บทที่ 82 ซืออวี้ไป๋ เขามาหาเธอ

โค้งมรณะที่สว่างวาบดั่งกลางวันด้วยแสงไฟหน้ารถ ฝุ่นผงเล็กๆ ปลิวว่อนท่ามกลางแสงไฟดูนวลตา ฝูงชนที่เดิมจับกลุ่มกันอยู่เป็นระยะต่างแตกฮือออกเป็นสองข้างราวกับน้ำที่แหวกทาง เปิดทางสายตรงกลางเอาไว้

ซืออวี้ไป๋ที่นั่งบนรถเข็นปรากฏขึ้นในสายตาทุกคน เชิ้ตสีดำสนิทขับให้ใบหน้าที่ไร้ที่ติราวกับงานศิลปะยิ่งดูเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง เขาที่ไม่เคยเข้ากับคำว่าใจดีได้เลย แววตาไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ ทั่วร่างแผ่ไอเย็นเยือกออกมา

สิ่งที่ตัดกันอย่างชัดเจนคือเจ้าซาลาเปาน้อยในอ้อมแขนที่ร้องไห้จนตาแดงก่ำ!

เจ้าซาลาเปาน้อยที่ขาวนุ่มนิ่มตอนนี้ยังสวมชุดนอนฉลามน้อยเวอร์ชันคิวท์ ปั้นแต่งมาอย่างดี ตอนนี้ร้องไห้ฟึดฟัดอย่างเอาแต่ใจ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองไปรอบๆ เหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง ทำให้คนเห็นอดใจไม่ไหวจนอยากจะยื่นมือเข้าไปปลอบ

“…” ซางหว่านซิงรูม่านตาหดเล็กลง

วินาทีต่อมาก็สบเข้ากับซืออวี้ไป๋ที่แผ่ไอเย็นเยือกไปทั่วร่าง

เธอเห็นริมฝีปากบางของเขาขยับ พูดอะไรบางอย่างข้างหูเจ้าซาลาเปาน้อย เจ้าซาลาเปาน้อยที่สะอึกสะอื้นอยู่ก็หันมาหาตำแหน่งของซางหว่านซิงทันที แล้วพยายามยื่นแขนสั้นๆ ออกมาหาเธอ

พี่สาว, อุ้ม~

ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ เหมือนลูกแมวที่ถูกทิ้ง

“ผมตายแน่ ผมตายแน่ ผมตายแน่…”

ฉีเยี่ยนที่ขวัญบินกระเจิงเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย เผยจิ่งจือเองก็ขาสั่นราวกับใบไม้ร่วง

สายตาทุกคนจับจ้องมาที่พวกเขา

โดยเฉพาะบอดี้การ์ดวัยกลางคนคนนั้น เมื่อเห็นซืออวี้ไป๋ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ลังเลว่าจะโทรหาเจ้านายที่เมืองหลวงดีหรือไม่

“ท่านซือ?”

ไม่ทันที่หยวนอีจะเข็นรถซืออวี้ไป๋มา ซางหว่านซิงก็เดินเร็วๆ สวนทางฝูงชนมาหาเขา เธอไม่พูดพล่ามทำเพลงคว้าตัวเจ้าซาลาเปาน้อยมาจากอ้อมอกซืออวี้ไป๋ เจ้าตัวเล็กก็กอดคอเธอทันที

ซืออวี้ไป๋: “…”

เขาก้มมองอ้อมแขนที่ว่างเปล่าด้วยสีหน้าเย็นชา พร้อมกับมองซางหว่านซิงที่เอาใจใส่แต่เจ้าซาลาเปาน้อย ซืออวี้ไป๋ที่แผ่รังสีเยือกเย็นไร้อารมณ์ดูน่ากลัวขึ้นไปอีกในสายตาคนอื่น!

“คุณมาได้ยังไง?” ซางหว่านซิงเลิกคิ้วมองเขา

ซืออวี้ไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง “เขามองหาคุณ”

เขาแค่รำคาญที่เสี่ยวอวี๋ร้องไห้เท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจให้หยวนอีไปสืบว่าเธออยู่ที่ไหนแล้วรีบตามมาหรอก

เขาไม่สนใจหรอกว่าคืนนี้เธอจะไปไหน

และไม่สนใจด้วยว่าทำไมเธอต้องร่วมมือกับฉีเยี่ยนหลอกเขา

รูปปั้นน้ำแข็งก้อนใหญ่ทำหน้านิ่ง

ชายเสื้อซางหว่านซิงถูกเจ้าตัวเล็กดึงเบาๆ

เธอก้มลงมอง เห็นหลุมเล็กๆ ห้าหลุมบนหลังมือนุ่มนิ่มของเจ้าซาลาเปาน้อย

“ฮือๆ!” มือเล็กๆ ทำท่าทาง

ลูกอ๊อด

“ฮือๆ!” ทำท่าต่อ

น้าปลา

“ฮือๆ!” ทำท่าซู้ด

ซู้ด

“เอิ๊ก~” ลูบพุงกลมๆ ของตัวเอง

หายไปแล้ว

ลูกอ๊อดน่าสงสารจัง มันไม่ได้เจอแม่ของมันแล้ว!

ซางหว่านซิงทำหน้านิ่งหันไปมองซืออวี้ไป๋

ซืออวี้ไป๋ที่ทำหน้านิ่งสงบ: “…”

เจ้าซาลาเปาน้อยตาแดงก่ำ ทำท่าจะร้องไห้จนน้ำมูกโป่ง แต่แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะไม่เกรงใจจากคุณลุงข้างหู “ร้องไห้ขี้เหร่ชะมัด!”

(⊙ˍ⊙)!!?

ขี้เหร่?

เจ้าซาลาเปาน้อยคอแข็งหันไปมองซืออวี้ไป๋ เหมือนหุ่นยนต์ที่ลืมหยอดน้ำมัน

กึกๆ

“ฮือๆ!!!”

อวี๋อวี๋ไม่ขี้เหร่!

เจ้าซาลาเปาน้อยชูกำปั้นจิ๋วใส่ซืออวี้ไป๋!

“ขี้เหร่”

ซืออวี้ไป๋โจมตีหลานชายตัวเองแบบไม่ไว้หน้า!

“ฮือๆ!”

ไม่ขี้เหร่!

ไม่ขี้เหร่!

ซางหว่านซิง: “…”

“พรืด…” เผยจิ่งจือกลั้นไว้ไม่ไหว หลุดขำออกมา แต่แล้วเขาก็เห็นประติมากรรมน้ำแข็งสองชิ้น ทั้งใหญ่และเล็ก หันขวับมามองเขาพร้อมกัน สายตาเหมือนกำลังมองคนตาย

เผยจิ่งจือ: “…”

เสียงนกหวีดดังมาจากไกลๆ เผยจิ่งจือที่สบโอกาสเปลี่ยนเรื่องรีบพูดขึ้นทันที “พี่ซิง คุณควรไปลงทะเบียนได้แล้วครับ”

พูดจบเขาก็อยากจะตบปากตัวเองสักฉาด!

เพ้ย ปากเสียจริง! พูดเรื่องที่ไม่ควรพูดซะได้!!!

ฉีเยี่ยน: “…”

“อุ้มไว้” ซางหว่านซิงยัดเจ้าซาลาเปาน้อยคืนสู่อ้อมอกซืออวี้ไป๋ ก่อนจะเดินเนือยๆ ไปทางกลุ่มคนที่รวมตัวกันอยู่

เจ้าซาลาเปาน้อยที่ได้กลับมาอยู่ในอ้อมอกคุณลุงอีกครั้ง: “…”

เชอะ!

มันส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างน่าเอ็นดู สูดน้ำมูกแล้วเบือนหน้าหนีไปทางที่ซางหว่านซิงเดินจากไปอย่างถือดี

ครู่ต่อมา

“ฉีเยี่ยน” ซืออวี้ไป๋เอ่ยขึ้นเสียงเย็น

“ผมผิดไปแล้ว!” ทันใดนั้นมีเสียงตุบ ฉีเยี่ยนไม่พูดพล่ามทำเพลง เข่าอ่อนทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าเพื่อนสนิททันที

เจ้าซาลาเปาน้อย: “…”

เผยจิ่งจือ: “…”

บรรดาพวกคุณชายเสเพลแห่งเมืองหูเฉิง: “…”

ฉีเยี่ยน: เสี่ยวเป่า โตไปหนูจะรู้เอง ว่าปัญหาบางอย่างบนโลกนี้มันแก้ไม่ได้ด้วยศักดิ์ศรีหรอกนะ!!!

(ಥ﹏ಥ)！

“ผิดตรงไหน” ซืออวี้ไป๋ถาม ใบหน้าป่วยซูบซีดไร้อารมณ์ ดวงตาที่จ้องมองฉีเยี่ยนปราศจากความอบอุ่น นิ้วเรียวยาวหมุนลูกประคำ เปลี่ยนบรรยากาศรอบข้างให้กลายเป็นขุมนรก

“ผมไม่ควรพูดเรื่องแข่งรถเถื่อนต่อหน้าเสี่ยวซิง ไม่ควรพูดเรื่องปากานี Zonda กับเธอ และที่สำคัญไม่ควร…”

ฉีเยี่ยนยังคงพร่ำบ่นไม่หยุด แต่เจ้าซาลาเปาน้อยเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงใช้มือน้อยๆ กระตุกชายเสื้อคุณลุง

ซืออวี้ไป๋ก้มมอง

“เฮอะ เฮอะ เฮอะ เฮอะ…”

เจ้าซาลาเปาน้อยส่งเสียงอ้อแอ้ แต่กลัวคุณลุงจะไม่เข้าใจ จึงรีบควานหาโทรศัพท์จากอ้อมอกซืออวี้ไป๋อย่างทุลักทุเล แล้วรัวนิ้วจิ้มยิกๆ

【ซิงซิงถามหนูว่า คุณลุงชอบอะไร】

แววตาของซืออวี้ไป๋ลึกซึ้งขึ้น

“อ๊าก!” ฉีเยี่ยนร้องลั่น

“…” ซืออวี้ไป๋เอียงคอ จ้องมองเขาด้วยสายตามืดครึ้ม

“เสี่ยวซิงก็ถามผมเหมือนกัน หรือว่ารถปากานี Zonda คันนี้ เธอจะแข่งเพื่อเอามาให้คุณ???”

ฉีเยี่ยนที่เพิ่งประมวลผลทันก็ถึงกับอึ้ง

เขาเข้าใจมาตลอดว่าเสี่ยวซิงมาร่วมแข่งรถเถื่อนเพราะเอาแต่ใจหรือแค่อยากสนุก ที่แท้ทำเพื่ออาซือหรอกเหรอ?

ซางหว่านซิงที่ลงทะเบียนเสร็จแล้วเดินย่างสามขุมกลับมา: “…”

ทำไมทุกคนถึงมองเธอแบบนั้น?

“เสี่ยวซิง…” ฉีเยี่ยนน้ำตาคลอ

ซางหว่านซิงก้มตัวลงตามความเคยชิน ดึงผ้าห่มสีดำผืนบางที่เลื่อนลงไปกองอยู่ตรงเข่าของซืออวี้ไป๋ขึ้นมา

“ซิงเสี่ยวซิง คนพวกนั้นอันตรายจริงๆ นะ” แม้ปกติเผยจิ่งจือจะเป็นคนเสเพลไม่เอาไหน แต่กับเพื่อนฝูงเขากลับดีมาก ทุกครั้งที่เขามาดูการแข่งที่โค้งมรณะจะมีรถร่วมแข่งไม่ต่ำกว่าร้อยคัน

แต่ทว่าวันนี้…

มีไม่ถึงสามสิบด้วยซ้ำ

ทุกคนต่างรู้ดีว่าทีมแข่งจากเมืองหลวงพวกนี้ไม่กลัวตาย มือเปื้อนเลือดกันทุกคน!

แถมยังหมายตาเจ้าปากานี Zonda คันนี้ไว้อีกด้วย!

“อืม” ซางหว่านซิงตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ พลางแอบหยิกแก้มยุ้ยๆ ของเจ้าซาลาเปาน้อยไปทีหนึ่ง

“ใช่แล้วใช่แล้ว ถ้าความอันตรายของโค้งอื่นคือ 10 โค้งมรณะที่มีภูมิประเทศโหดหินนี่ก็คือ 1000 เลยนะ!” ฉีเยี่ยนช่วยเกลี้ยกล่อมอีกแรง เขาเป็นห่วงจริงๆ!

โค้งมรณะโด่งดังที่สุดตรงที่เป็นโค้งต่อเนื่องถึงสิบหกโค้ง ซึ่งเป็นจุดที่หน่วยงานจราจรของเมืองหูเฉิงปวดหัวที่สุด เพราะมีคนตายบาดเจ็บนับไม่ถ้วน!

“อาซือ คุณก็ช่วยห้ามเสี่ยวซิงหน่อยสิ!!”

ฉีเยี่ยนพูดจนคอแห้ง แต่ซางหว่านซิงก็ยังคงไม่สะทกสะท้าน

“คุณก็จะห้ามฉันด้วยเหรอ?”

ซางหว่านซิงปรือตาขึ้นมอง ดวงตาเย็นชาจ้องประสานกับใบหน้าของซืออวี้ไป๋ น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์

ฉีเยี่ยนรีบส่งสายตาเป็นนัยให้ซืออวี้ไป๋รัวๆ

วินาทีต่อมา ซืออวี้ไป๋ก็ยื่นมือไปหาเธอ

ฉีเยี่ยน: “…”

เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในฝ่ามือของเขาชัดๆ ฉีเยี่ยนก็รู้สึกว่าชีวิตจบสิ้นแล้ว!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง