บทที่ 86 ซางหว่านซิง ผิดพลาดบ้าอะไร ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!

ซางหว่านซิงสายตาเย็นชาลง

ซางหว่านซิงทำหน้านิ่งแล้วยัดเจ้าซาลาเปาน้อยกลับสู่อ้อมกอดของซืออวี้ไป๋ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตากลับฉายแววอันธพาล เธอข่มความหงุดหงิดในใจเอาไว้ แต่หางตาที่แดงระเรื่อนั้นไม่อาจซ่อนความบ้าเลือดเอาไว้ได้เลย

“เอามา!” คุณชายเผยที่ไหนเคยเจอความอัปยศเช่นนี้มาก่อน เขาเอื้อมมือจะไปแย่งกุญแจรถคืน แต่กลับเห็นสีหน้าเย่อหยิ่งของบอดี้การ์ดวัยกลางคนที่ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย เสียง *กึก* ดังขึ้น ข้อมือทั้งสองข้างของเผยจิ่งจือก็หลุดออกจากเบ้า!

“อ๊าก——”

ตอนทำเรื่องนี้ บอดี้การ์ดวัยกลางคนจ้องซางหว่านซิงโดยไม่กระพริบตา คล้ายกับเป็นการข่มขู่มากกว่า

เขาเดินตรงมาที่เธอ

ลูกน้องด้านหลังหิ้วคอเสื้อของเผยจิ่งจือราวกับหิ้วสุนัขจรจัด

“ท่านซือ…” หยวนอีพึมพำ

ซืออวี้ไป๋ใบหน้าเรียบเฉย มือที่สวมลูกประคำสีดำขยับเล็กน้อย ทุกคนที่อยู่ในมุมมืดต่างเข้าสู่สถานะเตรียมพร้อมทันที!

บอดี้การ์ดวัยกลางคนมายืนอยู่ตรงหน้าซางหว่านซิงอย่างรวดเร็ว

“คุณผู้หญิง รถคันนี้คุณเสนอราคามาเถอะ”

ดูเผินๆ เหมือนสุภาพ แต่ความจริงกลับมีความหมายของการบังคับซื้อบังคับขายมากกว่า

เห็นได้ชัดว่าบอดี้การ์ดวัยกลางคนไม่ได้เห็นซางหว่านซิงอยู่ในสายตา แต่ตอนที่มองซืออวี้ไป๋ แววตาของเขากลับมีความหมายบางอย่างที่อ่านไม่ออก

ตอนแรกซางหว่านซิงไม่ได้เอ่ยปาก

เธอปรือตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

เพียงแวบเดียว รูม่านตาของบอดี้การ์ดวัยกลางคนก็หดเล็กลง เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ

เมื่อครู่นี้ เขาเพิ่งรับรู้ได้ถึงอันตรายโดยสัญชาตญาณ

“ปล่อยเขา” ซางหว่านซิงเลียริมฝีปาก น้ำเสียงราบเรียบไม่แสดงอารมณ์

เธอยกมือขึ้นชี้ไปยังเผยจิ่งจือที่กำลังเจ็บจนสูดปากไม่หยุดอย่างเกียจคร้าน

“คุณเสนอราคาก่อนเถอะ” บอดี้การ์ดวัยกลางคนตั้งสติพลางพูด พร้อมกับยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ลูกน้อง

“พี่ซิง อย่าไปฟังมัน ไม่ต้องสนใจผม ซี๊ด——”

เผยจิ่งจือตะโกน เหงื่อเม็ดโตผุดพรายบนใบหน้าที่ซีดเผือดของเขา

เห็นภาพนี้ อย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้แต่ฉีเยี่ยนที่ปกติวางมาดไม่เอาไหนยังต้องทำหน้านิ่ง เขามองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา

ฉีเยี่ยนรู้สึกว่าบอดี้การ์ดคนนี้ดูคุ้นตา

เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ?

ซางหว่านซิงหันกลับไป มองซืออวี้ไป๋นิ่งๆ วินาทีต่อมา ซืออวี้ไป๋ที่มีสีหน้าเรียบเฉยก็ยกมือขึ้นปิดตาเจ้าซาลาเปาน้อย

เจ้าซาลาเปาน้อย: (⊙ˍ⊙)???

วินาทีต่อมา รอยยิ้มของบอดี้การ์ดวัยกลางคนยังคงค้างอยู่บนใบหน้า แต่ทุกคนกลับรู้สึกเหมือนหน้ามืดไปชั่วขณะ ซางหว่านซิงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเผยจิ่งจือราวกับภูตผี นิ้วเรียวงามทั้งห้าบีบเข้าที่ลูกกระเดือกของคนที่อยู่ด้านหลังเขาแน่น

*กึก* บิดหนึ่งครั้ง

“อึก——” ร่างกายของเผยจิ่งจือเบาหวิว ลูกน้องของบอดี้การ์ดวัยกลางคนที่เคยหิ้วเขาเหมือนหมาตัวหนึ่งทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยสีหน้าเจ็บปวดพลางกุมลำคอตัวเอง เลือดคำหนึ่งพุ่งออกมาจากปากของมันลงบนพื้น

เผยจิ่งจือ: “…”

เขาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง จนลืมความเจ็บปวดที่ข้อมือหลุดไปเลย!

ตอนนี้เผยจิ่งจือมั่นใจแล้วว่า ตอนอยู่ที่สถานีตำรวจเฉิงหนาน พี่ซิงของเขาน่ะไว้ชีวิตเขาจริงๆ!!!

รอบข้างเงียบกริบ คนที่เหลือยังไม่ทันได้สติจากความตกใจ

ซางหว่านซิงไม่ได้มองคนอื่น เธอแค่ยกมือขึ้นอย่างเกียจคร้านไปทางเผยจิ่งจือ ได้ยินเสียง 'ตุบ' เพียงครั้งเดียว เผยจิ่งจือที่เมื่อครู่ยอมตายไม่ยอมก้มหัวให้บอดี้การ์ดวัยกลางคน กลับทรุดเข่าลงตรงหน้าเธอทันที “พี่ซิง ผมผิดไปแล้ว!”

ท่าทางชำนาญของเขามันน่าสงสารจนน่าใจหาย!

บอดี้การ์ดวัยกลางคน: “…”

ซืออวี้ไป๋: “…”

ฉีเยี่ยน: “…”

หยวนอี: “…”

คนในมุมมืด: “…”

มีเพียงเจ้าซาลาเปาน้อยที่ถูกซืออวี้ไป๋ปิดตาไว้เท่านั้น: (⊙ˍ⊙)???

“ผิดบ้าอะไรล่ะ ลุกขึ้นมา!”

ซางหว่านซิงหงุดหงิด น้ำเสียงแฝงความโกรธ สีหน้าสวยงามเรียบเฉย แต่ในสายตาคนอื่นกลับดูดุดันน่ากลัวเต็มที

เผยจิ่งจือรีบลุกขึ้นทันที

ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าสั้นๆ ถอยห่างจากบอดี้การ์ดที่กำลังกระอักเลือดคนนั้น ข้างหูเขาก็ได้ยินเสียง *กึก กึก* ดังขึ้นสองครั้ง

เผยจิ่งจือ: …Σ(O_O)???

เขาทำหน้ามึนงงมองซางหว่านซิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่เคยหลุดแต่ตอนนี้กลับขยับได้อย่างอิสระคล่องแคล่ว

เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?

จนกระทั่งเผยจิ่งจือเดินกลับไปข้างๆ ซืออวี้ไป๋ สีหน้าของเขาก็ยังคงมึนงงไม่หาย

พี่ซิงช่วยต่อกระดูกมือให้เขาเหรอ?

งง…

“กุญแจ”

เมื่อไม่มีเผยจิ่งจือที่เป็น 'ตัวขัดขวาง' แล้ว ซางหว่านซิงก็จ้องบอดี้การ์ดวัยกลางคนด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะแบมือช้าๆ ไปทางเขา

ฝ่ามือหงายขึ้น

ปากานี Zonda คันนั้น เธอตั้งใจจะมอบให้ท่านซือ!

“ไม่ว่าจะราคาเท่าไหร่…” บอดี้การ์ดวัยกลางคนรวบรวมสติหาเสียงตัวเองเจอ พยายามจะเจรจา

ซางหว่านซิงไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดจบ “กุญแจ!”

เธอมองเขานิ่งๆ อย่างดุดัน

“อย่ามาทำตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง รู้ไหมว่า…” ลูกน้องอีกคนที่ยืนอยู่ข้างบอดี้การ์ดวัยกลางคนชี้หน้าซางหว่านซิง “อ๊าก——”

ซางหว่านซิงทำหน้านิ่ง มองบอดี้การ์ดวัยกลางคน นิ้วของลูกน้องคนนั้นถูกมือขาวซีดของเธอบีบเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย

“กุญ…” *กึก*

“แจ…” *กึก*

“เอา…” *กึก*

“มา…” *กึก*

เธอพูดทีละคำๆ บอดี้การ์ดวัยกลางคนก็ได้ยินเสียงนิ้วแตกติดต่อกันถึงสี่ครั้ง นิ้วที่เหลืออยู่บนมือข้างนั้นมีเพียงนิ้วเดียวที่ยังขยับได้ ทว่าซางหว่านซิงก้มหน้าลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มเย็นชาอย่างร้ายกาจ

*กึก*

นิ้วสุดท้าย

เธอเกลียดที่สุดเวลาคนอื่นมาใช้นิ้วชี้หน้าเธอ

เกลียด! ที่สุด!

ในมุมมืด

“หยวนซาน นายแน่ใจนะว่าเธอคือคนที่นายบอกว่า… ไหล่แบกหามไม่ได้ มือถือของไม่ได้… เป็นแค่ของประดับ?”

ใครบางคนถามกระซิบ

ตอนแรกนึกว่าเป็นแจกันดอกไม้ ที่ไหนได้ พ่อคุณเอ๊ย งัดออกมาทีใหญ่กว่าของเขาอีก???

หยวนซาน: “…”

ลมยามค่ำคืนเย็นเยียบ พัดเอาเหงื่อเย็นๆ ให้แห้งเหือด…

บอดี้การ์ดวัยกลางคนสบตาเข้ากับซางหว่านซิง เขากลืนน้ำลายแห้งๆ ลงคอโดยสัญชาตญาณ เขามองไปทางซืออวี้ไป๋ที่นั่งอยู่บนรถเข็น คล้ายนึกอะไรขึ้นได้ เขาถึงกับจะเดินตรงไปหาเขา

แววตาของซางหว่านซิงหม่นลงทันที เธอเดินไปยืนขวางทางบอดี้การ์ดวัยกลางคนไว้อย่างเกียจคร้าน

ในเสี้ยววินาทีนั้น ฉีเยี่ยนมองใบหน้าของบอดี้การ์ดวัยกลางคน ในที่สุดเขาก็นึกออกแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที!

“คุณซือ ผมมาจากตระกูลซวนหยวนแห่งเมืองหลวง”

ไม่ทันที่ฉีเยี่ยนจะห้าม บอดี้การ์ดวัยกลางคนก็ชิงแนะนำตัวไปเสียแล้ว!

อันที่จริง ในแผนของเขา ไม่มีทางที่ใครจะเอาชนะทีมแข่งที่มาจากเมืองหลวงได้ และปากานี Zonda คันนั้นเขาก็ต้องเอามาให้ได้ แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า…

พวกเขาจะพ่ายแพ้?

จนบีบให้เขาต้องยอมเผยชื่อตระกูลออกมา!

เมืองหลวง ตระกูลซวนหยวนงั้นเหรอ?

ซางหว่านซิงเลิกคิ้วขึ้น นี่มันตระกูลใหญ่โตอะไรกันนักหนา?

เพียงแต่——

เธอรู้สึกได้ชัดเจนว่าตอนที่อีกฝ่ายพูดคำว่าตระกูลซวนหยวนออกมา ไอสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวซืออวี้ไป๋ก็พุ่งพล่านราวกับจะกลืนกินทุกคนเข้าไป

เธอหันหลังกลับ

ใบหน้าที่ซีดเซียวหล่อเหลานั้นถูกปกคลุมด้วยความเย็นชาและดุดัน ทั้งร่างดูเหมือนคนบ้าที่เดินวนเวียนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความป่วยไข้และความวิกลจริต แม้แต่เจ้าซาลาเปาน้อยในอ้อมกอดเขายังได้รับผลกระทบจากความดำมืดนั้นจนขยับตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย

“คุณซือ รถคันนี้ คุณผู้หญิงอยากจะมอบให้คุณชายน้อยของเราเป็นของขวัญวันเกิดครับ”

“พอได้แล้ว หุบปาก!” ฉีเยี่ยนคำรามด้วยใบหน้าบึ้งตึง บรรยากาศรอบตัวเขาก็น่ากลัวไม่แพ้กัน

“หวังว่าคุณจะให้…”

น้ำเสียงของบอดี้การ์ดวัยกลางคนแฝงไปด้วยความมั่นใจแปลกๆ แต่ยังไม่ทันพูดจบ เขาก็รู้สึกได้ว่าของที่เหน็บอยู่ที่เอวถูกดึงออกไป วินาทีต่อมามันก็จ่ออยู่ที่ท้ายทอยของเขาเอง

“ให้ทำอะไรนะ?”

ซางหว่านซิงปรือตามอง สีหน้าเรียบเฉยพลางเอ่ยถามเสียงเย็น

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง