลื่อนไหวของซางหว่านซิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

ถ้าเธอเดาไม่ผิด นี่คือการบ้านทั้งหมดที่ครูสอนพิเศษคนนั้นทิ้งไว้ให้เจ้าซาลาเปาน้อย และเนื้อหาข้างบนนั้นมันเกินหลักสูตรชัดเจน แถมยังมีข้อผิดพลาดที่ไร้สาระอีกด้วย

เมื่อเห็นว่าซางหว่านซิงเห็นแล้ว ซือกุ่นกุ่นก็หาวหวอดหนึ่งทีแล้วทิ้งตัวลงนอนบนพื้น ม้วนปลายหางของตัวเองเล่น

ม้วนไป~

ม้วนมา~

"กุ่นกุ่น" ซางหว่านซิงก้มลงมองงูเหลือมยักษ์สีขาว เมื่อได้ยินเสียงเรียก มันก็หยุดการกระทำที่กำลังขดตัวเป็นเลขแปดทันที แล้วเงยหน้าขึ้นจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีแดงเหมือนถั่วเขียวคู่นั้น

"ถ้าเจ้าซาลาเปาน้อยทำไม่เสร็จจะเกิดอะไรขึ้น?"

แววตาของซางหว่านซิงเย็นเยียบขึ้นเก้าส่วน มันถูกซ่อนเอาไว้ภายใต้ม่านตาสีอำพันเข้ม

เห็นได้ชัดว่าซือกุ่นกุ่นเอียงหัวโตๆ ของมันอย่างน่าเอ็นดู แล้วรีบเลื้อยไปที่ข้างกำแพง ตัวงูทั้งหมดตั้งตรง ทำท่าเหมือนคนโดนทำโทษให้ยืนสงบนิ่ง ก่อนจะเลื้อยตัวลงมา แล้วมาหยุดอยู่ข้างๆ ซางหว่านซิง พลางส่งสัญญาณให้เธอยื่นมือออกมา

ซางหว่านซิงยื่นมือออกไป

เพียะ! เสียงหนึ่งดังขึ้น ซือกุ่นกุ่นใช้ปลายหางของมันฟาดลงบนฝ่ามือของเธอ

แววตาของซางหว่านซิงเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด

เธอเก็บของเหล่านั้นกลับที่เดิมอย่างเงียบเชียบ เหลือบมองไปทางประตูห้องน้ำ ก่อนจะหันหลังเดินออกไปข้างนอก…

…

ห้องหนังสือ

ฉีเยี่ยนที่กำลังพอกหน้าอยู่เอนตัวอยู่บนโซฟา

"น่าเสียดายที่กักตัวได้แค่ห้าวัน"

คอเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำเปิดกว้างตามจังหวะที่เขาตบหน้าเบาๆ ลงบนแผ่นมาสก์ ฉีเยี่ยนหนุ่มหน้าใสที่รักการบำรุงนึกถึงผมทรงแทะของอวี๋หว่านเอ๋อร์แล้วก็อดขำไม่ได้

ซืออวี้ไป๋ไม่ได้พูดอะไร ในสายตาของเขา คนพวกนั้นก็เหมือนมดปลวก

บนโต๊ะตรงหน้า ใบแจ้งการเข้าเรียนของสถาบันอิงไป่วางนิ่งสนิทอยู่บนนั้น

"ผู้ปกครอง"

"นายว่าอะไรนะ?"

ฉีเยี่ยนฟังไม่ถนัด ผู้ปกครองอะไรนะ?

"ใบแจ้งการเข้าเรียนนี้ปกติควรส่งให้ผู้ปกครอง" ซืออวี้ไป๋เอ่ยเรียบๆ ทำเอาฉีเยี่ยนงงเป็นไก่ตาแตก ปกติควรส่งให้ผู้ปกครองงั้นเหรอ "แล้วไงต่อ?"

"ตอนนี้มันอยู่ที่ฉัน"

ซืออวี้ไป๋เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมที่งดงามล่มเมืองจ้องมองไปที่ใบหน้าของฉีเยี่ยน

ฉีเยี่ยน: "…"

"แล้วสรุปว่า?"

ซืออวี้ไป๋เอ่ยหน้าตาย "ฉันเป็นผู้ปกครองของเธอ"

น้ำเสียงของเขาเบาหวิวเหมือนไม่ได้คิดอะไร

ฉีเยี่ยน: "???"

เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าหูของเขาหรือสมองของอาซือกันแน่ที่มีปัญหา?

เขาไปนับอีท่าไหนถึงสรุปเอาเองว่าเป็นผู้ปกครองได้เนี่ย?

"ขอแก้หน่อยนะ เสี่ยวซิงอายุครบ 18 ปีแล้ว ถ้าครบ 18 แล้วก็ไม่มีคำว่าผู้ปกครองหรอก" ฉีเยี่ยนคิดว่าเขาควรจะแก้ความเข้าใจผิดของเพื่อนที่มักจะคิดอยากเป็น 'คุณพ่อ' ของคนอื่นซะหน่อย

"มี" ใบหน้าที่หล่อเหลาแต่ดูป่วยไข้ของซืออวี้ไป๋มืดครึ้มลง

ฉีเยี่ยน: "…"

"ก็คือผมนี่ไง" ซืออวี้ไป๋ยืนยันเสียงหนักแน่น

ฉีเยี่ยน: "…"

เขาค่อยๆ เอนตัวกลับลงไปนอนบนโซฟา ประสานมือวางไว้บนหน้าอก สีหน้าใต้แผ่นมาสก์ดูสงบนิ่ง ตัดสินใจว่าจะจบหัวข้อสนทนานี้กับเพื่อนสนิทอย่างสันติและเป็นมิตร

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก

"เข้ามา เข้ามา" ฉีเยี่ยนตะโกนบอก

ประตูเปิดออก ซางหว่านซิงมองฉีเยี่ยนที่นอนพิงอยู่บนโซฟา: "…"

ดูแลตัวเองดีใช้ได้เลยนะ

"เสี่ยวซิงมาแล้ว!" ฉีเยี่ยนที่เพิ่งนอนลงไปรีบลุกขึ้นนั่งทันที วางแขนทั้งสองข้างพาดไว้บนพนักพิงโซฟาหนัง

"ที่ฉันมาวันนี้ เพราะอยากถามเรื่องหนึ่งกับท่านซือค่ะ"

ซางหว่านซิงมองตรงไปที่ซืออวี้ไป๋ เห็นเพียงซืออวี้ไป๋ที่มีสีหน้าเรียบเฉยหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาปิดทับใบแจ้งการเข้าเรียนบนโต๊ะอย่างเป็นธรรมชาติ ฉีเยี่ยนที่เห็นการกระทำของเขาก็ได้แต่: "…"

"ถามมาสิ" ซืออวี้ไป๋ตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ครูสอนพิเศษของเจ้าซาลาเปาน้อยหามาจากไหนคะ?"

"มีอะไรหรือเปล่า?" พอได้ยินว่าเป็นเรื่องของเสี่ยวเป่า ฉีเยี่ยนก็ถามด้วยสีหน้าจริงจัง

ซางหว่านซิง: "…"

มองดูใบหน้าสีดำๆ เหลืองๆ ที่พอกไปด้วยโคลนสาหร่ายนั่นแล้ว เธอก็เบือนสายตาหนีด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

"คุณนายใหญ่เป็นคนจัดการ" ดวงตาที่เย็นเยียบราวกับบึงน้ำลึกของซืออวี้ไป๋ไม่มีกระเพื่อมไหวแม้แต่น้อย เขาเอ่ยเสียงเย็น

"คุณนายใหญ่ซือเหรอ?"

ซางหว่านซิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับคำตอบนี้

คุณนายใหญ่ซือไม่มีทางทำเรื่องที่เป็นอันตรายต่อเจ้าซาลาเปาน้อยอย่างแน่นอน

เธอไม่ได้แสดงท่าทีอะไร เก็บความสงสัยในใจเอาไว้

"อืม" เสียงของซืออวี้ไป๋ทุ้มต่ำลง "มีอะไรหรือเปล่า?"

"ไม่มีอะไรค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อน"

พูดจบ ซางหว่านซิงก็หันหลังเดินออกจากห้องหนังสือไป

"อยู่ดีๆ เสี่ยวซิงจะถามถึงครูคนนั้นทำไมนะ?" ฉีเยี่ยนนอนพังพาบอยู่บนโซฟา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย

ซืออวี้ไป๋ไม่ได้พูดอะไร นิ้วของเขาปัดลูกประคำสีดำไปมา สีหน้าเคร่งขรึม ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ บรรยากาศรอบตัวเขากลายเป็นเย็นเยียบขึ้นมา…

…

วันรุ่งขึ้น

ครูสอนพิเศษขับรถมาถึงท่าเรือตั้งแต่เช้าตรู่

ตามธรรมเนียม เธอต้องรอคนจากบนเกาะขับรถมารับถึงจะขึ้นเกาะได้

แต่รถที่มารับเธอในวันนี้เลทไปห้านาทีแล้ว

ครูสอนพิเศษมองนาฬิกาอย่างหงุดหงิด โชคดีที่ครู่ต่อมา รถหรูสีดำคันหนึ่งก็มาจอดข้างๆ เธอ เธอเปิดประตูรถแล้วก้าวขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว ทันทีที่ขึ้นรถก็เริ่มเติมหน้า

"ทำไมวันนี้มากันสองคนล่ะ?"

เพราะเธอเป็นคนที่คุณนายใหญ่เชิญมา คนขับรถบนเกาะมักจะให้ความเคารพเธอเป็นอย่างดี แต่ทว่าวันนี้ คนทั้งสองคนนี้กลับไม่พูดไม่จาตั้งแต่เธอขึ้นรถ นับว่าแปลกทีเดียว

ที่เบาะข้างคนขับ หยวนเอ้อร์น้ำตาคลอเบ้า สังหรณ์ใจว่าอาชีพการงานของตัวเองคงจบเห่แล้วแน่ๆ!

ส่วนคนขับที่กำลังนั่งหลังพวงมาลัยอยู่นั้น กลับเป็น…

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง