บทที่ 77 เจ้าซาลาเปาน้อย อวี๋อวี๋ไปโรงเรียน

นี่ไปเหมาภูเขาทองมาหรือไง?

นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นห้างสรรพสินค้าส่งของมาให้ในรูปแบบตู้คอนเทนเนอร์ แถมยังมาตั้งสามตู้อีกต่างหาก!

ท่าทางแบบนี้มันเกินไปหน่อยไหม?

คุณซือคงไม่ได้กวาดซื้อของทั้งหมดที่เสี่ยวซิงต้องใช้และต้องใส่ไปตลอดชีวิตมารวมไว้ในคราวเดียวหรอกนะ?

แน่นอนว่าตอนนี้ซางหว่านซิงยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ภายในห้องทำงาน

ซืออวี้ไป๋กำลังประชุมวิดีโอคอลกับคนอื่น บนหน้าจอคอมพิวเตอร์แอปเปิลขนาด 27 นิ้ว ถูกแบ่งเป็นหลายช่อง ผู้เข้าร่วมประชุมมาจากทั่วทุกมุมโลก เนื่องจากไม่ได้นอนมาทั้งคืน ใบหน้าที่หล่อเหลาของคนขี้โรคจึงดูซีดเซียวและปกคลุมไปด้วยไอเย็นน่าสะพรึงกลัว ขอบตาคล้ำดำ แค่มองผ่านหน้าจอก็สัมผัสได้ถึงความขนลุก

สูทสั่งตัดสีดำยิ่งขับเน้นรัศมีดุร้ายเย็นชาของเขาออกมาจนถึงขีดสุด

ซืออวี้ไป๋เหม่อลอยไปชั่วขณะ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูจากด้านนอกดังขึ้น ก่อนที่บานประตูจะแง้มเปิดออกเล็กน้อย

ซางหว่านซิงกับเจ้าซาลาเปาน้อยโผล่หน้าเข้ามา

คนทางฝั่งวิดีโอคอล: "…"

แม้จะมองไม่เห็นว่าใครเข้ามา แต่พวกเขากลับพบเจอเรื่องมหัศจรรย์ ผู้ชายที่เย็นชาดั่งภูเขาน้ำแข็งจนทำให้เลือดในกายคนแข็งตัวได้ตลอดปีคนนี้ กลับมีท่าทีละลายลงแล้วงั้นหรือ?

โอ้ว พระเจ้า!

ซืออวี้ไป๋ทำมือเป็นเชิงให้ทั้งสองคนเข้ามา "ต่อเลย" เขาขยับริมฝีปากบางสั่งงานคนในวิดีโอคอล แต่สายตากลับจ้องมองไปยังซางหว่านซิงกับเจ้าซาลาเปาน้อยแทน

เจ้าซาลาเปาน้อยดูร่าเริงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เขาจูงมือซางหว่านซิงลงไปนั่งบนพรมสีขาวบริสุทธิ์ กอดกระดานหมากรุกสากลที่ไปขุดมาจากมุมไหนก็ไม่รู้ แล้วเริ่มจัดวางอย่างตั้งอกตั้งใจ

เพราะเพิ่งตื่นนอน บนหัวเลยมีผมชี้โด่เด่ขึ้นมานิดหนึ่ง

ทั้งขาวทั้งนุ่ม

กลิ้งๆ… หมากรุกสีขาวที่ถือไม่แน่นหลุดมือกลิ้งไปหยุดอยู่ข้างเท้าซืออวี้ไป๋

เจ้าซาลาเปาน้อยเอียงคออย่างไร้เดียงสา มองซางหว่านซิงอย่างมึนงง

"ทำไงดี~"

ดวงตากลมโตดำขลับเต็มไปด้วยการขอความช่วยเหลือ

ซางหว่านซิง: "…"

เจ้าซาลาเปาน้อยของตัวเอง จะทำยังไงได้ ก็ต้องเก็บสิ

ซางหว่านซิงลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน สังเกตเห็นว่าซืออวี้ไป๋กำลังประชุมวิดีโอคอลอยู่ จึงพยายามอ้อมไปอีกฝั่งของโต๊ะเพื่อหลบกล้อง แต่กลับพบความเป็นจริงว่า ถ้าไม่มุดเข้าไปเก็บ ก็…

เอื้อมไม่ถึง

ซางหว่านซิง: "…"

คนที่ประชุมวิดีโอคอลเพิ่งรายงานข้อมูลชุดหนึ่งเสร็จ กำลังรอคำสั่งจากซืออวี้ไป๋ เขาขยับริมฝีปากบาง พูดด้วยสามภาษาทั้งฝรั่งเศส เยอรมัน และรัสเซียได้อย่างลื่นไหลไร้รอยต่อ เย็นชาและห่างเหิน แต่ทันใดนั้น—

เสียงของซืออวี้ไป๋ก็เงียบไปดื้อๆ!

ผู้บริหารทั่วโลกมองใบหน้าของเขาบนหน้าจอ ราวกับเป็นภาพนิ่ง แต่วินาทีต่อมา เขากลับค่อยๆ ก้มตัวลง ออกไปนอกมุมกล้อง

คนในวิดีโอคอล: "???"

เขาหายไปไหนแล้ว?

นัยน์ตาคมลึกของซืออวี้ไป๋จ้องมองซางหว่านซิงที่โผล่มาอยู่ใต้โต๊ะเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ นิ้วเรียวสีขาวดุจหยกของเธอยังค้างอยู่ในท่าจะหยิบหมาก สำหรับการเคลื่อนไหวฉับพลันของเขา ซางหว่านซิงชะงักไปเห็นได้ชัด

ใบหน้าของทั้งสองคนใกล้กันมาก

ระยะห่างที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

“คุณซือ…” เธอเอ่ยเสียงเรียบ หวังจะให้เขาทำธุระของตัวเองไปเสีย

ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรของซืออวี้ไป๋ยังคงนิ่งเฉยดั่งน้ำแข็ง เขาไม่ได้มองอะไรเป็นพิเศษ เพียงใช้มือเรียวยาวเย็นเฉียบหยิบหมากรุกสีขาวลูกนั้นขึ้นมา ขนตายาวงอนทอดเงาลงมาดูโดดเดี่ยวและเย็นชา

“ยื่นมือมา”

ซางหว่านซิงแบมือออกตรงหน้าเขา หมากรุกสีขาวตัวควีนถูกวางกลับลงบนฝ่ามือเธออย่างเงียบเชียบ

ซืออวี้ไป๋กางฝ่ามือใหญ่กั้นไว้ตรงจุดที่ศีรษะของซางหว่านซิงน่าจะชนเข้ากับโต๊ะตอนที่เธอกำลังจะมุดออกมา

“…” ซางหว่านซิงกะพริบตา ไม่ได้ขยับตัว

เธอกำหมากควีนในมือไว้เงียบๆ

“ออกมาได้แล้ว”

“อืม” ซางหว่านซิงมุดออกมาจากใต้โต๊ะ ศีรษะของเธอเฉียดผ่านฝ่ามือของซืออวี้ไป๋ที่คอยกั้นไว้ให้พอดี

“…”

เธอเดินกลับไปหาเจ้าซาลาเปาน้อย แล้ววางหมากควีนกลับลงบนกระดาน เสียงการประชุมวิดีโอคอลดังขึ้นอีกครั้งจากข้างหลัง…

หนึ่งควอเตอร์ต่อมา

การประชุมจบลง

ซืออวี้ไป๋บังคับรถเข็นไฟฟ้าอ้อมออกมาจากหลังโต๊ะทำงาน มาหยุดอยู่ด้านหลังของซางหว่านซิง

บนกระดานหมากรุก ซางหว่านซิงกับเจ้าซาลาเปาน้อยกำลังขับเคี่ยวกันอย่างดุเดือด

ทั้งคู่เดินหมากเร็วขึ้นเรื่อยๆ

“ฉันชนะ”

ซางหว่านซิงเลิกคิ้ว แววตาคู่สวยแฝงความกวนประสาทเล็กน้อย

เจ้าซาลาเปาน้อยตัวขาวนุ่มนิ่มล้วงอมยิ้มออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เธอ ซางหว่านซิงรับมาพลางพิงตัวไปด้านหลัง ถึงได้เพิ่งรู้ตัวว่าซืออวี้ไป๋มาอยู่ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“คุณซือ” เธอเอนหัวไปพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน พลางโชว์ชัยชนะของตัวเองให้เขาดู

“อืม”

เสียงของซืออวี้ไป๋แหบพร่านิดๆ ดูเหนื่อยล้า นัยน์ตาสีดำสนิทดุจน้ำหมึกจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของซางหว่านซิง “มาหาผม… มีอะไรหรือเปล่า?”

เขามองเธอแกะกระดาษห่อลูกอมออก แล้วอมอมยิ้มเข้าไปในปาก

สีชมพูระเรื่อแวบผ่านสายตาเขาไปชั่วครู่

ซืออวี้ไป๋เบือนหน้าหนีอย่างเงียบๆ ลมหายใจแปรปรวนเล็กน้อย

เจ้าซาลาเปาน้อยแอบเหลือบมองคุณลุงของเขา เหมือนลูกแมวแร็กดอลล์ตัวเล็กๆ ที่ขนฟู ทั้งขาวทั้งนุ่ม

เขาหยิบกระดานเขียนอันเล็กที่ไม่ได้ใช้นานแล้วออกมา

【คุณลุง】

“อืม” ซืออวี้ไป๋จำได้ว่าเมื่อคืนซางหว่านซิงบอกว่าต้องตอบสนองต่อเสี่ยวอวี๋ เมื่อได้ยินคำนี้ เจ้าซาลาเปาน้อยก็ดูมีความสุขมาก

เขาก้มศีรษะน้อยๆ เริ่มเขียนๆ ลบๆ บนกระดานอยู่หลายรอบ แต่ทั้งซืออวี้ไป๋และซางหว่านซิงไม่ได้เร่งเขา ปล่อยให้ทำไปตามสบาย

สิบวินาที…

ยี่สิบวินาที…

สามสิบวินาที…

สายตาของซืออวี้ไป๋เผลอไปหยุดอยู่ที่ศีรษะของซางหว่านซิง

เส้นผมสีดำนุ่มสลวยนั่น… ดูน่าขยี้เล่นจัง

นิ้วมือเรียวยาวที่เย็นเฉียบของเขาขยับไปมาอยู่สองสามครั้ง แต่สุดท้ายก็ข่มใจเอาไว้

ราวกับตัดสินใจได้แล้ว เจ้าซาลาเปาน้อยถอนหายใจเหมือนผู้ใหญ่คนหนึ่ง ก่อนจะชูกระดานเขียนในมือขึ้น

【อวี๋อวี๋ อยากไปโรงเรียน】

ซืออวี้ไป๋: “…”

ซืออวี้ไป๋เงียบไปนานมาก เขามองดูตัวอักษรบนกระดานนั้น นั่งอยู่บนรถเข็นดั่งภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ยากจะคาดเดาอารมณ์ที่แท้จริงของเขา

ผ่านไปครู่ใหญ่

“หนู… พูดใหม่อีกทีสิ” ซืออวี้ไป๋เอ่ยเสียงเรียบเย็น

เจ้าซาลาเปาน้อยถอนหายใจอีกครั้ง

เขาใช้ยางลบที่ถืออยู่ในมือลบข้อความบนกระดานไวท์บอร์ดออกอย่างตั้งใจ ก่อนจะชูมันขึ้นมาอีกครั้งอย่างคนเคยชิน

【คุณลุง อวี๋อวี๋ อยากไปโรงเรียน】

ผ่านไปอีกครู่ใหญ่

ซางหว่านซิงที่กำลังอมยิ้มอยู่กำลังจะหันกลับไปดูว่าซืออวี้ไป๋ "เครื่องค้าง" ไปแล้วหรือเปล่า ก็มีไออุ่นจากด้านหลังโอบกอดเธอไว้ กลิ่นไม้หอมหม่นจางๆ ที่คุ้นเคยเข้าครอบงำลมหายใจของเธออย่างเผด็จการและดูคลุ้มคลั่ง

ซางหว่านซิง: “…”

เจ้าซาลาเปาน้อย: “…”

แขนของซืออวี้ไป๋ยาวมาก เกือบจะโอบร่างเล็กของซางหว่านซิงไว้ได้ด้วยแขนข้างเดียว ผ่านเนื้อผ้าสูท ซางหว่านซิงสัมผัสได้ชัดเจนว่ากล้ามเนื้อบนตัวเขาเกร็งแน่นด้วยความตื่นเต้น

แม้ใบหน้าจะยังคงเย็นชาดั่งภูเขาน้ำแข็งพันปี

คางของเขาเกยอยู่บนไหล่เธอ “ขอบคุณนะ”

ที่ผ่านมาซืออวี้ไป๋ใช้วิธีต่างๆ มานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยทำให้หลานชายตัวน้อยที่ดื้อรั้นยอมใจอ่อนได้เลย เสี่ยวอวี๋ถึงขั้นประท้วงด้วยการอดอาหารสามวัน ไม่ยอมกินอะไรทั้งนั้น

การเปลี่ยนแปลงทุกอย่างบนเกาะซาอวี่ เริ่มต้นจากการปรากฏตัวของซางหว่านซิง

แก้มของเจ้าซาลาเปาน้อยพองขึ้นทันทีราวกับปลาปักเป้าตัวน้อย

ในจังหวะที่เขากำลังจะเดินเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกัน ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันจากด้านนอก

“อาซือ นาย…”

เสียงของฉีเยี่ยนหยุดชะงักกะทันหัน

ฉีเยี่ยนทำหน้าตาย ถอยกลับออกไปนอกประตู แล้วปิดประตูดังปังจากด้านนอก

ทว่าวินาทีต่อมา——

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง