บทที่ 71 ให้หน้าแล้วไม่รับ ก็ถีบตกสระว่ายน้ำไปเลยสิ

ครูประจำตัวเอามือกุมหน้าแล้วกรีดร้องลุกขึ้นยืน

ทว่าซางหว่านซิงกลับยังคงถือแก้วกาแฟเปล่าไว้ในมือข้างเดียว ท่าทางอวดดีแฝงความไม่แยแส เธอปรายตามองสภาพหญิงสาวตรงหน้าที่ดูไม่ได้แม้แต่น้อย ก่อนจะลดขนตายาวลงต่ำ กลิ่นอายดิบเถื่อนในตัวถูกกดทับเอาไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพราะเจ้าซาลาเปาน้อยยังคงอยู่ที่นี่

“เจ้าซาลาเปาน้อย” ซางหว่านซิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำขลับลึกล้ำไปด้วยความมืดมิด

เด็กน้อยที่กำลังจมอยู่ในโลกแห่งการปกป้องตัวเองนิ่งสนิทไปแล้ว

“เจ้าซาลาเปาน้อย”

ซางหว่านซิงผ่อนเสียงลง เรียกซ้ำอีกครั้ง

ปลายนิ้วของเจ้าตัวเล็กขยับไหวเล็กน้อย

“ไปตามท่านซือมา” ซางหว่านซิงยกมือขึ้นปิดดวงตาของเจ้าซาลาเปาน้อย ฝ่ามือของเธอเย็นเฉียบ วินาทีต่อมา ขนตายาวงอนของเด็กชายก็สั่นระริก

“อื้อ”

เสียงของเจ้าซาลาเปาน้อยแผ่วเบาและนุ่มนิ่ม

“ฉันไม่เป็นไร ไปเถอะ”

ซางหว่านซิงเข้าใจความกังวลของเจ้าซาลาเปาน้อย เธอชักมือกลับ ท่าทียังคงดูเนือยๆ เฉื่อยชาเช่นเดิม

ดวงตาของเจ้าซาลาเปาน้อยกลับมาเป็นประกายอีกครั้ง เขาขยับขาสั้นๆ วิ่งเหยาะๆ ออกไปไกล วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหันกลับมามองซางหว่านซิงทีหนึ่ง

วิ่งอีก…

หันกลับมาอีก…

วิ่งอีก…

หันกลับมาอีก…

ซางหว่านซิงยังคงทำท่าทางเฉยเมย มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา จนกระทั่งร่างของเจ้าซาลาเปาน้อยที่น่ารักเหมือนตุ๊กตาปั้นหายลับไปจากสายตา รอยยิ้มนั้นก็เลือนหายไปในพริบตา ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยไร้อารมณ์ทันที

เธอนั่งยองลงตรงหน้าครูประจำตัว ยกมือกระชากผมยาวของอีกฝ่าย บังคับให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน

“เมื่อกี้พูดอะไรกับเจ้าซาลาเปาน้อยนะ… ลองพูดให้ฉันฟังอีกทีสิ”

ซางหว่านซิงปรือเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลิ่นอายสังหารดั่งผู้เหนือกว่าที่สุขุมเยือกเย็นนั้น กลับทำให้คนตรงหน้าหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก

“ฉันเป็นคนของคุณนายใหญ่ซือนะ แกกล้าทำร้ายฉันเหรอ!”

ครูประจำตัวกรีดร้อง พอได้ยินว่าจะไปตามท่านซือมา เธอก็เริ่มสติแตก รีบยกชื่อ ‘คุณนายใหญ่ซือ’ มาอ้างเพื่อข่มขวัญอีกฝ่าย

ซางหว่านซิงหัวเราะเบาๆ ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งรอยยิ้ม เธอใช้หัวแม่มือและนิ้วชี้ล็อกคางอีกฝ่ายไว้แน่น

“ต่อให้เป็นคุณนายใหญ่ซือมาเองที่นี่ ก็ช่วยเธอไม่ได้หรอก” แม้จะไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามชัดเจน แต่ความอันตรายที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของซางหว่านซิงนั้นก็ปรากฏออกมาอย่างเด่นชัด

“แก…”

ครูประจำตัวพูดไม่ออก ทว่าจู่ๆ ดวงตาก็กลอกกลิ้งไปมา ก่อนจะเริ่มลงมือถอดเสื้อแจ็กเก็ตของตัวเอง

“ฉันอยู่ที่นี่มานานกว่าเธอ เชื่อไหมว่าพอท่านซือมา ฉันจะแจ้งจับเธอข้อหาพยายามทำอนาจาร!”

ซางหว่านซิง: “…”

เธอปั้นสีหน้าซับซ้อนมองครูประจำตัว อีกฝ่ายคิดว่าเธอหวาดกลัวคำขู่จึงแสยะยิ้ม จากนั้นก็ขยี้ผมตัวเองให้ยุ่งเหยิงเพื่อให้ดูน่าสมเพชกว่าเดิม

“ตรงนี้เป็นมุมอับของกล้อง ไม่มีกล้องตัวไหนจับภาพได้หรอก เธอเป็นแค่คนใหม่ คิดว่าท่านซือจะเชื่อฉันหรือเชื่อเธอ?” ครูประจำตัวหัวเราะเยาะ พลางใช้มือสองข้างคว้าคอเสื้อของซางหว่านซิงดึงเข้าหาตัวจนระยะห่างลดน้อยลง

“ดูสิ ผิวพรรณละเอียดอ่อนแบบนี้ คงยังไม่เคยเจอความลำบากสินะ?”

ในจังหวะที่ครูประจำตัวยื่นมือหมายจะตบหน้าซางหว่านซิง วินาทีต่อมา ซางหว่านซิงก็ยกเท้าถีบอีกฝ่ายตกลงไปในสระน้ำทันที

โครม—

น้ำกระเซ็นกระจายไปทั่ว

“ให้หน้าแล้วยังไม่รู้จักเจียม?”

แววตาของซางหว่านซิงเย็นเยียบ นึกถึงที่ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งจะกระชากคอเสื้อเธอเมื่อครู่ เธอถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกทันที เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำตัวใน

เธอยกมือขึ้นปลดกระดุมออกสองเม็ด

เผยให้เห็นไหปลาร้างามช่วงหนึ่งที่สาบเสื้อ

ผิวพรรณขาวดุจหิมะ

ตอนที่ฉีเยี่ยนเข็นรถพาซืออวี้ไป๋มาถึง สิ่งที่เขาเห็นพอดีก็คือภาพนี้

ครูประจำตัวกำลังตะเกียกตะกายอยู่กลางสระ “ช่วย… อึก… ช่วยด้วย… อึก…”

ในทางกลับกัน ซางหว่านซิงกลับนั่งอยู่ริมสระ ขาข้างหนึ่งเหยียดตรง อีกข้างหนึ่งชันขึ้น มือถือไม้เรียวครูไว้ หากผู้หญิงคนนั้นโผล่หัวขึ้นมาเมื่อไหร่ เธอก็จะฟาดลงไปครั้งหนึ่ง

โผล่ขึ้นมาครั้งหนึ่ง ก็ฟาดลงไปครั้งหนึ่ง

ฉีเยี่ยน: “…”

หยวนอี: “…”

หยวนเอ้อร์: “…”

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

นี่มัน… อนาถเกินไปหน่อยมั้ง?

ซางหว่านซิงใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง แววตาเย็นชา แม้จะเห็นว่าซืออวี้ไป๋มาถึง สีหน้าเธอก็ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ

เธอเลิกคิ้ว

“หยวนอี ลากตัวขึ้นมา” ใบหน้าภูเขาน้ำแข็งของซืออวี้ไป๋ไร้ซึ่งความรู้สึก เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา หยวนอีรับคำทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้าไปลากตัวครูประจำตัวขึ้นมาบนฝั่ง

คราวนี้ซางหว่านซิงไม่ได้ขัดขวาง

“แค่กๆ…”

ครูประจำตัวสำลักน้ำไปมาก ไอจนหน้าซีดเผือด พอเห็นซืออวี้ไป๋ น้ำตาก็เอ่อคลอเบ้าตาอย่างรวดเร็ว

ดูน่าสงสารจับใจ

“ท่านซือ…”

เจ้าซาลาเปาน้อยกลับมาอยู่ข้างๆ ซางหว่านซิงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มือเล็กๆ จับชายเสื้อเธอไว้ ซางหว่านซิงก้มมอง แววตาเย็นชานิ่งสงบ เธอเลื่อนมือผ่านนาฬิกาดิจิทัลของเจ้าซาลาเปาน้อย ท้องของซือต้าไป๋ที่วันนี้ดูเงียบผิดปกติพลันมีแสงสีขาวจางๆ ปรากฏขึ้นโดยไร้เสียง

แต่คนอื่นๆ ที่มัวแต่สนใจครูประจำตัวอยู่จึงไม่ทันสังเกตเห็น

“เขา… เขาจะทำมิดีมิร้ายฉัน! แถมยังไล่นายน้อยตัวน้อยออกไปอีก!”

ครูประจำตัวร้องไห้จนน้ำตานองหน้า มือสั่นเทาชี้ไปที่ซางหว่านซิง

“นี่คือรอยที่เขาข่วน!”

เธอจงใจเปิดไหล่โชว์รอยเล็บไม่กี่รอยที่เธอทำขึ้นเองเมื่อครู่ ยังไงที่นี่ก็ไม่มีกล้องวงจรปิด จะพูดให้เป็นแบบไหนก็ได้ เธอไม่เชื่อหรอกว่าผู้ชายคนนี้จะพลิกสถานการณ์ได้!

ฉีเยี่ยน: “…”

หยวนอี: “…”

หยวนเอ้อร์: “…”

สีหน้าทุกคนดูแปลกๆ

ซืออวี้ไป๋ที่นั่งอยู่บนรถเข็นปลายนิ้วคลึงลูกประคำสีดำ ใบหน้าขาวซีดหล่อเหลาเย็นชา เขายังไม่แม้แต่จะปรายตามองครูประจำตัวด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่จะมองไหล่ของเธอเลย

“คุณจะบอกว่า… ‘เขา’… ทำเรื่องมิดีมิร้ายคุณงั้นเหรอ?”

ฉีเยี่ยนกระแอมไอเบาๆ นิ้วชี้ไปที่ซางหว่านซิงเพื่อยืนยันกับอีกฝ่าย

“ใช่! ก็เขาไง!”

ครูพิเศษคนนั้นยังคงยืนกรานเสียงแข็ง แววตาแฝงความโกรธแค้นอย่างกับกำลังแสดงละครฉากใหญ่

ฉีเยี่ยน: “…”

หยวนอี: “…”

หยวนเอ้อร์: “…”

นี่มัน… น่าสนใจไม่เบาแฮะ

“คุณมีอะไรจะพูดไหม?” ซืออวี้ไป๋เงยหน้ามองซางหว่านซิง

ในชุดผู้ชายเธอดูคมคายเด็ดขาด แววตาพราวระยับแฝงความร้ายกาจ เสื้อเชิ้ตสีดำยิ่งขับให้ผิวพรรณขาวจัด ออร่าความงามที่ก้าวข้ามเพศสภาพแบบนี้ดึงดูดสายตาจนไม่อาจละไปไหนได้ ต่อให้เอาหน้าตาระดับนี้ไปอยู่ในวงการบันเทิง ก็ถือว่าเป็นตัวท็อปได้สบาย

“มี” ซางหว่านซิงมองเขาพลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก

แฝงกลิ่นอายร้ายกาจอยู่นิดๆ

ทันใดนั้น ซางหว่านซิงก็ยกเท้าขึ้นโดยไม่ลังเลเลยสักนิด ถีบครูพิเศษคนนั้นลงไปในสระน้ำอีกรอบ

“ว้าย…”

ซ่า—!

“นี่แหละคือสิ่งที่ฉันจะพูด”

ซางหว่านซิงกล่าวอย่างไม่เกรงใจ พร้อมเลิกคิ้วท้าทายซืออวี้ไป๋

ฉีเยี่ยน: “…”

หยวนอี: “…”

หยวนเอ้อร์: “…”

บนใบหน้าไร้ที่ติราวกับงานศิลปะของซืออวี้ไป๋ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เจือความผ่อนคลายเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ริมฝีปากบางยกยิ้ม ดวงตาที่เคยเฉยชาและเกียจคร้านดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

รอจนกระทั่งหยวนอีลากตัวครูพิเศษขึ้นมาจากสระอีกครั้ง วิญญาณของเธอก็แทบจะหลุดออกจากร่างไปแล้ว

“ท่านซือ… แค่กๆ… อย่าปล่อยเขาไปนะคะ… แค่ก…”

บ้าเอ๊ย! กล้าลงมือกับเธอต่อหน้าท่านซือได้ยังไง?

“ผมจะถามคุณอีกครั้ง คุณแน่ใจนะว่า ‘เขา’ ทำมิดีมิร้ายคุณ?”

ดวงตาเฉยชาเกียจคร้านของซืออวี้ไป๋ปรายมองครูพิเศษ นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขาปรากฏตัวที่เขามองเธอ สายตาของเขาเย็นเยียบเกินไปจนครูพิเศษสั่นสะท้านไปทั้งร่างโดยสัญชาตญาณ

ทั้งที่ไม่มีลมพัดแท้ๆ

“…ค่ะ”

มีอะไรผิดปกติหรือเปล่านะ? ทำไมถึงต้องถามย้ำซ้ำๆ แบบนั้น?

ซืออวี้ไป๋มองซางหว่านซิง

ซางหว่านซิงยกมือขึ้น แล้วก็—

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง