บทที่ 92 ไข่ใบนั้น ฟักออกมาแล้ว

“พี่ซิง!” เสียงเผยจิ่งจือผ่านสายโทรศัพท์มาด้วยความกระตือรือร้นสุดขีด

ซางหว่านซิงก้มมองเจ้าซาลาเปาน้อยที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาขุดหลุมเล็กๆ อยู่ข้างตัว “…อืม” โดยไม่ทันสังเกตเห็นงูเหลือมขาวยักษ์ที่ค่อยๆ มุดเข้าไปในกองกล่องพัสดุที่ยังไม่ได้แกะ

เผยจิ่งจือ: “เที่ยงนี้มากินข้าวด้วยกันนะ!”

เสียงเขาดังเกินไป เจ้าซาลาเปาน้อยเงยหน้าขึ้น เอียงคอเล็กๆ อย่างงุนงงแล้วกะพริบตาปริบๆ

“รู้แล้ว” ซางหว่านซิงตอบรับอย่างสงบ

โครม——

กล่องกระดาษที่วางซ้อนกันอยู่ด้านข้างกลิ้งตกลงมาพื้น ฉีเยี่ยนที่กำลังถือค้อนทรายอันเล็กสีแดงทำท่าจะเข้าไปช่วย แต่กลับยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิมราวกับถูกจุดสกัดจุด

นิ่งสนิท ไม่ขยับเขยื้อน

“อาซือ…” ผ่านไปครู่ใหญ่ฉีเยี่ยนถึงเรียกสติกลับมาได้ “ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย?”

ซืออวี้ไป๋ที่นั่งอยู่บนรถเข็นทำหน้านิ่ง ไม่คิดจะสนใจเขา

อึก

ฉีเยี่ยนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

ตรงจุดที่กล่องกลิ้งตกลงมานั้น เต็มไปด้วยเพชรที่ร่วงกราวเต็มพื้น

เต็มพื้น!!!

เมื่อกระทบกับแสงแดดก็เปล่งประกายระยิบระยับ มีทั้งสีขาว สีชมพู สีฟ้า สีม่วงหลากสี เม็ดใหญ่ยิ่งกว่าไข่นกพิราบ เม็ดเล็กก็ไม่ต่ำกว่าสองกะรัต

ซางหว่านซิงเงยหน้าขึ้นสบตากับฉีเยี่ยนที่ยืนอึ้ง

“ของปลอม เพชรรัสเซีย” เธอเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็นโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด

ฉีเยี่ยน: “…”

ฉันสงสัยว่าเธอกำลังมองฉันเป็นคนโง่ หลักฐานเต็มพื้นขนาดนี้

ถ้าไอ้นี่เป็นเพชรรัสเซียจริง เขาจะยอมหักคอตัวเองมาเตะเล่นเป็นลูกบอลให้เสี่ยวซิงเลย!

ไม่ทันที่ฉีเยี่ยนจะได้สติ โครมดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง——

กล่องอีกใบถูกดันตกลงมา!

ฉีเยี่ยน: “…”

เขามองดูหยกสีเขียวที่ร่วงกระจายเต็มพื้นอีกรอบ เนื้อหยกใสมาก เห็นได้ชัดว่าเป็นของหายากเกรดพรีเมียม

“หึหึ ของปลอมอีกแล้วสินะ?”

สีหน้าซางหว่านซิงยังคงเรียบเฉย “เป็นแก้ว” คิดอยู่ครู่หนึ่งก็เสริมต่อ “แก้วสีเขียว”

ฉีเยี่ยน: “…”

“ไม่ต้องมารับ ส่งที่อยู่เข้ามือถือฉันมา เดี๋ยวฉันไปเอง แค่นี้นะ” ซางหว่านซิงกวาดสายตามองไปทางกองกล่อง ปลายหางของกุ่นกุ่นโผล่ออกมาให้เห็น โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าตัวเองก่อเรื่องเข้าให้แล้ว

กุ่นกุ่น: ไข่ ไข่ งูได้กลิ่นไข่!

ดันๆ~

กล่องใบแล้วใบเล่ากลิ้งตกลงมา——

ดึงดูดความสนใจของหยวนอีและหยวนเอ้อร์ให้เดินเข้ามาดู

เมื่อเห็นความแวววาวเต็มพื้น ทั้งสองก็ยืนตะลึงอยู่ที่เดิม

ซางหว่านซิง: “…”

“ซือกุ่นกุ่น!” ซางหว่านซิงเลิกคิ้ว หัวกลมๆ สีขาวโผล่ออกมาจากหลังกล่องอย่างเชื่องช้า ดวงตาเม็ดถั่วสีแดงกะพริบปริบๆ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความใสซื่อ

“หง่อๆ?” เจ้าซาลาเปาน้อยเบิกตากว้าง นิ้วสั้นๆ ป้อมๆ ที่เปื้อนดินชี้ไปที่ปากของงูยักษ์

ทุกคนมองตามนิ้วของเจ้าซาลาเปาน้อยไป—

ซางหว่านซิง: “…”

ซืออวี้ไป๋: “…”

ฉีเยี่ยน: “…”

หยวนอี/หยวนเอ้อร์: “…”

ซือต้าไป๋: “โอ้วเห้ย?”

เห็นได้ชัดว่าในปากของกุ่นกุ่นกำลังคาบไข่สีขาวรูปทรงรีเอาไว้ลูกหนึ่ง โดยมีครึ่งหนึ่งโผล่ออกมาข้างนอก

ไข่???

ซางหว่านซิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ทำไมในกล่องถึงมีไข่อยู่ใบหนึ่งได้ล่ะ???

ที่สำคัญที่สุดคือ…

ทำไมไข่ใบนี้ถึงดูคุ้นตาจัง???

กุ่นกุ่น: …

ขโมยไข่แล้วโดนจับได้เหรอ?

ถ้าศัตรูไม่ขยับ งูก็จะไม่ขยับ

มองไม่เห็นงูหรอก มองไม่เห็นงูหรอก~

กุ่นกุ่นที่คาบไข่สีขาวครึ่งใบแข็งค้างอยู่ที่เดิม

เงียบกริบ

ทันใดนั้น——

เสียงแตกละเอียดดังออกมาจากปากของกุ่นกุ่น บนผิวไข่สีขาวนวลปรากฏรอยร้าวเป็นรูปสายฟ้า

ไข่… กำลังฟัก!

ซางหว่านซิง: “???”

ซืออวี้ไป๋: “???”

ฉีเยี่ยน: “???”

หยวนอี/หยวนเอ้อร์: “???”

ซือต้าไป๋: “โอ้โห!”

กุ่นกุ่นตกใจจนตาเหล่ ปากอ้ากว้างที่คาบไข่อยู่แข็งค้าง

เจ้าซาลาเปาน้อยก้าวขาเล็กๆ วิ่งตื๊อเข้าไป กะพริบตาปริบๆ ปากเล็กๆ อ้าค้างส่งเสียง ‘ว้าว’ โดยไร้คำพูด

‘เปรี๊ยะ——’

สิ่งมีชีวิตตัวน้อยขนฟูโผล่หัวออกมาพร้อมกับเปลือกไข่สีขาวบนหัว!

จี๊ จี๊?

สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวในปาก เหงื่อเย็นเยียบราวกับน้ำตกไหลอาบหัวโตๆ ของกุ่นกุ่น

ช่วยงูด้วย—

ฉีเยี่ยน: “ไอ้นี่ตัวอะไรเนี่ย???”

เจ้าตัวขนฟู: จิ๊ จิ๊?

ซางหว่านซิง: “…เหยี่ยวเพเรกริน”

ฉีเยี่ยน: “…ตัว…อะไรนะ?”

ซางหว่านซิง: “…”

หุ่นยนต์อัจฉริยะซือต้าไป๋: “เหยี่ยวเพเรกริน เป็นนกนักล่าขนาดกลาง ถ้าพูดภาษาพวกคุณมนุษย์ ก็คือเป็นนกขนาดกลางที่ดุร้าย ดุร้าย ดุร้ายมาก แล้วก็หวงเจ้าของสุดๆ!”

ฉีเยี่ยน: “…”

ขอบคุณมากเลยนะ!

เจ้าตัวขนฟู: จิ๊ จิ๊ จิ๊ จิ๊ จิ๊ จิ๊!

หม่าม้า?

กุ่นกุ่น: ·O·！！！

ช่วยงูด้วย ช่วยงูด้วย!! งูสัญญาแล้วว่าจะไม่ตะกละอีกแล้ว!

มันหันคอทื่อๆ ไปมองซางหว่านซิง ในดวงตาถั่วเขียวสีแดงเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ ทุกคนต่างเงียบงันและหันไปมองซางหว่านซิง

ซางหว่านซิง: “…”

“อ้าปาก” เธอเดินเข้าไปหากุ่นกุ่นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์แล้วสั่ง

กุ่นกุ่น: อา…

ซางหว่านซิง: …จริงๆ ก็ไม่ต้องอ้ากว้างขนาดนั้นก็ได้

เธอเอื้อมมือไปหยิบลูกเหยี่ยวเพเรกรินออกมาพร้อมกับเปลือกไข่ เจ้าซาลาเปาน้อยรีบลุกขึ้นยืน เขย่งเท้าเล็กๆ มองเจ้าก้อนขนฟูในฝ่ามือของซางหว่านซิงตาแป๋ว

“ไอ้ตัวเล็กนี่ขี้เหร่ชะมัด!” ฉีเยี่ยนเอื้อมมือไปจิ้ม เจ้าตัวเล็กที่เพิ่งพยายามยืนขึ้นอย่างสั่นเทา พรึ่บ! ก้นกระแทกนั่งแปะลงบนฝ่ามือของซางหว่านซิงอีกรอบ

ซางหว่านซิงหันไปมองด้วยใบหน้าไร้อารมณ์: “…” เจ้าซาลาเปาน้อยเงยหน้ามองด้วยความโมโหแก้มป่อง: “…”

ฉีเยี่ยน: อธิบายอะไรไปก็คงไม่มีใครเชื่อ!

เจ้าตัวขนฟู: จิ๊ จิ๊ จิ๊?

ดวงตาเป็นประกายคู่นั้นจ้องมองงูเหลือมขาวยักษ์กุ่นกุ่นตาไม่กะพริบ

กุ่นกุ่น: “…”

เจ้าตัวขนฟู: จิ๊ จิ๊ จิ๊?

กุ่นกุ่น: ？？？

ซางหว่านซิงถอนหายใจ บอกกุ่นกุ่นว่า “ยินดีด้วยนะ ได้เป็นพ่อคนแล้ว”

พูดจบ เจ้าก้อนขนฟูก็พยายามกระพือปีกเล็กๆ ของมันอย่างทุลักทุเล แล้วทิ้งตัว แปะ! ลงบนหัวโตๆ สีขาวหิมะของกุ่นกุ่น มันเอาหัวเล็กๆ สีดำมืดของมันถูไถอย่างออดอ้อนสุดๆ

ทุกคน: “…”

กุ่นกุ่น: Σ(°ロ°)！

ซือต้าไป๋: “จำโจรเป็นพ่อ!”

สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียง จิ๊ จิ๊ จิ๊ อย่างมีความสุขของเจ้าก้อนขนฟู~

…

หลังจากปลูกต้นไม้เล็กๆ และเก็บเพชรพลอยเสร็จ ทุกคนก็นั่งเรียงแถวกันอยู่ใต้ชายคา กินไอศกรีมแท่งกัน

【แม่มดงู: ฉันอุตส่าห์บอกแล้วว่าทำไมไข่ในรังถึงหายไปฟองนึง! เจ้าสัตว์ประหลาดน้อย ดูแลเจ้าเหยี่ยวของฉันให้ดีล่ะ! รักนะ!】

“…” ซางหว่านซิงมองข้อความด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกัดไอศกรีมในปากดังกร้วม

“แล้วเราจะตั้งชื่อให้มันว่าอะไรดีล่ะ?” ฉีเยี่ยนเท้าคางกับขั้นบันไดข้างหลัง พลางมองเจ้าก้อนขนที่หลับสนิทอยู่บนหัวของงูเหลือมขาวยักษ์ ถามขึ้นมาด้วยความเบื่อหน่าย

ซือกุ่นกุ่นได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ก็เงยหัวขึ้นมาด้วยสีหน้าคนหมดอาลัยตายอยาก

“ตัวอะไรน่ะ?” ฉีเยี่ยนยิ้มกวน

“หือหือ!!!” เจ้าซาลาเปาน้อยกัดไอศกรีมแท่งพลางฮึดฮัดประท้วง

ซางหว่านซิงเงยหน้ามองซืออวี้ไป๋ ดูเหมือนเขาจะกินไอศกรีมเป็นครั้งแรก เขามองมันด้วยสีหน้าเรียบเฉย จริงจังราวกับกำลังดีลธุรกิจหลักล้านหลักพันล้านอยู่

แอบ…น่ารักดีเหมือนกัน

“หือหือ?” เจ้าซาลาเปาน้อยใช้นิ้วป้อมๆ จิ้มแก้มซางหว่านซิง พี่สาวทำไมไม่สนใจอวี๋อวี๋ล่ะ?

“หืม?” ซางหว่านซิงเลิกคิ้ว

เจ้าซาลาเปาน้อยกำลังจะจิ้มนาฬิกาบนข้อมือเธอ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าโดนคุณลุงแย่งไปแล้ว!

แก้มป่องเหมือนปลาปักเป้ากลับมาอีกครั้ง!

“เสี่ยวเป่าถามว่าคุณจะตั้งชื่อให้มันว่าอะไร?” ฉีเยี่ยนส่ายหัวไปมาอย่างอารมณ์ดี เขารู้สึกสนใจของในกล่องกระดาษที่เหลืออยู่ไม่น้อย

อยากรู้จริงๆ ว่าข้างในยังมีอะไรที่เป็นความลับซ่อนอยู่อีกบ้าง——

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง