บทที่ 91 ฉีเยี่ยน ได้โปรดเถอะ เห็นฉันเป็นคนบ้างก็ได้

ดร.คังจง ขึ้นชื่อว่าเป็นมือหนึ่งด้านการวิจัยชิปของประเทศ

เขาอ้างว่าช่วงที่ไปเรียนต่อที่ประเทศ M ได้เข้าร่วมโครงการวิจัยชิปหลักๆ หลายโครงการ แถมยังถือสิทธิบัตรพิเศษที่สำคัญเอาไว้หลายตัวด้วย หลังจากปฏิเสธคำเชิญของห้องทดลอง 709 อยู่หลายครั้ง ดร.คังจงก็เดินทางกลับประเทศมารับตำแหน่งสำคัญที่สถาบันวิจัยของมหาวิทยาลัย

ภายในเวลาเพียงไม่กี่ปี เขาและทีมวิจัยชิปที่เขานำได้กวาดเงินทุนวิจัยและรางวัลมูลค่ามหาศาลไปจากทั้งรัฐบาลหัวเซี่ยและส่วนท้องถิ่น

ล่าสุดพวกเขาออกมาประกาศว่า ชิป "หัวซิน 1.0" ซึ่งเป็นชิปที่หัวเซี่ยวิจัยเอง พัฒนาเอง และผลิตเองโดยใช้เวลาถึงห้าปี กำลังจะเปิดตัวในเร็วๆ นี้ สร้างกระแสฮือฮาชื่นชมไปทั่วประเทศ

ด้วยเหตุผลหลายประการ การผลิตและวิจัยชิปของหัวเซี่ยจึงถูกต่างชาติแทรกแซงมาโดยตลอด จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถหลุดพ้นจากการควบคุมและยืนหยัดด้วยตัวเองได้ งานวิจัยของดร.คังจงจึงถือเป็นการเปิดศักราชใหม่ที่มีความหมายอย่างยิ่ง!

หากตระกูลซือจะร่วมมือกับทีมของดร.คังจงจริงๆ…

ฉีเยี่ยนวางสายแล้วหันไปมองซืออวี้ไป๋โดยสัญชาตญาณ

"อาซือ…"

ฉีเยี่ยนยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงแค่นหัวเราะดังขึ้นข้างหู

"…" คนอื่นๆ มองตามเสียงไป ก็เห็นซางหว่านซิงกำลังเผยรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าสวยอย่างไม่ใส่ใจ เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นเช็ดปากให้เจ้าซาลาเปาน้อยอย่างใจเย็น

"เสี่ยวซิง เธอขำอะไรเหรอ?" ฉีเยี่ยนถามอย่างงุนงง

ซางหว่านซิงค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองเขา "ฉันขำที่ตระกูลซือมันโง่" น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ไว้หน้า

ฉีเยี่ยน "เธอหมายความว่าดร.คังจงเขา…"

สายตาของซืออวี้ไป๋ที่มองซางหว่านซิงลึกซึ้งขึ้นเล็กน้อย หลายปีมานี้ฉีเยี่ยนรับผิดชอบงานนอกหัวเซี่ยเป็นหลัก การที่เขาไม่รู้ข้อมูลบางอย่างก็พอเข้าใจได้ แต่หว่านซิงนี่สิ…

ฉีเยี่ยนมองเธอด้วยความสงสัย "เป็นไปไม่ได้หรอก เธอรู้ไหมว่าหลายปีมานี้เขาได้รับเงินทุนและรางวัลไปตั้งเท่าไหร่?"

"หึๆ"

เจ้าซาลาเปาน้อยกระตุกแขนเสื้อซางหว่านซิง เขาอยากออกไปแกะพัสดุข้างนอก

ซางหว่านซิงไม่ได้พูดอะไรต่อ เธออุ้มเจ้าซาลาเปาน้อยแล้วเดินออกไปจากห้องอาหาร

"…" ฉีเยี่ยนงุนงง เสี่ยวซิงทำไมถึงทำตัวดูลึกลับนักนะ

"อาซือ…" เขาหันกลับไปมองซืออวี้ไป๋อีกครั้ง

"ปล่อยพวกนั้นไปเถอะ" ซืออวี้ไป๋ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ลูกประคำสีดำที่ข้อมือแกว่งไกวเบาๆ เขาดูราวกับทะเลลึกในฤดูหนาวที่ยากจะหยั่งถึง แววสีเลือดพาดผ่านดวงตาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหายวับไป…

…

สวน

ตอนที่ฉีเยี่ยนเข็นรถเข็นพาซืออวี้ไป๋ออกมา เจ้าซาลาเปาน้อยกับซือต้าไป๋กำลังยืนเรียงแถวกันอยู่ บนหัวสวมหมวกฟาง ข้างๆ กันนั้นมีซืองูเหลือมขาวยักษ์ที่กำลังคาบอะไรบางอย่างอยู่ในปาก…

"…" ถ้าฉีเยี่ยนตาไม่ฝาด นั่นมันต้นหญ้าหน้าตาประหลาดไม่ใช่เหรอ?

ซางหว่านซิงยืนอยู่ข้างๆ เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวม ผมยาวถูกรวบเป็นมวยต่ำไว้ข้างหนึ่ง ดูสะอาดสะอ้านสบายตา พอเห็นทั้งสองคนออกมาเธอก็เอ่ยขึ้น "มาพอดีเลย"

เธอหยิบกล่องใบเล็กข้างตัวขึ้นมาเปิดออก ภายในมีเม็ดยาสีขาวนวลสี่เม็ดวางอยู่อย่างสงบ กลิ่นหอมจางๆ ของยาส่งกลิ่นออกมา ทำให้รู้สึกสดชื่นไปทั้งตัว

"กินซะ" ซางหว่านซิงยื่นส่งให้ซืออวี้ไป๋ทันที

"นี่… นี่อะไรน่ะ?" ฉีเยี่ยนยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็เห็นซืออวี้ไป๋ยื่นมือไปรับมาแล้วอ้าปากกินเข้าไปหน้าตาเฉย

ฉีเยี่ยน "…"

ก็ได้วะ เขาเลยยื่นมือไปหยิบมากลืนลงคอ ละลายในปากแถมยังมีรสหวานจางๆ ด้วย

ซางหว่านซิงหันไปส่งยาให้เจ้าซาลาเปาน้อยและซือกุ่นกุ่นกินคนละเม็ดงูตัวละเม็ด

มีเพียงซือต้าไป๋: "…"

ซือต้าไป๋: "ผมรู้สึกน้อยใจนะครับ" มันยกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างยากลำบาก แถมยังทำท่าทางเหมือนร้องไห้ออกมาด้วย

ซางหว่านซิงโยนกล่องเปล่าลงถังขยะอย่างไม่ใส่ใจ "คืนนี้จะอัปเกรดชิปให้"

ซือต้าไป๋เปิดเพลง "วันดีดี" ให้ตัวเองทันที ดีใจจนเนื้อเต้น!

"วันนี้เป็นวันดีดี สิ่งที่ใจคิดสมปรารถนา~ เย้!"

ฉีเยี่ยน: "…"

โลกนี้มีคนบ้าเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว

ฉีเยี่ยนมองไปรอบๆ ในกล่องกระดาษบนพื้นเต็มไปด้วยพืชหน้าตาประหลาด เขาจึงย่อตัวลงแล้วหยิบต้นหนึ่งขึ้นมา "นี่อะไรเนี่ย?"

ซางหว่านซิงปรายตามองอย่างเย็นชา "เถิงเฉวียน"

"อะไรของมัน?" ฉีเยี่ยนเอามาจ่อตรงหน้าเพื่อดูใกล้ๆ มันเป็นแค่ก้านเปล่าๆ ไม่มีอะไรเลย นี่มันตายแล้วไม่ใช่เหรอ?

"เถิงเฉวียน ไร้กิ่งไร้ใบ พบได้มากในป่าเขตร้อน พิษร้ายแรง เห็นเลือดเมื่อไหร่ตายเมื่อนั้น" เสียงเย็นชาของซืออวี้ไป๋ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาฉีเยี่ยนโยนต้นอ่อนกลับลงกล่องแทบไม่ทัน

"แล… แล้วอันนั้นล่ะ?"

ฉีเยี่ยนใช้เท้าเขี่ยไปทางอีกฝั่ง

"ตี้ม่ายหลาน" ซางหว่านซิงเอ่ยเสียงเรียบ

"นี่อะไรอีกเนี่ย?" ฉีเยี่ยนเงยหน้าขึ้น เขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย!

"ตี้ม่ายหลาน พบได้มากบนยอดเขาเอเวอเรสต์ ดอกมีพิษร้ายแรง พิษกำเริบไม่มีทางรักษา" พจนานุกรมเคลื่อนที่ฉบับซืออวี้ไป๋เฉลยให้ฟังอีกรอบ ทำเอาฉีเยี่ยนสะดุ้งโหยงกระโดดไปหลบหลังซืออวี้ไป๋

"เสี่ยวซิง… เธอ… เธอ…"

ฉีเยี่ยนตัวสั่นดิกๆ

"ไม่ขนาดนั้นหรอก" ซางหว่านซิงใช้เท้าเขี่ยกล่องที่ใส่ต้นอ่อนไปข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจ เหมือนกับเขี่ยของไร้ค่า

ฉีเยี่ยนรีบเอามือตบหน้าอกตัวเองรัวๆ "ฉันว่าแล้วเชียว…"

ซางหว่านซิงหยิบหมวกฟางข้างๆ มาสวมให้ซืออวี้ไป๋ "ตี้ม่ายหลานไม่ได้รักษายากขนาดนั้น ยังพอมีทางแก้"

ใบหน้าเขาโดนแดดเผาหมดแล้ว

ฉีเยี่ยน: "…"

ขอร้องล่ะ เห็นใจกันบ้างเถอะ

ฉันยังยืนตากแดดเปรี้ยงๆ อยู่ตรงนี้เหมือนกันนะ! อ่อนแอ ไร้ที่พึ่ง น้อยใจสุดๆ!

"พวกนี้มีพิษหมดเลยเหรอ?" ฉีเยี่ยนมองกล่องนับร้อยใบตรงหน้า ถ้ามันเป็นพิษทั้งหมด เกิดเสี่ยวเป่าเผลอไปแตะหรือกินเข้าจะทำยังไง?

ซางหว่านซิงก้มตัวลงไปปรับหมวกให้สปอนเซอร์ส่วนตัวอย่างอดทน "ไม่ทั้งหมดหรอก"

ซืออวี้ไป๋ไม่ขยับ ได้แต่มองเธอ กลิ่นหอมจางๆ ที่เย็นสดชื่นจากตัวเธอทำให้หน้าผากที่ตึงเครียดและปวดร้าวจากอาการนอนไม่หลับของเขาเริ่มผ่อนคลายลง

"แล้วเสี่ยวเป่า…"

ซางหว่านซิงปรือตามองฉีเยี่ยนอีกครั้งอย่างเกียจคร้าน ไม่พูดอะไร แต่ยกมือหยิบเม็ดยาขาวสะอาดอีกเม็ด แกะผนึกแว็กซ์ออก แล้วโปรยลงบนต้นเถิงเฉวียน

ทันใดนั้น ต้นอ่อนที่เมื่อครู่ยังดูสดใสก็ละลายกลายเป็นน้ำด้วยความเร็วแสง พอโดนแดดส่อง… ก็แห้งเหือดไป

"…" ฉีเยี่ยนอ้าปากค้าง "นี่มันตัวอะไรกันแน่?"

"ของเล่นไร้ค่า" ซางหว่านซิงตอบส่งๆ ส่วนทางนั้น เจ้าซาลาเปาน้อยกำลังก้มหน้าก้มตาขุดหลุมเล็กๆ บนพื้นดินที่เตรียมไว้ด้วยพลั่วอันจิ๋ว

ซือต้าไป๋ทำตามติดๆ

ในสวนกว้างใหญ่ ขุดๆ~~

ขุดๆ~~

ขุด~ ขุด~

ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า~

จู่ๆ ก็มีมาราคัสสีแดงอันจิ๋วโผล่มาตรงหน้าซืออวี้ไป๋ เขาโน้มตัวลงมอง ก็สบเข้ากับดวงตากลมโตสีแดงของซือกุ่นกุ่น ปลายหางที่แสนซุกซนกำลังยื่นมาราคัสนั่นมาให้เขา

ซืออวี้ไป๋: "…"

ซือกุ่นกุ่น: ???

รู้จักคำว่าสร้างบรรยากาศไหม? สนุกให้สุดเหวี่ยง!!!

หางสะบัดหนึ่งที มาราคัสส่งเสียงซ่าๆ หยุด

ซือกุ่นกุ่นจ้องซืออวี้ไป๋ต่อ ซืออวี้ไป๋หรี่ตาลงอย่างอันตราย

ฟิ้ว! ซือกุ่นกุ่นหันปลายหางไปทางฉีเยี่ยน สะบัดมาราคัสโยนใส่อ้อมกอดเขา แล้วเผ่นแน่บ!

ฉีเยี่ยน: "…"

เขาเกิดมาพร้อมกับใบหน้าที่ดูรังแกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ????

โบกมาราคัสไปมาอย่างงุนงง ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า~

อีกด้านหนึ่ง โทรศัพท์ของซางหว่านซิงที่กำลังย่อตัวลงปลูกต้นอ่อนเหล่านั้นลงหลุมอย่างไม่ใส่ใจดังขึ้น เธอรับสายด้วยท่าทีเฉื่อยชา

"ว่ามา-"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง