บทที่ 74 ซางหว่านซิง นิสัยของฉัน ก็เป็นคนปกป้องคนของตัวเองแบบนี้แหละ

กลิ่นเหม็นชะมัด

แสงจันทร์สีเงินยวงทอดยาวเงาของคนทั้งคู่ไปเบื้องหลัง

“อ๊าก…” เสียงกรีดร้องราวกับจะขาดใจดังมาจากส่วนลึกของคุกใต้ดิน

ท่ามกลางความเงียบสงัดยามดึก เสียงโหยหวนนั้นชวนให้ขนลุกซู่

ปัง——

ประตูเหล็กปิดสนิทลงเบื้องหลังซางหว่านซิง

ความมืดมิดกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

เกือบจะในเวลาเดียวกัน ตะเกียงติดผนังก็ค่อยๆ สว่างขึ้นทีละดวง ทอดยาวไปจนถึงด้านในสุด แสงสลัวดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

ที่นี่คือจุดที่มืดมนที่สุดบนเกาะซาอวี่

ดีไซน์แบบคุกใต้ดินยุโรปโบราณ ภาพนูนต่ำบนผนังชวนให้รู้สึกหลอนราวกับขุมนรก

ทันใดนั้น——

“ช่วยด้วย ช่วยผมด้วย ผมไม่อยากตาย…” ผู้ชายคนหนึ่งสภาพโชกเลือดคลานออกมาจากความมืด ลากท่อนล่างที่ขยับไม่ได้ตามมา ขาทั้งสองข้างเละจนเป็นเนื้อบด เลือดยังคงไหลนองทิ้งรอยทางยาวไว้บนพื้น

ดวงตาที่พร่ามัวเพราะคราบเลือดมองเห็นเงาร่างสองร่าง จึงตะเกียกตะกายเข้าไปหาอย่างยากลำบาก

“ช่วยด้วย…”

เขาเงยหน้าขึ้น

แต่กลับต้องเห็นภาพที่น่าสยดสยองที่สุดในชีวิต!

“อ๊ากกกก…”

ซืออวี้ไป๋ที่นั่งอยู่บนรถเข็นก้มหน้ามองคนผู้นั้นด้วยแววตาเรียบเฉย ราวกับกำลังมองดูมดปลวก เชิ้ตสีดำเรียบหรูขับให้เขาดูเย็นชาดุจน้ำแข็งที่น่าเกรงขาม ชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยรู้จักความเมตตา กลับยิ่งดูคุกคามและเย็นเยียบกว่าเดิมในเวลานี้

แววตาของซืออวี้ไป๋ราวกับอาบไปด้วยไอเย็น

เย็นเยียบจนบาดลึกถึงกระดูก

“หยวนซาน”

ซืออวี้ไป๋เอ่ยเรียกเบาๆ ริมฝีปากบางขยับเพียงนิด ความกดดันหนักอึ้งผสานเข้ากับกลิ่นคาวเลือด ราวกับคมดาบที่พร้อมจะปลิดชีพ

ชายหนุ่มหน้าตายเดินออกมาจากความมืด

หยวนซานรีบขานรับ “ท่านซือ”

เขายืนนอบน้อมอยู่ตรงหน้าซืออวี้ไป๋ สายตากวาดผ่านซางหว่านซิงไปอย่างเรียบเฉย

ซืออวี้ไป๋สั่ง “ไปรับโทษซะ” เขามองหยวนซานแวบหนึ่ง สีหน้าไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง ทว่ากลับแฝงไปด้วยความโหดเหี้ยมที่เงียบเชียบ

หยวนซานรับคำ “ครับ”

เขารู้ดีว่าท่านซือจับได้ว่าเขาจงใจปล่อยคนนี้ออกมาเพื่อขู่ซางหว่านซิง เขาจึงยอมรับโทษแต่โดยดี

“อ๊าก…ปีศาจ…ซืออวี้ไป๋ ไอ้บ้า…ไอ้โรคจิต…”

ชายคนนั้นแผดเสียงร้องอย่างสิ้นหวัง แต่ถูกหยวนซานกระชากคอเสื้อลากถูลู่ถูกังกลับเข้าไปในคุกใต้ดิน

เสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งค่อยๆ ห่างออกไป

แต่ยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ภายในคุกใต้ดินไม่หายไปไหน

ซางหว่านซิงมองรอยเลือดบนพื้นพลางใช้ความคิด

ตอนที่ซืออวี้ไป๋เงยหน้าขึ้นมองเธอ ภาพที่เขาเห็นก็คือเหตุการณ์เมื่อครู่

ในชั่วพริบตา ไอเย็นเยียบแผ่ออกมาจากตัวเขา ทั้งร่างดูอันตรายอย่างถึงที่สุด

“กลัวไหม?” เสียงของซืออวี้ไป๋ฟังดูเย็นเยือก ในตัวเขามีกลิ่นอายคาวเลือดและความหนาวเหน็บเกาะติดอยู่

ซางหว่านซิงเงยหน้าขึ้นช้าๆ “ฉันถามอะไรสักอย่างได้ไหมคะ?”

ซืออวี้ไป๋ตอบ “ว่ามา”

“หยวนซานกับหยวนอีหยวนเอ้อร์เป็นพี่น้องกันเหรอคะ?” ซางหว่านซิงอยากรู้จริงๆ

หยวนอีกับหยวนเอ้อร์เธอยังพอจะเห็นเค้าความคล้ายบนใบหน้า แต่จู่ๆ โผล่มาเป็นหยวนซานนี่นะ?

คุณแม่หยวนนี่ลูกดกจริงๆ!

ซืออวี้ไป๋: “…”

เมื่อกี้เห็นเธอทำหน้าจริงจังขนาดนั้น ก็นึกว่ากำลังครุ่นคิดอะไรสำคัญอยู่

เขานึกว่า…

ซืออวี้ไป๋ตอบสั้นๆ “ไม่ใช่”

“ฉันว่าแล้วเชียว!” ซางหว่านซิงทำหน้าตาแบบ ‘เป็นไปตามคาด’ ก่อนจะกลับมาทำท่าทางสบายๆ ไม่ใส่ใจเหมือนเก่า “ข้างหลังนี่คงไม่มีสี่ ห้า หก เจ็ด ตามมาอีกใช่ไหมคะ?”

ซืออวี้ไป๋: “…”

ทายแม่นชะมัด

“หยวนอีกับหยวนเอ้อร์เป็นพี่น้องแท้ๆ ส่วนคนอื่น…” ซืออวี้ไป๋เว้นช่วงไปครู่หนึ่งถึงเอ่ยต่อ

“เข้าใจแล้วค่ะ คุณขี้เกียจจำชื่อคนอื่นสินะ” ซางหว่านซิงพูดอย่างเกียจคร้าน พลางเข็นรถเข็นเดินหน้าต่อไป

ซืออวี้ไป๋: “…”

นานๆ ที เขาถึงจะพูดไม่ออกแบบนี้

ทุกก้าวที่เดินผ่าน มือจำนวนมากต่างยื่นออกมาจากกรงขังทั้งสองข้างของคุกใต้ดิน ร้องขอชีวิตกันระงม

แต่พอเห็นว่าเป็นซืออวี้ไป๋ พวกมันก็กูคำรามอย่างบ้าคลั่งแทน

ตั้งแต่ต้นจนจบ สีหน้าของซางหว่านซิงไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด แถมยังเบื่อจนหาวออกมาด้วยซ้ำ

เหล่านักโทษที่มองเห็นฉากนี้ผ่านช่องกรงเหล็ก: “…”

ใบหน้าดุจนางฟ้า แต่จิตใจร้ายกาจดั่งนางมาร

สมแล้วที่เป็นคนข้างกายซืออวี้ไป๋ ยัยปีศาจน้อยนี่!

สายตาของซืออวี้ไป๋จับจ้องอยู่ที่ซางหว่านซิงตลอดเวลา ครู่ต่อมาซางหว่านซิงก็ถอนหายใจแล้วหยุดเดิน “คุณซือคะ คุณเอาแต่จ้องหน้าฉันทำไมคะ?”

“คุณไม่อยากถามอะไรอย่างอื่นบ้างเหรอ?”

เช่น…คนที่ถูกขังอยู่ที่นี่เป็นใครกันบ้าง?

“ไม่อยากค่ะ” ซางหว่านซิงตอบอย่างตรงไปตรงมา

“…” ซืออวี้ไป๋นิ่งเงียบ

ซางหว่านซิงก้มมองเขา ใบหน้าของชายหนุ่มถูกความมืดมิดกลืนกินจนมองเห็นไม่ชัด ผ้าห่มผืนบางที่คลุมขาเขาเลื่อนหลุดลงมาโดยไม่รู้ตัว เธอจึงก้มลงไปห่มคลุมให้เขาใหม่อีกครั้ง

สายตาของคนทั้งคู่ประสานกัน

“เพราะในสายตาฉัน สิ่งที่คุณซือทำ… ทุกอย่างล้วนถูกต้องทั้งนั้นค่ะ”

ต่อให้ไม่ใช่ ก็ต้องใช่

ต่อให้โลกไม่ยอมรับ แต่สำหรับฉันมันก็คือใช่

“ดังนั้น คนพวกนั้นที่ถูกขังอยู่ที่นี่ ความผิดต้องเป็นของพวกเขาแน่นอนค่ะ”

นิสัยเธอเป็นพวกปกป้องคนของตัวเองแบบนี้แหละ!

ซืออวี้ไป๋ที่ตลอดทางมาที่นี่จินตนาการถึงสถานการณ์เลวร้ายไว้สารพัด กลับไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะได้รับความไว้วางใจจากหญิงสาวตรงหน้าได้ง่ายดายถึงเพียงนี้

หัวใจที่เคยแห้งแล้งของเขาราวกับถูกบางสิ่งสะกิดเข้าอย่างจัง

“อ๊าก…”

เสียงร้องโหยหวนจากกรงขังด้านหลังดังแทรกขึ้นมา ทำลายบรรยากาศลงทันที

“หุบปาก!”

สีหน้าของซืออวี้ไป๋มืดครึ้มลงฉับพลัน น้ำเสียงราบเรียบเย็นเยียบแฝงไปด้วยความอันตรายกระหายเลือด

เสียงโหยหวนเงียบกริบไปทันตาเห็น

รอบด้านเงียบสนิท คนที่ก่อนหน้านี้ยังดิ้นรนยื่นมือออกมา ต่างพากันหวาดกลัวจนหดตัวขดอยู่ในมุมกรง ตัวสั่นงันงก สำหรับคนเหล่านี้ น้ำเสียงของซืออวี้ไป๋น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจร้ายเสียอีก

“พวกมันล้วนเป็นคนเลว…” ซืออวี้ไป๋กล่าวต่อ “เลวมากจริงๆ”

ซางหว่านซิงทำได้เพียงตามใจ “ค่ะๆ ทราบแล้วค่ะ”

“พวกเลวทรามต่ำช้า”

“ค่ะๆ ได้เลยค่ะ”

เธอเข็นรถเข็นเขาเดินหน้าต่อไป ทุกช่วงที่เดินผ่าน ตะเกียงติดผนังแสงสลัวด้านหลังก็จะดับลง ปล่อยให้กรงขังเหล่านั้นจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอีกครั้ง

“เชี่ยเอ๊ย! กูแค่ฆ่านักข่าวสงครามไปไม่กี่สิบคน ปล้นเสบียงบรรเทาทุกข์ที่จะส่งไปรัฐ F จนเด็กตายไปไม่กี่ร้อยคนเองนะ! กูเลวทรามตรงไหนวะ!”

“แม่เอ๊ย! กูแค่ขายเทคโนโลยีระบุตำแหน่งบุคคลให้ประเทศ M แล้วมันถูกเอาไปใช้ในสนามรบจนคนตายไปเป็นหมื่นคนเอง!”

“กูก็เหมือนกัน แค่เอาข้อมูลทางทหารที่ถอดรหัสแล้วไปขาย…”

“ปล่อยพวกเราไปเถอะ…กูไม่อยากตาย…”

เสียงโหยหวนยังคงดังก้องอยู่ในความมืด…

…

ภายในห้องมืดห้องสุดท้าย

ซือกุ่นกุ่นขดตัวอยู่ด้านข้าง ดวงตาสีแดงฉานที่มีรูม่านตาแนวตั้งดูอันตราย จ้องมองครูสอนพิเศษที่สลบไสลไปแล้วด้วยรอยแผลเต็มตัวอย่างเย็นชา

ประตูเปิดออก

แฮ่——

กุ่นกุ่นขู่ฟ่ออยู่ที่หน้าประตูอย่างดุร้าย แต่พอเห็นชัดว่าใครมา มันก็ชะงักไปวูบหนึ่ง ค้างท่าอ้าปากอยู่อย่างนั้น ก่อนจะพยายามทำหน้าให้ดูเหมือนกำลังยิ้ม

“ยิ้ม~”

สัตว์ร้ายระดับอสูรกายกลายร่างเป็นลูกแมวเชื่องๆ ในพริบตาเดียว

“…” ซางหว่านซิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

คือ… มันก็ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นก็ได้มั้ง

“ท่านซือครับ” หยวนซานปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

ใบหน้าที่ไม่เคยออกแดดนั้นเรียบเฉย ไม่ดูเหมือนคนที่เพิ่งโดนลงโทษโบยไปยี่สิบแส้เลยแม้แต่น้อย

ตอนที่เขาเข้ามา กุ่นกุ่นกำลังอยู่ในโหมดสัตว์เลี้ยงแสนเชื่อง มันใช้หัวโตๆ ถูไถฝ่ามือของซางหว่านซิง ปลายหางสะบัดแปะๆ กับพื้นอย่างเอาอกเอาใจ

หยวนซาน: เหมือนหมาโง่ตัวหนึ่งเลย

หยวนซานรายงานต่อ “ครูสอนพิเศษถูกสามีภรรยาซือเต๋อเฉวียนติดสินบนมาครับ พวกเขาตั้งใจให้คุณชายน้อยเป็นแค่ตัวเปรียบเทียบ เพื่อเชิดชูภาพลักษณ์อัจฉริยะของซือหลาง เนื่องจากว่าเป็นคนที่คุณนายใหญ่ส่งมา ผมเลย…”

สีหน้าของซืออวี้ไป๋ดำทะมึนลงทันที

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง