บทที่ 80 ฟังจอมมารเล่านิทานก่อนนอน

ซางหว่านซิง: "…"

ในตอนนี้สีหน้าของซืออวี้ไป๋ดูหม่นหมองและเจ็บป่วย ดวงตาที่ลึกล้ำราวกับจมอยู่ในน้ำแข็งหมื่นปี ร่างกายแผ่ไอเย็นเยือกออกมาไม่ขาดสาย แรงกดดันมหาศาลพัดโหมกระหน่ำในพื้นที่ราวกับพายุทอร์นาโด

ฉีเยี่ยนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หางตาเหลือบมองทั้งสองคนอย่างระมัดระวัง

ซืออวี้ไป๋ไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาที่มองซางหว่านซิงนั้นแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่กดทับเอาไว้

"ตามใจคุณ"

เขาพูดซ้ำด้วยสีหน้ามืดครึ้มราวกับน้ำนิ่งที่ลึกสุดหยั่ง แต่ทว่ามือที่จับเธอกลับกระชับแน่นขึ้น

"ท่านซือ…" ซางหว่านซิงยกข้อมือที่ถูกจับไว้อย่างเกียจคร้าน สายตาเป็นเชิงบอกให้เขา "ปล่อย"

ซืออวี้ไป๋: "…"

ฉีเยี่ยนที่ถูกความเย็นเยียบของซืออวี้ไป๋ทำเอาตัวสั่นเทา ในตอนที่เขาคิดว่าท่านซือจะระเบิดพายุอารมณ์ออกมา กลับเห็นอีกฝ่ายปล่อยข้อมือของซางหว่านซิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเดินหนีออกจากห้องอาหารไปด้วยใบหน้าเย็นชา

ทันทีที่ร่างของจอมมารหายไป ฉีเยี่ยนก็ทิ้งตัวลงกับโต๊ะราวกับคนไร้กระดูก

"เสี่ยวซิง เธอไม่รู้สึกเหรอว่าเวลาอาซืออารมณ์เสียเนี่ยมันน่ากลัวจริงๆ?"

ฉีเยี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงรวยริน

วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง!

ซางหว่านซิงไม่ตอบ ขนตางอนยาวทอดลงต่ำ ปิดบังความเฉยชาในดวงตาเอาไว้

น่ากลัวเหรอ?

ก็ดูน่ารักดีนี่นา…

…

ในห้องนอนที่ไม่ได้เปิดไฟ

หน้าต่างบานสูง ซืออวี้ไป๋ที่นั่งอยู่บนรถเข็นสีดำทอดสายตามองรถสปอร์ตที่ขับจากไป สีหน้าของเขาหลอมรวมไปกับความมืดมิด ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ของมนุษย์ แววตาเต็มไปด้วยความขุ่นมัว

เขานั่งอยู่ตรงนั้นแบบนั้น

ไม่ไหวติง

เนิ่นนาน…

ประตูห้องเด็กเปิดออก

งูเหลือมขาวยักษ์ที่เมื่อครู่ยังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้นอย่างสบายใจหันหลังให้ประตู จู่ๆ ร่างก็กระตุกกึก หัวกลมๆ แข็งทื่อรีบหันขวับมาสบตากับชายหนุ่มผู้แผ่รังสีเย็นเยียบ

กุ่นกุ่น: "…"

ฝันร้าย!

ฝันร้าย!

ตื่นได้แล้วนะเจ้างู!!!

เจ้าซาลาเปาน้อยที่อาบน้ำเสร็จแล้วนั่งหงอยอยู่บนเตียงใหญ่ มือเท้าคางดูหม่นหมอง ชุดนอนรูปฉลามจิ๋วลายการ์ตูนดูน่ารักน่าฟัดสุดๆ

"หึๆ"

เจ้าซาลาเปาน้อยนึกว่าซิงซิงกลับมาแล้วจึงตาวาว แต่พอเห็นว่าเป็นคุณลุงก็กลับมาทำหน้านิ่งเหมือนเดิม มันเอียงคอคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้มือเล็กๆ ตบที่ว่างบนเตียงข้างๆ

ซืออวี้ไป๋: "…"

เขาบังคับรถเข็นไฟฟ้าอ้อมงูเหลือมขาวยักษ์ที่กำลังตัวแข็งทื่อไปนั่งข้างๆ เจ้าซาลาเปาน้อย

ทั้งสองกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งตัวโตตัวเล็กนั่งเรียงกัน

เจ้าซาลาเปาน้อยถอนหายใจยาวๆ

*จิ้ม*

ซือต้าไป๋: "ซิงซิงไปไหนแล้วครับ?"

เจ้าซาลาเปาน้อยเท้าคาง ทำหน้าเศร้าสร้อย

ซืออวี้ไป๋: "…"

*จิ้ม*

ซือต้าไป๋: "ซิงซิงจะกลับมาเมื่อไหร่ครับ?"

ซืออวี้ไป๋: "…"

*จิ้ม*

ซือต้าไป๋: "ซิงซิง…"

ซืออวี้ไป๋ขัดจังหวะอย่างเย็นชาไร้ความรู้สึก "สี่ทุ่มครึ่งแล้ว เธอต้องนอนได้แล้ว"

ขณะพูด ใบหน้าของรูปปั้นน้ำแข็งตัวโตยิ่งมืดครึ้มลง เขาที่ประสบปัญหาการนอนไม่หลับมาตลอดชีวิตมีความรู้สึกต่อต้านการนอนหลับโดยสัญชาตญาณ แววตาจึงหม่นแสงลง

เจ้าซาลาเปาน้อยพองแก้มกลมๆ เหมือนกระรอกที่อมถั่วไว้จนเต็ม

*จิ้ม*

ซือต้าไป๋: "ซิงซิงจะเล่านิทานให้ผมฟัง!"

เจ้าซาลาเปาน้อยทำเสียง "ฮึ" อย่างดุๆ ใส่ซืออวี้ไป๋

ซืออวี้ไป๋: "…"

เขามองเจ้าซาลาเปาน้อยอย่างเย็นชา สีหน้ามืดครึ้มลงอีกสองส่วน ทว่าเจ้าตัวเล็กที่โตมาข้างกายซืออวี้ไป๋คนนี้กลับไม่สนเลยสักนิด มันยื่นมือไปดึงฮู้ดชุดนอนฉลามขึ้นคลุมหัว แล้วเมินเฉยไม่สนใจเขาเลย

"อยากฟังเรื่องอะไร"

ผ่านไปครู่ใหญ่ ซืออวี้ไป๋ที่แผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาก็ยอมจำนน

เจ้าซาลาเปาน้อยหันมามองเขา

เจ้าซาลาเปาน้อย: "…"

ซืออวี้ไป๋: "…"

ต่างฝ่ายต่างเงียบงัน

อันที่จริงเจ้าซาลาเปาน้อยเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ปกติซางหว่านซิงเล่าอะไรให้ฟังมันก็ฟังอันนั้น ฟังไปฟังมาก็หลับ แต่ตอนนี้คนเล่าเปลี่ยนเป็นคุณลุง…

"กาลครั้งหนึ่ง มีลูกอ๊อดตัวหนึ่ง มันหาแม่ไม่เจอ…"

ซืออวี้ไป๋ทำหน้านิ่งไร้ความรู้สึก แม้แต่น้ำเสียงก็ยังราบเรียบไม่มีจังหวะจะโคน

เจ้าซาลาเปาน้อยขยับหูเล็กน้อย

"จากนั้น มันก็ว่ายน้ำไปเรื่อยๆ จนเจอปลาตัวหนึ่ง…"

ซืออวี้ไป๋จ้องมองใบหน้าของเจ้าซาลาเปาน้อยด้วยแววตาเย็นชา แล้วเล่าต่อด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

เจ้าซาลาเปาน้อยทำท่าครุ่นคิด

"มันจึงถามว่า ป้าปลาครับ คุณเคยเห็นแม่ผมไหม?"

เจ้าซาลาเปาน้อยเงยหน้าขึ้นตาเป็นประกาย สายตาเหมือนกำลังถามว่า 'แล้วไงต่อ แล้วไงต่อ?'

"ป้าปลาก็พูดอย่างใจดีว่า…"

ซืออวี้ไป๋สบตากับเจ้าซาลาเปาน้อยด้วยแววตาเย็นชา ชุดนอนสีดำยิ่งทำให้เขาดูเหมือนจอมมาร บนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูป่วยไข้และเย็นชาปรากฏรอยยิ้มบางเฉียบ "จู๊ด…"

"นับแต่นั้นมา แม่ของลูกอ๊อดก็ไม่ได้เจอลูกอ๊อดอีกเลย"

สีหน้าของเจ้าซาลาเปาน้อยแข็งค้าง: "…"

จอมมารที่มีรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก: "…"

กุ่นกุ่นที่เอาตัวไปพาดอยู่บนต้นไม้ประดับตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้: "…"

เจ้าซาลาเปาน้อยผิวขาวนุ่มนิ่มนิ่งเงียบไปนาน

ดวงตากลมโตดูงุนงง ไร้เดียงสา

Σ(O_O)!!

วินาทีต่อมา น้ำตาก็เอ่อล้นออกมาจากเบ้าตาอย่างรวดเร็ว แล้วไหลพรากเป็นหยดใหญ่เหมือนทองคำแท่ง!

เจ้าซาลาเปาน้อย: โฮ นิทานเรื่องนี้น่ากลัวมากกกก!!!!

กุ่นกุ่น: ขนาดงูอย่างข้าฟังแล้วยังรู้สึกว่าน่ากลัวเลย!!!!

ซืออวี้ไป๋: "…"

เขามองเจ้าซาลาเปาน้อยที่ร้องไห้ไม่หยุดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ซืออวี้ไป๋เงียบกริบ ชายหนุ่มรู้สึกผิดอย่างที่ไม่ค่อยได้เกิดขึ้นบ่อยนักในชีวิต เขาเอื้อมแขนยาวไปหวังจะตบหลังปลอบหลานชายตัวน้อย แต่กลับถูกเจ้าตัวเล็กปัดมือออกอย่างแรง

ผ่านไปห้านาที

เจ้าซาลาเปาน้อยยังคงร้องไห้

ซืออวี้ไป๋: "…"

ผ่านไปสิบห้านาที

เจ้าซาลาเปาน้อยก็ยังร้องไห้ไม่หยุด

ซืออวี้ไป๋: "…"

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

เจ้าซาลาเปาน้อยยังคงร้องไห้ต่อ

*จิ้ม*

ซือต้าไป๋: "ผมจะไปหาซิงซิง!!!"

ซืออวี้ไป๋ทำหน้านิ่ง แล้วเรียกหยวนอีเข้ามา

หยวนอีขมวดคิ้วมองเจ้าซาลาเปาน้อยที่ร้องไห้จนน้ำมูกโป่ง "ท่านซือ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ"

"หาตัวเธอให้เจอภายในห้านาที"

น้ำเสียงของซืออวี้ไป๋ฟังดูเย็นเยียบชวนให้เลือดในกายแทบหยุดไหล ขณะพูดเขาก็หันไปมองเจ้าซาลาเปาน้อย "ฉันจะพาแกไปหาเธอ เลิกงอแงได้แล้ว"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

รถไมบัคสีดำคันหนึ่งขับเคลื่อนออกจากเกาะซาอวี่…

…

โค้งมรณะ

บนรถสปอร์ตแอสตันมาร์ติน ฉีเยี่ยนมองซางหว่านซิงที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับด้วยความรู้สึกอยากจะร้องไห้ ใบหน้าได้รูปสวยนั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ มือข้างหนึ่งเท้าคางไว้อย่างสบายๆ ผมยาวถูกรวบขึ้นไปด้านหลังอย่างทะมัดทะแมง

นอกกระจกหน้ารถคือสนามแข่งเถื่อนของวันนี้

ณ ตอนนี้ เบื้องหน้าโค้งมรณะอันตราย เสียงผู้คนอื้ออึง จอแจสุดๆ

"เจ้าประคุณเอ๊ย กลับกันเถอะครับ!"

ฉีเยี่ยนมองเสี้ยวหน้าของซางหว่านซิง ตอนนี้ในตัวเธอไม่มีความอดทนเหมือนตอนอยู่บนเกาะที่เผชิญหน้ากับเจ้าซาลาเปาน้อยเลยแม้แต่น้อย ความเย็นชาดื้อรั้นในเนื้อแท้ของเธอถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มที่ แววตาคมกริบเย็นเยียบถึงขีดสุด

สิ่งที่ได้รับตอบกลับมาคือซางหว่านซิงที่เปิดประทุนรถ ลมเย็นพัดผ่าน นำพาปอยผมข้างแก้มปลิวไสว

เธอเมินเขาอย่างสิ้นเชิง

"โย่ นี่ไม่ใช่คุณฉี คุณชายไร้น้ำยาแห่งเมืองหลวงหรอกรึ?"

เสียงประชดประชันดังขึ้นจากด้านข้าง ชายหนุ่มคนหนึ่งที่สวมชุดฮิปฮอปถักผมเดรดล็อกขับรถสปอร์ตเปิดประทุนปอร์เช่มาจอดเทียบ

ที่นั่งข้างคนขับมีสาวเซ็กซี่นั่งอยู่ด้วย

สีหน้าของฉีเยี่ยนเย็นลงในทันที ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงจำได้ว่าคนตรงหน้าคือลูกคนรวยเหลวแหลกจากตระกูลหนึ่งในเมืองหลวงที่ไปอยู่ต่างประเทศหลายปี ดูท่าทางคงจะเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน

“แอสตัน มาร์ติน… นายมีปัญญาขับรถหรูขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ? หรือว่าถูกแม่สาวนี่เลี้ยงอยู่ล่ะ?”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง