บทที่ 70 เจ้าซาลาเปาน้อย คือรสชาติของเสี่ยวซิง

ซางหว่านซิง!

ตอนนี้เธอสวมชุดผู้ชายพอดีตัวที่คว้ามาจากไหนก็ไม่รู้ มือซ้ายเท้าคาง ส่วนมือขวากุมพวงมาลัยข้างเดียวอย่างเท่ ผมสั้นยุ่งเหยิงดูเป็นอิสระ ใบหน้าสวยจัดนั้นเรียบเฉย ทว่าในแววตากลับซ่อนความดิบเถื่อนอย่างไม่ใส่ใจ

เธอปรายตามองหยวนเอ้อร์แวบหนึ่ง แววตาแฝงคำเตือน

หยวนเอ้อร์: “…”

“ฉันเป็นคนขับรถคนใหม่” ซางหว่านซิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ แต่ทำเอาครูสอนพิเศษที่กำลังเติมหน้าถึงกับชะงักมือ

เสียงก็น่าฟังดีนี่นา

ไม่นานรถก็จอดสนิทหน้าวิลล่า

ทันทีที่รองเท้าส้นสูงของครูสอนพิเศษแตะพื้น เธอก็เห็นเจ้าซาลาเปาน้อยที่นั่งยองๆ อยู่หน้าแปลงต้นมันฝรั่ง ตัวมอมแมมไปหมด ข้างๆ มีหุ่นยนต์สีขาวอ้วนกลมหน้าตาตลกยืนอยู่ เธอเบะปากโดยไม่รู้ตัว ในดวงตาฉายแววรังเกียจ

สกปรกชะมัด!

ดีนะที่ไอ้งูเหลือมขาวยักษ์นั่นไม่อยู่!

เจ้างูเหลือมขาวยักษ์นั่นฉลาดเป็นกรด หลายครั้งที่เธอรู้สึกเหมือนมันจ้องจะอ้าปากเขมือบเธอ เธอเลยขอท่านซือไว้ว่า ทุกครั้งที่เธอมาให้ขังเจ้างูนั่นไว้ให้ดี!

ซางหว่านซิงที่เพิ่งลงจากรถเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี

หยวนเอ้อร์รีบเหยียบคันเร่งขับรถไปที่โรงจอดรถทันที

เจ้าซาลาเปาน้อยที่เดิมทีหันหลังให้พวกเขาก็ชะงักกึก จมูกเล็กๆ สูดดมฟุดฟิดในอากาศ ดวงตาสว่างวาบขึ้นมาทันที

กลิ่นของเสี่ยวซิง!

เขาโยนพลั่วเล็กในมือทิ้ง แล้วหันขวับไปทางต้นตอของกลิ่นนั้น—

ชั่วพริบตาเดียว

เจ้าซาลาเปาน้อย: “…”

เจ้าซาลาเปาน้อย: ???

ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักเต็มไปด้วยความงุนงง เขาจำซางหว่านซิงได้ทันที แต่ว่า…

เสี่ยวซิงผมสั้นเนี่ยนะ

เสี่ยวซิงใส่ชุดผู้ชาย

เสี่ยวซิงที่ยกมือทำท่า ‘จุ๊ๆ’ สั่งให้เงียบใส่เขา…

เจ้าซาลาเปาน้อยมึนตึ้บจนไม่ทันระวังใต้เท้า ขาซ้ายเจ้ากรรมดันไปเกี่ยวขาขวาเข้าให้ ร่างเล็กถลาทำท่าจะหน้าทิ่มพื้น ครูสอนพิเศษตกใจรีบกระโดดถอยกรูดทันที ยังไงที่นี่ก็ไม่มีคนอื่นนอกจากคนใหม่นี่ เธอไม่ได้กลัวหรอกว่าเด็กนี่จะไปพูดอะไรมั่วซั่ว แต่ชุด DK ที่ใส่อยู่นี่ราคาตั้งเจ็ดหมื่นกว่าบาท จะให้เปื้อนไม่ได้เด็ดขาด!

เจ้าซาลาเปาน้อยกลัวจนหลับตาปี๋!

วินาทีต่อมา เขากลับถูกช้อนตัวขึ้นไปอยู่ในอ้อมกอดที่คุ้นเคยและอบอุ่นที่สุด!

“คุณชายน้อย…” ซางหว่านซิงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ใบหน้าสวยเฉี่ยวเผยรอยยิ้มจางที่ดูเย้ายวน สองมือกอดเจ้าซาลาเปาน้อยไว้ในอ้อมอก ท่วงท่าดูผ่อนคลายแต่แฝงไปด้วยเสน่ห์ชวนมองจนใจสั่น “ฉันจะปกป้องหนูเองนะ”

เจ้าซาลาเปาน้อยลืมตาโพลง หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเป็นกลองชุด

เสี่ยวซิงเท่จัง

อวี๋อวี๋ใจละลายแล้ว

หยวนเอ้อร์ที่เพิ่งจอดรถเสร็จกำลังเดินตรงมาทางนี้ แต่ครูสอนพิเศษที่เห็นเข้าพอดีกลับไม่พูดพล่ามทำเพลง แย่งตัวเจ้าซาลาเปาน้อยจากอ้อมกอดซางหว่านซิงไปดื้อๆ พลางถลึงตาใส่ซางหว่านซิงอย่างหาเรื่อง

เจ้าซาลาเปาน้อยที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก หันไปงับข้อมือครูสอนพิเศษเข้าเต็มแรง!

“นี่…” หยวนเอ้อร์ชะงักไป

“ไม่เกี่ยวกับคุณชายน้อยนะคะ เมื่อกี้คุณชายน้อยเกือบจะล้ม ดิฉันเห็นท่าไม่ดีเลยเข้าไปช่วยไว้…” ครูสอนพิเศษกลั้นใจทำหน้าตาให้น่าสงสารน้ำตาคลอเบ้า ถ้าเป็นคนหน้าตายคนนั้น เธอคงไม่กล้าหือ แต่เห็นอีกฝ่ายดูซื่อๆ เลยไม่คิดจะกลัวสักนิด!

“เดี๋ยวฉันไปเอาตู้ยาให้นะครับ!”

หยวนเอ้อร์หันหลังเดินจากไปทันที

เมื่อเหลือกันเพียงสามคน ครูสอนพิเศษก็เผยธาตุแท้ออกมาทันที เธอเหวี่ยงร่างเจ้าซาลาเปาน้อยอย่างแรงพลางพึมพำด้วยความโกรธเกรี้ยว

"สมเป็นลูกไม่มีหัวนอนปลายเท้าจริงๆ ไม่รู้จักสำนึกเลย!"

"สมเป็นตัวซวยจริงๆ เกิดมาก็สร้างแต่ปัญหา!"

ครูสอนพิเศษพึมพำขณะจ้องมองรอยกัดบนข้อมือที่มีเลือดซึมออกมา เธอมาที่เกาะนี้หลายครั้งแล้ว และรู้ดีว่าจุดไหนมีกล้องวงจรปิดหรือไม่มี ตรงนี้ล่ะปลอดสายตาที่สุด!

"คนใหม่ ฟังไว้ให้ดีนะ สิ่งที่เห็นน่ะกลืนลงท้องไปซะ ฉันเป็นคนที่คุณนายใหญ่ซือส่งมา แกคิดดูแล้วกันว่าถ้าเรื่องถึงหูพวกเขา เขาจะเชื่อคนอย่างฉันหรือเชื่อแก!"

ครูสอนพิเศษจ้องใบหน้าหล่อเหลาบาดใจของซางหว่านซิงแล้วขู่เสียงต่ำ

ในใจรู้สึกอิจฉาขึ้นมาตงิดๆ

ผู้ชายอะไร ทำไมต้องหน้าตาดีขนาดนี้ด้วย

"หึๆ"

ทว่าเหตุการณ์กลับผิดคาด ซือลั่วอวี๋ที่ปกติเหมือนน้ำนิ่งสนิท ไม่ว่าจะโดนด่าหรือตีก็ไม่เคยปริปากตอบโต้ แต่เวลานี้เขากลับดูเหมือนสัตว์ตัวน้อยที่โดนยั่วโมโหจนกำลังแยกเขี้ยวใส่เธอ

ครูสอนพิเศษตกใจเล็กน้อย

คุณชายน้อยดูเปลี่ยนไปหรือเปล่านะ?

"อื้อ—"

ยังไม่ทันที่เจ้าซาลาเปาน้อยจะได้แผลงฤทธิ์ ซางหว่านซิงก็เอื้อมมือจากด้านหลังมาปิดปากเจ้าตัวเล็กไว้ด้วยท่าทีเกียจคร้าน

"รับทราบค่ะ"

ซางหว่านซิงเอ่ยเสียงเย็น แม้คำพูดจะดูสุภาพเรียบร้อย แต่ทั่วร่างกลับแผ่กลิ่นอายอันธพาลที่อธิบายไม่ได้ออกมา

เย็นเยียบจนน่าขนลุก

หยวนเอ้อร์รีบนำกล่องยามาให้ แล้วให้คนช่วยทำแผลให้ครูสอนพิเศษ

"วันนี้ท่านซือไม่อยู่หรือคะ?" ครูสอนพิเศษถามขึ้นมาเหมือนไม่ตั้งใจ

หยวนเอ้อร์กำลังจะอ้าปากตอบ แต่ซางหว่านซิงชิงพูดตัดหน้าเสียก่อน "อยู่ค่ะ ท่านซืออยู่ในห้องทำงาน"

หยวนเอ้อร์หันไปมองซางหว่านซิงอย่างตกตะลึง ส่วนอีกฝ่ายยังคงสีหน้าเรียบเฉย ไม่แม้แต่จะกระพริบตา

หยวนเอ้อร์: "…"

ห้ามเปิดเผยความเคลื่อนไหวของท่านซือโดยพลการเด็ดขาด!

"อย่างนั้นเหรอคะ…" ครูสอนพิเศษทำท่าครุ่นคิด "งั้นวันนี้เราเปลี่ยนมาเรียนกลางแจ้งกันดีกว่าค่ะ ให้คุณชายน้อยได้สัมผัสสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติบ้าง จะได้ส่งผลดีต่อสุขภาพกายและใจของคุณชายน้อย"

เธอยิ้มแล้วเสนอความต้องการต่อหยวนเอ้อร์

หยวนเอ้อร์กำลังจะปฏิเสธ แต่ซางหว่านซิงกลับชิงตอบตกลงอีกครั้ง "ได้ค่ะ"

หยวนเอ้อร์: "…"

ถ้าถึงตอนนี้เขายังดูไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ เขาก็คงเป็นไอ้โง่เต็มทีแล้ว

"คุณอยากไปที่ไหนล่ะ?" ซางหว่านซิงจ้องครูสอนพิเศษแล้วเอ่ยถามอย่างไม่รีบร้อน

"ตรงนั้นแล้วกันค่ะ"

ข้างสระว่ายน้ำ ตรงนั้นไม่มีกล้องวงจรปิด

ไม่นานนัก ร่มคันใหญ่ก็ถูกกางออกข้างสระว่ายน้ำ ครูสอนพิเศษกับเจ้าซาลาเปาน้อยนั่งหันหน้าเข้าหากัน บนโต๊ะวางกองการบ้านและเอกสารติววิชาต่างๆ ไว้ ซือต้าไป๋ยืนอยู่ข้างๆ ดูเงียบเชียบและเซื่องซึมกว่าปกติ

ดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่นัก

ซางหว่านซิงกวาดสายตามองการบ้านที่ว่า บนโต๊ะเต็มไปด้วยโจทย์เลขโอลิมปิกวิชาการระดับมัธยมปลาย

"ไปชงกาแฟมาให้ฉันแก้วหนึ่ง" ครูสอนพิเศษออกคำสั่งกับซางหว่านซิง

ซางหว่านซิงมองเธอด้วยสายตาคมกริบก่อนจะหันหลังเดินจากไป

"ทำข้อนี้ซะ…"

เจ้าซาลาเปาน้อยทำหน้านิ่งสนิท กำลังจะโยนปากกาในมือทิ้ง แต่พอนึกขึ้นได้ว่า 'เสี่ยวซิง' กำลังจะกลับมาแล้ว เขาจะดื้อไม่ได้ จึงยอมรับปากกากลับมาแล้วก้มหน้าก้มตาเขียนต่ออย่างตั้งใจ

ทว่าเขียนไปได้เพียงครึ่งเดียว กระดาษในมือก็ถูกกระชากไป ปลายปากกาตวัดเป็นเส้นยาวลากผ่านหน้ากระดาษอย่างเสียของ—

"ผิด! นี่แกโง่หรือไง? โจทย์ง่ายแค่นี้ยังทำไม่ได้อีกเหรอ?"

บนใบหน้าของครูสอนพิเศษยังคงประดับด้วยรอยยิ้มใจดี ทว่าถ้อยคำที่เอ่ยออกมากลับร้ายกาจเหลือทน หากมองจากระยะไกลที่ไม่ได้ยินเสียง ภาพตรงหน้าคงดูเป็นปกติธรรมดาอย่างที่สุด

"คุณชายซือหลางเขาเรียนข้ามชั้นไปอยู่ ป.5 แล้ว ส่วนแกเอาแต่นั่งแช่อยู่ในบ้าน ท่านซือใจดีเลี้ยงดูเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้า แถมยังเป็นตัวซวยอย่างแกไว้… แกคิดว่าเขาจะยอมเลี้ยงแกไปจนถึงวันที่แต่งงานจริงๆ งั้นเหรอ?"

รูม่านตาของเจ้าซาลาเปาน้อยหดวูบ

โจทย์ข้อนี้เขาทำถูกนะ!

เขาทำเป็นเสียหน่อย!

"เด็กมีปัญหาแถมยังนิสัยเสียอย่างแก ควรจะถูกขังไว้ในโรงเรียนดัดสันดาน! เพราะแกคนเดียวที่คุณนายใหญ่ถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาล นี่แกยังคิดจะทำร้ายท่านซืออีกหรือไง?"

ครูสอนพิเศษแผดเสียงใส่ด้วยท่าทางดุร้าย

มือเล็กๆ ของเจ้าซาลาเปาน้อยที่จับปากกาอยู่เริ่มเกร็งแน่นขึ้นเรื่อยๆ แววตาค่อยๆ เลื่อนลอย ดูเหมือนหุ่นกระบอกตัวน้อยที่ไร้ความรู้สึก ไม่รับฟัง และไม่ตอบสนองต่อสิ่งใด

"พูดจบหรือยัง?"

เสียงเย็นเยียบดังก้องขึ้นจากด้านข้าง ก่อนที่ครูสอนพิเศษจะได้ทันเงยหน้าขึ้น กาแฟร้อนจัดแก้วหนึ่งก็สาดเข้าเต็มใบหน้าของเธออย่างจัง ความร้อนระอุที่จู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้เธอแผดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"กรี๊ด——!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง