บทที่ 88 ซืออวี้ไป๋ จำใบหน้านี้ไว้ให้ดี

"พวกนายตามฉันมานานแล้ว"

ซืออวี้ไป๋พูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ราวกับต้องการให้ทุกคนได้ยินชัดเจน น้ำเสียงนั้นราบเรียบและเย็นชา ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาด ทุกคนที่อยู่ตรงหน้าต่างสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที มีเพียงซางหว่านซิงที่ถูกเขาจับข้อมือไว้เท่านั้นที่ยังดูงงๆ

เธอเริ่มเหนื่อยแล้ว สายตาจึงเหม่อลอยไปไกล

"แต่ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป จะมีกฎข้อใหม่เพิ่มขึ้นมา"

ซืออวี้ไป๋ขมวดคิ้วเย็นชา แววตาไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ แรงกดดันที่แผ่ออกมาสะกดทุกคนไว้ด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ

"รับทราบครับ ท่านซือ!"

ไม่มีใครโต้แย้งแม้แต่คนเดียว ทุกคนขานรับพร้อมกัน นี่คือการเชื่อฟังคำสั่งของซืออวี้ไป๋อย่างหมดใจ

"เธอชื่อซางหว่านซิง"

เมื่อได้ยินชื่อตัวเอง ซางหว่านซิงก็ดึงสติกลับมา เธอหันไปมองซืออวี้ไป๋ตามสัญชาตญาณและพยายามจะชักข้อมือกลับ แต่กลับถูกฝ่ามือเย็นเฉียบของเขากำไว้แน่นกว่าเดิม

"จำชื่อนี้ไว้ให้ดี…" เสียงของซืออวี้ไป๋ทุ้มต่ำและหนักแน่น กระแทกเข้าในโสตประสาทของทุกคน "จำใบหน้านี้ไว้"

"หลังจากนี้ เห็นเธอ ก็เหมือนเห็นฉัน"

…

ระหว่างทางกลับ

รถไมบัคตกอยู่ในความเงียบงัน

หยวนอีที่ขับรถอยู่เหลือบมองกระจกหลังเป็นระยะ สีหน้าดูแปลกๆ

ซางหว่านซิงกับซืออวี้ไป๋นั่งแยกกันคนละฝั่ง โดยมีเจ้าซาลาเปาน้อยที่นั่งทำหน้าเอ๋อๆ คั่นกลาง ตอนนี้เจ้าตัวเล็กกำลังเคี้ยวชีสแท่งอย่างเอร็ดอร่อย พลางแกว่งขาไปมาอย่างมีความสุข

"อย่าเข้าใจผิด" เสียงทุ้มเย็นชายะเยือกทำลายความเงียบในรถ

ซางหว่านซิงที่เดิมทีทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างหันกลับมามองซืออวี้ไป๋ตามเสียงเรียกอย่างไม่ใส่ใจนัก

เลิกคิ้วขึ้น

"อะไรนะ?"

"ที่ทำไปเมื่อกี้ เป็นของขวัญตอบแทนสำหรับรถคันนั้น"

ซืออวี้ไป๋ไม่แม้แต่จะปรายตามามอง ใบหน้าของเขาจมอยู่ในเงาสลัว ท่าทางดูเหมือนคนพูดเอาดีเข้าตัวแบบหน้าตาเฉย

หยวนอีที่ขับรถอยู่ด้านหน้า: "…"

ท่านซือครับ ของขวัญตอบแทนของคุณนี่มันหนักหนาสาหัสไปหน่อยมั้ง!!!

ซางหว่านซิงเงียบไปสองวินาที "อ้อ"

"อ้อเหรอ?" ซืออวี้ไป๋ขมวดคิ้วมองเธอ เผยให้เห็นลูกกระเดือกที่ลำคอโดยไม่ตั้งใจ ดูเย็นชาแต่ก็น่าหลงใหล

ซางหว่านซิง: ???

แล้วจะให้พูดว่าอะไรล่ะ?

เขาอยากได้ยินคำตอบแบบไหนกัน?

"ขอบคุณ?" เธอเท้าคางข้างหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบและไม่ใส่ใจนัก หางเสียงเชิดขึ้นเล็กน้อย แต่เห็นได้ชัดว่าคำตอบนี้ยังไม่ทำให้คุณสปอนเซอร์ของเธอพอใจ

บรรยากาศรอบตัวซืออวี้ไป๋พลันมืดครึ้มลงโดยไม่ทันตั้งตัว

ซางหว่านซิง: "…"

"โกรธเรื่องอะไร?" ซางหว่านซิงถอนหายใจ ก็เขาไม่ใช่เหรอที่เป็นคนบอกว่าเป็นของขวัญตอบแทน? แล้วเธอบอกขอบคุณมันผิดตรงไหน?

ซืออวี้ไป๋แค่นยิ้ม "ฉันไม่ได้โกรธ"

หยวนอีชำเลืองมองกระจกหลังอีกครั้ง ประจวบเหมาะกับที่สายตาเย็นเยียบคู่หนึ่งตวัดมาพอดี

หยวนอี: "…"

เขายกมือขึ้น เลื่อนแผงกั้นเสียงในรถลงอย่างว่องไว

"ฮิๆ~"

เจ้าซาลาเปาน้อยที่ไม่รับรู้ถึงกระแสคลื่นใต้น้ำระหว่างทั้งสองคนยังคงแกว่งขาเล็กๆ ของตัวเองต่อไป ดัง *ปึก* หนึ่ง เขาก็แกะชีสแท่งอันใหม่ แล้วอ้าปากงับคำโต!

ซืออวี้ไป๋: "…"

สีหน้ามืดครึ้มลงอีกสองส่วน เขากำลังรอให้ซางหว่านซิงพูดอะไรสักอย่างออกมาอีก

สิบวินาที…

ยี่สิบวินาที…

ครึ่งนาที…

จนกระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังมาจากข้างๆ…

ซืออวี้ไป๋: ???

เขาหันขวับไปมอง ซางหว่านซิงยังคงอยู่ในท่าเท้าคางเหมือนเดิม แต่ดวงตาปิดสนิทและหลับไปแล้วอย่างชัดเจน ในดวงตาสีดำมืดมิดนั้นบังเกิดความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อเป็นครั้งแรกในชีวิต

เธอหลับไปแล้วเนี่ยนะ???

เธอ! เนี่ยนะ! หลับไปแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย?????

เจ้าซาลาเปาน้อยมองชีสแท่งชิ้นสุดท้ายในมือด้วยความเสียดาย

ทันใดนั้น

เขาก็หดคอเล็กน้อย นี่เขาคิดไปเองหรือเปล่า?

ทำไมในรถถึงเย็นขึ้นกว่าเดิมอีกล่ะ?

เจ้าตัวเล็กเอียงศีรษะน่ารักน่าเอ็นดู จนกระทั่งสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งของคุณลุงของเขา

"…"

ดวงตากะพริบปริบๆ

คุณลุงดูเหมือน… กำลังโกรธอยู่หรือเปล่า?

ในห้องโดยสารที่สลัวราง ซืออวี้ไป๋จ้องมองหลานชายตัวน้อยอย่างเงียบเชียบ เจ้าซาลาเปาน้อยค่อยๆ ยัดชีสแท่งชิ้นสุดท้ายเข้าอกเสื้อ พลางจ้องคุณลุงของเขาด้วยสายตาระแวดระวัง

ในห้องโดยสารที่สลัวราง ซืออวี้ไป๋จ้องมองหลานชายตัวน้อยอย่างเงียบเชียบ เจ้าซาลาเปาน้อยค่อยๆ ยัดชีสแท่งชิ้นสุดท้ายเข้าอกเสื้อ พลางจ้องคุณลุงของเขาด้วยสายตาระแวดระวัง

"…" ซืออวี้ไป๋จ้องมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เจ้าซาลาเปาน้อย: \ (º□ºl|l) / กลัวแล้ว~

"…" ซืออวี้ไป๋ยังคงจ้องมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยต่อไป

เจ้าซาลาเปาน้อยสั่นปากน้อยๆ ยื่นมือป้อมๆ ออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ส่งชีสแท่งชิ้นสุดท้ายไปตรงหน้าซืออวี้ไป๋

เจ้าซาลาเปาน้อย: (ಥ﹏ಥ) ร้องไห้แล้วนะ~

คุณลุงต้องไม่กินแน่!

เจ้าซาลาเปาน้อยที่เชื่อมั่นในจุดนี้อย่างแรงกล้ากำลังเปี่ยมไปด้วยความหวัง ดวงตาทอประกายวิบวับจ้องมองซืออวี้ไป๋

ครู่หนึ่ง…

ราวกับอ่านความคิดออก ซืออวี้ไป๋ยกยิ้มเย็นที่มุมปาก ก่อนจะอ้าปากงับไปหนึ่งคำ

"…" มองดูแท่งสีขาวที่เหลืออยู่เพียงนิดในมือ เขาก็กลายเป็นหินไปทั้งตัว

รูม่านตาสั่นระริก!

น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาในเบ้าตาอย่างรวดเร็ว

ซืออวี้ไป๋ยกมือขึ้นชี้ไปยังซางหว่านซิงที่ยังคงหลับสนิทอย่างเงียบเชียบ เป็นการเตือนหลานชายตัวน้อยที่กำลังเตรียมจะระเบิดอารมณ์

"หึ"

ซืออวี้ไป๋ถอนสายตากลับมาอย่างเงียบๆ ทิ้งให้เจ้าซาลาเปาน้อยกลายเป็นหินอยู่กับที่ มองดูแท่งพลาสติกสีขาวที่เหลืออยู่ พิว…

หัวใจของเด็กห้าขวบ…

แตกสลายกลายเป็นผุยผง!

คุณลุง!

ใจร้าย!

…

ท่าเทียบเรือ

รถเบนซ์สีดำคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ในความมืด ภายในรถที่ลดกระจกลง คุณท่านซือมีสีหน้ากระวนกระวาย

"ไม่ใช่บอกว่าออกไปตั้งแต่ตอนเย็นหรือไง? ทำไมถึงยังไม่กลับมาอีก!"

สีหน้าของเขาดูแย่มาก

ที่ดินผืนในเขตหนานเฉิงนั่น อวี้ไป๋ไปเอามาได้ยังไงกันแน่? คุณท่านซือขบคิดจนหัวแทบแตกก็ยังหาคำตอบไม่ได้ แม้แต่คนที่เขาฝากให้ช่วยถามคนวงใน ทุกคนต่างก็ปิดปากเงียบ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดสักคำ

ให้ตายสิ!

ทันทีที่ฝ่ายนั้นได้ที่ดินไป โปรเจกต์ของกลุ่มบริษัทซือก็มีปัญหาขึ้นมา นี่มันต้องเป็นของขวัญตอบแทนที่หลานชายตัวดีของเขามอบให้ หลังจากที่เขาไล่มันออกจากกลุ่มบริษัทซืออย่างแน่นอน!

คุณท่านซือตั้งสติ

สุดท้ายแล้วเขาก็ใจร้อนเกินไป!

"ครับท่าน" คนขับรถเตือน

แสงไฟหน้ารถดวงหนึ่งกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้จากระยะไกล คุณท่านซือไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบลงจากรถแล้วไปยืนขวางหน้าไมบัคที่ดูราวกับพญาอินทรีอันตรายในยามค่ำคืน

เอี๊ยด——

รถจอดสนิททิ้งรอยเบรกเป็นทางยาวไว้บนพื้น

หยุดลงตรงหน้าคุณท่านซือ

"ท่านซือครับ?"

แผ่นกั้นเสียงถูกเลื่อนขึ้น หยวนอีหันมามอง พร้อมกับส่งสัญญาณให้ซืออวี้ไป๋

"…" ซางหว่านซิงลืมตาขึ้นอย่างเย็นชา เธอคลายมือที่ใช้สัญชาตญาณปกป้องเจ้าซาลาเปาน้อยออก

หัวที่คิดว่าจะกระแทกกับกระจกรถเพราะการเบรกกะทันหันกลับไม่รู้สึกอะไรเลย

หันไปมองด้านข้าง เห็นความขาวซีดที่ไม่น่ามองแวบผ่านสายตาไป

ซืออวี้ไป๋ชักมือกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย

กระจกหน้าต่างเลื่อนลง

ซืออวี้ไป๋จ้องมองคุณท่านซือด้วยสายตาหม่นแสง อีกฝ่ายใจกระตุกวูบ

"อวี้ไป๋ เรื่องที่โปรเจกต์ของกลุ่มบริษัทไปเจอสุสานโบราณเข้า เป็นฝีมือแกสินะ?" คำพูดของคุณท่านซือแม้จะเป็นประโยคคำถาม แต่ในใจเขามั่นใจไปแล้วว่าคำตอบคือใช่

ซืออวี้ไป๋ไม่สนใจแม้แต่น้อย ใบหน้าที่หล่อเหลาที่จมอยู่ในเงามืดของยามค่ำคืนกลับให้ความรู้สึกอันตรายอย่างยิ่ง

"ฉันตกลงให้แกกลับเข้ากลุ่มบริษัทซือ แต่มีข้อแม้ว่าแกต้องคายที่ดินผืนในเขตหนานเฉิงออกมา…" ยังพูดไม่ทันจบ เสียงแค่นหัวเราะก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

"ขอโทษที พวกคุณคุยกันต่อเลย"

ซางหว่านซิงยกมือขึ้นปิดตาอย่างเกียจคร้าน แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

คนแก่นี่กล้าพูดออกมาได้ยังไง เธอเองยังอายแทน

หน้าด้านจริงๆ

กระจกรถค่อยๆ เลื่อนขึ้น เห็นได้ชัดว่าซืออวี้ไป๋เองก็หมดความอดทนที่จะฟังเรื่องไร้สาระพวกนี้แล้ว

"แกคิดจริงๆ เหรอว่ากลุ่มบริษัทซือขาดแกไม่ได้? ฉันหาทางให้ตระกูลซวนหยวนมาช่วยกลุ่มบริษัทผ่านวิกฤตนี้ได้ ลองทายสิ ถ้าตระกูลซวนหยวนยื่นมือเข้ามา วิกฤตของกลุ่มบริษัทซือจะเปลี่ยนจากร้ายกลายเป็นดีหรือเปล่า?"

คุณท่านซือทำหน้าถมึงทึง

เขาอุตส่าห์เปิดทางลงให้หลานชายตัวเองแล้วแท้ๆ ถ้ามันยังดื้อรั้นจะทำตามใจตัวเอง ก็อย่าหาว่าเขาใจร้าย!

กระจกที่กำลังเลื่อนขึ้นหยุดชะงักลงทันที——

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง