บทที่ 72 ถอดวิกกลางฝูงชน จากหนุ่มมาดเข้มสู่โฉมงามที่แท้จริง

วิกผมบนศีรษะถูกกระชากออก!

เส้นผมยาวสลวยที่ถูกรวบไว้ร่วงหล่นลงมา เส้นผมสีดำขลับดั่งน้ำตกแผ่สยายไปตามแผ่นหลัง พริ้วไหวไปกับสายลม… งดงามจนน่าตะลึง!

ครูสอนพิเศษชะงักงันไปทันที!

เมื่อเห็นใบหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็งนั้น เธอก็ยกมือสั่นเทาขึ้นชี้อีกฝ่ายด้วยความตกตะลึง "เธอ… เธอ…"

เป็นผู้หญิงงั้นเหรอ?

เป็นไปได้ยังไงกัน!

สิ่งที่ตอบกลับคือสายตาไร้รอยยิ้มของซางหว่านซิง ครูสอนพิเศษรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งอยู่ในห้องเย็น เธอหันไปมองทางซืออวี้ไป๋โดยสัญชาตญาณ ฝ่ายนั้นยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย แม้จะนั่งอยู่บนรถเข็นแต่ก็ดูสูงส่งเกินเอื้อม

เย็นชาและไร้ความปรานี

"ท-ท่านซือ ฟังฉันอธิบายก่อนค่ะ…"

เธอพูดเสียงตะกุกตะกัก ประโยคเดียวต้องแบ่งพูดเป็นหลายท่อน ตัวสั่นระริกราวกับนกกระทา

"อืม… อธิบายมาสิ"

ซืออวี้ไป๋ใช้ปลายนิ้วเย็นเฉียบลูบไล้ลูกประคำบนข้อมือ น้ำเสียงเรียบเฉยทว่าทุ้มลึก

ครูสอนพิเศษ: "…"

เธอพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงลงทันที

ซางหว่านซิงหรี่ดวงตาคมกริบลง ความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมา "เอาโจทย์คณิตศาสตร์โอลิมปิกมัธยมปลายมาให้เด็ก 5 ขวบทำเนี่ยนะ?" เธอสะบัดปึกการบ้านที่เจ้าซาลาเปาน้อยเคยทำไว้ในมือ "แถมยังจงใจเฉลยคำตอบผิดให้อีก?"

น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ

"ฉันไม่ได้ทำ!" ครูสอนพิเศษรีบปฏิเสธเสียงหลง

ซืออวี้ไป๋รับการบ้านมาดูด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาพลิกอ่านเงียบๆ ลูกประคำบนข้อมือกระทบกันเบาๆ เกิดเป็นเสียงที่ชวนให้รู้สึกกดดัน

"ถ้าฉันจำไม่ผิด… คุณจบจาก MIT มาไม่ใช่เหรอ"

เมื่ออ่านจบ สีหน้าของซืออวี้ไป๋ยังคงไม่เปลี่ยน แต่มันกลับแผ่ความรู้สึกเย็นยะเยือกราวกับคมมีดที่จ่อคอหอย แผ่ซ่านไปถึงกระดูกสันหลังของครูสอนพิเศษทันที

นัยแฝงของเขานั้นชัดเจนมาก

ในฐานะนักศึกษาหัวกะทิที่จบจาก MIT ไม่มีทางที่เธอจะทำผิดพลาดระดับพื้นฐานเช่นนี้โดยไม่ตั้งใจ

และในเมื่อไม่ใช่ความผิดพลาด… ก็แปลว่าเธอทำไปโดยเจตนา

"ท่านซือไม่อยากรู้หน่อยเหรอคะว่าคุณครูท่านนี้ใช้คำพูดแบบไหนคุยกับเจ้าซาลาเปาน้อยระหว่างเรียน?" ซางหว่านซิงพูดน้ำเสียงเนิบนาบ ทว่ากลับทำให้ครูสอนพิเศษที่เหมือนสุนัขจนตรอกเงยหน้าขึ้นมาทันที ใบหน้าของเธอขาวซีดราวกับกระดาษ!

"ไม่ ไม่นะ…"

ครูสอนพิเศษตัวสั่นเทา ความหวาดกลัวเข้าครอบงำจนมิด

"ซือต้าไป๋" ซางหว่านซิงเอ่ยเสียงเย็น

ซือต้าไป๋: "ครับ"

ซางหว่านซิงยื่นมือที่ขาวเนียนดุจหยกไปปิดหูทั้งสองข้างของเจ้าซาลาเปาน้อยเอาไว้ "เปิดให้ท่านซือฟังหน่อย"

ซือต้าไป๋: "ได้ครับ"

— "คุณชายซือหลางเลื่อนชั้นไปป.5 แล้ว แต่เธอยังเอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้าน ท่านซือใจดีแค่ไหนถึงได้ยอมเลี้ยงดูไอ้เด็กไม่มีพ่อไม่มีแม่อย่างเธอ คิดว่าท่านซือจะแต่งงานกับเธอหรือยังไง?"

— "เด็กมีปมด้อยและดื้อด้านอย่างเธอ ควรถูกจับไปขังในโรงเรียนดัดนิสัย! คุณนายใหญ่ต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะเธอ ยังกล้าคิดจะทำร้ายท่านซืออีกเหรอ?"

…

สีหน้าของทุกคนในห้องมืดครึ้มลงทันที

ใบหน้าของซืออวี้ไป๋มืดครึ้มราวกับยมทูต ใบหน้าที่หล่อเหลาทว่าซีดเซียวเหมือนคนป่วยครานี้กลับดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม เส้นเลือดหลังมือปูดโปนทว่าเพราะเจ้าซาลาเปาน้อยยังอยู่ตรงนี้ เขาจึงยังสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้

"หยวนอี พาตัวไปที่ห้องใต้ดิน"

"ครับ!" หยวนอีรับคำทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาพุ่งเข้าไปลากครูสอนพิเศษขึ้นจากพื้น

ห้องใต้ดิน?

บนเกาะนี้ยังมีที่แบบนี้ด้วยเหรอ?

ซางหว่านซิงเลิกคิ้ว

"ไม่! ฉันไม่ไปห้องใต้ดิน! ท่านซือไว้ชีวิตฉันด้วย! ฉันไม่ไป…"

ทันทีที่ได้ยินคำว่า 'ห้องใต้ดิน' ครูสอนพิเศษก็สติแตก ดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต นั่นมันแดนนรกขุมไหนกัน ถ้าเข้าไปแล้วก็ไม่มีวันได้กลับออกมาอีก!

"ฉันเป็นคนของตระกูลฝั่งแม่คุณนายใหญ่ซือนะคะ ท่านซือ… ไว้ชีวิตฉันครั้งนี้เถอะ…"

นิ้วมือของเธอจิกพื้นจนเป็นรอยเลือดทางยาว ทว่าสุดท้ายก็ยังถูกลากออกไปเหมือนเศษขยะ

ทิ้งไว้เพียงเสียงร้องไห้โหยหวนที่ดังก้องไปทั่ว

บรรยากาศเงียบกริบ

ซืออวี้ไป๋จ้องมองเจ้าซาลาเปาน้อยด้วยแววตาเย็นเยียบราวกับห้วงทะเลลึก เขาเอื้อมมือไปหาเด็กชาย ทว่าเจ้าตัวเล็กกลับสะดุ้งโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะมุดเข้าไปซุกในอ้อมอกของซางหว่านซิง

"…" ซืออวี้ไป๋นิ่งเงียบ

"อาซือ…"

เห็นฉากนี้แล้ว คิ้วของฉีเยี่ยนก็ขมวดมุ่น เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับถูกซืออวี้ไป๋ยกมือห้ามไว้

ซืออวี้ไป๋ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาบังคับรถเข็นไฟฟ้าหมุนตัวกลับเข้าตัววิลล่าไป…

…

ตกกลางคืน

หยวนอีถือถาดอาหารลงมาจากชั้นบนด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ยังไม่กินอีกเหรอ?" ฉีเยี่ยนทิ้งท่าทีเล่นหัวเมื่อเห็นหยวนอีถือถาดอาหารที่สภาพเดิมเป๊ะลงมาพร้อมกับมื้อเที่ยง คิ้วเขาก็ขมวดแน่นขึ้นอีก เขาหยัดกายลุกขึ้นรับถาดอาหารมา "เดี๋ยวฉันลองดูเอง"

เขาพูดจบก็รีบเดินขึ้นชั้นบนไป

แต่ไม่นาน ฉีเยี่ยนก็เดินลงมาอีก

เห็นได้ชัดว่าล้มเหลว

เขาโยนถาดอาหารลงบนโต๊ะแล้วนั่งลงตรงข้ามซางหว่านซิงด้วยท่าทางหงุดหงิดเต็มประดา

"เสี่ยวซิง เธอไปลองดูหน่อยไหม?"

ฉีเยี่ยนเท้าคางมองเธอแล้วเอ่ยปาก

"ในเมื่อเธอยังทำไม่ได้ แล้วฉันไปมันจะต่างกันตรงไหน"

ซางหว่านซิงตอบกลับเสียงเรียบ

มือยังคงพลิกดูการบ้านที่เจ้าซาลาเปาน้อยทำทิ้งไว้

ต่อให้เป็นโจทย์โอลิมปิกมัธยมปลาย เขาก็ทำถูกหมดทุกข้อ

คืนนี้เจ้าซาลาเปาน้อยดูหงอยเหงามาก เขาเพิ่งจะนอนหลับไปบนโซฟาเมื่อครู่ ก่อนจะถูกซืออวี้ไป๋อุ้มกลับไปที่ห้อง

ฉีเยี่ยนกลืนประโยคที่ว่า 'ต่างกันสิ' กลับลงคอไป

เพราะเขาไม่มีทางพูดเรื่องที่ซืออวี้ไป๋อยากเป็น 'พ่อ' ของเด็กคนนั้นต่อหน้าซางหว่านซิงได้แน่ๆ

"ถ้าคุณนายใหญ่ฟื้นขึ้นมาแล้วรู้เรื่องนี้เข้า คงจะเสียใจยิ่งกว่าเดิม"

ฉีเยี่ยนถอนหายใจ

คุณนายใหญ่ไม่มีทางทำร้ายเสี่ยวเป่าเด็ดขาด

"ตั้งแต่เหตุการณ์นั้น สถานะของคุณนายใหญ่ในคฤหาสน์เก่าตระกูลซือก็ลำบากใจ อีกทั้งยังไม่ยอมย้ายมาที่เกาะซาอวี่…"

เขาถอนหายใจพลางเหลือบมองซางหว่านซิงที่อยู่อีกฝั่งไปพลาง

"…" ซางหว่านซิงยังคงเงียบ

ฉีเยี่ยนสบตากับเธอ

ฉีเยี่ยนหัวเราะ "เสี่ยวซิง คนปกติเขาไม่ควรจะถามต่อหน่อยเหรอว่า 'เหตุการณ์นั้น' คือเหตุการณ์อะไร? ทำไมเธอถึงไม่ยอมเล่นตามบทล่ะเนี่ย?"

"ถ้าคุณอยากเล่า ต่อให้ฉันไม่ถาม คุณก็คงหาทางเล่าให้ฟังอยู่ดี แต่ถ้าคุณไม่อยากเล่า ต่อให้ฉันถามไปก็เสียเปล่า"

ซางหว่านซิงตอบกลับเรียบๆ

ฉีเยี่ยนถึงกับพูดไม่ออก… ตรรกะนี้มันชัดเจนจนน่าโมโหชะมัด ให้ตายสิ

คุยต่อไม่ได้แล้ว!

หยวนเอ้อร์เดินออกมาจากครัว ในมือถือชามใบเล็กออกมาด้วย

"คุณซางครับ" เขาเดินตรงไปวางชามใบน้อยลงบนโต๊ะข้างๆ ซางหว่านซิง "นี่เป็นสิ่งที่ท่านซือสั่งให้ห้องครัวเตรียมให้คุณทุกวันครับ"

มันคือข้าวต้มตับหมูหนึ่งชามเล็ก

มีไว้สำหรับบำรุงเลือด

ตับหมูถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ ต้มกับข้าวจนนุ่มหนึบ โรยหน้าด้วยขึ้นฉ่ายสับละเอียด

การเคลื่อนไหวของซางหว่านซิงชะงักไปครู่หนึ่ง

เธอเงยหน้าขึ้นมอง

กลิ่นหอมของข้าวต้มตับหมูอบอวลไปทั่วบริเวณ

"เฮ้อ… อาซือของผมนี่ยังไม่ได้กินอะไรตกถึงท้องเลยนะ" ฉีเยี่ยนเริ่มถอนหายใจยาวอีกรอบ พลางชำเลืองมองซางหว่านซิงอย่างมีนัย "เสี่ยวเป่าน่ะเป็นเด็กที่อาซือเลี้ยงมากับมือตั้งแต่ยังแบเบาะ วันนี้คงเสียใจมากแน่ๆ"

ซางหว่านซิง: "…"

ซางหว่านซิง: "…"

"อาซือก็กระเพาะไม่ค่อยจะดี แถมยังกระอักเลือดอยู่บ่อยๆ คุณว่าป่านนี้เขาจะแอบนอนกอดผ้าห่มร้องไห้พลางดูรูปเสี่ยวเป่าอยู่หรือเปล่านะ?" ฉีเยี่ยนแกล้งทำท่าสะอื้นฮักๆ สองที

หยวนเอ้อร์: "…"

คุณฉีครับ เล่นใหญ่เกินไปแล้วครับ… เบาได้เบาเถอะครับ

"ผมมองแทบไม่ไหวเหมือนกัน"

"แล้วถ้าเกิดคุณซือเป็นลมล้มพับไปในห้องขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไงล่ะ?"

ซางหว่านซิง: "…"

ซางหว่านซิงค่อยๆ หันขวับไปมองฉีเยี่ยนด้วยสายตาเหมือนเห็นตัวประหลาด

ซางหว่านซิงเอ่ยเสียงเย็น "หุบปากไปเลย"

ฉีเยี่ยน: "ได้เลยครับ!"

ซางหว่านซิงลุกขึ้นแล้วเดินออกไปนอกวิลล่าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ฉีเยี่ยนงงเป็นไก่ตาแตกจนต้องรีบเดินตามไป เธอคงไม่เชื่อจริงๆ หรอกใช่ไหม?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง