บทที่ 94 ซางหว่านซิง คุณชดใช้ไม่ไหวหรอก

ซางหว่านซิงไม่ได้ตอบในทันที

เธอเพียงกวาดสายตามองรอบๆ อย่างเรียบเฉย ก่อนจะดึงสายตากลับมาอย่างเกียจคร้าน "ไม่มีอะไรค่ะ"

"คุณซาง เป็นอะไรไปหรือเปล่าครับ?" เห็นว่าทั้งสองยังไม่ตามมาเสียที คุณท่านเผยจึงหันกลับไปถาม ในอ้อมกอดเขายังคงกอดภาพวาดมูลค่า 138 ล้านหยวนเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าภาพวาดจะมีอันเป็นไป

น้ำเสียงของซางหว่านซิงดูมีความนัยแฝงอยู่เล็กน้อย "ฮวงจุ้ยที่นี่แปลกดีนะคะ"

"ลูกสาวคนที่สองของผมเป็นคนหาซินแสจากฮ่องกงมาจัดการให้โดยเฉพาะน่ะ" คุณท่านเผยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ครั้งที่แล้วที่บริษัทตระกูลเผย ทั้งคู่แยกจากกันแบบไม่สู้ดีนัก จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ติดต่อกันเลยสักสาย

ซางหว่านซิงไม่ได้พูดอะไรต่อ ใบหน้ายังคงนิ่งเฉย

ทว่าฉีเยี่ยน หลังจากที่คุณท่านเผยเดินเข้าวิลล่าไปแล้ว เขากลับแกล้งเดินช้าลงสองจังหวะ พลางแกว่งถุงกระดาษคราฟต์ในมือเบาๆ "เสี่ยวซิง ผมพอมีความรู้เรื่องฮวงจุ้ยอยู่นิดหน่อยนะ ที่นี่ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย เธอไม่ได้กำลังหลอกคุณท่านเผยอยู่หรอกนะ?"

ฉีเยี่ยนเลิกคิ้ว ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์เก่าตระกูลเผย เขาก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ ตลอดเวลา

แม้แต่คนรับใช้ยังดูเซื่องซึมไร้ชีวิตชีวา

ซางหว่านซิงปรายตามองฉีเยี่ยน สายตาดูแปลกประหลาด "ใช่"

ฉีเยี่ยน: "…" ความมั่นหน้าของเธอทำให้เขาอดสงสัยในตัวเองไม่ได้ ผิดที่เธอโกหกหน้าตาย หรือผิดที่เขาดันไปจับโป๊ะเธอ?

"อาซือ สายตาเสี่ยวซิงนั่นมันหมายความว่าไง?" ฉีเยี่ยนหันไปหาซืออวี้ไป๋เพื่อ 'ฟ้อง'!

ซืออวี้ไป๋ปรายตามองเขาอย่างเย็นชา "แล้วจะให้ทำยังไง?"

ความขอไปทีของเธอแทบจะเขียนไว้บนหน้าอยู่แล้ว

ฉีเยี่ยน: "…"

"เหอะ" เจ้าซาลาเปาน้อยเงยใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นมา สายตาเจือความดูแคลน

ฉีเยี่ยน: เวรกรรมจริงๆ!!!!

ภายในวิลล่า

"ท่านซือ" ทันทีที่ซืออวี้ไป๋ถูกเข็นเข้ามาในวิลล่า เผยจื่อซวนก็ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีสุภาพอ่อนโยน "เจอกันอีกแล้วนะครับ" เขายิ้มอย่างละมุนละไม เน้นคำว่า 'อีก' เป็นพิเศษ เพื่อชดเชยการทักทายที่พลาดไปคราวที่แล้วที่สถานีตำรวจเฉิงหนาน

ซืออวี้ไป๋ที่นั่งอยู่บนรถเข็นมองเขาด้วยสายตาเย็นชาโดยไม่พูดอะไร แต่สายตานั้นกลับแผ่ซ่านความกดดันมหาศาลออกมา จนรอยยิ้มของเผยจื่อซวนแข็งค้าง เกือบจะรักษาอาการไว้ไม่ได้ "ผมเคยเจอคุณด้วยเหรอ?"

เผยจื่อซวน: "…"

สูดหายใจเข้าลึกๆ เขาหัวเราะแห้งๆ เพื่อแก้เกี้ยว "ท่านซือชอบล้อเล่นจริงๆ นะครับ"

เขาทำท่าจะหันไปพยุงคุณท่านเผย สีหน้ามืดครึ้มจนหยดเป็นน้ำได้ในเสี้ยววินาที "คุณตาครับ ผมช่วยนะ…" เขายื่นมือออกไปหวังจะรับภาพวาดนั้นมา

"จิ่งจือ เอาไปเก็บในห้องหนังสือให้ที" คุณท่านเผยเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ พลางยื่นภาพวาดหวงถิงเจียนมูลค่า 138 ล้านหยวนให้เผยจิ่งจือ

เผยจิ่งจือ: "อ้อ"

เขาคว้าภาพวาดไปอย่างรวดเร็วด้วยท่าทางค่อนข้างรุนแรงจนภาพวาดกระแทกมุมโต๊ะ

คุณท่านเผย: "…"

เจ็บแทนจนใจสั่น

อยากฟาดเจ้าลูกหมานี่เหลือเกิน!!!

"เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งรีบ" ฉีเยี่ยนเอ่ยด้วยท่าทางกวนๆ เขาพยุงตัวลุกขึ้นแล้ววางถุงกระดาษคราฟต์ที่ถือมาตลอดทางลงบนโต๊ะ "ของขวัญขอโทษของอาซือก็ส่วนของอาซือ นี่ของผมครับ" เขายิ้มอย่างยียวนกวนประสาท

คุณท่านเผย: "…"

"นี่อะไร?" เผยจื่อซวนที่อัดอั้นตันใจกำลังหาที่ระบายพอดี เขาใช้นิ้วเกี่ยวปากถุงกระดาษด้วยความรีบร้อนเกินไปจนทำถุงล้มคว่ำ เสียงของกลิ้งดังกุกกัก แล้วก็… เพล้ง—

ถ้วยชาสีดำใบเล็กใบหนึ่งกลิ้งตกลงบนพื้นจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ

เผยจื่อซวน: "…"

คุณท่านเผย: "…"

เผยจิ่งจือ: "…"

"ขอโทษที ผมไม่ได้ตั้งใจ!" เมื่อเห็นว่าเป็นแค่ถ้วยชาสีดำใบเล็ก เผยจื่อซวนก็ไม่ได้ใส่ใจมากนักและหันไปมองฉีเยี่ยน

ฉีเยี่ยนยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับของที่เอามาให้เลยสักนิด

เผยจื่อซวนกำลังจะเรียกคนใช้มาทำความสะอาด แต่เสียงราบเรียบของซางหว่านซิงก็ดังขึ้น "เดี๋ยว!"

เธอเดินไปหยุดยืนหน้าเศษซากเหล่านั้นอย่างเกียจคร้าน

"คุณซางคงไม่ได้เสียดายหรอกนะครับ?" เผยจื่อซวนเอ่ยอย่างสุภาพ "ถ้าไม่สบายใจ เดี๋ยวผมชดใช้ค่าเสียหายให้—"

"คุณชดใช้ไม่ไหวหรอก"

ซางหว่านซิงปรือตามอง ขัดจังหวะเผยจื่อซวนที่ยังพูดไม่จบ เธอขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับเขา

"คุณซางหมายความว่ายังไงครับ?" เผยจื่อซวนที่ถูกหักหน้าติดต่อกันหลายครั้งในวันนี้เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว

"เดี๋ยวก่อน—"

เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ มือของคุณท่านเผยสั่นระริก

เขารีบลุกขึ้นอย่างร้อนรน แล้วทรุดตัวลงนั่งยองๆ หน้าเศษซากเหล่านั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะพินิจพิเคราะห์ดูอย่างละเอียด เพียงไม่นานเขาก็เงยหน้าขึ้นมาพลางกุมหน้าอก "นี่… หรือว่านี่คือ…" คำพูดนั้นเหมือนของร้อนลวกปาก พูดออกมาไม่จบประโยคเสียที

ซางหว่านซิงมองไปทางฉีเยี่ยน ซึ่งอีกฝ่ายกำลังยกยิ้มร้ายกาจ "ถ้วยชาเคลือบน้ำมันหยดปากกว้าง เตาเจี้ยนสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ครับ"

คุณท่านเผย: "…"

เขาก็รู้อยู่แล้วเชียว!!!!

ตราบใดที่เป็นของที่คนพวกนี้เอามาให้ ต่อให้ใช้ถุงกระดาษคราฟต์ใส่ หรือใช้กระสอบป่านเก่าๆ ใส่ เขาก็ไม่ควรประมาท!

นี่มันถ้วยชาเคลือบน้ำมันหยดปากกว้างจากเตาเจี้ยนสมัยราชวงศ์ซ่งใต้เลยนะ!

เตาเจี้ยนสมัยราชวงศ์ซ่งใต้นะโว้ย!!!

เพราะเทคนิคในสมัยนั้นมีความพิเศษ สีเคลือบของถ้วยแต่ละใบจะแตกต่างกันไปตามอุณหภูมิความร้อนที่ได้รับ ผลลัพธ์สุดท้ายที่ออกมาจึงไม่มีทางเหมือนกัน แม้แต่ช่างฝีมือก็ยังคาดเดาไม่ได้

แต่ละใบที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบันล้วนเป็นของหายาก!

เป็นของที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลก!!

"แกรู้ไหมว่านี่ราคาเท่าไหร่?" คุณท่านเผยถามด้วยน้ำเสียงหมดเรี่ยวแรง แล้วเงยหน้ามองเผยจื่อซวน

เผยจื่อซวน: "…เท่าไหร่เหรอครับ?"

เขามองคุณตา สีหน้าเริ่มเคร่งเครียด ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มก่อตัวในใจ

คุณท่านเผย: "7,800…"

ยังไม่ทันที่คุณท่านเผยจะพูดจบ เผยจิ่งจือก็ร้องเสียงหลง "ถ้วยชาจิ๋วแค่นี้ 7,800???"

นี่มันจะแพงเกินไปหน่อยไหมเนี่ย???

เผยจื่อซวนเพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก

แค่ 7,800 เอง!

คุณท่านเผยยิ้มให้อย่างใจดี ก่อนจะพูดต่อจนจบประโยค "…หมื่นหยวน"

เผยจื่อซวน: "…"

เผยจิ่งจือ: "…"

ทั้งสองคนก้มหน้ามองเศษถ้วยชาใบเล็กที่แตกกระจายพร้อมกัน รูม่านตาหดวูบ เผยจื่อซวนหันไปมองซางหว่านซิงโดยสัญชาตญาณ ทว่าเห็นอีกฝ่ายยักคิ้วอย่างเกียจคร้าน "จ่ายค่าเสียหายซะ"

เผยจื่อซวน: "…"

คุณท่านเผยใจแทบสลาย นี่มันถ้วยชาเคลือบน้ำมันหยดปากกว้างชิ้นเดียวในโลกเลยนะ!

หายไปแบบนี้เลยเหรอ?

"งั้น… แล้วอันนี้ล่ะ—" ท่ามกลางความเงียบงัน เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เผยจิ่งจือก็ก้มหน้าลงอย่างแข็งทื่อ มองภาพวาดเก่าๆ ขาดๆ ในอ้อมกอด

"ของหวงถิงเจียน มูลค่า 138 ล้านหยวน"

คุณท่านเผยยังคงยิ้มให้อย่างใจดี ก่อนจะเฉลยความจริงโดยไม่สนเลยว่าหลานชายจะเป็นตายร้ายดียังไง

เผยจิ่งจือ: "…"

เผยจิ่งจือ: ???

เผยจิ่งจือ: ·O·!!!

เขาอ้าปากค้าง มองภาพวาดในมืออย่างเลื่อนลอย

138 ล้าน… 138 ล้าน… 138 ล้าน… ตัวเลขพวกนี้หมุนวนไม่รู้จบในหัว เมื่อกี้เขายังเพิ่งทำมันกระแทกโต๊ะไปไม่ใช่เหรอ? เขาอยากจะคุกเข่าขอโทษมันเดี๋ยวนี้เลย!

เจ้าซาลาเปาน้อยทำหน้านิ่งเป็นภูเขาน้ำแข็ง มองคนตระกูลเผยที่ยืนอึ้งอยู่ตรงหน้าด้วยความสงสัย

ภาพวาดพวกนี้กับถ้วยชาสีดำใบเล็กๆ ในห้องเก็บของของคุณลุงมีอยู่เป็นกองเลย ตอนเขางอแงโมโหทีไรก็ชอบเอามาปาเล่นตลอด คุณลุงก็ไม่เคยมีปฏิกิริยาแบบนี้เลยสักครั้ง

แปลกจัง!

"นี่เป็นของขวัญของฉันค่ะ" ในเมื่อพวกเขาให้กันหมดแล้ว ซางหว่านซิงก็คงไม่พลาด เธอหยิบกล่องไม้พะยูงใบเล็กออกมา แล้ววางลงบนโต๊ะดัง 'แกร๊ก'

ทำให้คนฝั่งตรงข้ามสะดุ้งโหยง

ซางหว่านซิง: …ไม่เห็นต้องขนาดนั้นเลย

“นี่เป็นของขวัญของฉันค่ะ” ในเมื่อพวกเขาให้กันหมดแล้ว ซางหว่านซิงก็คงไม่พลาด เธอหยิบกล่องไม้พะยูงใบเล็กออกมา แล้ววางลงบนโต๊ะดัง 'แกร๊ก'

ทำให้คนฝั่งตรงข้ามสะดุ้งโหยง

ซางหว่านซิง: …

ไม่เห็นต้องขนาดนั้นเลย

คุณท่านเผยผ่านโลกมามากกว่าคนรุ่นหลังหลายสิบปี จึงเป็นคนที่ตั้งสติได้เร็วที่สุด เขาเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “คุณซางครับ อันนี้คงไม่ใช่ของมีค่าอะไรอีกใช่ไหมครับ?”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง