บทที่ 75 เจ้าซาลาเปาน้อย งั้นคุณลุงก็แต่งงานกับเสี่ยวซิงแล้วสินะ

เขาเงียบไปนาน ท่ามกลางไอสังหารที่แผ่ซ่าน ซืออวี้ไป๋หมุนลูกประคำสีดำที่ถอดออกมาตอนไหนก็ไม่ทราบ กลิ่นหอมของไม้กฤษณาไม่อาจกลบความอำมหิตในแววตาของเขาได้

ซือกุ่นกุ่นกลัวจนอยากจะโชว์ลอกคราบให้เห็นตรงนั้น

“จัดการทิ้งซะ”

สีหน้าของซืออวี้ไป๋เย็นชาดุจน้ำแข็ง ส่วนจะจัดการใครนั้น ก็เป็นที่เข้าใจกันดีในบรรดาคนของเขา

“เรื่องคุณนายใหญ่…” หยวนซานลังเล แต่พูดยังไม่ทันจบ ซืออวี้ไป๋ก็เงยหน้าขึ้นมอง

“ฉันบอกว่า จัดการทิ้งซะ”

ซืออวี้ไป๋ในตอนนี้กดดันจนคนหายใจไม่ออก

หยวนซานถูกไอเย็นรอบตัวเขาสยบไว้จนไม่กล้าพูดอะไรอีก

ซางหว่านซิงเข็นรถเข็นพาซืออวี้ไป๋ออกจากห้องมืด

เบื้องหลังคือห้องที่นองไปด้วยเลือด…

…

ออกจากคุกใต้ดิน ซืออวี้ไป๋ก็ต่อสายโทรศัพท์โดยไม่คิดจะหลบเลี่ยงซางหว่านซิง

สายนี้โทรหาท่านหัวหน้าลู่ แม้จะเป็นเวลาเที่ยงคืนแต่ปลายสายก็รับทันที

ซางหว่านซิงฟังเนื้อหาที่ทั้งคู่คุยกันแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นอกเหนือจากนั้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

วางสายลง

ในเวลานี้ ซือเต๋อเฉวียนที่กำลังจมอยู่ในความฝันหวานยังไม่รู้เลยว่า มรสุมทางธุรกิจกำลังจะถาโถมเข้าใส่เขาในวันรุ่งขึ้น

ทันใดนั้น——

ซางหว่านซิงก็หยุดฝีเท้า

หยวนอีกับหยวนเอ้อร์วิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากวิลล่า พอเห็นทั้งสองก็มีสีหน้าร้อนรน

“ท่านซือ คุณซางครับ คุณชายน้อยไม่สบายครับ!”

ภายในห้องพักของเด็ก

ฉีเยี่ยนอุ้มเจ้าซาลาเปาน้อยอยู่ เจ้าตัวเล็กยังคงอาเจียนออกมาไม่หยุด พอเงยหน้าเห็นซืออวี้ไป๋กับซางหว่านซิงเดินเข้ามา เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เสี่ยวเป่าอาเจียนมื้อเย็นออกมาหมดเลยครับ…”

เจ้าซาลาเปาน้อยที่เดิมหลับตาอยู่ พอได้กลิ่นของซางหว่านซิงก็ลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง สองมือน้อยๆ อ้าออกไปทางเธอ

‘เสี่ยวซิง กอด~~’

ซางหว่านซิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอรับตัวเจ้าซาลาเปาน้อยที่เลอะเทอะจากการอาเจียนมาไว้ในอ้อมแขน เจ้าตัวเล็กในตอนนี้อ่อนปวกเปียกไปหมด ใบหน้าไร้สีเลือด ปากส่งเสียงคราง ‘ฮือๆ’ อย่างทรมาน

ซือต้าไป๋: “ตรวจพบว่าสถานะของคุณหนูน้อยเกิดจากอาการอาหารไม่ย่อยสะสมที่กระตุ้นจากอารมณ์ ระบบแนะนำให้หลีกเลี่ยงคนและสิ่งที่ทำให้คุณหนูน้อยไม่มีความสุข…”

มือที่วางอยู่บนรถเข็นของซืออวี้ไป๋กำแน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน

เขาราวกับอยากจะยื่นมือไปลูบเจ้าซาลาเปาน้อย

แต่พอนึกถึงอาการหลบหลีกตามสัญชาตญาณของเจ้าตัวเล็กตอนกลางวัน สุดท้ายก็ล้มเลิกไป

ซืออวี้ไป๋หมุนรถเข็นด้วยสีหน้าเรียบเฉย หันหลังเตรียมจะออกจากห้อง

ตราบใดที่เขาไป อวี๋อวี๋ก็จะไม่กลัวอีกต่อไป

ในวินาทีที่ซืออวี้ไป๋กำลังจะจากไป เจ้าซาลาเปาน้อยที่เดิมทีดื้อรั้นไม่ยอมร้องไห้ก็มีน้ำตาไหลพรากลงมาจากเบ้าตาหยดใหญ่ ในดวงตากลมโตดำขลับเต็มไปด้วยความเศร้าโศก…

“ซืออวี้ไป๋ คุณอย่าขยับ!”

เสียงของซางหว่านซิงดังมาจากด้านหลังซืออวี้ไป๋ รถเข็นไฟฟ้าหยุดกะทันหัน รอจนเขาตั้งสติได้ ในอ้อมแขนก็ถูกยัดใส่เจ้าซาลาเปาน้อยนุ่มนิ่มเข้ามาตัวหนึ่งแล้ว

รูม่านตาของซืออวี้ไป๋หดวูบ

ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ

“ไม่ อวี๋อวี่เขา…” กลัวผม

แต่คำพูดยังไม่ทันขาดคำ ปาฏิหาริย์ก็บังเกิด เจ้าซาลาเปาน้อยที่เมื่อครู่ยังอาเจียนไม่หยุดในอ้อมแขนของฉีเยี่ยน ตอนนี้กลับหยุดชะงักไป มือน้อยๆ ค่อยๆ เอื้อมไปดึงชายเสื้อของซืออวี้ไป๋ไว้พลางสะอื้นเงียบๆ

ทุกคนในห้องกลั้นหายใจ มองดูภาพตรงหน้าด้วยความทึ่ง ยกเว้นก็แต่ซางหว่านซิง

“คุณซือ ใช้มือช่วยนวดท้องให้เจ้าซาลาเปาน้อยหน่อย”

ซางหว่านซิงก้มตัวลง จับข้อมือของซืออวี้ไป๋แล้ววางฝ่ามือใหญ่ของเขาลงบนหน้าท้องของเจ้าซาลาเปาน้อย มือข้างที่แม้แต่ตอนจับปืนก็ยังนิ่งสนิทไร้ความสั่นไหว ในเวลานี้กลับสั่นเทาเล็กน้อย

“นวดสิ”

เจ้าซาลาเปาน้อยขมวดคิ้วมุ่นอย่างทรมาน

ซืออวี้ไป๋เงยหน้ามองซางหว่านซิงโดยสัญชาตญาณ แววตาส่งสัญญาณขอความช่วยเหลืออย่างเงียบๆ

“ช้าๆ หน่อย” ซางหว่านซิงผ่อนเสียงลง

ซืออวี้ไป๋พยักหน้า พยายามนวดท้องให้เจ้าซาลาเปาน้อยอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง เจ้าซาลาเปาน้อยที่เดิมขมวดคิ้วแน่น ครั้งนี้ในที่สุดก็คลายหัวคิ้วออก ดูท่าทางจะสบายตัวขึ้นมาก

ก้มมองสภาพตัวเองที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบอาเจียนของเจ้าซาลาเปาน้อย ฉีเยี่ยนได้แต่คิดในใจ: “…”

ทำไมพวกเขาสามคนถึงดูเหมือนพ่อแม่ลูกกันขนาดนี้?

ส่วนเขานี่อะไร… ของแถมตอนเติมเงินมางั้นเหรอ????

“เจ้าซาลาเปาน้อย มีอะไรอยากบอกคุณอาหรือเปล่า?” ซางหว่านซิงยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบางๆ บนหน้าผากของเจ้าตัวเล็ก น้ำเสียงเรียบเรื่อยเจือความอ่อนโยนที่หาได้ยาก

เจ้าซาลาเปาน้อยพยักหน้าหงึกๆ

แต่น้ำตายังคงหยดแหมะๆ ลงมาไม่หยุด

จิ้ม

ซือต้าไป๋: “คุณอา…”

จิ้มอีก

ซือต้าไป๋: “คุณอา…”

“ซืออวี้ไป๋ ตอบเขาหน่อยสิ” ซางหว่านซิงนึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าหลายปีที่ผ่านมาลุงหลานคู่นี้สื่อสารกันยังไง

ซืออวี้ไป๋: “อืม”

เสียงของเขาต่ำและทุ้ม

เจ้าซาลาเปาน้อยสูดจมูกแดงๆ ขนตาสั่นระริก นิ้วเล็กๆ จิ้มลงบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือ

ซือต้าไป๋: “อวี๋อวี๋เป็นเด็กดี อวี๋อวี๋จะเชื่อฟัง คุณอาอย่า… อย่าส่งอวี๋อวี๋ไปที่อื่นเลยนะ”

พูดไปน้ำตาก็หยดแหมะๆ ลงมาอีก

ฉีเยี่ยน: “เชี่ย เสี่ยวเป่า ใครบอกว่าจะส่งเธอไป? เธอเป็นแก้วตาดวงใจของพวกเรานะเว้ย!” เขาอดสบถออกมาไม่ได้ รู้สึกสงสารจนแทบขาดใจ

ซืออวี้ไป๋: “ต่อให้เธอไม่เชื่อฟัง ผมก็ไม่มีวันส่งเธอไป”

เสี่ยวอวี๋เติบโตมากับมือเขาตั้งแต่เกิด แล้วเขาจะตัดใจได้ลงคอได้อย่างไร

พอได้ยินคำพูดที่ออกจากปากซืออวี้ไป๋โดยตรง เจ้าซาลาเปาน้อยที่น้อยอกน้อยใจอยู่แล้วก็ยิ่งปล่อยโฮหนักกว่าเดิม

——ท่านซือใจดียอมเลี้ยงดูเขาที่เป็นเด็กกำพร้า แล้วถ้าวันหนึ่งท่านซือแต่งงานไปล่ะ?

เจ้าซาลาเปาน้อยร้องไห้จนคนฟังใจแทบสลาย

พอคุณอาแต่งงานไป เขาก็จะไม่ได้เจอคุณอา แล้วก็ไม่ได้เจอพี่เสี่ยวซิงอีกแล้ว

ฉีเยี่ยนเดินวนไปวนมา ทุกคนหันไปมองซางหว่านซิงโดยสัญชาตญาณ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอได้กลายเป็นที่พึ่งทางใจของทุกคนบนเกาะซาอวี่

ซางหว่านซิง: “…” เจ้าซาลาเปาน้อยร้องไห้แล้วจะหันมามองเธอทำไม?

“ทำไมเขายังร้องไห้อยู่อีก?”

ซืออวี้ไป๋เงยหน้ามองเธอเช่นกัน

ชายหนุ่มผู้ไม่เคยสะทกสะท้านแม้แต่ตอนดีลโปรเจกต์หมื่นล้าน บนใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียวกลับเต็มไปด้วยความงุนงง ความเย็นชาห่างเหินในวันวานหายไปไหนหมดแล้ว?

“…” ซางหว่านซิงไปไม่เป็น

เจ้าซาลาเปาน้อยร้องไห้ทำไมพวกคุณไม่ถามเจ้าตัวล่ะ! เธอใช่พยาธิในท้องเจ้าตัวเล็กที่ไหนกัน จะไปรู้ได้ยังไง? ไอ้พวกผู้ชายไม่ได้เรื่องพวกนี้เอ๊ย!

“ตกลงว่ายังไง เจ้าซาลาเปาน้อย เธอร้องไห้ทำไม?” ซางหว่านซิงตีหน้าเรียบ ยื่นนิ้วเรียวงามไปจิ้มแก้มป่องๆ ของเจ้าตัวเล็ก สัมผัสนี้น่าเสพติดจริงๆ

เจ้าซาลาเปาน้อย: “อึก~”

คำตอบของเขามีเพียงเสียงสะอึกเท่านั้น

ทุกคน: “…”

เจ้าซาลาเปาน้อยหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์

[ถ้าคุณอาแต่งงาน คุณอาก็จะมีเบบี๋เป็นของตัวเอง อวี๋อวี๋กับพี่เสี่ยวซิงก็จะถูกไล่ออกไป…]

ทุกคน: “…”

ซางหว่านซิง: เพิ่งจะห้าขวบแท้ๆ คิดไปไกลขนาดนั้นเลยเหรอ??

“ผมไม่แต่ง” สายตาของซืออวี้ไป๋หม่นแสงลงเล็กน้อย แต่กลับเหลือบมองไปทางซางหว่านซิงโดยสัญชาตญาณ

สายตานี้ไม่มีใครสังเกตเห็น

ในตอนที่ทุกคนคิดว่าเจ้าซาลาเปาน้อยจะหยุดร้องไห้ได้สักพัก ใครจะไปคิดว่าเขากลับยิ่งร้องหนักกว่าเดิม!

ซือต้าไป๋: “ไม่ได้ ผมจะเป็นเด็กไม่ดีที่เห็นแก่ตัวไม่ได้!”

ทุกคน: “…”

พ่อคุณทูนหัว แล้วตกลงจะให้ทำยังไงกันแน่เนี่ย????

ซือต้าไป๋: “งั้นคุณอาก็แต่งงานกับพี่เสี่ยวซิงสิครับ!”

ซางหว่านซิง: “???”

ฉีเยี่ยนหลุดขำพรืดออกมา “เจ้าซาลาเปาน้อย อย่าล้อเล่นน่า คุณอาเธอจะยอมได้ยังไง!”

เขาอุตส่าห์อยากเป็น ‘พ่อ’ ให้เสี่ยวซิงแท้ๆ!

วินาทีต่อมา ซืออวี้ไป๋ก็เอ่ยขึ้นสั้นๆ ว่า “ตกลง”

รอยยิ้มบนใบหน้าของฉีเยี่ยนค่อยๆ แข็งค้างไปในทันที

“…?”

อะไรวะเนี่ย???

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง