บทที่ 79 การแข่งรถเถื่อน; ฉีเยี่ยน ฉันจะถูกอาซือทำเอาตายจริงๆ แล้วนะ

ซางหว่านซิงหันหน้าไปมองเขาแล้วเลิกคิ้ว

"คืนนี้ที่เมืองหูเฉิงมีการแข่งรถเถื่อน!" ฉีเยี่ยนเป็นพวกคลั่งไคล้มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์และรถแข่งตัวยง ทั้งการแข่งจริงและการแข่งเถื่อนแบบไม่สนกฎกติกาเขาเล่นหมด ตอนนี้อะดรีนาลีนในตัวเขากำลังพลุ่งพล่านเพราะข้อมูลนี้

"แข่งรถเถื่อน?" ซางหว่านซิงหรี่ตาลง แววตาสวยคมฉายแววดื้อรั้น แต่เธอกลับไม่ได้สนใจนัก

"ก็คือการแข่งรถที่ไม่เป็นทางการ ไม่มีระบบรักษาความปลอดภัย แถมต้องรับผิดชอบชีวิตกันเองน่ะ" ฉีเยี่ยนเหลือบมองเจ้าซาลาเปาน้อยที่อยู่ห่างออกไปแล้วลดเสียงลง

ในสายตาของซางหว่านซิง เขาดูยังไงก็เหมือนพวกทำตัวลับๆ ล่อๆ!

"ที่เมืองหูเฉิงมีเส้นทางภูเขาที่ขึ้นชื่อเรื่องความตายอยู่เส้นหนึ่ง วงการแข่งรถเถื่อนทั่วหัวเซี่ยรู้จักกันดี มันท้าทายโคตรๆ!"

พอพูดถึงสิ่งที่ตัวเองชอบ ดวงตาของฉีเยี่ยนก็เริ่มเป็นประกายห้ามไม่อยู่

เพราะอัตราการเกิดอุบัติเหตุและการเสียชีวิตสูงมาก การแข่งรถเถื่อนบนเส้นทางภูเขาสายมรณะนี้จึงไม่ได้จัดขึ้นบ่อยๆ นานๆ ทีถึงจะเปิดสักครั้ง อาจจะปีละครั้งหรือครึ่งปีครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีเยี่ยนมีโอกาสได้มาทัน

"รางวัลล่ะ?"

การแข่งรถเถื่อนแบบนี้มักจะมีรางวัลสุดล่อตาล่อใจมาล่ออยู่เสมอ

ความตื่นเต้นทวีคูณ

"เดี๋ยวดูให้" ฉีเยี่ยนเลื่อนหน้าจอลงไปจนสุด

"…" เขาเงียบไปครู่ใหญ่

ซางหว่านซิงดีดนิ้วหนึ่งที เธอเลิกคิ้วเป็นเชิงถามโดยสีหน้าเรียบเฉย

ฉีเยี่ยนหันหน้าจอโทรศัพท์ไปทางเธอ…

รางวัลคือปากานี Zonda ที่ทั่วโลกมีแค่ 140 คันเท่านั้น!

คันที่ซืออวี้ไป๋อยากได้!

"คืนนี้ใครชนะการแข่งเถื่อนนี้ ก็เอารถปากานี Zonda คันนี้กลับบ้านไปเลย!" ฉีเยี่ยนพยายามกดความตื่นเต้นในใจ เขาต้องเอารถคันนี้กลับมาให้อาซือให้ได้!

"เสี่ยวซิง คืนนี้สนใจไปเปิดหูเปิดตากับพี่ไหม?"

"ฉันจะลงแข่ง" ซางหว่านซิงปรือตาขึ้น ใบหน้าสวยนิ่งเรียบถูกแทนที่ด้วยความดื้อรั้น ดูออกชัดว่าเริ่มสนใจแล้ว

ฉีเยี่ยน: "…Σ(O_O)"

???

"เมื่อกี้เธอว่าไงนะ? ฉันเหมือนจะหูฝาด…" เพื่อความแน่ใจ ฉีเยี่ยนจึงถามย้ำอีกรอบ

"ฉันบอกว่า จะลงแข่ง"

ซางหว่านซิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเชื่องช้า ชัดถ้อยชัดคำ และจริงจัง

ฉีเยี่ยน: "…"

เมื่อตระหนักว่าซางหว่านซิงพูดจริง เขาก็รู้สึกหนังศีรษะชาวาและเริ่มนึกเสียใจที่เอาเรื่องนี้มาบอกเธอ

"เสี่ยวซิง ใจเย็นๆ ก่อนนะ การแข่งแบบนี้มันอันตรายมาก!"

"รู้แล้ว ฉันจะลงแข่ง"

ซางหว่านซิงพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน ดูเหมือนจะเป็นคนคุยง่าย แต่รังสีอำนาจกลับไม่ด้อยไปกว่าซืออวี้ไป๋เลย

"มันตายจริงนะ"

ฉีเยี่ยนพยายามเกลี้ยกล่อมจนเหงื่อกาฬไหลซึม

"ฉั-น-จะ-ลง-แข่ง!"

ซางหว่านซิงมองเขาเย็นชา

"ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด! ถ้าอาซือรู้ ฉันตายแน่ๆ!" พอนึกถึงภาพนั้นแล้ว ฉีเยี่ยนก็รู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่นไปหมด

ใครจะไปคิดว่าวินาทีต่อมา ซางหว่านซิงจะมองเขาด้วยสายตาล้ำลึก

"อ๋อ ถ้าท่านซือรู้…"

ฉีเยี่ยน: "…"

ซางหว่านซิงยิ้มบางมองเขา

ฉีเยี่ยน: "…"

เจ้าซาลาเปาน้อยที่ก่อนหน้านี้ยังวิ่งเล่นไปมาอยู่ในโรงรถในที่สุดก็วิ่งกลับมา เมื่อสัมผัสได้ว่าบรรยากาศดูแปลกๆ เจ้าตัวเล็กก็เอียงหัวมองซางหว่านซิงทีหนึ่ง แล้วหันไปมองฉีเยี่ยนอีกที

เจ้าซาลาเปาน้อย: อื้อ…

มันยื่นมือป้อมๆ ออกไปจิ้มฉีเยี่ยนที่ยืนนิ่งค้างเป็นรูปปั้น

ฟิ้ว—

ฉีเยี่ยนที่แข็งเป็นหินแตกละเอียดกลายเป็นผุยผงกระจัดกระจายไปกับสายลม

ฉีเยี่ยน: ฉิบหาย!

จบกัน!

…

ยามค่ำคืนมาเยือน

ห้องอาหาร

ฉีเยี่ยนที่นานๆ ทีจะไม่ได้ปรับเวลาชีวิตปรากฏตัวขึ้นที่โต๊ะอาหาร เขาอยู่ในชุดสูทสีเทาควันบุหรี่ ผมถูกเซตขึ้นไปด้านหลังอย่างเนี้ยบกริบ และบนใบหน้ายังสวมแว่นตากรอบทองสำหรับประดับ

คำว่ามาดคุณชายเจ้าเล่ห์ดูจะเหมาะกับเขาที่สุด

เขาเลื่อนเก้าอี้นั่งลงฝั่งตรงข้ามซืออวี้ไป๋

"อาซือ คืนนี้ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอกหน่อย!"

ฉีเยี่ยนพูดไปพลางหยิบชามตะเกียบขึ้นมาด้วยท่าทางที่พยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่ทว่ามือกลับสั่นระริกไม่หยุด~

ซางหว่านซิง: "…" ถึงขนาดนี้เลยเหรอ?

ซืออวี้ไป๋เงยหน้าขึ้นมองฉีเยี่ยนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ นัยน์ตาสีดำสนิทลุ่มลึกราวกับมหาสมุทรหมื่นปี

"เป็นเรื่องสำคัญมากน่ะ!" ฉีเยี่ยนหัวเราะแห้งๆ เน้นย้ำถึงความสำคัญ

จู่ๆ ซืออวี้ไป๋ก็ยกมือขึ้น ทำเอาฉีเยี่ยนสะดุ้งโหยง งูเหลือมขาวยักษ์ที่ขดตัวอยู่บนต้นไม้ประดับได้รับคำสั่งจากเจ้านายใหญ่ จึงเลื้อยลงมาจากต้นไม้ด้วยท่าทางเกียจคร้าน แลบลิ้นออกมาฟ่อๆ แล้วเอาหัวโตๆ วางพาดลงบนบ่าของซืออวี้ไป๋

"สำคัญแค่ไหน?" ซืออวี้ไป๋ลูบหัวงูเหลือมยักษ์ด้วยมือเรียวยาวแล้วถามเสียงต่ำ

ฉีเยี่ยนกลืนน้ำลายลงคอ หัวเราะแห้งๆ สองครั้ง "สำคัญมาก สำคัญมาก สำคัญมาก" พูดไปพลางส่งยิ้มที่สดใสที่สุดให้ซืออวี้ไป๋

ซืออวี้ไป๋: "…"

ซางหว่านซิงทานอาหารด้วยสีหน้าปกติ "ฉันเองก็จะออกไปข้างนอกตอนกลางคืนเหมือนกัน ให้ฉีเยี่ยนไปส่ง"

เจ้าซาลาเปาน้อยที่ไม่ได้สนใจเรื่องที่ฉีเยี่ยนจะออกไปข้างนอกเลยแม้แต่นิด พอได้ยินแบบนั้นก็ตัวแข็งทื่อ ตะเกียบในมือร่วงหล่นลงบนโต๊ะดังปัง ปากเล็กๆ สั่นระริก รู้สึกเหมือนถูกทำร้ายจิตใจอย่างหนัก!

จิ้ม

ซือต้าไป๋ที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น "อวี๋อวี๋ไปด้วยได้ไหม?"

ซางหว่านซิงหันไปมอง คีบซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานใส่ชามให้เขา "ไม่ได้"

เจ้าซาลาเปาน้อยจิ้มอีก

ซือต้าไป๋: "เสี่ยวซิงได้ยินไหม?"

มือของซางหว่านซิงชะงักไป "อะไรนะ?"

เจ้าซาลาเปาน้อยจิ้มอีกรอบ

ซือต้าไป๋: "หัวใจของอวี๋อวี๋ แตกสลายแล้ว!"

ซางหว่านซิง: "…"

เจ้างูเหลือมขาวยักษ์ซือกุ่นกุ่นที่เดิมทีนอนขดตัวอย่างสบายใจอยู่ในอ้อมกอดของเจ้านายตัวใหญ่ จู่ๆ ก็ตัวสั่นทึ่กขึ้นมาทั้งร่าง จนเกล็ดแทบจะพองฟูออกด้วยความตกใจ มันค่อยๆ เงยหัวโตๆ ขึ้นมาแอบมองซืออวี้ไป๋อย่างลังเล…

แม่เจ้าโว้ย ตกใจหมดเลยงู!

ในเวลานี้ซืออวี้ไป๋ลูบเจ้างูเหลือมขาวยักษ์อย่างเย็นชา แต่สายตากลับจับจ้องไปที่ฉีเยี่ยนกับซางหว่านซิง อากาศในห้องกว้างดูเหมือนจะเบาบางลงเรื่อยๆ ราวกับว่าบนผนังห้องกำลังมีน้ำค้างแข็งเกาะตัวขึ้นมาทีละนิ้ว

หยวนอีขมวดคิ้ว ใช้ศอกกระทุ้งหยวนเอ้อร์ที่ยืนเซ่ออยู่ข้างๆ ส่งสายตาเป็นสัญญาณ แล้วพากันถอยออกจากห้องอาหารไป

"เมื่อไหร่จะกลับ?"

ซืออวี้ไป๋ละสายตากลับมา ความเย็นเยียบที่แช่แข็งบรรยากาศในห้องไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย

"อาซือ ที่แท้นายก็รักฉันมากขนาดนี้ เสร็จธุระแล้วฉันรับรองว่าจะรีบกลับมา!"

ฉีเยี่ยนรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง ในใจถึงกับเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย

ซืออวี้ไป๋เงยหน้าขึ้น สบตากับฉีเยี่ยนอย่างเย็นชา "ไสหัวไป"

ฉีเยี่ยน: "…"

"เมื่อไหร่จะกลับ?" ซืออวี้ไป๋มองซางหว่านซิง ถามย้ำอีกครั้ง

เขาหมกมุ่นกับคำตอบของคำถามนี้อย่างผิดปกติ

"ไม่รู้สิ ดูสถานการณ์ก่อน" ซางหว่านซิงหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดปาก ท่าทางเหมือนไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวซืออวี้ไป๋ในห้องอาหารนั้นหนาวเหน็บถึงกระดูกแล้ว

ฉีเยี่ยน: "…"

เขายืนยันกับตัวเองอีกครั้งเป็นรอบที่สามว่า เสี่ยวซิงไม่กลัวอาซือเลยสักนิด! ไม่กลัวเลยแม้แต่นิดเดียว!

เมื่อได้ยินคำตอบของซางหว่านซิง สีหน้าที่เย็นชาอยู่แล้วของซืออวี้ไป๋ยิ่งดูมืดครึ้มลงกว่าเดิม รอยคล้ำใต้ตาจากการนอนไม่พอเมื่อคืนยิ่งขับให้ดวงตาสีนิลคู่นั้นดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น

ฉีเยี่ยนรีบก้มหน้าต่ำ มือยังคงสั่นรัวไม่หยุด!

เชี่ยเอ๊ย แอร์ในวิลล่ามันจะเปิดแรงเกินไปหน่อยไหมเนี่ย!

"แล้วแต่เธอ!"

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ซืออวี้ไป๋ก็ทำหน้านิ่งบังคับรถเข็นไฟฟ้าออกไป กุ่นกุ่นใช้ความเร็วที่เร็วที่สุดในชีวิตงูเลื้อยปราดผ่านข้างเท้าทุกคนไปอย่างรวดเร็ว มันรีบเลื้อยหนีออกจากห้องอาหารไปทันที แม้แต่ชามข้าวก็ไม่เอาแล้ว

เจ้างูหนีตายไปแล้ว!

ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือเปล่า ตอนที่ซืออวี้ไป๋เคลื่อนตัวสวนกับซางหว่านซิง ความเร็วของรถเข็นไฟฟ้าดูเหมือนจะชะลอลงเล็กน้อย

ซางหว่านซิงไม่ได้หันไปมองเขาเลย เธอกำลังก้มหน้าช่วยเช็ดปากให้เจ้าซาลาเปาน้อยอยู่

ซืออวี้ไป๋: "…"

วินาทีต่อมา ข้อมือของซางหว่านซิงก็ถูกฝ่ามือใหญ่ที่เย็นเฉียบของชายหนุ่มคว้าไว้——

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง