บทที่ 73 เชี่ย

ด้านนอกวิลล่า ซางหว่านซิงแหงนหน้ามองไปยังห้องพักของซืออวี้ไป๋ คล้ายกำลังกะระยะอะไรบางอย่าง

"เสี่ยวซิง?" ฉีเยี่ยนและหยวนเอ้อร์ยืนงงอยู่ข้างๆ

ซางหว่านซิงไม่ตอบรับ ด้วยสุขภาพอ่อนแอเหมือนกระดาษของท่านซือ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะวูบหมดสติอยู่ในห้องจริงๆ ก็ได้

"เสี่ยว… ซิง…?"

เห็นซางหว่านซิงไม่คิดจะสนใจตน ฉีเยี่ยนก็แกล้งไล่ระดับเสียงเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

วินาทีต่อมา

ฉีเยี่ยนเบิกตากว้างจนแทบหลุด กรามแทบค้าง

ฉีเยี่ยน: เชี่ย???

เห็นเพียงซางหว่านซิงใช้มือเดียวคว้าเสาแกะสลักสีขาวด้านนอกวิลล่าไว้ ก่อนจะปีนขึ้นไปชั้นสองอย่างแผ่วเบาและคล่องแคล่ว ใบหน้าเล็กขาวดุจหิมะในยามค่ำคืนดูเย็นชาดุจน้ำแข็ง

ฉีเยี่ยน: "เร็ว! ตบหน้าฉันที!"

หยวนเอ้อร์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย จัดการตบเขาฉาดใหญ่

ฉีเยี่ยน: "เจ็บ…"

ไม่ได้ฝัน!!!

หยวนเอ้อร์: "…"

จะไม่ให้เจ็บได้ไงเล่า?

คุณฉี หน้าบวมเป่งแล้ว!

ฉีเยี่ยน: "ฉันไม่ได้ฝันจริงๆ ด้วย เร็วๆ รีบเรียกเสี่ยวซิงลงมาที! ทำไมถึงบ้าบิ่นได้ขนาดนี้! ฉันก็แค่โกหกคำโตด้วยความหวังดีนิดเดียวเอง ทำไมเธอถึงพุ่งขึ้นไปเหมือนลิงลมแบบนั้นล่ะ!!!"

แถมยังใช้มือเปล่าด้วย!!!!

บ้าเอ๊ย!

ถ้าเกิดพลาดพลั้งขึ้นมา อาซือไม่จับเขาไปกินสดๆ เลยหรือไง?

หยวนเอ้อร์: "คุณฉี…"

ฉีเยี่ยน: "อาซือจะจับฉันไปให้สิงโตหรือเสือกินดี? ช่วยด้วย!"

หยวนเอ้อร์: "คุณฉี…"

ฉีเยี่ยน: "นายว่าตอนนี้ฉันจองตั๋วไปประเทศ M หรือประเทศ F จะดีกว่ากัน?"

หยวนเอ้อร์: "…"

เขามองซางหว่านซิงที่ปีนเข้าไปในระเบียงห้องที่เปิดไฟสว่างของท่านซืออย่างชำนาญ ก่อนจะหันมามองฉีเยี่ยนที่สติแตกเดินพล่านอยู่ข้างๆ จึงตัดสินใจนิ่งเงียบไว้…

อืม…

ที่ระเบียง

ซืออวี้ไป๋มองซางหว่านซิงที่ปีนระเบียงเข้ามาด้วยมือเปล่าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ซืออวี้ไป๋: "…"

ซางหว่านซิงก็ไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะอยู่ที่ระเบียงพอดี

ซางหว่านซิง: "…"

ทั้งสองจ้องตากันอยู่นานสามวินาที ต่างฝ่ายต่างเลือกที่จะเงียบอย่างรู้กัน

จนกระทั่งบุหรี่ในมือของซืออวี้ไป๋เผาไหม้จนถึงนิ้วเขา

"ซาง! หว่าน! ซิง!"

บนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูป่วยไข้นั่นเจือด้วยโทสะจางๆ นี่มันชั้นสี่นะ เธอกล้าปีนขึ้นมาแบบนี้ได้ยังไง?

"ไฮ"

ซางหว่านซิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือเดียวขึ้นทักทายเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม

ซืออวี้ไป๋: "…"

เขาคุมอารมณ์ไม่อยู่ บี้บุหรี่ในมือจนดับ

"เข้ามาข้างในก่อน" ซืออวี้ไป๋ยื่นฝ่ามือใหญ่ไปทางเธอ ซางหว่านซิงจับมือนั้นอย่างไม่เกรงใจ อาศัยแรงส่งจากเท้าพลิกตัวเข้ามาในระเบียงได้อย่างสวยงาม

แต่จังหวะลงพื้นยืนไม่มั่นคง เลยถลาเข้าไปในอ้อมกอดของซืออวี้ไป๋

ซางหว่านซิง: "…"

ได้ยินเสียงครางอื้ออึงในลำคอของซืออวี้ไป๋ดังขึ้นข้างหู เธอขอสาบานเลยว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

ซืออวี้ไป๋: "ลุกขึ้น"

ซางหว่านซิงตอบรับในลำคอแล้วลุกขึ้นยืนตรง

หลังจากซืออวี้ไป๋แน่ใจแล้วว่านอกจากคราบฝุ่นตามตัวแล้วเธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร ริมฝีปากบางก็ขยับเอ่ย น้ำเสียงแฝงความอันตราย "รู้ตัวไหมว่านี่มันชั้นสี่?"

"ชั้นสี่เหรอ?" ซางหว่านซิงตอบอย่างเป็นธรรมชาติ

คล้ายนึกอะไรขึ้นได้ เธอพิงระเบียงพลางโบกมือให้ฉีเยี่ยนและหยวนเอ้อร์ที่อยู่ด้านล่าง

ซืออวี้ไป๋ชะโงกหน้าออกไป ดวงตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมองฉีเยี่ยนอย่างเย็นเยียบ

ฉีเยี่ยน: "…"

ฉีเยี่ยน: "หยวนเอ้อร์ นาย…"

หันไปมองข้างๆ ก็พบว่าหยวนเอ้อร์ที่ควรจะอยู่ตรงนั้นหายตัวไปไหนแล้วก็ไม่รู้

ไอ้ลูกหมานี่!

ที่ระเบียง

เกลื่อนไปด้วยก้นบุหรี่

เขาคงสูบบุหรี่มาตลอดทั้งบ่าย

"รู้ว่านี่เป็นชั้นสี่แล้วยังกล้าปีนขึ้นมาอีกเหรอ?" ซืออวี้ไป๋สายตาเย็นชา เจือความเกรี้ยวกราดจางๆ

ซางหว่านซิง: "…"

จู่ๆ เธอก็หัวเราะเบาๆ แล้วหันหน้าหนี

"เธอหัวเราะอะไร?" ซืออวี้ไป๋ขมวดคิ้ว

"ฉันนึกว่าคุณจะโกรธที่ฉันบุกเข้ามาในห้องเสียอีก ไม่นึกเลยว่าคุณจะโกรธเรื่องที่ฉันปีนขึ้นมาที่ชั้นสี่"

ซางหว่านซิงก้มมองซืออวี้ไป๋ที่นั่งอยู่บนรถเข็นพลางเอ่ยขึ้นเรียบๆ

ซืออวี้ไป๋: "…"

"ฉีเยี่ยนบอกฉันว่ากระเพาะคุณไม่ดี มักจะอาเจียนเป็นเลือดบ่อยๆ"

ซืออวี้ไป๋: "…"

"เขายังบอกอีกว่า คุณอาจจะวูบหมดสติอยู่ในห้องได้ทุกเมื่อ"

ซืออวี้ไป๋: "…"

"ฉันให้หยวนอีเอาข้าวขึ้นมาส่งแล้ว" ซางหว่านซิงพูดไปพลางเปิดประตูระเบียง ไม่สนใจว่าซืออวี้ไป๋จะอนุญาตหรือไม่ เธอก็เข็นรถเขาเข้าไปในห้องนอน

ซืออวี้ไป๋ไม่พูดอะไร สายตามองตามการเคลื่อนไหวของซางหว่านซิง

ซางหว่านซิงเพิ่งจะเปิดประตูห้องนอนจากด้านใน หยวนอีซึ่งได้รับข้อความจากหยวนเอ้อร์ ก็นำอาหารที่อุ่นร้อนใหม่พร้อมโจ๊กตับหมูขึ้นมาส่งพอดี

"คุณซางครับ" หยวนอีส่งถาดอาหารให้เธอ "ขอบคุณครับ"

คำหลังสุดเขาเน้นเสียงเบา

ประตูปิดลงอีกครั้ง

ซางหว่านซิงยกถาดอาหารกลับมาตรงหน้าซืออวี้ไป๋

"ของคุณ ของฉัน"

เธอมองซืออวี้ไป๋ ยื่นมือไปแกะนิ้วเขาแล้วยัดตะเกียบใส่มือ

ซางหว่านซิงนั่งลงฝั่งตรงข้ามซืออวี้ไป๋อย่างสบายๆ ไม่สนใจเขาแล้วก้มหน้าก้มตากินโจ๊กตับหมูของตัวเองอย่างเงียบๆ

สักพัก

ซืออวี้ไป๋ก็ขยับตัว

เขากินอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างามทว่าเย็นชา ด้วยเหตุจากอุบัติเหตุครั้งนั้น กระเพาะอาหารของเขาถูกตัดออกไปหนึ่งในสี่ส่วน ส่งผลให้ซืออวี้ไป๋ย่อยอาหารได้ยากลำบากกว่าคนปกติ

"เจ้าซาลาเปาน้อยหลบหน้าคุณ เพราะเขากลัวคุณหรือเปล่า คุณควรไปถามเขา ไม่ใช่เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องไม่ยอมพบใคร"

เห็นซืออวี้ไป๋ตั้งใจเขี่ยแครอทออกไปไว้ด้านข้าง ซางหว่านซิงจึงเอ่ยขึ้นเรียบๆ

ซืออวี้ไป๋ชะงักมือไปครู่หนึ่ง

ไม่ได้พูดอะไร

"ผมไม่สน"

ซืออวี้ไป๋เอ่ยขึ้นในที่สุด สีหน้าหม่นหมอง "ผมไม่สนว่าเขาจะกลัวผมหรือเปล่า ขอแค่เขายังมีชีวิตอยู่ก็พอ" พูดจบเขาก็หมดความอยากอาหาร

เขาเพิ่งจะกินเข้าไปได้แค่เจ็ดแปดคำเท่านั้น

"ซืออวี้ไป๋ คุณลองดูสีหน้าตัวเองตอนนี้หน่อยไหม?"

ซางหว่านซิงพิงโซฟา ท่าทางขี้เกียจขี้คร้าน ไม่หลงเหลือความคล่องแคล่วตอนที่ปีนขึ้นชั้นสี่เมื่อกี้เลยสักนิด

"ทำหน้าเหมือนน้อยใจอะไรขนาดนั้น"

ซืออวี้ไป๋: "…"

เขาไม่ได้เป็นแบบนั้น

เธอพูดมั่วซั่ว

ซืออวี้ไป๋กำลังจะวางตะเกียบลง

ทว่าถูกช้อนของซางหว่านซิงขวางไว้

"กินน้อยเกินไปแล้ว"

คราวนี้ซางหว่านซิงไม่มีทีท่าล้อเล่น น้ำเสียงจริงจัง ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

"ไม่อยากอาหาร"

ซืออวี้ไป๋ไม่มีความอยากอาหารจริงๆ

"กินอีกสองคำ"

คำพูดของซางหว่านซิงไม่มีการประนีประนอม ทั้งยังไม่ยอมเลื่อนช้อนออก ตาแก่ประหลาดเคยพูดไว้ว่า การกินเรื่องใหญ่กว่าฟ้า ในโลกนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการกินข้าว

ซืออวี้ไป๋เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไร

แต่สุดท้ายก็ยอมกินเพิ่มอีกนิด

ซางหว่านซิงถึงได้พอใจ กินโจ๊กตับหมูของตัวเองจนหมด แล้วขดตัวอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำในห้องนอนของซืออวี้ไป๋ ร่างกายจมหายลงไปในโซฟา ดูเป็นก้อนกลมๆ เล็กนิดเดียว

"คุกใต้ดินเป็นที่แบบไหนเหรอ?"

คล้ายนึกอะไรขึ้นได้ ซางหว่านซิงถามขึ้นกะทันหัน

"เธออยากเห็นเหรอ?"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้กินอะไรเข้าไปบ้างหรือไม่ กลิ่นอายความเกรี้ยวกราดน่ากลัวบนตัวซืออวี้ไป๋ถึงได้จางหายไปมาก ยามนี้เขามองซางหว่านซิงที่ขดตัวอยู่ตรงข้ามด้วยสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงทุ้มต่ำ

"อยากเห็นนิดหน่อย" ซางหว่านซิงกอดหมอนอิงไว้ มือข้างหนึ่งเท้าคาง

อีกอย่าง…

ซือกุ่นกุ่นหายไปไหนนะ?

คืนนี้ไม่เห็นงูตัวนั้นเลย

"ตามมาสิ" ซืออวี้ไป๋จ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอแล้วเอ่ยขึ้น

…

ตระกูลซือ คุกใต้ดิน

ซางหว่านซิงเข็นรถให้ซืออวี้ไป๋ ทันทีที่ก้าวเข้าไปในเขตต้องห้ามแห่งนี้ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมกับกลิ่นเหม็นอับก็ปะทะเข้าหน้าทันที—

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง