บทที่ 93 บันทึกการถือกำเนิดของเสี่ยวตั้นซือ; ปฏิบัติการระดมพลทั้งบ้าน

"ท่านซือคิดว่ายังไงคะ?" ซางหว่านซิงเอ่ยถามเสียงเรียบ สายตาทุกคู่พุ่งตรงไปที่ซืออวี้ไป๋ทันที

ซืออวี้ไป๋: "…"

ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูซีดเซียวและอ่อนแอไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เย็นชาและห่างเหิน เขายังคงเงียบขรึมเช่นเคย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับจับจ้องไปที่ใบหน้าของซางหว่านซิงที่แดงระเรื่อเพราะแสงแดด ทรงผมมวยเอียงๆ ของเธอลดทอนความรู้สึกดิบเถื่อนเย็นชาในตัวเธอลงไปได้บ้าง

ฉีเยี่ยนหัวเราะ "อาซือไม่มีทางตอบคำถามน่าเบื่อแบบ…"

"ตั้นตั้น" ซืออวี้ไป๋กัดไอศกรีมแท่งด้วยสีหน้าตายด้าน ตบหน้าอีกฝ่ายด้วยความเร็วแสง

ฉีเยี่ยน: "…"

"ซือตั้นตั้น?" ซางหว่านซิงเลิกคิ้ว เหมือนเจ้าตัวเล็กจะรู้ว่าถูกเรียก มันส่งเสียงร้องจิ๊บๆ นมๆ ออกมาจากปากขนฟู

ซือกุ่นกุ่นที่ขดตัวเป็นก้อนกลมด้วยความน้อยใจดูไร้ชีวิตชีวา

งูผู้แสนดีและใสซื่ออย่างมัน เพราะความตะกละแท้ๆ ถึงได้ลูกชายตัวใหญ่มาฟรีๆ งูน้อยน้อยใจ งูน้อยร้องฮือ~

(╥╯^╰╥)

"ไม่ใช่ละ ชื่อนี้มันตลกเกินไปแล้ว…" ฉีเยี่ยนยังพูดคำว่า 'แล้ว' ไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงซางหว่านซิงหัวเราะเบาๆ

"ก็ดีนะ น่ารักดี"

เจ้าซาลาเปาน้อยพยักหน้าหงึกๆ พลางยกนิ้วโป้งให้!

ฉีเยี่ยน: เชี่ยเอ๊ย เชี่ยเอ๊ย!!!!

ทั้งครอบครัวพวกนายช่วยไปแกล้งคนอื่นบ้างไม่ได้หรือไง???

อย่าเอาแต่จ้องจะถอนขนฉันคนเดียวสิ!!!

ถอนกันแบบนี้ แกะอ้วนตัวไหนมาเกาะซาอวี่ก็คงขนเกรียนไม่เหลือสักเส้นแล้วมั้ง!!!

เจ้าซาลาเปาน้อยกะพริบตาปริบๆ เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงดึงแขนเสื้อซางหว่านซิง "เฮ่อเฮ่อ?"

เขาถามถึงโทรศัพท์สายนั้น

"เดี๋ยวฉันจะไปคฤหาสน์ตระกูลเผย" ซางหว่านซิงยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนใบหน้ากลมป้อมที่ร้อนจนเป็นสีชมพูของเด็กน้อยพลางเอ่ยเสียงเรียบ

"ตระกูลเผยเหรอ?" ฉีเยี่ยนดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที ขณะพูดก็เหลือบมองไปทางซืออวี้ไป๋

ซืออวี้ไป๋เม้มริมฝีปากบางแน่น คิ้วขมวดมุ่น

"เฮ่อเฮ่อเฮ่อ!" เจ้าซาลาเปาน้อยดึงแขนเสื้อเธออีกครั้ง ทำหน้าอ้อน

อวี๋อวี๋ก็จะไปด้วย!

"ฉันไปด้วย ฉันไปด้วย!!" ฉีเยี่ยนยกมือสูงอย่างไม่เกรงใจ "แล้วอาซือล่ะ?"

"ผมมีธุระ" ซืออวี้ไป๋สีหน้าเย็นชา น้ำเสียงเจือความเย็นเยียบ เย็นชาจนแทบไม่เปิดโอกาสให้ซักไซ้

เจ้าซาลาเปาน้อย: เฮ่อ

ฉีเยี่ยน: หึ

ซือกุ่นกุ่น: ถุย~

ซือตั้นตั้น: จิ๊บจิ๊บจิ๊บ

ซือต้าไป๋: เฮะเฮะเฮะ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หน้าคฤหาสน์เก่าตระกูลเผย

เมื่อไมบัคสีดำปรากฏในสายตาของเผยจิ่งจือ เขาที่ถูกคุณท่านเผยไล่ตะเพิดออกมาต้อนรับซางหว่านซิงรีบยัดโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง ใบหน้ายิ้มแย้มสดใส

พอรถจอดสนิท เผยจิ่งจือก็รีบเปิดประตูรถที่นั่งด้านหลังอย่างอดใจไม่ไหว "พี่ซิง— อ้าว!"

เซอร์ไพรส์กลายเป็นช็อก!

เขามองชายที่นั่งอยู่เบาะหลังด้วยความตกตะลึง ชายหนุ่มที่แผ่รังสีเย็นเยียบ หน้าตาเรียบเฉย สายตาเย็นชาบาดลึก รูม่านตาของเขาหดวูบ

เผยจิ่งจือ: เขาต้องฝันร้ายอยู่แน่ๆ!

ปัง—

เขาใช้แรงปิดประตูรถกลับเข้าไปดังเดิม

ไม่รอให้เผยจิ่งจือรวบรวมความกล้าอีกครั้ง กระจกหน้าต่างรถไมบัคเบาะหลังก็ค่อยๆ เลื่อนลง

ซืออวี้ไป๋มองเขาอย่างเย็นชา นัยน์ตาลึกล้ำ

เผยจิ่งจือ: "…"

ทำไมท่านซือถึงมาอยู่ในรถได้ล่ะ?????

กระจกที่นั่งข้างคนขับเลื่อนลงเผยให้เห็นใบหน้าของฉีเยี่ยนที่ดูเห็นใจเล็กน้อย "ไฮ!"

เผยจิ่งจือ: "…"

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างตัวแข็งทื่อ แล้วโทรหาคุณท่านเผย "พี่ซิง… เธอมาถึงแล้วครับ"

สามนาทีต่อมา

คุณท่านเผยที่รีบร้อนเดินออกมาจากวิลล่า: "…" เมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งอยู่บนรถเข็นที่แผ่ไอเย็นออกมาทั่วร่าง รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้าง เขาค้างอยู่ในท่าเดิมแล้วหันไปมองหลานชายตัวดี สายตาเต็มไปด้วยไอสังหาร

ในโทรศัพท์ทำไมไม่บอกว่าท่านซือก็มาด้วย?

"แฮ่ม~" ฉีเยี่ยนที่ยืนอยู่หลังซืออวี้ไป๋กระแอมไอ ซืออวี้ไป๋ไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย เจ้าซาลาเปาน้อยก้าวลงจากรถอย่างทุลักทุเล ในอ้อมกอดกอดอะไรบางอย่างไว้ ใบหน้าจิ้มลิ้มทำหน้านิ่ง

วันนี้เจ้าซาลาเปาน้อยแต่งตัวเป็นพิเศษในชุดสูทสีดำตัวจิ๋วแถมยังผูกหูกระต่าย พอไปยืนข้างซืออวี้ไป๋ จอมมารใหญ่กับจอมมารน้อยก็มารวมตัวกันแล้ว!

ซางหว่านซิงลงจากรถเป็นคนสุดท้าย มองแผ่นหลังของซืออวี้ไป๋ด้วยสีหน้าซับซ้อน

เธอเชื่อจริงๆ ว่าเขามีธุระ จนกระทั่งหยวนอีขับรถมาจอด พอเธอเปิดประตูรถออกก็เห็นท่านซือนั่งอยู่เบาะหลัง

"ท่า… ท่าน… ท่านซือให้เกียรติมาเยือน เผยผู้นี้ต้อนรับไม่ทั่วถึง…"

คุณท่านเผยพูดยังไม่ทันขาดคำ ก็เห็นเจ้าซาลาเปาน้อยที่ทำหน้านิ่งด้วยใบหน้าจิ้มลิ้มนั่นกอดของบางอย่างเดินตรงมาหาเขา "…"

เขาก้มมองเด็กน้อย เด็กน้อยเงยหน้ามองเขา

สบตากัน

"…"

สิบวินาที…

ยี่สิบวินาที…

สามสิบวินาที…

"เสี่ยวอวี๋" ซืออวี้ไป๋เอ่ยเรียกเสียงต่ำ

"เฮ่อเฮ่อ" เจ้าซาลาเปาน้อยยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก โยกเยกไปมาพลางชูม้วนกระดาษที่ปิดผนึกอย่างดีในมือขึ้น

แขนเล็กๆ สั่นดิกๆ~

สั่นดิกๆ~

คุณท่านเผย: "???"

หมายความว่ายังไง?

"ผมมาโดยไม่ได้บอกกล่าว ถือว่าเสียมารยาท นี่คือของกำนัลไถ่โทษ หวังว่าคุณท่านเผยจะรับไว้ครับ" ซืออวี้ไป๋พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย เสื้อเชิ้ตสีดำติดกระดุมเม็ดบนสุดอย่างเป็นระเบียบ ท่าทางดูเย็นชาเคร่งขรึม แต่กลับดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด

คำพูดเป็นคำขอโทษ แต่ท่าทางกลับดูราวกับผู้สำเร็จราชการในสมัยโบราณที่สั่งประหารหรือริบทรัพย์ใครก็ทำได้โดยไม่กะพริบตา

"…"

คุณท่านเผยยื่นมือที่สั่นเทาออกไปก้มตัวรับม้วนกระดาษที่มีน้ำหนักพอสมควรมาจากมือของเจ้าซาลาเปาน้อย

ซืออวี้ไป๋มองเขา

คุณท่านเผย: "…???"

ทำไมท่านซือถึงมองผม?

ไม่ใช่ว่าผมรับไว้แล้วเหรอ?

ฉีเยี่ยนเอ่ยปากด้วยความหวังดี เมื่อเห็นคนตระกูลเผยตั้งแต่เจ้าบ้าน พ่อบ้าน ไปจนถึงคนรับใช้ที่ออกมาต้อนรับต่างขวัญเสียกันหมด สภาพดูน่าสงสารเหลือเกิน "ความหมายของอาซือคือ คุณไม่เปิดดูหน่อยเหรอ?"

"อ้อ อ้อ!" คุณท่านเผยไม่รอช้ารีบเปิดออก พอเห็นเนื้อหาในภาพวาดก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

คุณท่านเผย: "นี่มัน…"

ของขวัญชิ้นนี้หนักเกินไปหรือเปล่า?

หัวใจเขาแทบรับไม่ไหวแล้ว!

ถ้าเขาไม่ได้ตาฝาด นี่คือภาพวาดของหวงถิงเจียนที่ถูกผู้ซื้อปริศนาประมูลไปจากคริสตีส์เมื่อครึ่งปีก่อนในราคาหนึ่งร้อยสามสิบแปดล้านหยวน ตอนนั้นเขายังเคยรำพึงกับตัวเองเลยว่าใครกันนะที่ใจป้ำขนาดนี้ หนึ่งร้อยสามสิบแปดล้านไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย!

แต่ตอนนี้…

หนึ่งร้อยสามสิบแปดล้านมาอยู่ในมือเขาแล้ว????

คุณท่านเผย: "…" การควบคุมสีหน้าเริ่มพังทลาย

"ตาแก่…" คำว่า 'นั่น' ยังไม่ทันหลุดออกจากปาก เผยจิ่งจือก็รู้สึกได้ถึงสายตาเฉยชาที่จ้องมาที่เขา โดยไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร เขาจึงรีบเปลี่ยนคำพูดอย่างว่านอนสอนง่ายทันที "คุณปู่…"

กระซิบเตือนเบาๆ ว่าพี่ซิงกับคนอื่นๆ ยังยืนอยู่ที่ประตูอยู่เลย

"ทำไม ไม่ชอบเหรอ?" ริมฝีปากบางของซืออวี้ไป๋ขยับเล็กน้อย ถามด้วยใบหน้าเรียบเฉย เจ้าซาลาเปาน้อยก็หันมามองตาม ลุงหลานทำสีหน้าเหมือนกันเปี๊ยบ

เย็นชาพอกันทั้งคู่

"ชอบ! ชอบมาก! เชิญเข้ามาข้างในก่อนเลยครับ!" คุณท่านเผยรีบเก็บเงินหนึ่งร้อยสามสิบแปดล้านของเขาให้ดี แล้วขยับตัวหลีกทางให้ทุกคนเข้าบ้าน

ฉีเยี่ยนทำท่าจะเข้าไปเข็นรถเข็นให้ซืออวี้ไป๋โดยสัญชาตญาณ แต่ยังไม่ทันจะเข้าใกล้ สายตาเย็นชาของซืออวี้ไป๋ก็ตวัดมองมาเสียก่อน "…"

"เสี่ยวซิง เธอเข็นแทน"

ฉีเยี่ยนเอามือล้วงกระเป๋า ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลอยตัวเหนือปัญหาทันที!

ซางหว่านซิง: "…"

ทันทีที่ก้าวเข้าประตูหลัก กลิ่นหอมเข้มข้นก็โชยมาจากในสวน ซางหว่านซิงชะงักฝีเท้าเมื่อได้กลิ่น ก่อนจะเงยหน้ากวาดสายตามองสวนในคฤหาสน์เก่าตระกูลเผย

เจ้าซาลาเปาน้อยเห็นเธอหยุดเดินก็เงยหน้าขึ้นอย่างใสซื่อ ต่างจากตอนที่เป็นก้อนน้ำแข็งน้อยต่อหน้าคนตระกูลเผยลิบลับ

"เฮ่อเฮ่อ?" ถามอย่างสงสัย

"เป็นอะไรไป?" ซืออวี้ไป๋สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ จึงเอ่ยถามขึ้น——

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง