บทที่ 95 ซางหว่านซิง ขอแก้ไขหน่อยนะ โนเบลไม่มี——

เขาแค่เชิญเธอมากินข้าวเฉยๆ ไม่ใช่เหรอ ทำไมดูเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายได้กำไรซะงั้น?

คุณท่านเผยคิดจนหัวหมุนก็ยังไม่เข้าใจ

ซางหว่านซิงเอ่ยขึ้นเรียบๆ “ไม่ล้ำค่าเท่าไหร่ค่ะ…”

คุณท่านเผยที่เพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอกยกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อดับอาการตกใจ ทว่าทันทีที่น้ำชาเข้าปาก เขาก็ได้ยินประโยคที่ยังคงราบเรียบของซางหว่านซิงดังเข้าหู “เป็นแค่「โอสถเจิ้งหยวน」เท่านั้นเองค่ะ”

พรวด—

น้ำชาที่เพิ่งไหลลงคอคุณท่านเผยพุ่งออกมาเหมือนน้ำพุใส่หน้าหลานชายตัวเอง เผยจิ่งจือ เข้าเต็มรัก

เผยจิ่งจือที่ตามสัญชาตญาณรีบยกม้วนภาพวาดมูลค่า 138 ล้านขึ้นเหนือหัว: “…”

เหมือนฝนตกเฉพาะจุดเหรอ?

ไม่แน่ใจ ขอดูก่อน ตอนนี้ขายังอ่อนอยู่เลย

“แค่กๆ คุณซางพูดว่าอะไรนะ? เจิ้งหยวนอะไรนะ?” คุณท่านเผยไอจนหน้าแดงก่ำ สีหน้าว่างเปล่า เขาใช้ชีวิตมาหลายสิบปี ผ่านร้อนผ่านหนาวมาก็มาก แต่ไม่เคยเจอเรื่องไหนที่ทำให้ตกใจได้เท่าวันนี้มาก่อน

ซางหว่านซิงตอบอย่างใจเย็น: “โอสถเจิ้งหยวนค่ะ”

คุณท่านเผย: “โอสถอะไรนะ?”

ซางหว่านซิง: “…โอสถเจิ้งหยวนค่ะ”

คุณท่านเผย: “โอสถอะไรนะ?”

ซางหว่านซิง: “…”

ทันใดนั้น เจ้าซาลาเปาน้อยที่ไร้สีหน้าก็ปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ข้างๆ อย่างทุลักทุเล ยื่นมือเล็กๆ ป้อมๆ เปิดกล่องไม้พะยูงใบเล็กออก เสียงดังแปะ กลิ่นหอมของยาที่เข้มข้นอบอวลไปทั่วทั้งโถงรับแขกในทันที

ซางหว่านซิงอดทนเป็นครั้งสุดท้าย “โอสถเจิ้งหยวน”

คุณท่านเผยเงียบไปนาน แต่ถ้วยชาในมือกลับสั่นระริกไม่หยุด แสดงให้เห็นถึงความตื่นเต้นในใจ

「โอสถเจิ้งหยวน」 สมบัติล้ำค่าประจำตระกูลเฉิง

ทั้งหัวเซี่ยมีแค่เม็ดเดียวนี่นะ?

กินยานี้เข้าไป ต่อให้ขาข้างหนึ่งก้าวเข้าประตูผีไปแล้ว ก็ยังกระชากกลับมาได้!

ต่อลมหายใจได้อีก!

แบบนี้ยังไม่เรียกว่าล้ำค่าอีกเหรอ?????

ถ้าของสองชิ้นก่อนหน้านี้ยังตีมูลค่าเป็นเงินได้ แล้วไอ้นี่ล่ะ…

นี่มันสมบัติประเมินค่าไม่ได้ชัดๆ!

“นี่คือ… เม็ดของตระกูลเฉิงงั้นหรือ?” ในฐานะหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของเมืองหูเฉิง เขาก็พอได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นมาบ้าง คุณท่านเผยจ้องมองซางหว่านซิงด้วยสีหน้าซับซ้อน

ซางหว่านซิงไม่อยากอธิบายอะไรมาก “ไม่ใช่ค่ะ”

“คุณซางไปเอายานี่มาจากไหน?” เผยจื่อซวนได้สติจากความตกตะลึง ดวงตาฉายแววคมกริบจ้องจับผิด

แต่ยังไม่ทันจะได้มองให้ชัด จิตสังหารที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาอย่างน่าหวาดหวั่นก็ถาโถมลงมา ทำให้เผยจื่อซวนกลั้นหายใจกะทันหัน เขาหันขวับไปสบตากับซืออวี้ไป๋ที่จ้องอยู่

คนหลังเย็นชาและเฉยเมย เผยจื่อซวนรู้สึกเหมือนไม่มีที่ให้หลบหนี

ซางหว่านซิงไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย ยื่นมือไปปิดฝากล่องดังแปะ กลิ่นหอมของยาก็หายวับไปในพริบตา

“รับไว้เถอะค่ะ” เธอผลักกล่องยาใบเล็กไปตรงหน้าคุณท่านเผยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

คุณท่านเผย: “…”

เขานิ่งเงียบไปนาน สบเข้ากับดวงตาสีอำพันคู่นั้นก็นึกย้อนไปถึงฉากที่เขาเจอซางหว่านซิงครั้งแรกที่สถานีตำรวจเฉิงหนาน เขาโลดแล่นในแวดวงธุรกิจมาหลายปี ใช้สัญชาตญาณช่วยตัวเองให้รอดพ้นมาได้หลายครั้ง ครั้งนี้—

เขาวางเดิมพันถูกอีกแล้ว!

การรู้จักกับซางหว่านซิง นับเป็นโอกาสครั้งใหญ่ของตระกูลเผยจริงๆ!

ในใจคิดเช่นนั้น คุณท่านเผยก็มองเจ้าหลานชายซื่อบื้อที่ยังคงยกม้วนภาพวาดค้างไว้เหนือหัว ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ อะไรที่เรียกว่าโง่เขลามีบุญน่ะหรือ นี่แหละที่เขาเรียกว่าโง่เขลามีบุญ!

“จิ่งจือ เอาไปเก็บในห้องทำงานฉัน” คุณท่านเผยหยิบกล่องยื่นให้เผยจิ่งจือ เขาเร่งรับมาประคองไว้อย่างระมัดระวัง แม้แต่ลมหายใจยังเผลอผ่อนลง

ขึ้นไปข้างบน

“บอกให้เขาไปเปลี่ยนชุดด้วย”

คุณท่านเผยเรียกคนใช้ให้ตามขึ้นไปอีกคน พอได้ยินดังนั้น แววตาของเผยจื่อซวนก็หม่นแสงลงอีกสองส่วน

“ฮื่อๆ” ภูเขาน้ำแข็งตัวน้อยที่ทำหน้าไร้อารมณ์จู่ๆ ก็ดึงชายเสื้อซางหว่านซิง ซางหว่านซิงก้มมอง เจ้าซาลาเปาน้อยที่ขาวนุ่มฟูก็มีรอยแดงจางๆ บนใบหน้า ดวงตาฉ่ำวาว

อวี๋อวี๋อยากอึ~

“ขอยืมห้องน้ำหน่อยค่ะ” ซางหว่านซิงจูงมือเจ้าซาลาเปาน้อยลุกขึ้น

“ไปใช้ห้องรับรองแขกชั้นบนเถอะ”

คุณท่านเผยส่งสัญญาณให้พ่อบ้านนำทาง เขาเองก็อาศัยจังหวะนี้ปรับอารมณ์… ในใจคิดไปพลางเงยหน้าขึ้น พอสบตากับซืออวี้ไป๋ ใจเขาก็หล่นวูบ

เขาลืมไปได้อย่างไรว่ายังมีท่านยมทูตคนนี้อยู่!

“ท่านซือ…” คุณท่านเผยใจสั่นไปถึงตาตุ่ม พยายามชวนคุย แต่พอไม่มีเด็กสาวคนนั้นอยู่ ใบหน้าของซืออวี้ไป๋ในสายตาเขาก็ดูดุร้ายขึ้นมาทันที

ซืออวี้ไป๋หันหน้ามามองเขาช้าๆ อย่างไร้อารมณ์

“วันนี้อากาศดีนะ” คุณท่านเผยพูดเสียงแห้งๆ

ซืออวี้ไป๋: “…”

ฉีเยี่ยน: “…”

ต่างฝ่ายต่างจ้องตากันไปมา

ชั้นบน

ซางหว่านซิงเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ยืนพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน รอให้เจ้าซาลาเปาน้อยออกมาจากห้องน้ำ

พ่อบ้านยืนนอบน้อมอยู่ข้างๆ ไม่กล้าแสดงท่าทีละเลยแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น—

"นั่นเป็นของของคุณชายจื่อซวน คุณชายเผยอย่าแตะต้องมั่วซั่วนะคะ" เสียงที่ฟังดูค่อนข้างร้ายกาจดังขึ้นไม่ไกลจากทางเดิน ซางหว่านซิงได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ แววตาเรียบเฉยจนดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ทว่าในใจของพ่อบ้านกลับรู้สึกสะดุดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เป็นห้องหนังสือ

"คุณซาง…"

เขายังพูดไม่ทันจบ ซางหว่านซิงก็ยกนิ้วเรียวสวยขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้พ่อบ้านเงียบเสียง

เธอเดินตรงไปยังทิศทางที่มาของเสียงด้วยท่าทีสบายๆ

ประตูห้องหนังสือเปิดแง้มอยู่

เผยจิ่งจือกับคนใช้ยืนอยู่ในห้องหนังสือ เสียงของคนใช้ทั้งแหลมทั้งสูง ฟังดูไม่ได้มีความเคารพคุณชายใหญ่ตรงหน้าเลยสักนิด อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครอยู่จึงยืนชี้ไม้ชี้มือ

"งั้นผมวางตรงนี้ก็ได้ใช่ไหม?" เผยจิ่งจือพูดด้วยน้ำเสียงใจดีเตรียมจะขยับไปหยิบของอีกฝั่งของชั้นหนังสือ ดูท่าทางเขาจะทำตัวไม่ถูก แต่ก็ยังอดทนไว้อย่างใจเย็น ไม่ได้โกรธเคืองอะไร

ซางหว่านซิงเลิกคิ้วขึ้น นึกไม่ถึงว่าคุณชายเผยที่ข้างนอกทำตัวกร่างไม่เกรงกลัวใคร พอกลับมาบ้านถึงได้ถูกรังแกง่ายดายขนาดนี้?

นี่ผิดไปจากที่เธอคาดไว้เล็กน้อย

"หยุดมือค่ะ นี่เป็นถ้วยรางวัลชนะเลิศการแข่งขันฟิสิกส์ครั้งแรกของคุณชายจื่อซวน ส่วนอันนี้ อันนี้ก็เป็นถ้วยรางวัลชนะเลิศการแข่งขันคณิตศาสตร์ของคุณชายจื่อซวนเมื่อตอนนั้น ท่านประธานกำชับเป็นพิเศษว่าต้องวางไว้ที่ตรงนี้ ห้ามเคลื่อนย้ายมั่วซั่ว"

คนใช้พูดด้วยท่าทีรุกไล่ อีกทั้งยังมองเผยจิ่งจือด้วยสายตาเหยียดหยามโดยไม่คิดจะปิดบัง "ถ้าไม่ใช่เพราะท่านประธานหวังให้คุณชายจื่อซวนสืบทอดตระกูลเผย ป่านนี้คุณชายจื่อซวนคงพุ่งเป้าไปชิงรางวัลโนเบลสาขาคณิตศาสตร์แล้วค่ะ!"

ซางหว่านซิง: "…"

พ่อบ้านเหงื่อตกจนแทบจะไหลออกมา ปกติแล้วเผยจิ่งจือมักจะขัดแย้งกับคุณท่านเสมอ ทุกคนจึงพากันคิดว่าตระกูลเผยจะต้องตกเป็นของเผยจื่อซวน และทุกครั้งที่เผยจิ่งจือมาที่นี่ก็จะถูกปฏิบัติด้วยความเมินเฉยอย่างที่สุด

เรื่องนี้คุณท่านไม่เคยระแคะระคาย และแม้เขาจะรู้สึกสังหรณ์ใจอยู่บ้าง แต่เพราะไม่เคยมีเรื่องมาถึงหน้าของเขา เขาจึงทำเป็นมองไม่เห็นและปล่อยผ่านไป

ในขณะที่เขากำลังรู้สึกวิตกกังวล ก็เห็นซางหว่านซิงก้มหน้าหัวเราะออกมาเบาๆ

พ่อบ้าน: "…"

เขารู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ขอโทษนะคะ ขัดจังหวะหน่อยค่ะ" ในตอนที่พ่อบ้านยังไม่ได้สติ ซางหว่านซิงก็ยกมือขึ้นเคาะประตูเบาๆ ก๊อก ก๊อก ก๊อก สามครั้ง แต่ละครั้งที่เคาะกลับสร้างความหวาดหวั่นให้กับพ่อบ้านยิ่งนัก

ทั้งสองคนที่อยู่ในห้องหนังสือเงยหน้ามองมา

ดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าจะมีคนมาเห็น สีหน้าของคนใช้ซีดเผือดลงทันที โดยเฉพาะเมื่อเห็นพ่อบ้าน เธอก็ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

ทำได้เพียงภาวนาว่าสิ่งที่ตัวเองพูดไปเมื่อครู่จะไม่มีใครได้ยิน

"พี่ซิง!" เผยจิ่งจือกลับยิ้มกว้างอย่างซื่อๆ ทันทีที่เห็นเธอ

ซางหว่านซิงตีหน้านิ่งแล้วดึงสายตากลับมา เธอมองหญิงรับใช้ด้วยสายตาเรียบเฉย "ขอแก้หน่อยนะ โนเบลไม่มี—"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง