บทที่ 81 ซางหว่านซิง ช่วยสุภาพกับเพื่อนของฉันหน่อย

ไอ้นักเลงเจ้าสำราญที่ดื่มจนได้ที่มองซางหว่านซิงด้วยสายตาโลมเลีย

พอเห็นหน้าเธอชัดๆ ก็อดไม่ได้ที่จะผิวปากด้วยความทึ่ง

สวยชะมัด!

ผิวขาวราวกับหิมะ ท่าทางเย็นชาดุจน้ำแข็ง สวยสุดๆ จนคนเห็นต้องอยากสยบให้ได้!

"แม่สาวน้อย…"

ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูดจบ ก็เห็นซางหว่านซิงยิ้มให้มันอย่างเย็นชาและไม่ยี่หระ ไอ้หนุ่มคนนั้นที่กำลังใจเต้นแรงอยู่ วินาทีถัดมากลับต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์คำรามสนั่น

รถของเธอตีโค้งดริฟต์กลับหลังอย่างสวยงามและเหนือชั้น รถสองคันที่เคยจอดเทียบกันอยู่ ตอนนี้กลับกลายมาอยู่ในท่าหันหัวเข้าหากัน ผู้คนที่ยืนล้อมรอบต่างส่งเสียงเชียร์และผิวปากไม่ขาดสาย

ฉีเยี่ยน: "…"

แม่งเอ๊ย โคตรเร้าใจ!

ไฟหน้าสว่างจ้าสาดส่องไปที่รถปอร์เช่ของอีกฝ่าย

ไอ้หนุ่มนั่นเอามือป้องตาแล้วหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ

ซางหว่านซิงมือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือหนึ่งวางพาดขอบประตูรถเปิดประทุนอย่างเท่ๆ และกวนประสาท เสียงเหยียบคันเร่งดังขึ้นเรื่อยๆ มุมปากของเธอเผยยิ้มร้ายกาจ

"ฉีเยี่ยน" เธอเอ่ยเสียงเรียบ

"หือ?"

"คาดเข็มขัดให้ดี"

"…"

"เสี่ยวซิง เธอ…" ฉีเยี่ยนที่คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยหันไปมองเธอ แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ รถแอสตัน มาร์ตินคันใหม่ของเธอก็พุ่งออกไปดุจลูกธนูที่หลุดจากคันศร พุ่งเข้าใส่หน้ารถปอร์เช่ฝั่งตรงข้ามทันที!

รูม่านตาของไอ้หนุ่มเจ้าสำราญขยายกว้าง ความสั่นสะเทือนจากตัวรถทำให้มันสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง!

หญิงสาวที่นั่งเบาะข้างคนขับกรีดร้องเสียงหลง!

"เชี่ย!"

มันสบถคำหยาบออกมา มือสั่นเทาควานหาเกียร์ถอยหลัง ขาสั่นพับไปหมด!

ทว่าซางหว่านซิงยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดการคุกคามนี้ เธอเหยียบคันเร่งอีกครั้ง แล้วขับพุ่งตรงไปในท่าที่หันหัวรถเข้าหากันนั่นแหละ

"ไอ้เชี่ย หยุดเดี๋ยวนี้!!!!"

ไอ้หนุ่มนั่นแหกปากร้องอย่างสติแตก มือสั่นจนแทบจับพวงมาลัยไม่อยู่

มันกระทืบเบรกเต็มแรง!

ในขณะที่ซางหว่านซิงยังคงท่าทางคุมสถานการณ์ไว้ได้หมดด้วยแววตาเย็นชาและกวนประสาท มุมปากมีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเวลา ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เสียงเชียร์รอบข้างบ้าคลั่ง ทุกคนบนใบหน้าเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งก่อนการแข่งขัน

"หยุดรถ!!!"

ไอ้หนุ่มนั่นแหกปากร้องอย่างสติแตก!

ด้านหลังของมันคือแนวรั้วกั้นและหน้าผาสูงชันของโค้งมรณะ พุ่งออกไปนั่นตายสถานเดียว!

เสียงเชียร์รอบข้างเงียบกริบ

"เสี่ยวซิง…" แม้แต่หัวใจของฉีเยี่ยนก็แทบจะกระดอนออกมาจากปาก

ซางหว่านซิงปรายตามองเขาเล็กน้อยแล้วเลิกคิ้วขึ้น

ในที่สุดเธอก็เหยียบเบรก หยุดรถลงได้ทันท่วงทีในเสี้ยววินาทีก่อนที่รถปอร์เช่ของอีกฝ่ายจะพุ่งทะลุรั้วกั้น!

เข้าเกียร์ถอย!

ประตูฝั่งคนขับของแอสตัน มาร์ตินเปิดออก รองเท้าผ้าใบสีขาวคู่หนึ่งก้าวลงมาเป็นอันดับแรก ซางหว่านซิงลงจากรถ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง เดินมุ่งหน้าไปยังรถปอร์เช่เปิดประทุนคันนั้นด้วยท่าทางเกียจคร้านแต่แฝงความดุดันกวนประสาท

ไม่นานเธอก็หยุดยืนอยู่หน้ารถปอร์เช่

ไอ้หนุ่มเจ้าสำราญที่เพิ่งรอดตายยังคงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเบาะ ขาสั่นไม่หยุด กลิ่นเหม็นสาบโชยออกมา มันฉี่ราดกางเกงไปแล้ว

ไฟหน้ารถทั้งสองคันเปิดสว่างจ้า ร่างที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเธอยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟ ท่ามกลางละอองฝุ่นที่ปลิวว่อน ออร่าที่ทั้งเย็นชาและกวนประสาทนั้นทำให้สายตาของผู้คนไม่อาจละไปจากเธอได้!

ทันใดนั้น ซางหว่านซิงก็ค่อยๆ ชูนิ้วกลางให้ไอ้หนุ่มที่อยู่ในรถปอร์เช่!

แววตาคู่สวยสีอำพันลึกคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

"หัดเกรงใจเพื่อนฉันบ้าง ไม่งั้นคราวหน้า…"

เธอแค่นยิ้ม

"สิ่งที่ฉันจะเอา ก็คือชีวิตของแก!"

ฉีเยี่ยนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ: "…"

ฮือๆ ซึ้งก็ซึ้งนะ แต่ไม่กล้าขยับเลย

ตอนนี้เสียงปรบมือและเสียงผิวปากดังกระหึ่มไม่ขาดสาย แม้แต่ไกลออกไปก็ยังเริ่มมีเสียงเฮ

นี่มันดอกกุหลาบป่าที่มีหนามชัดๆ!

"ซิงเสี่ยวซิง?"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างๆ ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ซางหว่านซิงหันไปมองอย่างเกียจคร้าน ก็พบคุณชายเผย 'เผยจิ่งจือ' ที่สวมเสื้อเชิ้ตลายดอกสไตล์ฮาวายกับกางเกงขาสั้นเข้าชุด

ซางหว่านซิง: "…"

รสนิยมแบบนี้ทำเอาเธอขมวดคิ้ว

"เธอจริงๆ ด้วย?" เมื่อกี้เผยจิ่งจือยังนึกว่าตาฝาดไปเสียอีก!

"พวกแก มานี่เร็ว!"

หลังจากยืนยันได้ว่าเป็นซางหว่านซิง เผยจิ่งจือก็ตะโกนลั่นไปทางด้านหลัง บรรดานักเลงหัวไม้เจ้าสำราญระดับแนวหน้าของเมืองหูเฉิงที่กำลังยืนโม้กันอยู่ในมุมมืดต่างพากันโผล่ออกมา

มากันทีเป็นสิบกว่าคน

ทั้งหมดล้วนเป็นหน้าคุ้นเคยที่เคยเจอกันในห้องรับรองที่คลับครั้งก่อน

"พี่! ซิง! สวัสดี!"

สิบกว่าคนตะโกนพร้อมกันเสียงดังสนั่นหวั่นไหว!

ซางหว่านซิง: "…"

โคตรจูนิเบียว โคตรน่าอาย อยากจะหันหลังเดินหนีไปเดี๋ยวนี้เลยให้ตายสิ!

ฉีเยี่ยนลงจากรถ มือหนึ่งยันขอบประตูรถไว้พลางเลิกคิ้วมองพวกนักเลงเจ้าสำราญชื่อดังแห่งเมืองหูเฉิงกลุ่มนี้ ส่วนเผยจิ่งจือตอนที่เห็นฉีเยี่ยนก็ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองซางหว่านซิงด้วยสีหน้ามีเลศนัย

ซางหว่านซิงมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "นั่นสีหน้าอะไรของนาย?"

"เธอสบายใจได้ ฉันไม่ไปฟ้องท่านซือแน่นอน!" เผยจิ่งจือพูดพลางทำท่ารูดซิปปิดปากตัวเอง

ซางหว่านซิง: ???

ฉีเยี่ยน: "…"

"แต่นี่เธอมาทำอะไรที่นี่? คงไม่ได้มาเพราะเจ้า ปากานี Zonda คันนั้นหรอกนะ?"

เผยจิ่งจือมองซางหว่านซิงที่ยังทำหน้านิ่งด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

"ก็?"

ซางหว่านซิงปรือตามองเขาแวบหนึ่ง ท่าทางเกียจคร้านที่แฝงนัยบางอย่างนั้นทำเอาคุณชายเผยผู้โด่งดังถึงกับขนลุกซู่จนต้องหดคอหนี

"ถ้าเธอมาเพราะเจ้า ปากานี Zonda คันนั้นล่ะก็ ฉันแนะนำให้ตัดใจเถอะ! ดูทางนั้นสิ—"

เผยจิ่งจือเบี่ยงตัว พยักพเยิดให้ซางหว่านซิงมองไปทางด้านข้าง

ซางหว่านซิงปรายตามองไปตามทิศทางที่เขาชี้

น่าจะเป็นทีมแข่งรถ

กลุ่มคนพวกนั้นหน้าตาดูดุร้าย สวมเสื้อกล้ามสีดำ คนที่เป็นหัวหน้ามีรอยแผลเป็นบนใบหน้า

"นั่นเป็นทีมแข่งรถจากเมืองหลวง พวกนั้นเล่นสกปรกเป็นนิสัย ในการแข่งนอกสนามไม่เคยพลาดสักครั้ง ได้ยินมาว่ามีคนจ้างมาด้วยราคาสูงลิ่วเพื่อเอาเจ้า ปากานี Zonda คันนั้นแหละ นั่นไง คนนั้น…"

ข้างๆ ทีมแข่งมีชายวัยกลางคนยืนอยู่ น่าจะเป็นบอดี้การ์ด

ดูท่าทางดุดันและหมายมั่นปั้นมือกับเจ้า ปากานี Zonda คันนั้นสุดๆ!

"ทีมแข่งนี้…" ฉีเยี่ยนขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งเครียด

เขาได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวพวกมัน

ไม่ใช่คนดีแน่นอน

ซางหว่านซิงไม่มีสีหน้าเปลี่ยนแปลงตั้งแต่ต้นจนจบ ส่วนไอ้คนหน้าแผลเป็นนั่นกลับเงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"เสี่ยวซิง อย่าลงแข่งเลย รอหาโอกาสเอาไว้ฉันจะไปหาช่องทางอื่นหาซื้อรถคันนี้มาให้!"

ถ้าเป็นเวลาปกติเขาคงปล่อยให้เธอเอาแต่ใจได้ตามสบาย แต่ที่นี่คือโค้งมรณะที่ขึ้นชื่อว่าอันตรายที่สุด แถมพวกคนกลุ่มนั้นยังดูหมายมั่นปั้นมือขนาดนี้ ขนาดเขาที่แข่งนอกสนามมานานยังไม่มั่นใจเลย นับประสาอะไรกับซางหว่านซิง!

"เชี่ย เอางี้จริงดิ จะแข่งนอกสนามจริงๆ เหรอ?"

เผยจิ่งจือได้ยินแล้วแทบกุมขมับ พวกนักเลงเจ้าสำราญจากเมืองหูเฉิงที่อยู่ด้านหลังต่างพากันพูดโน้มน้าวคนละประโยคสองประโยค ถึงพวกมันจะเป็นพวกเสเพล แต่ก็รักตัวกลัวตายเหมือนกันนะ!

ซางหว่านซิง: "…"

ถึงจะรู้ว่าทำไปเพราะหวังดี แต่พวกเขาก็หนวกหูชะมัด

"ซิงเสี่ยวซิง ฟังพี่นะ…" เผยจิ่งจือทำท่าจะเอามือโอบไหล่เธอแบบสนิทสนม ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงไอสังหารเย็นเยียบที่แฝงกลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคยพุ่งเข้ามา เขาเงยหน้ามองอย่างงุนงง

สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่ไม่ไกลออกไป

เผยจิ่งจือ: "…"

กลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างยากลำบาก

"ซะ…ซิงเสี่ยวซิง…ข้างหลังเธอ…" เผยจิ่งจือเตือนเสียงอ่อย

ซางหว่านซิงทำหน้าขรึมก่อนหันกลับไป—

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง