บทที่ 90 ยกหินทุ่มเท้าตัวเอง; พัสดุลึกลับ

ซืออวี้ไป๋: "…"

ซางหว่านซิง: "…"

ซือกุนกุ่นที่คาบลูกบอลสุดที่รักตามหลังซืออวี้ไป๋มาต้อยๆ: โอ้โห!

หัวขาวโพลนขนาดใหญ่หันซ้ายมองซางหว่านซิง หันขวามองซืออวี้ไป๋

เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ ตกใจหรือเปล่า?

ซือกุนกุ่นอารมณ์ดีสุดๆ เลื้อยผ่านข้างเท้าซืออวี้ไป๋ แล้วขึ้นไปห้อยโหนบนต้นไม้ประดับอย่างสบายใจ

"มีอะไรหรือเปล่า?" เห็นเขายังนิ่งเฉย ซางหว่านซิงจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

ลูกกระเดือกของซืออวี้ไป๋ขยับขึ้นลง "เสี่ยวอวี๋อยู่ที่นี่ใช่ไหม?"

มองดูเจ้าซาลาเปาน้อยที่นอนก้นโด่งหลับปุ๋ยบนเตียง ซางหว่านซิงตอบรับในลำคอ

ซืออวี้ไป๋สีหน้าเรียบเฉย "ผมจะอุ้มเขากลับไปนอนที่ห้อง"

"…" ซางหว่านซิงเงียบไปสองวินาที มองซืออวี้ไป๋ที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แล้วยื่นมือไปรวบผ้าห่มกับเจ้าซาลาเปาน้อยเข้าด้วยกันอย่างไร้อารมณ์เช่นกัน

ตอนเดินผ่านเธอ เขาพยักหน้าให้ตามมารยาท "ขอโทษที่รบกวนครับ"

จากนั้นเขาก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ประตูปิดลง

ซางหว่านซิง: “…”

งูเหลือมขาวยักษ์หาวอย่างเกียจคร้าน

ชิ~

ยกงูขึ้นมาทุ่มใส่เท้าตัวเอง

เจ็บชะมัด!

…

เช้าวันรุ่งขึ้น

เจ้าซาลาเปาน้อยถูกปลุกให้ตื่นเพราะไอเย็นจางๆ

เขายื่นมือป้อมๆ อันน่าเอ็นดูออกมาขยี้ตา เจ้าซาลาเปาน้อยที่เพิ่งตื่นนอนมีความน่ารักทำลายล้างสูงลิ่ว เจ้าตัวเล็กค่อยๆ หันหน้าไป—

เจ้าซาลาเปาน้อย: Σ(°ロ°)！

ซืออวี้ไป๋ที่ไม่ได้นอนทั้งคืนจ้องมองเพดานด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ราวกับมีเมฆดำปกคลุมไปทั่วร่าง ดูเหมือนจอมมารตัวร้ายที่กำลังจะทำลายล้างโลกมากกว่า

ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวว่าเจ้าซาลาเปาน้อยตื่นแล้ว จึงหันมามอง

เจ้าซาลาเปาน้อย: (・о・)！

ทั้งคนตัวโตและตัวเล็กต่างจ้องตากันเงียบๆ

ซืออวี้ไป๋ลุกขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะบังคับเก้าอี้รถเข็นไฟฟ้าออกจากห้องเด็ก

เจ้าซาลาเปาน้อยมองตามแผ่นหลังของคุณลุงที่จากไป: “…”

งง~

ห้องอาหาร

“อรุณสวัสดิ์!” ฉีเยี่ยนที่กำลังสดชื่นแจ่มใสเดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยท่าทางกวนๆ แต่พอเห็นหยวนเอ้อร์ส่งซิกขยิบตาให้ เขาก็ยิ้มค้างทันที

ฉีเยี่ยน: “…”

ซืออวี้ไป๋นั่งอยู่บนหัวโต๊ะ ใบหน้าที่ซีดเซียวดูป่วยไข้นั้นไร้อารมณ์ ทั่วร่างถูกปกคลุมไปด้วยไอทมิฬที่น่ากลัว

ขอบตาใต้ดวงตาคล้ำดำขึ้นกว่าเดิมอีก

“…”

เขาดึงเก้าอี้ออกมาแล้วกำลังจะนั่งลง

ครืด——

เสียงเก้าอี้ลากไปกับพื้นดังสนั่นไปทั่วห้องอาหาร

ซืออวี้ไป๋เงยหน้าขึ้น มองฉีเยี่ยนด้วยสายตาขุ่นมัว

ฉีเยี่ยน: “…”

อึก

เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ช่วยด้วย ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยผมที!

ทางด้านข้าง หยวนเอ้อร์นิ่งเงียบแล้วใช้มือปิดตาตัวเองไว้ อาเมน

อาเมน

"หือๆ" เสียงเล็กๆ ดังขึ้นในโถงทางเดิน ตามมาด้วยเสียงตอบรับแผ่วเบาของซางหว่านซิง บรรยากาศกดดันที่ปกคลุมห้องอาหารอยู่เมื่อครู่หายวับไปทันที ซืออวี้ไป๋ละสายตา ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉีเยี่ยนที่นั่งลงอย่างสะลึมสะลือ: …เชี่ย!

ไอ้คนสองมาตรฐาน ไปตายซะ!

"อรุณสวัสดิ์" ซางหว่านซิงมองซืออวี้ไป๋ ส่วนซือต้าไป๋อุ้มเจ้าซาลาเปาน้อยขึ้นนั่งบนเก้าอี้ทานข้าว ก่อนจะยืนไปข้างๆ

ซือกุ่นกุ่นที่เกาะอยู่บนต้นไม้ประดับมองซือต้าไป๋พลางน้ำลายสอด้วยความซาบซึ้ง

จ๊วบ~

"เสี่ยวซิง อรุณสวัสดิ์!" ฉีเยี่ยนพูดพร้อมรอยยิ้ม ทว่าวินาทีถัดมารอยยิ้มนั้นก็แข็งค้าง

เขาหันไปสบกับดวงตาคู่หนึ่งที่ไร้ความรู้สึก

ฉีเยี่ยน: …เชี่ย!

"อรุณสวัสดิ์" ซืออวี้ไป๋ตอบเสียงเย็นพลางเงยหน้ามองซางหว่านซิง

ทว่าซางหว่านซิงไม่ได้สนใจ "ห้ามเลือกกินนะ" ความสนใจของเธออยู่ที่เจ้าซาลาเปาน้อยที่กำลังตั้งอกตั้งใจเขี่ยบรอกโคลีแยกออกมาไว้ข้างๆ

"หือๆ" เจ้าซาลาเปาน้อยเอียงหัว แล้วใช้นิ้วชี้ไปทางคุณลุงของเขา

ข้างจาน แครอทที่ถูกเขี่ยออกมาวางเรียงกันเป็นระเบียบ

เหมือนกำลังฝึกทหารเลย

ซืออวี้ไป๋: "…"

ซางหว่านซิง: "…"

ฉีเยี่ยน: "อุ๊บ…" เขายกถ้วยกาแฟขึ้นบังปาก แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ซางหว่านซิงเหลือบมองซืออวี้ไป๋อย่างไม่ใส่ใจ

วินาทีถัดมา ซืออวี้ไป๋ก็หยิบส้อมขึ้นมา แล้วส่งแครอทที่ถูกทำโทษให้ยืนท่าตรงเข้าปากทีละชิ้น

ท่าทางเชื่องช้า

ไร้ซึ่งอารมณ์

เจ้าซาลาเปาน้อย: "…"

เขาจำใจยัดบรอกโคลีเข้าปาก เคี้ยวๆ~

กลืนลงไป

ใบหน้าจิ้มลิ้มทำหน้าตาเจ็บปวด

ไม่อร่อยเลย!

"คุณซางครับ มีพัสดุของคุณ แต่… รบกวนคุณออกมาข้างนอกหน่อยครับ…"

หยวนอีเดินเข้ามาจากด้านนอก ซางหว่านซิงลุกขึ้นเดินออกไป

ห้องอาหารกลับคืนสู่ความเงียบสงบ

แทบจะในเวลาเดียวกัน ซืออวี้ไป๋ก็คายแครอทที่อยู่ในปากออกมาบนทิชชูโดยไม่เคี้ยวเลยสักนิด

เขามันพับอย่างสง่างาม

ทิ้งลงถัง

ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เจ้าซาลาเปาน้อย: O_O???

ฉีเยี่ยน: "…"

หยวนเอ้อร์: "…"

ซือกุ่นกุ่น: "…"

ซือต้าไป๋: "…"

เจ้าซาลาเปาน้อยมองการกระทำของซืออวี้ไป๋ด้วยสีหน้ามึนงง ราวกับถูกสายฟ้าฟาด!

ปากเล็กอ้ากว้าง

มือเล็กสั่นเทาขณะจิ้มหน้าปัดนาฬิกา

ซือต้าไป๋: "คุณ… คุณ… คุณ…"

ซือต้าไป๋: "รอพี่สาวกลับมา หนูจะฟ้อง!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซืออวี้ไป๋ก็นิ่งเงียบมองเจ้าซาลาเปาน้อย ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ไม่นานเขาก็ควบคุมเก้าอี้รถไฟฟ้าเข้ามาหาหลานชายตัวน้อย แล้วยกมือขึ้น—

ถอดนาฬิกาข้อมืออันเล็กของเขาออก!

เมื่อแก้ปัญหาไม่ได้ ก็ต้องแก้ที่ต้นตอของปัญหา

ยอดเยี่ยม!

เจ้าซาลาเปาน้อย: O□O!!!?

ฉีเยี่ยน: "…"

หยวนเอ้อร์: "…"

ซือกุ่นกุ่น: "…"

ซือต้าไป๋: "…"

ร้ายกาจชะมัด!

ไอ้คนแบบนี้มันร้ายกาจชะมัด!

นอกวิลล่า

ซางหว่านซิงมองตู้คอนเทนเนอร์ตรงหน้าด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก หากเธอจำไม่ผิด ตอนนั้นเธอสั่งพวกตาแก่ปิศาจพวกนั้นไปว่า 'ช่วยส่งของมาให้หน่อย' แถมยังทำรายการของส่งไปด้วยเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ดังนั้น…

นี่มันของอะไรกันเนี่ย??????

"คุณซางครับ รบกวนเซ็นรับด้วยครับ"

พนักงานขนส่งด่วนจากเขตอิสระระหว่างทวีปที่สวมชุดยูนิฟอร์มปักตัวอักษร 'จิ่ว' สีทองยิ้มแย้มราวกับพระโพธิสัตว์ผู้เมตตา ไม่ว่าจะเป็นมุมไหนของโลก เขาก็สามารถจัดส่งได้อย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าราคาก็สูงลิ่วจนคนทั่วไปไม่อาจรับได้!

ยิ่งไปกว่านั้น…

ยังเป็นตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่เบ้อเริ่มขนาดนี้

ซางหว่านซิง: "…"

เธอเซ็นรับอย่างเงียบเชียบ มองดูอีกฝ่ายขนสินค้าลงเงียบๆ และเงียบ…

หยวนอีขยับตัวถอยห่างออกไปข้างๆ อย่างเงียบๆ

ไอ้สังหารบนตัวคุณซางเริ่มจะรุนแรงเกินไปนิดแล้ว

ครู่หนึ่ง

ซางหว่านซิงเดินกลับเข้ามาในห้องอาหาร

"หือๆ!" เจ้าซาลาเปาน้อยเห็นเธอกลับมาก็รีบจะฟ้องทันที ฉีเยี่ยนก้มหน้าก้มตากินโจ๊ก หยวนเอ้อร์มองดูท้องฟ้า ส่วนซืออวี้ไป๋… ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าเรียบเฉยไร้พิรุธ

"อืม?"

ซางหว่านซิงเอียงคอข้างมองเจ้าตัวเล็ก ทันใดนั้นมีเสียง ‘ปัง’ ไข่ไก่ในมือของเธอถูกบีบจนแตก

ในชั่วพริบตา ทุกคน: "…"

ฉีเยี่ยนหุบขาโดยสัญชาตญาณ ท่าทางที่เคยนั่งสบายๆ เมื่อครู่กลับมายืดตัวตรงแหน่วทันที!

เจ้าซาลาเปาน้อย: (°ー°〃)

เงียบ.

เงียบกริบ.

"ขอโทษที ทำให้ตกใจสินะ" ซางหว่านซิงตั้งสติได้สองวินาที เธอหยิบทิชชูมาเช็ดมืออย่างใจเย็น "เดี๋ยวเราออกไปแกะพัสดุกัน!"

เจ้าซาลาเปาน้อยพยักหน้าหงึกๆ ทำตัวว่านอนสอนง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ฮาคิมี่ ฮาคิมี่ ฮาคิมี่ ฮาคิมี่~~"

เสียงริงโทนโทรศัพท์ของฉีเยี่ยนดังขึ้น

เขารับสายด้วยสีหน้ามึนงง ทว่าเมื่อได้ยินเสียงจากปลายสาย สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที

"นายว่าไงนะ ตระกูลซือแอบติดต่อกับทีมของด็อกเตอร์คังจงงั้นเหรอ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น มือของซางหว่านซิงก็ชะงักไป—

คังจง?

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง