บทที่ 78 ฉีเยี่ยน นี่คือบรรทัดฐานของศีลธรรม

ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง!

“พะ…พวกคุณ…”

ฉีเยี่ยนขนลุกซู่ รีบก้าวยาวๆ เข้าไปใช้มือข้างหนึ่งปิดตาเจ้าซาลาเปาน้อยไว้ทันที!

เจ้าซาลาเปาน้อย: … (⊙ˍ⊙)???

“พวกคุณรู้ไหมว่านี่คืออะไร?”

ฉีเยี่ยนใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางอีกข้างทำท่าปาดไปมาตรงหน้าดวงตาตัวเอง

ซืออวี้ไป๋: “…”

ซางหว่านซิง: “…ดวงตาเหรอ?”

“ผิด! นี่คือไม้บรรทัดแห่งศีลธรรมต่างหาก!!!” ฉีเยี่ยนมองซืออวี้ไป๋ด้วยท่าทางเจ็บปวดรวดร้าว พลางส่ายหัวรัวๆ “ทำเรื่องน่าอายแบบนี้ต่อหน้าเสี่ยวเป่าได้ยังไงกัน??? เขาเพิ่งจะห้าขวบเองนะ!”

ซืออวี้ไป๋: “…”

ซางหว่านซิง: “…”

“ไอ้พวกเดรัจฉานเอ๊ย!” ฉีเยี่ยนแค่นเสียงฮึ สีหน้าเต็มไปด้วยความกล่าวหา

ซืออวี้ไป๋ยังคงทำหน้าตายไร้ความรู้สึก สายตาคมกริบดั่งใบมีด เขายื่นมือไปทางฉีเยี่ยน ทำเอาอีกฝ่ายรีบหดคอหนีอย่างไว เป็นท่าทางที่คล่องแคล่วชำนาญ ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นระหว่างคนสองคนนี้มาแล้วกี่รอบ

วินาทีต่อมา กระดานเขียนหนังสือที่มีข้อความ【คุณลุง อวี๋อวี๋อยากไปโรงเรียน】ก็ถูกชูขึ้นตรงหน้าฉีเยี่ยน

ฉีเยี่ยน: “…”

เสียงร้องโอ้โหดังขึ้น เขาคว้าตัวเจ้าซาลาเปาน้อยมากอดไว้ด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่าใคร “เสี่ยวเป่าอยากไปโรงเรียนเองเลยเหรอเนี่ย ดวงใจของพี่! เดี๋ยวพี่จะซื้อปราสาทให้เจ้าตัวเล็กเป็นของขวัญวันเปิดเทอมอีกหลัง!”

เจ้าซาลาเปาน้อย: 눈_눈!

เจ้าซาลาเปาน้อยทำหน้าเย็นชาถอดแบบมาจากคุณลุงซืออวี้ไป๋เปี๊ยบ เขาพยายามหลบเลี่ยงการรุกหนักทั้งน้ำตาและน้ำมูกของฉีเยี่ยน พลางส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางซางหว่านซิง

รังเกียจสุดๆ~

“สรุปว่าที่มานี่มีธุระอะไรกันแน่?” ซางหว่านซิงยื่นมือไปช่วยดึงเจ้าซาลาเปาน้อยออกมาแล้วถามขึ้น

ฉีเยี่ยนสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ “เอ่อ…”

โชคดีที่เขานึกออกในทันที

“ของจากห้างจิ่วโจวมาส่งแล้ว แต่ห้องเก็บเสื้อผ้าของคุณซางวางไม่พอ หยวนอีเลยถามว่าจะให้จัดการยังไงดี?”

ซางหว่านซิง: ???

วางไม่พอ?

ห้องเก็บเสื้อผ้าในห้องนอนเธอก็ออกจะกว้าง ตอนที่เลือกๆ กันไว้ก็ไม่เห็นจะเยอะขนาดวางไม่พอเสียหน่อย

“ไม่เชื่อก็ไปดูเองสิ!” ฉีเยี่ยนชี้มือออกไปนอกหน้าต่าง

ซางหว่านซิงที่คิดว่าอีกฝ่ายพูดเวอร์ เดินไปที่หน้าต่างกระจกใสบานใหญ่อย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะชะโงกหน้าออกไปดูอย่างไม่ใส่ใจนัก…

ผ่านไปครู่หนึ่ง

“…” เธอเงียบไปก่อนจะหันไปมองซืออวี้ไป๋

ซืออวี้ไป๋เบือนหน้าหนีทำหน้าเรียบเฉย

“คุณซือ?” ซางหว่านซิงเลิกคิ้ว ตู้คอนเทนเนอร์สามตู้นั่นมันอะไรกัน?

“…”

แค่รู้สึกว่าของพวกนั้นยังไม่ค่อยพอ เลยสั่งเพิ่มหลังจากกลับมาตอนกลางคืน แล้วดันสั่งเพลินไปหน่อย…

เท่านั้นเอง

“ฮึๆ”

เจ้าซาลาเปาน้อยดูตื่นเต้นมาก เขากอดขาเธอไว้ เงยหน้ามองด้วยแววตาเป็นประกาย

ดูท่าทางจะอยากรู้อยากเห็นมากจริงๆ

“เดี๋ยว” เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ซืออวี้ไป๋บังคับรถเข็นไฟฟ้ากลับไปที่โต๊ะทำงาน โทรศัพท์ส่วนตัวที่เขาวางทิ้งไว้ในโหมดเงียบกำลังสั่นรัวเพราะมีสายเรียกเข้าไม่หยุด เขาไม่แม้แต่จะชายตามอง ยื่นมือไปเปิดลิ้นชัก

เขาส่งโทรศัพท์รุ่นลิมิเต็ดเครื่องใหม่เอี่ยมให้

“เอาไป” เขาพูดพลางยื่นให้ซางหว่านซิง

“โทรศัพท์ฉันยังใช้ได้อยู่” แค่สภาพดูเก่าเพราะลอกพวกคริสตัลออกไปหมดแล้วต่างหาก

ซืออวี้ไป๋ไม่พูดอะไร แต่ก็ยังไม่ยอมลดมือที่ถือโทรศัพท์ลง

“เสี่ยวซิง เขาให้ก็รับไปเถอะน่า!”

ฉีเยี่ยนไม่พูดพล่ามทำเพลง รีบยัดโทรศัพท์ใส่มือซางหว่านซิง โทรศัพท์รุ่นนี้ไม่ได้มีขายทั่วไป แต่เป็นรุ่นสั่งทำพิเศษแบบลิมิเต็ดเฉพาะกลุ่ม พวกเขาทุกคนใช้รุ่นนี้กันหมด ความปลอดภัยสูงลิ่ว แถมราคา…

ก็แพงแบบไม่ต้องตะโกน

แค่เห็นโลโก้ตัวอักษรจีนโบราณคำว่า「เก้า」นั้น ใครที่ตาถึงย่อมรู้ดีถึงมูลค่าของมัน

“เสี่ยวซิงของเรา ไม่ใช่คนที่จะมาให้ใครดูถูกได้ง่ายๆ”

ฉีเยี่ยนแค่นเสียง โทรศัพท์ไอโฟนกากๆ เครื่องหนึ่งมีอะไรน่าเอามาอวดต่อหน้าเสี่ยวซิงนักหนา?

คนในสังกัดเกาะซาอวี่ของเรา ไม่ว่าจะกิน จะใส่ หรือจะใช้ ต้องได้รับสิ่งที่ดีที่สุด!

และนี่ก็เป็นเจตนาของซืออวี้ไป๋เช่นกัน

“ผมสั่งให้หยวนอีทุบผนังห้องนอนเธอทั้งฝั่งซ้ายและขวาแล้ว เอาเสื้อผ้าคอลเลกชันล่าสุดไปไว้ในนั้นก่อน” ซืออวี้ไป๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ จัดการทุกอย่างไว้อย่างเสร็จสรรพ

“คุณ…”

ซางหว่านซิงตั้งใจจะแย้งอะไรบางอย่าง แต่เจ้าซาลาเปาน้อยที่ตื่นเต้นอยากไปดูเสื้อผ้าใหม่ของเธอเอาแต่ดึงชายเสื้อเธอไว้

“ขอบใจ” สุดท้ายเธอก็ทำได้เพียงพูดสั้นๆ อย่างเกียจคร้าน แล้วจูงมือเจ้าซาลาเปาน้อยเดินออกจากห้องทำงานไป

หลังจากซางหว่านซิงออกไปแล้ว สีหน้าของฉีเยี่ยนก็กลับมาจริงจังขึ้นอีกนิด

“อาซือ ราคาหุ้นกลุ่มจิ่วโจวร่วงติดฟลอร์ตั้งแต่เปิดตลาดแล้ว”

ซืออวี้ไป๋ไม่พูดอะไร นิ้วเรียวยาวหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวที่หน้าจอสว่างค้างอยู่ขึ้นมา คุณท่านซือโทรมาไม่ต่ำกว่ายี่สิบสายแล้ว

ดูท่าจะร้อนรนกันน่าดู

ซืออวี้ไป๋หรี่ตาลง รัศมีเย็นเยียบที่แผ่รังสีห้ามเข้าใกล้กลับมาห่อหุ้มรอบกายเขาอีกครั้งทันทีที่ซางหว่านซิงและเจ้าซาลาเปาน้อยเดินออกไป มันกดดันเสียจนบรรยากาศโดยรอบดูน่าอึดอัดขึ้นมาถนัดตา

ลูกประคำสีดำสลักบทสวดห้อยหลวมๆ อยู่บนข้อมือที่งดงามราวกับงานศิลปะชิ้นเอก

กลิ่นหอมของกำยานไม่อาจกลบกลิ่นอายสังหารที่อบอวลอยู่รอบกายซืออวี้ไป๋ได้เลย

ชั้นล่าง

ซางหว่านซิงเล่นโทรศัพท์เครื่องใหม่ด้วยมือข้างเดียว ท่าทางดูเฉื่อยชา สายตาเธอมองต่ำไม่รู้ว่ากำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

เจ้าซาลาเปาน้อยตัวขาวนุ่มกำลังวิ่งเล่นไปมาอยู่ท่ามกลางกองเสื้อผ้าชุดใหม่

“เจ้าซาลาเปาน้อย”

ซางหว่านซิงกวักมือเรียกเจ้าตัวเล็กอย่างเกียจคร้าน เจ้าซาลาเปาน้อยส่งเสียง “อื้อๆ” พร้อมวิ่งตึกๆ กลับมาหาเธอ มันอ้าแขนกอดขาเธอไว้ ดวงตากลมโตเป็นประกายดูซื่อบริสุทธิ์

เอียงคอมองเธอ

“คุณลุงของหนูมีอะไรที่ชอบเป็นพิเศษบ้างไหม?” ซางหว่านซิงเอ่ยถาม

เจ้าซาลาเปาน้อยเอียงคอทำท่าครุ่นคิดอย่างหนัก

ทันใดนั้น ดวงตาคู่นั้นก็เป็นประกายวับ—

เจ้าตัวเล็กเริ่มทำท่าทางประกอบ

ซางหว่านซิงเลิกคิ้ว “หนูหมายถึงรถเหรอ?”

เจ้าซาลาเปาน้อยพยักหน้าหงึกๆ

“แน่ใจนะ?” ขาของคุณซือเป็นแบบนั้น… จะขับรถได้ยังไง?

“อื้อๆ”

เห็นซางหว่านซิงทำหน้าสงสัย เจ้าซาลาเปาน้อยก็รีบคว้ามือนำทางเธอตรงไปยังลิฟต์ในบ้าน

ลานจอดรถใต้ดิน

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ไฟทั้งลานจอดรถก็สว่างวาบ

รถหรูสารพัดรุ่นที่จอดเรียงรายปรากฏแก่สายตาซางหว่านซิง รถสปอร์ตลิมิเต็ดรุ่นหายากจอดสงบนิ่ง ตัวถังโค้งมนสะท้อนแสงไฟเย็นเยียบ ให้ความรู้สึกราวกับเจ้าของของมันไม่มีผิด

และรถมายบัคสีดำคันที่ซืออวี้ไป๋ใช้เป็นประจำจอดเด่นอยู่แถวหน้าสุด

ซางหว่านซิงเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง สายตาทอดมองต่ำลง

“เท่ใช่ไหมล่ะ?”

เสียงของฉีเยี่ยนดังขึ้นข้างหลัง ซางหว่านซิงเงยหน้ามอง เขาเดินออกมาจากเงามืดด้วยท่าทีไม่ยี่หระ พลางกวาดสายตามองรถในโรงจอดด้วยแววตาเปี่ยมความคิดถึง

“น่าเสียดายที่เสี่ยวซิงรู้จักอาซือช้าไป ฝีมือขับรถของเขาบ้ากว่าฉันเยอะ”

ฉีเยี่ยนใช้นิ้วชี้ไปที่รถลัมโบร์กีนี Veneno ที่จอดอยู่สุดทางเดิน “อาซือเป็นคนแรกในกลุ่มพวกเราที่เริ่มแข่งรถเถื่อน คันนั้นแหละคือของรางวัลชิ้นแรกในชีวิตเขา”

ซางหว่านซิงมองตามนิ้วเขาไป หรี่ดวงตาสีอำพันลง ในความนิ่งเฉยแฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง “คุณซือมีรถที่อยากได้อีกไหม?” เธอถามพลางครุ่นคิด ก่อนจะพูดเสริม “ที่ยังไม่มีในนี้อะนะ”

“มีสิ”

ฉีเยี่ยนหัวเราะร่า “ปากานี Zonda ที่ทั่วโลกมีแค่ 140 คันไง เห็นช่องจอดว่างๆ ตรงนั้นไหม? นั่นน่ะ เว้นไว้ให้ปากานีโดยเฉพาะเลย”

น่าเสียดาย…

แววตาของฉีเยี่ยนหม่นแสงลงชั่ววูบก่อนจะกลับมาเป็นปกติ

ซางหว่านซิงจ้องมองช่องจอดรถนั้นเงียบๆ ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือของฉีเยี่ยนก็ดังขึ้น ตอนแรกเขาก็เหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ แต่พอเห็นข้อความในกลุ่มเท่านั้นแหละ เขาก็อดอุทานไม่ได้ “เชี่ย…”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง