บทที่ 87 ซางหว่านซิง รถคันนี้ ฉันตั้งใจจะมอบให้ท่านซือของเรา

"หยุดมือ!" เหล่าลูกน้องที่ตามหลังบอดี้การ์ดวัยกลางคนมาพากันชักปืนจากเอวด้านหลังออกมาพร้อมเพรียง เล็งไปที่ซางหว่านซิง ในเวลาเดียวกันนั้น คนที่ซุ่มอยู่ในความมืดก็ปรากฏตัวพร้อมปืนในมือ จ่อไปที่กลุ่มบอดี้การ์ดเหล่านั้นเช่นกัน

เผยจิ่งจือ: "…"

พวกคุณหนูเพลย์บอยเมืองหูเฉิง: "…"

สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ พวกเขาไม่มีที่ให้หลบเลย!

ทำได้เพียงยกมือขึ้นกุมศีรษะแล้วนั่งยองๆ อยู่กับพื้น

"บอกให้หุบปาก ก็หุบปากซะ" แม้จะถูกปืนหลายกระบอกจ่ออยู่ แต่ซางหว่านซิงยังคงสีหน้าเรียบเฉย "นั่นคือมารยาทขั้นพื้นฐาน" เธอเกลียดพวกคนที่ไม่มีกาลเทศะและหลงตัวเองแบบนี้จริงๆ

ฉีเยี่ยนมองไปทางซืออวี้ไป๋ด้วยความกังวล พลางขมวดคิ้ว

"แม่สาวน้อย อย่าคิดว่าดูทีวีแล้วเลียนแบบท่าทางมาได้นิดหน่อยจะเก่งกาจอะไร รู้หรือเปล่าว่าปืนเขาใช้กันยังไง?"

บอดี้การ์ดวัยกลางคนแค่นหัวเราะหึๆ เธอคงจะขึ้นลำกล้องยังไม่เป็นด้วยซ้ำ!

เผยจิ่งจือ: "…"

เขาลูบปอยผมที่แหว่งไปข้างหูโดยสัญชาตญาณด้วยความภูมิใจ คำตอบของคำถามนี้เขาเป็นคนที่มีสิทธิ์พูดที่สุดแล้ว หึหึหึหึ เขาหัวเราะในใจแบบตัวร้ายคลาสสิก

เจ้าแก่โง่เง่า ไปตายซะ!

ราวกับจะตอบโต้บอดี้การ์ดวัยกลางคน เสียงดัง 'คลิก' ก็ดังขึ้นที่ข้างหลังศีรษะ—

ขึ้นลำกล้อง

อึก—

เสียงบอดี้การ์ดวัยกลางคนกลืนน้ำลายดังอึก ครั้งนี้เขารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ สถานการณ์ที่เกิดขึ้นมันเหนือความคาดหมายของทุกคนไปไกล!

"แกกล้าเหรอ!" ลูกน้องของบอดี้การ์ดวัยกลางคนตะโกนด้วยความร้อนรน

ซางหว่านซิงมองพวกเขาทั้งกลุ่มอย่างเชื่องช้า แต่ความเชื่องช้านี้เองที่ทำให้คนรู้สึกขนลุกซู่

ปัง—

ซางหว่านซิงยกปืนที่ติดที่เก็บเสียงขึ้นมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ยิงเข้าที่ไหล่ของเขาหนึ่งนัด จากนั้นก็ยิ้มยั่วยุให้อีกฝ่าย "คิดว่าฉันกล้าไหมล่ะ?"

ทุกคน: "…"

มีเพียงซืออวี้ไป๋เท่านั้นที่ร่างกายเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก เขายังคงจมดิ่งอยู่ในความมืดมนและเปราะบางดั่งคนป่วย แม้จะนั่งอยู่บนรถเข็นสีดำก็ยังดูราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง

"คุณชิว!"

ลูกน้องของบอดี้การ์ดตาถลนด้วยความโกรธเมื่อเห็นสถานการณ์กำลังจะควบคุมไม่อยู่ "หุบปาก!"

บอดี้การ์ดวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าคุณชิวใช้มือกุมไหล่ขวาที่เลือดไหลไม่หยุด กัดฟันข่มความเจ็บปวดเอาไว้ ก่อนจะใช้มือเดียวหยิบกุญแจรถออกมาแล้วชูขึ้นเหนือหัว "คืนปืนมา"

เขารู้แล้วว่าคราวนี้พวกเขาเจอตอเข้าให้แล้ว!

หากไม่หยุดตอนนี้ เกรงว่าวันนี้คนของพวกเขาคงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่เมืองหูเฉิงหมดแน่!

ซางหว่านซิงยังคงท่าทีเชื่องช้าแบบเดิม เธอเดินอ้อมไปตรงหน้าคุณชิว

ยกมือขึ้น

แล้วยิงปืนขึ้นฟ้าอีกหลายนัด

สีหน้าไร้อารมณ์

จนกระทั่งกระสุนหมดเกลี้ยง เธอจึงโยนปืนกลับไปให้เขา

เธอหันหลังเดินกลับไปหาซืออวี้ไป๋ เมื่อสบตากัน ซางหว่านซิงก็ยกกุญแจรถขึ้นหมุนวนไปมาต่อหน้าเขา แววตาเป็นประกายระยิบระยับ

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของคุณชิวก็ดังขึ้น

เขารู้ดีว่าเป็นสายจากเมืองหลวง

คุณชิวเหลือบมองซืออวี้ไป๋ด้วยความตั้งใจ แล้วกดเปิดลำโพง

"ได้มาหรือยัง?" เสียงของผู้หญิงที่ดูสง่างามดังออกมาจากปลายสาย โดยมีเสียงดนตรีเชลโลอันไพเราะเป็นฉากหลัง "ถ้าได้แล้วก็รีบกลับเมืองหลวง อย่าให้เสียงานวันเกิดลูกชายฉัน"

ฝีเท้าของซางหว่านซิงชะงักลง ในสายตาของเธอ ใบหน้าที่หล่อเหลาจนดูเย้ายวนใจนั้นกลับซีดเผือดราวกับกระดาษเมื่อได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนั้น และดวงตาที่มักจะทำให้ผู้คนสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวในยามปกติ…

กลับฉายแววเปราะบางที่แตกสลายง่ายดายออกมา

ช้าไปหนึ่งจังหวะ…

ซางหว่านซิงถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าดวงตาของซืออวี้ไป๋คู่นี้งดงามเพียงใด

"คุณนายครับ เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นนิดหน่อย"

คุณชิวจ้องมองแผ่นหลังของซางหว่านซิงแล้วเอ่ยขึ้นพร้อมข่มความเจ็บปวด

"…" ปลายสายเงียบไปนาน

"ถามคนทางนั้นดูว่าต้องการเงินเท่าไหร่?" อีกฝ่ายแค่นหัวเราะ เสียงเชลโลเบาลง คล้ายกับว่าเธอกำลังเดินมาตามทางเดิน

คุณชิว: "…"

เขาจะพูดอย่างไรดีว่านี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงิน?

"ช่างเถอะ ส่งโทรศัพท์ให้คนคนนั้น ฉันจะคุยเอง"

คุณชิวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินไปหาซางหว่านซิง

"สวัสดี ฉันมาจากตระกูลซวนหยวน…"

ซางหว่านซิงขัดขึ้นอย่างไม่อดทน "คุณเป็นใคร ฉันไม่สนใจจะรู้หรอก"

"…" ดูเหมือนจะไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธเธอแบบนี้ ปลายสายจึงเงียบไปนาน

ซางหว่านซิงยืนอยู่นิ่งๆ ต่อหน้าซืออวี้ไป๋ "แบมือ" เธอเอียงคอเล็กน้อยบอกชายหนุ่ม

ดวงตาของซืออวี้ไป๋มืดสนิท

เขาฟังออกว่าน้ำเสียงที่เธอใช้คุยกับเขา ไม่ได้มีความเย็นชาหรือความเพิกเฉยเหมือนตอนที่คุยกับคนอื่น

สำหรับเขา เธอเป็นคนพิเศษ

เขายื่นฝ่ามือใหญ่ที่หงายขึ้นมา นิ้วมือเรียวยาวเห็นข้อชัดเจน

เป็นมือที่สะอาดสะอ้านและงดงามมาก

ซางหว่านซิงคิดในใจ

กุญแจรถปากานี Zonda คันที่ซืออวี้ไป๋รอคอยมาแสนนาน ก็วางลงในฝ่ามือของเขาอย่างเงียบเชียบเช่นนี้

"มันเป็นของคุณคนเดียว" ซางหว่านซิงมองเขาแล้วยิ้มบางๆ

ฉีเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นเหตุการณ์นี้ก็นอดถอนหายใจออกมาไม่ได้

ขนาดเขาที่เห็นภาพตอนเสี่ยวซิงเดินเข้ามาเมื่อครู่ยังอดขอบตาร้อนผ่าวไม่ได้ นับประสาอะไรกับอาซือ

ก็ไม่แปลกที่อาซืออยากจะเป็น 'ปะป๋า' ของเสี่ยวซิง!

แม่สาวน้อยคนนี้ น่าเอ็นดูเกินไปแล้ว!

"รถคันนี้ ฉันตั้งใจจะมอบให้ท่านซือของเรา อย่าว่าแต่ตระกูลซวนหยวนจากเมืองหลวงเลย ต่อให้เป็นใหญ่คับฟ้ามาจากไหน…" เห็นซืออวี้ไป๋รับกุญแจไปแล้ว ซางหว่านซิงถึงกวาดสายตากลับไปมองคุณชิวอีกครั้ง เธอหัวเราะเยาะเบาๆ แววตาแฝงไปด้วยความเถื่อนและอันตราย เย็นชาและถือดี

"ใครกล้ามาแย่ง ก็ลองดู!"

รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของซางหว่านซิงหายไปในวินาทีที่สบตากับคุณชิว สายตาของเธอราวกับอาบไปด้วยเลือด

ชวนให้ขนลุกซู่!

ไม่รู้ว่าสายถูกตัดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ละครฉากนี้จึงจบลงเพียงเท่านี้

เจ้าซาลาเปาน้อยที่ถูกซืออวี้ไป๋ปิดตาไว้ตลอดกระบวนการได้เห็นแสงสว่างอีกครั้ง เขาทำหน้างงๆ มองไปรอบตัว จนกระทั่งเห็นซางหว่านซิง สีหน้าที่ว่างเปล่าก็สว่างวาบขึ้นมาทันที

พี่เสี่ยวซิงนี่นา~

"งั้นพี่ซิง ผมไปก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยโทรหาพี่!"

เผยจิ่งจือที่ได้ดูละครฉากใหญ่ขนาดนี้จะไปสนใจเรื่องแขนที่หลุดไปเมื่อครู่อีกทำไม เขาโบกมือลาซางหว่านซิงเหมือนสุนัขไซบีเรียนฮัสกี แล้วพากลุ่มคุณหนูเพลย์บอยเมืองหูเฉิงเดินจากไปอย่างยิ่งใหญ่

ซางหว่านซิงยกนิ้วขึ้นขยับเล็กน้อยอย่างขี้เกียจ ถือว่าเป็นการตอบรับ

พอหันกลับมา ก็เห็นเจ้าซาลาเปาน้อยที่ทำตาเป็นประกายมองเธออยู่ด้วยสีหน้าขาวนุ่มนิ่ม ทันทีที่เธอหันมา เขาก็อยากจะยื่นแขนสั้นๆ อ้อนขอให้กอด แต่พอแขนเล็กๆ ทั้งสองข้างยกขึ้นมาได้ไม่ทันไร ก็ถูกฝ่ามือเย็นเฉียบกดกลับลงไป

เจ้าซาลาเปาน้อย: (⊙ˍ⊙)？？？

"ฮึๆ!!!" เขาอดไม่ได้ที่จะประท้วงท่านลุงของเขา!

ใครจะคาดคิดว่าซืออวี้ไป๋ที่ทำหน้าเย็นชาจะไม่แม้แต่ก้มมองเขาเลยสักนิด เขายกมือขึ้นแล้วยื่นไปทางซางหว่านซิง "มานี่"

ราวกับมีเรื่องจะพูด

ซางหว่านซิงเดินไปหาเขาโดยไม่ปฏิเสธ เธอกวาดสายตามองรอบๆ คนพวกนั้นที่เดินออกมาพร้อมปืนจากในเงามืดตอนนี้ยังคงยืนอยู่ข้างๆ ซืออวี้ไป๋ แต่ละคนดูเหมือนคนฝึกฝนมาอย่างดีสูงกว่าหนึ่งเมตรแปดสิบ ดูออกเลยว่าผ่านสมรภูมิเลือดมานับไม่ถ้วน

ในนั้นมีหยวนซานคนที่เคยเจอในคุกใต้ดินตระกูลซืออยู่ด้วย

เธอสำรวจพวกเขาอย่างเปิดเผยโดยไม่ปิดบัง และอีกฝ่ายก็สำรวจเธอกลับเช่นกัน ไม่รู้ทำไม ซางหว่านซิงถึงรู้สึกว่าสายตาที่หยวนซานมองมาที่เธอมันมีความรู้สึกแปลกๆ แฝงอยู่?

ซางหว่านซิงมายืนหยุดข้างๆ ซืออวี้ไป๋ โดยที่ยังเว้นระยะห่างระหว่างกันเล็กน้อย

สายตาเหลือบผ่านไป

ซืออวี้ไป๋ทำหน้าไร้อารมณ์ แววตาเปราะบางที่ดูเหมือนแตกสลายง่ายดายเมื่อครู่นี้ราวกับเป็นภาพหลอนของเธอไปเอง ดูเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นจริง สายตาเย็นชาของเขากวาดมองกลุ่มคนที่นำโดยหยวนอีซึ่งอยู่ตรงหน้า

ฉับพลัน เขาก็ดึงซางหว่านซิงที่ยังตกอยู่ในห้วงความคิดให้เข้ามาใกล้ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา—

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง