บทที่ 97 ซางหว่านซิง คนที่พวกคุณควรขอโทษไม่ใช่ฉัน

แก้วมัคแตกกระจายอยู่ข้างตัวคนรับใช้ ทำเอาเธอตกใจจนรีบเอามือปิดหูนั่งยองลงกับพื้นทันที!

“กรี๊ด——”

เผยจิ่งจือกับพ่อบ้านเองก็สะดุ้งโหยงกับการกระทำกะทันหันของซางหว่านซิงไปด้วย

“พี่ซิง…” ถ้าถึงตอนนี้ยังไม่เข้าใจว่าซางหว่านซิงกำลังช่วยสร้างบารมีให้เขา เผยจิ่งจือก็คงเป็นไอ้โง่ของจริงแล้ว เขาจ้องแผ่นหลังเธออย่างเหม่อลอย ขอบตาร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่ พูดอะไรไม่ออก

ซางหว่านซิงไม่แม้แต่จะสนใจเผยจิ่งจือ เธอหันไปพูดกับพ่อบ้านด้วยน้ำเสียงเย็นชาและใบหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็เดินอ้อมคนรับใช้ที่นั่งยองตัวสั่นอยู่บนพื้น “ลงไปข้างล่าง”

ชั้นล่าง

เผยจื่อซวนมองซางหว่านซิงที่เดินลงบันไดมาพร้อมรังสีนักเลงเต็มตัว ผมยาวเกล้าไว้ด้านหลังศีรษะ ทั้งสวยทั้งเท่ ชั่วพริบตานั้นเขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว รูขุมขนหดเกร็งไปหมด

เธอนั่งลงข้างซืออวี้ไป๋ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ เงยหน้าขึ้นสบตากับคุณท่านเผย

ต่างฝ่ายต่างรู้กันดีโดยไม่ต้องพูด

วันนี้ ที่คุณท่านเผยบอกว่าเชิญมากินข้าว ดูไปดูมาก็เหมือนงานเลี้ยงหงเหมินมากกว่า ทุกอย่างที่เผยจิ่งจือต้องเจอในคฤหาสน์หลังเก่า เขาไม่ได้ไม่รู้อะไรเลยอย่างที่คนอื่นคิด แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างที่พูดออกมาตรงๆ ไม่ได้ เขาจึงออกหน้าเองไม่ได้ ซางหว่านซิงจึงกลายเป็นมีดเล่มที่เหมาะที่สุดในการช่วยสร้างบารมีให้เผยจิ่งจือ

เธอคิดว่า ต่อให้ตอนนั้นเจ้าซาลาเปาน้อยไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำ คุณท่านเผยก็ต้องหาวิธีอื่นให้เธอขึ้นไปชั้นบนจนได้อยู่ดี!

“ข้างบน เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?” เผยจื่อซวนถามหยั่งเชิง

พ่อบ้านรีบลงมาอย่างรวดเร็ว ชำเลืองมองซางหว่านซิงก่อน แล้วก้มตัวลงกระซิบข้างหูคุณท่านเผย แต่ยังไม่ทันได้พูด——

“พูดตรงๆ มา” ซืออวี้ไป๋เอ่ยขึ้นมากะทันหัน แรงกดดันเย็นยะเยือกที่เขาแผ่ออกมาหนักหน่วงเกินไป เย็นเฉียบไร้ไออุ่นของโลกมนุษย์แม้แต่น้อย แต่วินาทีถัดมากลับหยิบผ้าเช็ดหน้าผู้ชายสีเข้มผืนสะอาดออกมา จับมือซางหว่านซิงไว้ แล้วค่อยๆ เช็ดคราบน้ำบนนั้นจนแห้งอย่างใจเย็น

ลูกประคำสีดำที่ข้อมือเขาแกว่งไหวเบาๆ

น่ามองยิ่งนัก

ฉีเยี่ยน: “…”

โรคย้ำคิดย้ำทำเรื่องความสะอาดของอาซือน่ะเหรอ???

หึหึ

ไม่มีอยู่จริง!

พ่อบ้านเหลือบมองซืออวี้ไป๋อย่างหวาดๆ แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นข้างบนทั้งหมดโดยไม่ตกหล่น เผยจิ่งจือที่ลงมาด้วยกันขยับไปยืนหลังซางหว่านซิงโดยไม่รู้ตัว แต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ หน้าน้ำแข็งสองหน้า หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็ก ก็เงยขึ้นมองเขาพร้อมกัน

สายตาเย็นเฉียบ

เผยจิ่งจือ: “…”

สายตาคุณท่านเผยหนักอึ้ง “เรียกคนรับใช้ออกมาให้หมด” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองเผยจื่อซวน “โทรเรียกแม่แกกลับมาด้วย”

ไม่นาน ในโถงก็เต็มไปด้วยคนรับใช้

ตอนที่ลูกสาวคนรองกลับมา ภาพที่เห็นก็คือแบบนี้ สีหน้าเธอบึ้งตึงขึ้นมาทันที “พ่อ ตกลงเรื่องอะไรกัน…” เธอเพิ่งจะอ้าปากพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แต่พอสบเข้ากับดวงตาเย็นชาหม่นมืดคู่หนึ่ง ก็ถึงกับตัวสั่นสะท้าน!

ท่าน… ท่านซือ?

นี่เธอไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?

เทพแห่งการเข่นฆ่าคนนี้มานั่งอยู่ในห้องรับแขกบ้านเธอได้ยังไง?

ลูกสาวคนรองรีบหลับตาลง แล้วลืมตาขึ้นใหม่ คนคนนั้นก็ยังไม่หายไป

ลูกสาวคนรอง: “…”

เธอไม่กล้าส่งเสียงขึ้นมาทันที

ตามคำสั่งของคุณท่านเผย พ่อบ้านเล่าเรื่องทั้งหมดซ้ำอีกรอบ “ฉันนึกว่าเรื่องใหญ่โตอะไร ก็แค่หักโบนัสเดือนนี้ของคนพวกนั้นก็จบแล้ว จะทำเป็นเรื่องใหญ่ไปทำไม?”

ลูกสาวคนรองไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด

ท่าทีของคนรับใช้พวกนี้ ตัวมันเองก็มาจากการชี้นำของเธออยู่แล้ว

แต่เดิมจิ่งจือกับคุณพ่อเข้ากันไม่ได้ราวน้ำกับไฟ ปีหนึ่งกลับคฤหาสน์เก่าแค่ครั้งสองครั้ง กลับมาทีไรก็ทะเลาะกันทุกที ไม่รู้ว่าหลังออกมาจากสถานีตำรวจเฉิงหนานแล้วเป็นอะไรไป ถึงได้ย้ายกลับมาอยู่เสียได้?

“คุณซาง คุณว่ายังไง?” คุณท่านเผยหันไปมองซางหว่านซิง

ซางหว่านซิงมองลูกสาวคนรองของคุณท่านเผย สีหน้าเรียบเฉย “ไล่ออกให้หมด”

“เธอพูดว่าอะไรนะ?” ลูกสาวคนรองของคุณท่านเผยผุดลุกขึ้น คนรับใช้พวกนี้เกือบทั้งหมดเป็นคนสนิทของเธอ คุณพ่อมีความเคลื่อนไหวอะไรนิดหน่อยก็จะมาบอกเธอหมด ยัยคนนอกอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรมายุ่งเรื่องของตระกูลเผย?

“เธอบอกว่า ไล่ออกให้หมด”

แววตาของซืออวี้ไป๋หม่นมืด ทั่วร่างแผ่ความเย็นเยียบ พร้อมรังสีครอบงำที่กดข่มอย่างทรงพลัง น้ำเสียงไม่มีอารมณ์ใดกระเพื่อม แต่กลับทำให้คนได้กลิ่นคาวเลือดและพายุโหมกระหน่ำจากในน้ำเสียงนั้น

ฉีเยี่ยน: “…”

เสี่ยวซิงเขาก็มีปากพูดเองได้นะ~

“คิดค่าจ้างให้พวกเขาซะ” คุณท่านเผยหลับตา พอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็สั่งพ่อบ้าน

“พ่อ!”

ลูกสาวคนรองผุดลุกขึ้น มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ คุณพ่อเสียสติไปแล้วหรือไง?

“คุณตาครับ คนพวกนี้อยู่กับตระกูลเผยมาสิบกว่าปีแล้ว จะไล่ออกก็ไล่ออกเลย ถ้าข่าวแพร่ออกไปจะไม่ดีต่อชื่อเสียงของตระกูลเผยนะครับ ให้พวกเขาขอโทษคุณซางดีๆ ดีกว่า——” เผยจื่อซวนเอ่ยอย่างสุภาพนุ่มนวล ส่งสายตาให้คนรับใช้ คนรับใช้หลายสิบคนที่เดิมทีหน้าเศร้าเหมือนไปงานศพก็พร้อมใจกันมายืนโค้งคำนับตรงหน้าซางหว่านซิง เสียงขอโทษดังระงมไม่ขาดสาย

“หุบปาก”

ซืออวี้ไป๋อึมครึมไปทั้งตัว เสียงจอแจทำให้เขาที่นอนไม่หลับอยู่แล้วยิ่งหงุดหงิดกระวนกระวาย ความดุร้ายที่หลุดการควบคุมโหมกระหน่ำเข้ามาราวพายุทอร์นาโด ทำให้คฤหาสน์เก่าตระกูลเผยที่เมื่อวินาทีก่อนยังสงบราบเรียบ กลายเป็นนรกอสูรมืดมิดในวินาทีถัดมา

ชั่วขณะนั้น ในดวงตาของเขาราวกับถูกย้อมด้วยเลือด

ชวนให้ขนหัวลุกโดยไม่รู้ตัว

ถึงจะเคยได้ยินกิตติศัพท์เรื่องนิสัยอารมณ์แปรปรวนคาดเดาไม่ได้ของซืออวี้ไป๋มานานแล้ว แต่พอได้เห็นกับตาจริงๆ ก็ยังทำเอาทุกคนกลัวจนหัวหด

“คนที่พวกคุณควรขอโทษไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคุณชายใหญ่ของพวกคุณ” ซางหว่านซิงสีหน้าไม่เปลี่ยน ไม่แม้แต่จะหันไปมอง ยื่นมือไปกุมมือใหญ่ของซืออวี้ไป๋ไว้ ราวกับกดสวิตช์บางอย่างของเขา บรรยากาศน่าสะพรึงกลัวที่ปกคลุมเหนือตระกูลเผยก็หยุดลงทันที

เธอเงยหน้า สบตาอย่างเย็นชากับเผยจื่อซวนที่เมื่อครู่จงใจโยนความขัดแย้งมาที่เธอ

ความคิดตื้นๆ นั่น มองทะลุหมดเปลือก

คนรับใช้มองหน้ากันไปมา ในที่สุดก็หันมามองเผยจิ่งจือคุณชายเสเพลคนนี้ให้เต็มตาเสียที ในสายตาพวกเขา คุณชายเผยจื่อซวนลูกชายของคุณหนูรองต่างหากคือคนที่จะสืบทอดกลุ่มธุรกิจตระกูลเผยในอนาคต ส่วนไอ้คุณชายเสเพลที่รู้แต่กินดื่มเที่ยวเล่นคนนี้ วันหน้านอกจากกินๆ นอนๆ รอวันตายแล้วจะมีอนาคตอะไรได้?

ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เคยเห็นคุณชายใหญ่คนนี้อยู่ในสายตาเลย

แล้วก็ไม่คิดว่าคุณท่านเผยจะทิ้งผู้สืบทอดที่โดดเด่นอย่างเผยจื่อซวน แล้วหันไปเห็นค่าหลานชายที่เอาแต่ทำให้ตัวเองโมโหแทบตาย

“ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง?” คุณท่านเผยตวาดเสียงต่ำอย่างเดือดดาล

“คุณชายใหญ่ ขอโทษค่ะ! พวกเราผิดไปแล้ว!” คนรับใช้รีบมาตรงหน้าเผยจิ่งจือ ร้องไห้ขอโทษ

เผยจิ่งจือ: “…”

เขามองซางหว่านซิงราวกับขอความช่วยเหลือ มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน ทั้งตัวกระสับกระส่ายนั่งไม่ติดยืนไม่ติด อดใจอ่อนอยากจะเอ่ยปากขอร้องแทนคนพวกนี้ไม่ได้

“ยกเว้นพวกแกไม่กี่คน ที่เหลือคิดค่าจ้างให้หมด”

คุณท่านเผยไม่ให้โอกาสเผยจิ่งจือเอ่ยปาก สั่งพ่อบ้านตรงๆ ยกเว้นคนสนิทไม่กี่คน ที่เหลือไล่ออกทั้งหมด ไม่มีช่องให้ต่อรองแม้แต่นิดเดียว

พ่อบ้านรีบรับคำ เมื่อครู่ตอนสบตากับคุณท่าน สายตาเตือนนั้นชัดเจนว่ารู้แล้วว่าเขาทำเป็นมองไม่เห็นเรื่องนี้ ถึงจะได้อยู่ต่อ แต่ในใจพ่อบ้านก็ยังสะดุ้งวาบ

“ทำให้ท่านซือต้องเห็นเรื่องน่าขายหน้าแล้ว”

คุณท่านเผยไอเบาๆ สองที สายตาไม่ละไปจากซางหว่านซิงเลย

เธอฉลาดจริงๆ

ประตูห้องที่ปิดสนิทบานหนึ่งไม่ไกลออกไปเปิดออกกะทันหัน ทนายความของกลุ่มธุรกิจตระกูลเผยเดินออกมาพร้อมเอกสารฉบับหนึ่งในมือ หัวใจของลูกสาวคนรองคุณท่านเผยกระตุกวูบ

ของสิ่งนั้น ดูคล้ายพินัยกรรมอยู่นะ?

แต่ทำไมคุณพ่อถึงต้องเอาพินัยกรรมออกมาต่อหน้าคนนอกด้วย?

ลางสังหรณ์ร้ายปกคลุมหัวใจของลูกสาวคนรอง——

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง