บทที่ 96 ซางหว่านซิง ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย

“รางวัลคณิตศาสตร์”

หญิงรับใช้: “…”

พอรู้ตัวว่าซางหว่านซิงหมายความว่าอะไร หน้าของหญิงรับใช้ก็แดงก่ำ อับอายจนอยากหาช่องบนพื้นมุดหนีไปเดี๋ยวนั้น มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน

ซางหว่านซิงเดินตรงไปหาเผยจิ่งจือ

สายตากวาดมองชั้นหนังสือที่หญิงรับใช้เพิ่งชี้นิ้วสั่งการไปเมื่อครู่ แววตาเย็นชาลงหลายส่วน

โครม——

เห็นเพียงเธอยกมือขึ้นแล้วปัดถ้วยรางวัลบนชั้นร่วงลงพื้นทั้งแถว

ชั้นล่าง

คุณท่านเผยกับเผยจื่อซวนที่ได้ยินเสียงเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน

เผยจื่อซวนเพิ่งจะลุกขึ้น ก็ถูกฉีเยี่ยนที่ทำท่าเหลาะแหละยิ้มๆ กดไหล่ให้นั่งลงกับที่อีกรอบ

“นายชื่อเผยอะไรนะ?” ถามแบบไม่ได้ใส่ใจสักนิด

เผยจื่อซวน: “…”

อีกด้านหนึ่ง ดวงตาของซืออวี้ไป๋ลึกล้ำ ดุจห้วงทะเลลึกกลางฤดูหนาว ตกกระทบใบหน้าคุณท่านเผยอย่างเย็นชา หยั่งไม่ถึง ต่อให้คุณท่านเผยแก่กว่าเขามากแค่ไหน กระดูกแก่ๆ ชุดนี้ก็รับไม่ไหวจริงๆ

คุณท่านเผยรู้ดีว่า ท่านซือมองทะลุเจตนาที่แท้จริงที่เขาเชิญสาวน้อยคนนี้มาแล้ว!

ที่ยังไม่ขยับ ก็เพราะเห็นแก่หน้าคุณซางเท่านั้น

ชั้นบน

“คุณซา——” พ่อบ้านตกใจสุดขีด อ้าปากจะร้องห้าม แต่พอสบตากับซางหว่านซิง เสียงก็ขาดหายไปทันที

แววตาของเธอคมกริบ โอหัง แถมยังแฝงความร้ายกาจอยู่หลายส่วน

“วาง” ซางหว่านซิงพิงชั้นหนังสือครึ่งตัว พยักพเยิดคางไปทางเผยจิ่งจืออย่างเกียจคร้าน ท่ามกลางข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น เธอทั้งเย็นชาทั้งน่าเกรงขาม จนไม่มีใครกล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

เผยจิ่งจือ: “…”

เขาวางของขึ้นไปบนชั้นด้วยมือที่แข็งทื่อ

ไม่มีใครกล้าพูดสักคำ

ซางหว่านซิงหยิบของชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาเล่นในมืออย่างสบายๆ สายตาที่อ่านไม่ออกตกลงบนหน้าเผยจิ่งจือ อีกฝ่ายกลืนน้ำลายเอื๊อก ยืดหลังตรงโดยไม่รู้ตัว

ที่แท้คุณท่านเผยก็คิดการณ์แบบนี้นี่เอง

เธอหัวเราะเบาๆ——

“เฮอ?” หัวกลมๆ หัวหนึ่งโผล่ออกมาจากช่องประตูที่แง้มอยู่ ดวงตาโตเป็นประกายวิบวับทันทีที่เห็นซางหว่านซิง

ซางหว่านซิงกวักมือเรียกเขา

เจ้าซาลาเปาน้อยวิ่งตึกๆ ตึกๆ เข้ามาทันที แนบแก้มขาวนุ่มนิ่มลงกับขาเธอ น่ารักน่าชังเป็นที่สุด!

“ช่วยเอาของไปให้คุณปู่ข้างล่างหน่อย”

เธอขยี้หัวเล็กๆ ของเจ้าตัวน้อย

“เฮอ~” เจ้าซาลาเปาน้อยพยักหน้าหงึกๆ อย่างใสซื่อ

“เจ้าตัวเล็กนี่น่ารักชะมัด!” หัวใจหนุ่มน้อยของเผยจิ่งจือแทบละลาย เพิ่งจะยกมือขึ้นจะเลียนแบบซางหว่านซิงไปขยี้หัวเจ้าซาลาเปาน้อย ก็เห็นเจ้าซาลาเปาน้อยหันขวับมามองเขาราวกับสัมผัสอะไรได้

หน้านิ่งสนิท

เย็นเฉียบ เหมือนรูปปั้นน้ำแข็งตัวจิ๋ว

เผยจิ่งจือ: “…”

ตัดมือแส่ๆ ข้างนี้ทิ้งไปซะ!!!

ซางหว่านซิงดึงปากกาออกมาจากโต๊ะอย่างเนือยๆ เขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษหนึ่งบรรทัด ลายมือทั้งเหวี่ยงทั้งอิสระ ยังไม่ทันที่เผยจิ่งจือจะชะโงกหน้าไปดู ก็เขียนเสร็จแล้ว

เธอพับกระดาษอย่างใจเย็น แล้วยื่นให้เจ้าซาลาเปาน้อย “ไม่ต้องขึ้นมาแล้วนะ รอฉันลงไป”

เจ้าซาลาเปาน้อยพยักหน้าอย่างใสซื่อ แล้วซอยขาสั้นๆ วิ่งหายลับไปในพริบตา

วินาทีที่แผ่นหลังเล็กๆ ลับตาไป รอยยิ้มที่มุมปากซางหว่านซิงก็หุบลงจนหมด เห็นเพียงเธอยกมือขึ้นใช้ปากกาเกล้าผมยาวขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นลำคอระหงขาวซีด ประกอบกับใบหน้าสวยระดับนั้น ยิ่งทำให้คนใจหวิว

“…” เผยจิ่งจืออดนึกย้อนไปถึงครั้งแรกที่เจอซางหว่านซิงในห้องวีไอพีของคลับไม่ได้

ตัวสั่นงันงก

“เธอ——” ซางหว่านซิงยกมือชี้หญิงรับใช้ “ไปหาคนเอาเสื้อขึ้นมาให้เขาสักตัว…” เธอปลดกระดุมคอเสื้อให้หลวมลง ท่าทางทั้งเท่ทั้งดิบเถื่อน “จำไว้ คำที่ไม่ควรพูด อย่าพูดเกินมาแม้แต่ประโยคเดียว”

หญิงรับใช้รีบเผ่นออกไปราวกับหนีตาย เหลือเพียงพ่อบ้านอยู่คนเดียว

ซางหว่านซิงเหลือบมองพ่อบ้าน แล้วยิ้มอย่างมีนัย

พ่อบ้าน: “…”

ชั้นล่าง

“เฮอเฮอ” เจ้าซาลาเปาน้อยทำหน้าน้ำแข็งตัวจิ๋วอยู่ตรงหน้าคุณท่านเผย สองมือชูกระดาษโน้ตที่ซางหว่านซิงเขียนขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่คุณท่านเผยจะรับ นิ้วมือเรียวยาวเย็นเฉียบก็หยิบไปก่อนแล้ว

เจ้าซาลาเปาน้อยหันขวับ จ้องคุณลุงตาเขียวแก้มป่อง

ใบหน้าซีดเซียวเหินห่างราวกับคนป่วยของซืออวี้ไป๋ไร้ซึ่งสีหน้าใดๆ ทว่ากลับควบคุมอารมณ์ของทุกคนไว้ได้อย่างไร้รูปร่าง เห็นเพียงเขาค่อยๆ คลี่กระดาษออก มองตัวอักษรบนนั้น——

หัวใจคุณท่านเผยขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย

วินาทีถัดมา ซืออวี้ไป๋กลับดันกระดาษแผ่นนั้นไปวางบนโต๊ะตรงหน้าเขา

【ครั้งหน้าไม่มีอีกแล้ว】

แค่ประโยคสั้นๆ ประโยคเดียว ก็รู้สึกได้ถึงความเถื่อนของซางหว่านซิงทะลุกระดาษออกมา

ชั้นบน ห้องนอนของเผยจิ่งจือ

พ่อบ้านเดินตามหลังซางหว่านซิง ในใจร้องโอดโอยไม่หยุด ถึงเขาจะพอเดาได้ลางๆ ว่าคนรับใช้คงละเลยคุณชายใหญ่ แต่ก็ไม่คิดเลยว่าจะกล้าละเลยกันถึงขนาดนี้

ในห้องดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ได้ทำความสะอาดตามเวลา ขนาดบนชั้นยังมีข้าวของของคุณชายจื่อซวนวางทิ้งไว้ ถ้าเขาจำไม่ผิด ห้องนี้เคยเป็นห้องหนังสือของคุณชายจื่อซวนไม่ใช่เหรอ?

ซางหว่านซิงกวาดตามองรอบห้องอย่างเรียบเฉยหนึ่งรอบ แล้วก็ละสายตา

“พี่ซิง นั่งก่อนครับ” เผยจิ่งจือปัดเสื้อผ้าที่กองท่วมเก้าอี้ลงพื้นอย่างเก้ๆ กังๆ ให้เธอมีที่นั่ง

“…” มองเสื้อผ้าที่ถูกปัดลงพื้น ซางหว่านซิงพูดไม่ออกเป็นครั้งแรก

นั่นไง ใช่ว่าผู้ชายทุกคนจะสะอาดสะอ้านเหมือนคุณสปอนเซอร์ของเธอ พอนึกถึงห้องแต่งตัวของซืออวี้ไป๋ที่เป๊ะจนรักษาคนย้ำคิดย้ำทำได้ แววตาเกียจคร้านของซางหว่านซิงก็เจือความรังเกียจต่อเผยจิ่งจือเข้าไปนิดๆ

เธอไม่นั่ง

“พี่ซิง ดื่มน้ำครับ…” เผยจิ่งจือรินน้ำให้เธอแก้วหนึ่ง “แก้วสะอาดนะ” ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ซิงต้องพาพ่อบ้านมาที่ห้องเขา และไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้คนเอาเสื้อมาให้เขา แต่ต่อหน้าพี่ซิง เผยจิ่งจือรู้สึกว่าหมอบเงียบๆ อย่างว่าง่ายไว้จะดีกว่า

ซางหว่านซิงช้อนตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วรับแก้วมัคไป

“ทุกครั้งที่นายเรียกคนรับใช้ให้เอาของมาให้ ต้องรอนานแค่ไหน?” เธอเพิ่งเอ่ยปาก หัวใจพ่อบ้านก็สั่นวาบ

เผยจิ่งจือชะงักไป ไม่ตอบ

“นานแค่ไหน?” ซางหว่านซิงทวนอีกรอบด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

เผยจิ่งจือตอบเสียงอู้อี้ “ก็ ก็นานอยู่ครับ”

ซางหว่านซิงถือแก้วไว้ในมือ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะดื่ม บนผนังยังแขวนรูปถ่ายคู่ของเผยจื่อซวนกับคุณท่านเผยเอาไว้ ทั้งห้องราวกับกำลังประกาศอย่างเงียบๆ ว่าเผยจื่อซวนกับคุณท่านเผยสนิทสนมกันแค่ไหน

แต่ความจริงเป็นแบบนั้นจริงหรือ?

ซางหว่านซิงหลุบตาลง ขนตายาวทอดเงาลงบนใบหน้าเย็นชา

เวลาผ่านไปทีละวินาที คิ้วของพ่อบ้านก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกเปิดจากด้านนอก

“เสื้อตัวเดียวยังต้องให้คนเอามาส่งถึงห้อง วางมาดใหญ่โตจริงนะ คุณชายใหญ่นี่ช่างหาเรื่องให้คนลำบาก——”

คำว่า ‘ลำบาก’ ยังไม่ทันพูดจบ เสียงก็เงียบกริบทันทีที่คนรับใช้เห็นว่าในห้องมีคนอยู่ถึงสามคน

ซางหว่านซิงพิงหน้าต่างครึ่งตัวแล้วเอ่ยปาก

“หาเรื่องอะไรนะ?” เธอมองความรำคาญที่ยังเก็บไม่ทันบนหน้าคนรับใช้ แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนอารมณ์ดี

“ตอบคำถามคุณซางเดี๋ยวนี้!” พ่อบ้านตวาดหน้าบึ้ง

คนรับใช้อึกอัก พูดวกไปวนมาเลี่ยงไม่ตอบ

“ก่อนเข้ามาเคาะประตูหรือยัง?” ซางหว่านซิงยิ้มจางๆ ไม่รู้ทำไม เผยจิ่งจือหดคอโดยสัญชาตญาณ รู้สึกหนาวยะเยือกนิดๆ

“เคาะ ฉันเคาะแล้วค่ะ” คนรับใช้พยายามแก้ตัวสุดชีวิต

“นายได้ยินไหม?” ซางหว่านซิงเหลือบมองไปทางซ้ายอย่างเกียจคร้าน ถามเผยจิ่งจือ แล้วมองไปทางขวา ถามพ่อบ้าน ตลอดเวลาไม่รีบร้อนเลยสักนิด ราวกับนายพรานที่กำลังล่าเหยื่ออย่างใจเย็น

“ฉัน…” คนรับใช้ยังคิดจะเถียงข้างๆ คูๆ

สีหน้าของซางหว่านซิงเย็นเยียบลงในพริบตา คว้าแก้วมัคในมือขว้างใส่ผนังข้างตัวคนรับใช้อย่างแรง!

เพล้ง——

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง