บทที่ 85 ซางหว่านซิง ถ้าเขาบาดเจ็บ ฉันจะเอาชีวิตแก

ทันทีที่เข้าเส้นชัย กลุ่มคุณชายจากเมืองหูเฉิงนำโดยเผยจิ่งจือต่างส่งเสียงเชียร์ดังสนั่นลั่นฟ้า!

"โคตรเทพ!! พี่ซิงของเราโคตรเทพ！！！！ชนะแล้ว!!!"

"เฮ่ เฮ่!!"

เจ้าซาลาเปาน้อยในอ้อมแขนหยวนอีก็ทำตามคนกลุ่มนั้น ชูสองมือขึ้นเลียนแบบ

ในดวงตากลมโตเป็นประกายคู่นั้น เต็มไปด้วยรูปดาว

หยวนอี: "…"

คุณหนูตัวน้อยครับ อันนี้ไม่ต้องเรียนตามก็ได้

คนอื่นๆ: "…"

เงียบกริบ!

ราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง พวกเขาตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่คันที่เข้าเส้นชัยเป็นคันแรก ก็ยังคงเป็นลัมโบร์กีนี Veneno สีเทาเงินที่หน้ารถแทบจะพังยับเยินคันนั้น!

ทีมแข่งจากเมืองหลวงแพ้งั้นเหรอ?

ผลลัพธ์สุดช็อกนี้ทำให้ทุกคนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงอุทานดังระงม!

ไม่น่าเชื่อ!

ในขณะเดียวกัน ประตูรถลัมโบร์กีนี Veneno ก็ถูกผลักเปิดออกจารข้างใน รองเท้าผ้าใบสีขาวคู่หนึ่งก้าวออกมา ท่าทางยังคงความขี้เกียจและดิบเถื่อนเช่นเคย เธอวางมือข้างหนึ่งไว้บนบานประตูรถสีเทาเงิน สายตามองไปยังรถคันที่อยู่ข้างหลังอย่างเย็นชา

เผยจิ่งจือที่ร้องไห้โฮสะอึกสะอื้นวิ่งเข้าไปหาซางหว่านซิง ราวกับคนปัญญาอ่อนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร "พี่ซิง!!!"

ยังไม่ทันที่เผยจิ่งจือจะเข้าถึงตัว ซางหว่านซิงก็เดินตรงไปหาชายหน้าบากที่กำลังก้าวลงจากรถด้วยท่าทางหงอยเหงาเสียก่อน

"พี่ซิง?" เผยจิ่งจือประหลาดใจ

ซืออวี้ไป๋กลับไปนั่งบนรถเข็นอีกครั้ง เขามองแผ่นหลังเย็นชาดิบเถื่อนของซางหว่านซิงราวกับดอกฟ้าที่เย่อหยิ่งและน่าหลงใหล หยวนอีส่งเจ้าซาลาเปาน้อยให้เขาอย่างนอบน้อม สัญชาตญาณบอกเขาว่าท่านซืออารมณ์ดีทีเดียว

"พวกมันมากันหมดแล้ว?" ทันใดนั้น ซืออวี้ไป๋มองไปยังที่มืดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

หนังศีรษะของหยวนอีตึงเปรี๊ยะ "…ครับ"

พี่น้องบนเกาะซาอวี่ตอนนี้กระจายตัวอยู่ในมุมมืดทั้งหมด

ร่วมเป็นพยาน… ฉากที่คุณซางเข้าเส้นชัย!

อีกด้านหนึ่ง

ชายหน้าบากก้าวลงจากรถอย่างหงอยเหงา

หางตาเหลือบเห็นคนเดินเข้ามาจึงเงยหน้าขึ้น—

ซางหว่านซิงเดินมาอย่างไม่ใส่ใจและหยิ่งผยอง ใบหน้าสวยงามเย็นชาและห่างเหิน มุมปากยกยิ้มอย่างเฉยเมย

มือขาวดุจหยกยกขึ้นถอดปิ่นปักผมที่มวยไว้ออกมาอย่างช้าๆ หมุนปิ่นเป็นลวดลายสวยงามระหว่างนิ้วเรียวยาว ความโค้งของขนตายาวที่หลุบลงอาบไปด้วยความเย็นชา

ผมสีดำขลับนุ่มสลวยร่วงหล่นลงมาดั่งน้ำตก!

สวยตะลึงไปทั้งงาน!

ชายหน้าบากมองดูซางหว่านซิงที่เดินจากไกลเข้ามาใกล้ ภาพของเธอในรูม่านตาค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เมื่อนึกถึงเรื่องราวบนสนามแข่งเมื่อครู่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกสั่นสะท้านกับผู้หญิงคนหนึ่ง… ไม่สิ แม้แต่กับนักเรียนคนหนึ่ง!

วินาทีถัดมา—

รอยยิ้มบนมุมปากของซางหว่านซิงหายไป ปลายปิ่นแหลมคมในมือพุ่งตรงไปที่ดวงตาซ้ายของเขาอย่างโหดเหี้ยม!

รูม่านตาของชายหน้าบากหดวูบ!

"อ๊าก！！！!"

เสียงอุทานดังระงมไปทั่ว ทุกคนตกใจกับเหตุการณ์กะทันหันนี้ ขณะที่ปลายปิ่นกำลังจะจิ้มเข้าตาของอีกฝ่าย ชายที่นั่งอยู่บนรถเข็นราวกับรูปปั้นน้ำแข็งก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน

"หว่านซิง"

สิ้นคำ ปลายปิ่นในมือซางหว่านซิงห่างจากดวงตาของชายหน้าบากเพียงแค่ 0.01 มิลลิเมตร

หยุดลง!

ฉีเยี่ยน: "…"

เขาเพิ่งกลับถึงเส้นชัยและลงจากรถมาเห็นฉากนี้พอดี

ซางหว่านซิงพูดประโยคหนึ่งเบาๆ ด้วยระดับเสียงที่ได้ยินกันแค่เธอกับชายหน้าบากสองคน ขณะพูดก็เหลือบมองไปทางซืออวี้ไป๋อย่างเฉยเมย

"พี่ซิงพูดว่าอะไรนะ?" เผยจิ่งจือนั่งยองๆ ข้างซืออวี้ไป๋ ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาแห่งความตื่นเต้นบนใบหน้า

ซืออวี้ไป๋: "…"

เจ้าซาลาเปาน้อย: "…"

หยวนอี: "…"

ไอ้ปัญญาอ่อนนี่เข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

"เฮ่ เฮ่" เจ้าซาลาเปาน้อยผู้เชี่ยวชาญการอ่านปากเอียงคออย่างหยิ่งผยอง เอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของลุงตัวเอง ควักโทรศัพท์ของเขาออกมาแล้วจิ้มหน้าจออย่างยากลำบาก

เขียนเสร็จก็ยื่นให้ซืออวี้ไป๋ดู

['ถ้าเขาได้รับบาดเจ็บ ผมจะเอาชีวิตแก']

แปดตัวอักษรง่ายๆ

ฉีเยี่ยนที่เพิ่งเดินกลับมาแล้วต้องมาเจอฉากฆ่าคนโสดเข้าอย่างจัง: "…"

ขาเขายังสั่นพั่บๆ อยู่เลย ช่วยให้เกียรติหมาตัวนี้หน่อยได้ไหมวะ???

ซืออวี้ไป๋มองซางหว่านซิงอย่างเงียบๆ คิ้วตาเรียบเฉย ใบหน้านั้นไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็นับว่าเป็นสุดยอดแห่งความสมบูรณ์แบบ ยามนี้บนใบหน้าที่เย็นชาของเขากลับปรากฏรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็นอย่างหาได้ยาก

ชั่วพริบตาเดียวก็จางหายไป

เผยจิ่งจือ: "…？？？"

เกาหัวตัวเองแกรกๆ เมื่อกี้เหมือนเขาจะเห็นอะไรบางอย่างนะ ไม่แน่ใจ ลองดูอีกทีดีไหม?

เงยหน้าขึ้น

เจอเข้ากับสายตาพิฆาต

"…" เชี่ย เอ๊ย สงสัยเขาตาฝาดไปเองจริงๆ!

ซางหว่านซิงเก็บมือตัวเองกลับมาอย่างเกียจคร้าน หันหลังเดินเนิบๆ กลับมาทางซืออวี้ไป๋ ข้างหลัง ชายหน้าบากที่รับแรงกดดันไม่ไหวเข่าอ่อน ทรุดลงนั่งกับพื้น

เขาไม่สงสัยเลยแม้แต่นิดว่าเมื่อครู่นี้ ถ้าชายที่นั่งบนรถเข็นไม่ได้เรียกเธอไว้ เธอคงจิ้มตาเขาบอดโดยไม่ลังเลแน่ ในตาของเธอ…

เขาเห็นเจตนาฆ่า!

ซางหว่านซิงเดินสวนลมยามค่ำคืนเข้ามา ผมยาวลอนเล็กปลิวไสวไปตามลมด้านหลัง ฝุ่นละอองที่ถูกแสงไฟหน้ารถอาบจนกลายเป็นสีทองนวลลอยฟุ้งอยู่รอบตัวเธอ บนใบหน้าที่ขาวดุจเครื่องกระเบื้องสวยงามนั้นไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

"เฮ่ เฮ่"

เห็นเสี่ยวซิงเดินเข้ามา เจ้าซาลาเปาน้อยไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นมือไปหาเธอ

ซืออวี้ไป๋ผู้ไร้สีหน้า: "…"

เขามองดูซางหว่านซิงอุ้มเจ้าซาลาเปาน้อยออกจากอ้อมแขนเขาตาปริบๆ นัยน์ตาสีดำสนิทที่มืดมนอยู่แล้ว ในตอนนี้ยิ่งมืดดำลงไปอีก

"พี่ซิง! โคตรเทพ！！！!"

เผยจิ่งจือที่ตอนแรกนั่งยองๆ อยู่บนพื้นก็ลุกพรวดขึ้นมา ตะโกนเฮลั่น กลุ่มคุณชายอีกฝั่งที่อุ้มเงินรางวัลที่เพิ่งแลกมาเสร็จก็แหกปากร้องตาม พวกเขาทุ่มเงินไปไม่กี่หมื่น แต่ได้กลับมาเป็นล้าน!!!

เป็นล้านเลยนะนั่น!!!

"พี่ซิง เอาไปครับ ทั้งหมดนี่ของคุณ!"

เผยจิ่งจือคว้าถุงเงินมาจากอ้อมแขนของพวกพ้อง แล้วส่งให้ซางหว่านซิง

ซืออวี้ไป๋ที่สีหน้าดูไม่ดีอยู่แล้ว พอเห็นซางหว่านซิงยังไม่แม้แต่จะหันมามองเขาเลยสักนิด ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูซีดเซียวก็ยิ่งดำทะมึนกว่าเดิม "…"

"พวกนายเอาไปซ่อมรถเถอะ" ซางหว่านซิงไม่มีทีท่าว่าจะเอา มือข้างหนึ่งอุ้มเจ้าซาลาเปาน้อยไว้ กลัวว่าปิ่นปักผมจะทิ่มเจ้าตัวเล็ก เลยยื่นถุงเงินส่งให้ซืออวี้ไป๋แทน

ซืออวี้ไป๋: "…"

เขารับไป สีหน้าค่อยดูดีขึ้นมานิดหน่อย

"รถพวกเรามีประกันกันหมดครับ เรื่องจิ๊บจ๊อย!"

เผยจิ่งจือพูดจาแบบคุณชายไม่ทิ้งคราบ คนพวกนี้พอดูไปนานๆ ก็ไม่ได้น่ารำคาญอย่างที่คิด

"บอกให้เอาไปก็เอาไป เลิกพูดมาก!" ซางหว่านซิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ ท่าทางดูเกียจคร้าน ยกมือขึ้นบีบแก้มยุ้ยๆ ของเจ้าซาลาเปาน้อย ความดิบเถื่อนตอนที่เผชิญหน้ากับชายหน้าบากเมื่อครู่หายวับไปหมดสิ้น

"ขอบคุณครับพี่ซิง!!!" กลุ่มคุณชายแหงนหน้าตะโกนลั่น

ซางหว่านซิง: "…"

หุบปาก!

"พี่ซิง คุณปู่ผมบอกว่า… อยากจะเชิญพี่ไปทานข้าว ขอบคุณที่ช่วยผมไว้คราวก่อนครับ"

พอพูดถึงคุณท่านเผย สีหน้าของเผยจิ่งจือก็ดูตะขิดตะขวงใจขึ้นมา "เอ่อ… ก่อนหน้านี้ผมล่วงเกินไว้เยอะ พี่ช่วยดึงวีแชทผมออกจากบัญชีดำหน่อยได้ไหมครับ?" เขาพูดอย่างเขินอายพร้อมกับยกมือขึ้นเกาจมูก

"…" รูปปั้นน้ำแข็งตัวใหญ่กับรูปปั้นน้ำแข็งตัวเล็กหันมามองเขาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

คนหนึ่งหน้าบึ้งตึง

อีกคนแก้มป่องอย่างไม่พอใจ

"รู้แล้ว" ซางหว่านซิงปลดเขาออกจากบัญชีดำต่อหน้าเผยจิ่งจือ

"เดี๋ยวผมไปเอาลูกกุญแจรถให้ครับ!"

เผยจิ่งจือฉีกยิ้มโง่ๆ แล้วรีบไปรับรถ

"แฮ่ม"

ฉีเยี่ยนแกล้งกระแอมไอ เอามือป้องจมูก พอซางหว่านซิงหันมามอง เขาก็ใช้นิ้วชี้ไปทางจอมมารที่นั่งอยู่บนรถเข็น

ซืออวี้ไป๋ที่ใบหน้าดำทะมึน: "…"

ซางหว่านซิงที่ทำหน้างงๆ: "…"

เจ้าซาลาเปาน้อยที่แก้มป่อง: "…"

ทันใดนั้น เสียงร้องอย่างตกใจของเผยจิ่งจือก็ดังมาจากทางไกล "คุณทำอะไรน่ะ?" เห็นได้ชัดว่าลูกกุญแจรถปากานี Zonda ที่เขาเพิ่งรับมาถูกบอดี้การ์ดวัยกลางคนคนนั้นแย่งไปอยู่ในมือแล้ว!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง