บทที่ 76 ฉีเยี่ยน ตกลงคุณอยากเป็นพ่อแบบไหนของเด็กคนนั้นกันแน่

ฉีเยี่ยนหันขวับด้วยความมึนงง

เขาจ้องซืออวี้ไป๋ที่นั่งอยู่บนรถเข็น ในอ้อมแขนอีกฝ่ายอุ้มเจ้าซาลาเปาน้อยไว้แน่น ทั่วร่างแผ่ไอเย็นเยียบออกมา ฉีเยี่ยนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าคำว่า 'ตกลง' เมื่อครู่หลุดออกมาจากปากของคนที่นั่งตรงหน้าจริงๆ

ความเงียบเข้าปกคลุม

ซือกุ่นกุ่นที่เพิ่งเลื้อยเข้ามาอย่างลับๆ ล่อๆ หลังกินจนอิ่มแปล้ถึงกับชะงัก: "…"

มันหันหัวโตๆ ซ้ายทีขวาที

ทำไมไม่มีใครพูดอะไรเลย งูจะกลัวแล้วนะ~

ฉีเยี่ยนคิดว่าหูตัวเองต้องมีปัญหาเข้าแล้ว

เขาแกล้งกระแอม "อาซือ เมื่อกี้คุณพูดว่า 'ไม่ได้' ใช่ไหม?"

ซืออวี้ไป๋ทำหน้านิ่งสนิทราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง ก่อนจะแก้ไขคำพูดให้ใหม่ว่า "ได้"

ฉีเยี่ยน: "…"

ฉีเยี่ยนหันไปยิ้มให้หยวนอี "เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ ฉันฟังไม่ชัด?"

หยวนอี: "…"

เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากหยวนอี ฉีเยี่ยนจึงหันไปยิ้มให้หยวนเอ้อร์ แต่หยวนเอ้อร์คนซื่อไม่พูดพร่ำทำเพลง เขายกมือตบหน้าฉีเยี่ยนฉาดใหญ่ เสียงดังฟังชัด

หยวนเอ้อร์ถาม “เจ็บไหม?”

ฉีเยี่ยนที่กุมใบหน้าตัวเองอยู่ตอบ “เจ็บ…”

หยวนเอ้อร์พูดด้วยสีหน้าซื่อตรง “เจ็บก็แปลว่าของจริง เรื่องนี้แหละเรื่องจริง”

ฉีเยี่ยน “…”

ไปตายซะ!

คนที่ดูมีความสุขที่สุดในห้องตอนนี้เห็นจะเป็นเจ้าซาลาเปาน้อย เจ้าตัวเล็กที่ดูอ่อนเพลียจากการป่วยพยายามช้อนดวงตากลมโตดำขลับที่คลอไปด้วยน้ำตาขึ้นมองซางหว่านซิง ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูจนคนมองใจอ่อนยวบ

ซางหว่านซิง “…”

ทางด้านซืออวี้ไป๋เองก็หันมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแฝงความหมายบางอย่าง

ซางหว่านซิง “…”

ไม่เพียงเท่านั้น ทั้งฉีเยี่ยน หยวนอี และหยวนเอ้อร์ต่างพร้อมใจกันหันมาจ้องเธอเป็นตาเดียว

ซางหว่านซิง “…”

สำหรับซางหว่านซิงที่คลื่นสมองไม่เคยจูนตรงกับเด็กห้าขวบอย่างเจ้าซาลาเปาน้อย เธอจนปัญญาจะเข้าใจจริงๆ ว่าเจ้าตัวเล็กนี่โยงเรื่องนี้ไปถึงการแต่งงานระหว่างเธอกับท่านซือได้ยังไง?

ขณะที่เธอกำลังยืนงง เจ้าซาลาเปาน้อยก็จิ้มหน้าจอโทรศัพท์รัวๆ

ซือต้าไป๋: 「เสี่ยวซิง…」

เจ้าซาลาเปาน้อยใช้นิ้วจิ้มหน้าจออีกครั้ง

ซือต้าไป๋: 「เสี่ยวซิง เสี่ยวซิง…」

ซางหว่านซิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรื่อยเฉื่อยไม่ใส่ใจ “ฉันไม่มีทางแต่งงานกับท่านซือหรอก”

ประโยคนั้นทำเอาทุกคนในห้องสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

ซวยแล้ว!

ฉีเยี่ยนแผดร้องในใจ

เขาไม่กล้าแม้แต่จะชายตามองไปทางเจ้าซาลาเปาน้อยหรือซืออวี้ไป๋เลยสักนิด

ดวงตากลมโตของเจ้าซาลาเปาน้อยเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า ดูเหมือนหยดน้ำตาเม็ดโตกำลังจะร่วงหล่นลงมา ส่วนแววตาของซืออวี้ไป๋ก็ขุ่นมัวดั่งหมึกที่ไม่ยอมละลาย—

บรรยากาศเยือกเย็นจนแทบไร้อุณหภูมิ

หยวนอีกับหยวนเอ้อร์ก้มหน้าหลบสายตาไม่กล้าส่งเสียง

ส่วนซือกุ่นกุ่นที่ขดตัวเป็นก้อนใหญ่อยู่ตรงมุมห้องก็สั่นระริกไม่หยุด~

ฉีเยี่ยนที่ตั้งใจจะไกล่เกลี่ยสถานการณ์ได้แต่อ้ำอึ้ง “เอ่อ…”

“เพราะตามกฎหมายของหัวเซี่ย อายุ 18 ปีบริบูรณ์ถึงจะแต่งงานได้ต่างหากล่ะ”

ซางหว่านซิงก้มตัวลงอธิบายให้เจ้าซาลาเปาน้อยฟังด้วยสีหน้าสบายๆ แต่ดูจริงจัง

เจ้าซาลาเปาน้อย: (⊙ˍ⊙)？？？

งง~~

นิ้วเล็กๆ จิ้มลงไปอีกครั้ง

ซือต้าไป๋: 「กับใครก็ไม่ได้เหรอครับ?」

ซางหว่านซิงพยักหน้า “กับใครก็ไม่ได้”

ผ่านไปครู่หนึ่ง

หยาดน้ำตาในเบ้าตาของเจ้าซาลาเปาน้อยก็เหือดหายไปทันที

ช่างเปลี่ยนอารมณ์ได้เก่งเสียจริง

ใบหน้าจิ้มลิ้มนั่นดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

เจ้าตัวเล็กจิ้มลงไปบนหน้าจออีกครั้ง

ซือต้าไป๋: 「งั้นผมก็วางใจแล้ว」

เจ้าซาลาเปาน้อยหลับตาลงด้วยความง่วง ไม่นานก็เริ่มส่งเสียงกรนเบาๆ

ฉีเยี่ยน: "…"

หยวนอี: "…"

หยวนเอ้อร์: "…"

เจ้าตัวเล็กหลับไปทั้งแบบนี้เลยเนี่ยนะ?

ฉีเยี่ยนน้ำตาแทบไหล เขารู้สึกว่าตอนเจ้าซาลาเปาน้อยหลับช่างดูไร้เดียงสาและน่ารักราวกับเทวดาตัวน้อย

แต่พอก้มลงมองสภาพตัวเองอีกครั้ง…

แหวะ…

จะอ้วก!

"ผมไปอาบน้ำก่อนนะ" ฉีเยี่ยนไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบเผ่นแนบออกไปทันที

หยวนอีกับหยวนเอ้อร์ก็รีบตามออกไปจากห้องเด็กในเวลาต่อมา

ซืออวี้ไป๋ที่กำลังอุ้มเจ้าซาลาเปาน้อยยังคงนั่งตัวเกร็ง เขาเงยหน้าขึ้น สายตามองตามการเคลื่อนไหวของซางหว่านซิง ในขณะที่เจ้าตัวเล็กนุ่มนิ่มในอ้อมกอดเขากำลังนอนหลับอย่างเป็นสุข

ซืออวี้ไป๋ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว

"ท่านซืออารมณ์ดีขึ้นหรือยังคะ?" ซางหว่านซิงพิงกำแพง ริมฝีปากประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ "ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะกลัวฉันไหม ขอแค่เขาปลอดภัยก็พอ"

เธอจงใจหยิบเอาคำพูดปากแข็งของซืออวี้ไป๋ก่อนหน้านี้มาตอกย้ำ แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นท่าทีลำบากใจของเขา

ซืออวี้ไป๋: "…"

ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย

"หว่านซิง…"

น้ำเสียงของซืออวี้ไป๋เย็นชา เขาที่นั่งอยู่บนรถเข็นพลางอุ้มเจ้าซาลาเปาน้อยเอาไว้นั้นดูโดดเดี่ยวไม่ต่างจากปกติ แต่ในน้ำเสียงกลับเจือความรู้สึกสับสนจนไปไม่เป็น ซึ่งแตกต่างจากท่าทีโหดเหี้ยมเลือดเย็นในยามปกติอย่างสิ้นเชิง

ซางหว่านซิง: "…"

การที่ถูกซืออวี้ไป๋เรียกด้วยน้ำเสียงแบบนี้กะทันหัน ทำให้หัวใจของเธอเหมือนโดนอะไรบางอย่างมาสะกิดจนจังหวะผิดเพี้ยนไปสองจังหวะ

มันผ่านไปเร็วมาก

เธอโน้มตัวลงไปกะทันหัน ใช้มือข้างหนึ่งยันพนักแขนรถเข็นไว้ แล้วมองซืออวี้ไป๋จากมุมสูง

"คราวหน้าอยากรู้อะไร อย่าปากแข็ง ให้ถามตรงๆ"

ซืออวี้ไป๋สบตาเธอ

วินาทีต่อมา ซางหว่านซิงก็อุ้มเจ้าตัวเล็กมาจากอ้อมกอดเขา

เธอหัวเราะเบาๆ

ดึกสงัด

ฉีเยี่ยนอาบน้ำเสร็จ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันแปลกๆ เขาจึงลุกจากเตียงแล้วตรงไปเคาะประตูห้องของซืออวี้ไป๋

ซืออวี้ไป๋ทำหน้านิ่งสนิท มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นเยียบ

ชายหนุ่มบนรถเข็นดูราวกับกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์จอมมาร กลิ่นอายมืดดำแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

ซืออวี้ไป๋ที่เพิ่งพยายามข่มตานอนด้วยตัวเองแต่ก็ล้มเหลวอีกครั้งกำลังอารมณ์ไม่ดีนัก

ฉีเยี่ยนกัดฟันถาม "ตกลงคุณอยากเป็นพ่อแบบไหนของเด็กนั่นกันแน่?"

สีหน้าของซืออวี้ไป๋มืดครึ้มลง: "…"

เขาจ้องมองอีกฝ่ายโดยไม่พูดอะไร

"ตกลงจะเป็น 'พ่อจริงๆ' หรือ 'พ่อแบบคนรัก' กันแน่?"

พอนึกถึงตอนที่ซืออวี้ไป๋ตอบตกลงอย่างง่ายดายในคืนนี้ ฉีเยี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเวทนา "ไอ้ปีศาจเอ๊ย!"

ซืออวี้ไป๋ที่กำลังจะหันกลับไปกลืนยานอนหลับต่อ: "…"

ใบหน้าที่หล่อเหลาจนล่มเมืองนั่นเริ่มมืดครึ้มลงเรื่อยๆ

กลิ่นอายหม่นหมองรอบกายยิ่งเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม

ฉีเยี่ยน: "…"

ขาเริ่มสั่นพั่บๆ ฉีเยี่ยนนึกเสียใจขึ้นมานิดหน่อย ที่ดันมาแหย่หนวดเสือในตอนที่มันกำลังอารมณ์ไม่ดีแบบนี้

ซืออวี้ไป๋: "ไสหัวไป"

จากนั้นก็ปิดประตูดังปัง

"ได้เลยครับ"

ฉีเยี่ยนหันหลังเดินกลับไปด้วยความชำนาญที่น่าเวทนา…

วันรุ่งขึ้น

ข่าวใหญ่ระเบิดขึ้นทั่วเมืองหูเฉิง โปรเจกต์พันล้านที่กลุ่มบริษัทซือลงทุนเองเพียงลำพัง ซึ่งเดิมทีเป็นโครงการที่กำไรแน่นอน กลับถูกเทศบาลสั่งระงับการก่อสร้างอย่างกะทันหันเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา เหตุผลคือมีการขุดพบกลุ่มสุสานโบราณพันปีใต้พื้นที่พัฒนาโครงการนั้น

ทันทีที่ข่าวแพร่ออกไป หุ้นของกลุ่มบริษัทซือก็ร่วงดิ่งติดฟลอร์ทันทีที่เปิดตลาด

โปรเจกต์นี้เป็นโครงการที่ซือเต๋อเฉวียนรับผิดชอบโดยตรง อีกทั้งยังเป็นหลักชัยสำคัญที่เขาหมายมั่นปั้นมือจะใช้สร้างบารมีหลังจากขับไล่ซืออวี้ไป๋ออกจากกลุ่มบริษัทซือได้สำเร็จ!

กลุ่มธุรกิจตระกูลเผย

"พ่อ! ทำยังไงดีคะ!"

ลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยผลักประตูห้องทำงานประธานบริษัทเข้ามาอย่างแรง ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับคนเสียสติ

คุณท่านเผยขมวดคิ้ว ก่อนจะส่งสายตาให้ทนายความที่อยู่ข้างๆ รอสักครู่

"จะตื่นตูมไปทำไม" คุณท่านเผยกล่าวด้วยความไม่พอใจ

"พ่อคะ เกิดอะไรขึ้นกับกลุ่มบริษัทซือกันแน่? แล้วสุสานนั่นน่ะ ทำไมไม่โผล่มาให้เจอเร็วกว่านี้หรือช้ากว่านี้ ดันมาเจอเอาตอนนี้นี่นะ?"

"แกยังดูไม่ออกอีกหรือไง? นี่มันมีคนจงใจลงมือต่างหาก!"

ลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยริมฝีปากสั่นระริก ในหัวของเธอตอนนี้มีแต่เรื่องเงินห้าสิบล้านของตัวเอง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนทางบ้านสามีที่พอได้ยินว่าโครงการนี้ทำกำไรได้ก็พากันร่วมลงทุนไปหลายร้อยล้าน ตอนนี้ทุกคนล้วนเสียสติและต่างพากันโทษเธอ

"หนู…"

ทันใดนั้น สายตาของลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยก็เหลือบไปเห็นของบนโต๊ะ คำว่า 'พินัยกรรม' ปรากฏแก่สายตาเพียงครู่เดียวก็ถูกทนายความใช้เอกสารแผ่นอื่นปิดทับไว้อย่างรวดเร็ว

คุณท่านกำลังจะแก้ไขพินัยกรรมอีกแล้วงั้นหรือ?

สีหน้าของลูกสาวคนที่สองของตระกูลเผยดูครุ่นคิด ดวงตาเริ่มฉายแววมืดมน…

เกาะซาอวี่

ฉีเยี่ยนยืนตะลึงตาค้างมองของที่ห้างสรรพสินค้าจิ่วโจวจัดส่งมาให้

อาซือ…

นี่มันของสำหรับเสี่ยวซิงสินะ——

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง