บทที่ 89 ซือกุ่นกุ่น เป็นโชคไม่ใช่เคราะห์ งูก็หลบไม่พ้น

อีกแล้วเหรอ ตระกูลซวนหยวน!

เมื่อได้ยินชื่อนี้อีกครั้ง ซางหว่านซิงที่อุ้มเจ้าซาลาเปาน้อยอยู่ในอ้อมแขนปรายตามองซืออวี้ไป๋แวบหนึ่ง

ใบหน้าของเขาจมอยู่ในความมืดมิด สีหน้าเรียบเฉยจนแทบมองไม่เห็นอะไรเลย

ในจังหวะที่คุณท่านซือคิดว่าตนเองกุมจุดอ่อนของหลานชายคนนี้เอาไว้ได้ ทว่าจากหน้าต่างรถที่เลื่อนลงมาเพียงครึ่งบาน กลับมีเสียงเย้ยหยันที่เย็นเยียบจนถึงกระดูกของซืออวี้ไป๋ดังขึ้น

"ตระกูลซวนหยวนสำหรับคุณท่านแล้ว คงเป็นเหมือนเครื่องรางคุ้มครองชีวิตสินะ ถึงไม่ยอมนำมาใช้หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ"

ยังไม่ทันที่คุณท่านซือจะได้หายใจหายคอ เสียงที่เย็นจนน้ำแข็งเกาะนั่นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

คำพูดเชือดเฉือนถึงตาย

คุณท่านซือ: "…"

เขาพูดไม่ออก

ไม่อาจโต้แย้ง

"หยวนอี ขับรถ"

กระจกรถเลื่อนขึ้นจนสุด ปิดผนึกพื้นที่ภายในรถเอาไว้ คุณท่านซือได้แต่มองดูรถไมบัคสีดำคันนั้นขับผ่านหน้าตนเองไปต่อหน้าต่อตา…

…

เกาะซาอวี่

หลังจากซืออวี้ไป๋ลงจากรถ เขาก็เดินขึ้นชั้นบนไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ซางหว่านซิงมองตามแผ่นหลังเขาไปโดยไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร ทว่าเจ้าซาลาเปาน้อยที่ยังคงสวมชุดนอนฉลามตัวเล็กอยู่ ในมือนั้นกำไม้สีขาวอันหนึ่งไว้แน่น เขาเอียงหัวเล็กๆ ไปมา ดูเหมือนวิญญาณตัวน้อยที่ไร้เรี่ยวแรง

เหม่อลอย~

눈_눈！

สิบกว่านาทีต่อมา ฉีเยี่ยนก็กลับมาด้วย "อาซือกลับห้องไปแล้วเหรอ?" เขาทำตัวลับๆ ล่อๆ เหมือนขโมย มองซ้ายมองขวา เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีเงาของซืออวี้ไป๋อยู่แถวนี้ เขาถึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกแล้วกลับมาพูดด้วยระดับเสียงปกติ

"ฮึ่มฮึ่ม!" เจ้าซาลาเปาน้อยที่ได้ยินคำว่า 'อาซือ' ก็โกรธจนแก้มป่องเหมือนปลาปักเป้าตัวน้อย

คุณลุง!

คนนิสัยไม่ดี!

ฉีเยี่ยนไม่มีเวลามาสนใจคุณชายตัวน้อยนี่ เขาเดินไปยืนข้างซางหว่านซิง "เธอจำไว้นะ ต่อไปห้ามพูดถึงตระกูลซวนหยวนแห่งเมืองหลวงต่อหน้าอาซือเด็ดขาด ห้ามถามว่าทะ…"

เขาก้มมองซางหว่านซิงแวบหนึ่ง แล้วก็ทำหน้าเซ็งๆ "ช่างเถอะ เธอเองก็คงไม่ถามอยู่แล้ว"

"อืม รู้แล้ว"

ซางหว่านซิงลดสายตาลง สีหน้าอ่านไม่ออก

กลางดึก

ซางหว่านซิงเดินออกมาจากห้องน้ำหลังอาบน้ำเสร็จ มือข้างหนึ่งถือผ้าขนหนูสีขาวเช็ดผมที่แห้งหมาดๆ ส่วนมืออีกข้างเปิดโน้ตบุ๊กบางเฉียบที่เธอประกอบขึ้นเอง แสงจากหน้าจอสะท้อนให้เห็นใบหน้าขาวผ่องดุจกระเบื้องเคลือบของเธอ

ปลายนิ้วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์คำว่า 'เมืองหลวง' และ 'ตระกูลซวนหยวน' ลงไป

ไม่นาน หน้าจอก็แสดงผลลัพธ์ออกมา

เมืองหลวงซึ่งเป็นศูนย์กลางอำนาจ มีตระกูลผู้ดีเก่าแก่มากมายนับไม่ถ้วน ตระกูลซวนหยวนแทบจะแตะไม่ถึงบันไดขั้นแรกของกลุ่มแถวหน้าด้วยซ้ำ ไม่แปลกใจเลยที่ในหัวของซางหว่านซิงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับชื่อนี้อยู่เลย

ทว่าสำหรับตระกูลใหญ่หลายแห่งในเมืองหูเฉิง ตระกูลซวนหยวนก็นับว่าเป็นตระกูลผู้ดีมีชาติตระกูลที่ยากจะเอื้อมถึง

ซางหว่านซิงปิดเบราว์เซอร์ไปอย่างไม่ใส่ใจ

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วเรียวก็เคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ไอคอนแมงป่องสีแดงตัวเล็กสว่างวาบขึ้น บัญชีของ Shark ล็อกอินเข้ามาอีกครั้ง

——【Shark?】

บนหน้าจอพื้นหลังสีดำตัวอักษรสีขาว ข้อความ 'Shark' วิ่งผ่านหน้าจอไปอย่างรวดเร็ว

ซางหว่านซิงเริ่มรู้สึกรำคาญ จึงยกมือขึ้นเปิดโหมดปิดเสียง

——【Shark: เงียบแล้ว?】

ปลดล็อกโหมดปิดเสียง

——【B.Y: ทำไมไม่ติดต่อพวกเรา?】

——【Y.L: ทำไมถึงอยู่ที่หัวเซี่ย?】

——【Shark: เรามีความร่วมมือกับตระกูลซวนหยวนแห่งเมืองหลวงเหรอ?】

เธอขี้เกียจจะตอบ จึงโยนคำถามของตัวเองออกไปทันที

——【N.X: ไม่มี แต่ฝั่งนั้นคอยตามรังควานไม่เลิก】

เมื่อเห็นข้อความนี้ ปลายนิ้วของซางหว่านซิงก็ชะงักไป สีหน้าเรียบเฉย

——【Shark: เอาตระกูลซวนหยวนแห่งเมืองหลวงเข้าบัญชีดำ ห้ามมีความร่วมมือในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้นเป็นการถาวร ฉันหมายถึง… ทั้งหมด】

ในขณะที่พิมพ์ข้อความบรรทัดนี้ ประตูห้องก็ถูกเคาะจากด้านนอก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก——

ซางหว่านซิงปิดโน้ตบุ๊กอย่างไม่สะทกสะท้าน โดยไม่สนใจว่าคนทางฝั่งนั้นจะคร่ำครวญอย่างไร บัญชีถูกล็อกโดยอัตโนมัติแล้วออฟไลน์ไป

เธอลุกขึ้นอย่างเกียจคร้านแล้วเปิดประตู

ไม่มีใคร?

"ฮึ่มฮึ่ม"

ก้มมองดู เจ้าซาลาเปาน้อยกำลังสวมชุดนอนฉลามรุ่นคิวท์ของเขาอยู่ ในอ้อมกอดกอดหมอนใบหนึ่ง ดวงตากลมโตเป็นประกายจ้องมองเธอ

"…" ซางหว่านซิงนิ่งเงียบ

เธอสงสัยอย่างจริงจังว่า ในห้องแต่งตัวของเจ้าซาลาเปาน้อยต้องมีชุดนอนฉลามรุ่นคิวท์เป็นโหลๆ แน่

"เข้ามา" ซางหว่านซิงเบี่ยงตัวเปิดทางให้เจ้าตัวเล็กที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จตัวหอมฟุ้งและนุ่มนิ่มเดินเข้ามาในห้อง ที่มุมห้อง งูเหลือมขาวยักษ์ซึ่งหาลูกบอลสุดที่รักของตัวเองไม่เจอ ก็เลื้อยออกไปพอดี

ปัง——

เจ้าซาลาเปาน้อยทิ้งตัวลงบนเตียงใหญ่ของซางหว่านซิง

ดีใจจนเต้นระบำไปมา

ที่นี่มีแต่กลิ่นของเสี่ยวซิง

อวี๋อวี๋มีความสุขจัง!

อีกด้านหนึ่ง ห้องนอนของซืออวี้ไป๋

เมฆดำปกคลุม

ทันทีที่กุ่นกุ่นใช้หัวดันประตูห้องนอนของเจ้านายเปิดออก มันก็นึกเสียใจขึ้นมาทันที แม้ว่าสติปัญญาของมันจะไม่สามารถเข้าใจได้ว่า ทำไมประตูห้องของเจ้านายถึงเปิดแง้มเอาไว้แบบนี้?

รอจับงูเหรอ?

ความสงสัยนี้อยู่ในหัวกะโหลกใหญ่ๆ ของกุ่นกุ่นเพียง 0.01 วินาทีเท่านั้น จากนั้นมันก็ลากร่างยักษ์ใหญ่ค่อยๆ เลื้อยเข้าไปข้างใน

ลูกบอล

ลูกบอล

ลูกบอลสุดที่รักของมัน

ไปอยู่ที่ไหน…นะ…

พร้อมกับเสียง 'แปะ' ไฟติดผนังสีสลัวก็ถูกเปิดขึ้น

กุ่นกุ่นเกล็ดพองขึ้นในทันทีและหยุดชะงักอยู่กับที่!

ซืออวี้ไป๋ที่สวมชุดนอนสีดำนั่งอยู่บนโซฟาหนังเดี่ยวสีดำด้วยสีหน้าเรียบเฉย นิ้วเรียวยาวที่เย็นเยียบกำลังคีบลูกบอลกลมสีชมพูเอาไว้

กุ่นกุ่น: "…"

"หาไอ้นี่อยู่เหรอ?" ซืออวี้ไป๋ถือลูกบอลของเล่นของมันด้วยมือเดียว แล้วเหลือบตามองงูเหลือมขาวยักษ์อย่างเย็นชา

กลืนน้ำลาย…

กุ่นกุ่นอยากจะหันหลังกลับแล้วทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นทันที

มองไม่เห็นงูนะ

มองไม่เห็นงูนะ

ซืออวี้ไป๋กวักมือเรียกมันด้วยสีหน้าเย็นชา งูเหลือมแลบลิ้นสองแฉกออกมาแล้วเลื้อยเข้าไปอย่างเกียจคร้าน ดวงตาสีแดงเล็กจิ๋วไม่กะพริบจ้องมองลูกบอลของเล่นสุดที่รักของมันไม่วางตา

ระยะทางที่ไกลที่สุดในโลก คือการที่งูอยู่ตรงนี้ แต่ลูกบอลกลับอยู่ตรงนั้น

ซืออวี้ไป๋ไม่ได้พูดอะไร มือข้างหนึ่งลูบไปบนตัวงูเหลือมขาวยักษ์

กุ่นกุ่นทิ้งตัวแผ่หลาไปกับพื้น

หนี้นี้ต้องชดใช้ งูเลี่ยงไม่ได้ ก็ช่างเถอะ

"เสี่ยวอวี๋อยู่ในห้องตัวเองเหรอ?"

ซืออวี้ไป๋เอ่ยถามเสียงเย็น กุ่นกุ่นได้รับการดูแลอย่างดี เกล็ดบนตัวสะอาดสะอ้าน ไม่มีกลิ่นคาวของงูเลยแม้แต่นิด ผิวสีขาวมุกเจือชมพู ตัวของมันหอมฟุ้ง

มันยกหัวขนาดใหญ่ขึ้นแล้วส่ายหัวไปมา

"เสี่ยวอวี๋อยู่ในห้องของหว่านซิงเหรอ?"

พยักหน้า พยักหน้า

ซืออวี้ไป๋ไม่พูดอะไรอีก งูเหลือมขาวยักษ์ตบหางลงบนพื้นเป็นจังหวะ

ชีวิตมันยาก งูถอนหายใจ

คิดถึงชีวิตตอนที่ได้นอนหงายท้องกลิ้งไปกลิ้งมาในห้องของเสี่ยวซิงจังเลย ฮือ~ กลับไปไม่ได้แล้ว!

"เห็นนั่นไหมว่าคืออะไร?"

ซืออวี้ไป๋ยกมือขึ้นอย่างเกียจคร้าน รอยคล้ำใต้ตาทำให้เขาดูมีความเย็นชาและดูป่วยไข้อย่างบอกไม่ถูก

งูเหลือมแลบลิ้นออกมา

มันคือแก้วน้ำ

ดูเหมือนจะใส่น้ำเต็มแก้วด้วย?

กุ่นกุ่นเอียงหัวขนาดใหญ่ของมันมองซืออวี้ไป๋ ซืออวี้ไป๋ก็จ้องมองมันกลับเช่นกัน มือข้างหนึ่งยังคงหมุนลูกบอลสุดที่รักของมันไปมา ให้ความรู้สึกอันตรายแปลกๆ

งูเหลือมอยากจะแสดงการพองเกล็ดโชว์อีกรอบจริงๆ!

สบตากัน ซืออวี้ไป๋ก็ยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยขึ้นทันที

แปะ!

ลูกบอลสุดที่รักของงูเหลือมขาวยักษ์ก็ลอยละลิ่วไปยังหัวเตียง วินาทีต่อมา บนเตียงที่ปูด้วยเครื่องนอนสีดำ แก้วน้ำที่ใส่น้ำไว้จนเต็มก็เทกระจาดลงมา!

"…"

งูเหลือมขาวยักษ์หันหัวกะโหลกอันแข็งทื่อไปมองเจ้านายเฮงซวยของตัวเอง

นี่คนทำเรอะ?????

"ซือกุ่นกุ่น นายทำไมไม่ระวังแบบนี้?"

"…?????"

นี่ภาษาคนเหรอ????

กุ่นกุ่นอึ้งจนพูดไม่ออก ถ้าไม่ใช่เพราะเครื่องแปลภาษาสำหรับสัตว์เลี้ยงยังไม่เปิดอยู่ มันคงด่ากราดออกมาเป็นชุดแล้ว

แบบหยาบคายสุดๆ ด้วย!!!

"มันดึกแล้ว ให้คนมาเปลี่ยนก็คงวุ่นวาย เห็นทีคืนนี้ฉันคงต้องไปหาเสี่ยวอวี๋แล้วล่ะ"

"…"

┌∩┐(╬Ò﹏Ó)！

…

ประตูห้องนอนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ

ซืออวี้ไป๋ที่นั่งอยู่บนรถเข็นไฟฟ้าเพิ่งจะเปิดประตูออกมา ก็ชนเข้ากับซางหว่านซิงที่ยังไม่นอนพอดี

ประตูห้องนอนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ

ซืออวี้ไป๋ที่นั่งอยู่บนรถเข็นไฟฟ้าเพิ่งจะเปิดประตูออกมา ก็เผชิญหน้ากับซางหว่านซิงที่ยังไม่นอนพอดี

สายตาทั้งสองคู่ประสานกัน—

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง