บทที่ 100 ฟังดูสิ! เสียงอะไรแตกดังเพล้งนะ

เวลานี้เซี่ยซือจวินค่อนข้างเป็นกังวล

ทางฝั่งทีมสีน้ำเงินผ่านด่านนี้ไปได้อย่างรวดเร็ว

ส่วนทีมสีแดง ท่าทางคงจะหืดขึ้นคอ

เพราะคลื่นสมองของแต่ละคนนั้นแตกต่างกันเกินไปจริงๆ

จากการสังเกตในชีวิตประจำวัน เขารู้ดีว่าผลไม้ที่แขกรับเชิญอีกสี่คนชอบที่สุด ชอบปานกลาง และเกลียดที่สุดในบ้านพักคืออะไร

แต่นั่นยังไม่เพียงพอสักนิด

เพราะทุกคนไม่ได้มีแค่เรื่องของตัวเองให้ต้องขบคิด

ในการตัดสินใจ มีปัจจัยรบกวนมากเกินไป

ผลลัพธ์สุดท้าย นอกจากจะขึ้นอยู่กับการพิจารณาของตัวเองแล้ว ยังขึ้นอยู่กับคนอื่นๆ ด้วย

แน่นอนว่าเซี่ยซือจวินสามารถคำนวณความน่าจะเป็นของผลลัพธ์แต่ละแบบได้อย่างแม่นยำ ทว่าความน่าจะเป็น นำมาใช้ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์อันใด

ตราบใดที่ไม่ใช่ร้อยเปอร์เซ็นต์ พวกเขาก็ต้องเริ่มใหม่ทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้น บางคนยังไม่สามารถใช้สามัญสำนึกมาคาดเดาได้เลย ชอบทำตามใจตัวเอง หรือแม้กระทั่งเดินเกมนอกกรอบแบบสุดโต่ง

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องวิเคราะห์อยู่ดี ได้แต่พยายามให้ถึงที่สุด

คนแรกคือซูเสี่ยวเหยา ในบรรดาผลไม้ทั้งห้าชนิดนี้ สิ่งที่เธอชอบที่สุดน่าจะเป็นส้ม

ทว่าซูเสี่ยวเหยาเป็นผู้หญิงละเอียดอ่อนและใส่ใจคนอื่น เธอคงไม่เลือกสิ่งที่ตัวเองชอบ แต่น่าจะยอมโอนอ่อนตามคนอื่นมากกว่า

ซูอวี่โม่ก็น่าจะคล้ายๆ กัน

ถ้าว่ากันตามนี้ จริงๆ แล้วโจทย์ข้อนี้อาจไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น

สองคนนี้มีแนวโน้มมากที่สุดที่จะยอมตามใจเจี่ยงหานเฟิง เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าคุณหนูเจี่ยงทำตามใจตัวเอง จะไปหวังให้เธอมาโอนอ่อนผ่อนตามคนอื่นน่ะเป็นไปไม่ได้หรอก

แต่ประเด็นสำคัญคือ สองคนนั้นรู้หรือเปล่าว่าเจี่ยงหานเฟิงชอบกินอะไร

เกรงว่าจะไม่รู้

เพราะเจี่ยงหานเฟิงตอนอยู่ในบ้านพักแทบจะไม่แตะผลไม้เลย ที่เซี่ยซือจวินรู้ ก็มาจากการอนุมานเอา เครื่องดื่มยี่ห้อหนึ่งที่เธอดื่ม ปกติแล้วรสพีชคือรสที่เธอดื่มบ่อยที่สุด

ในหกครั้ง จะมีสามครั้งที่เลือกพีช

นอกจากนี้ก็มีองุ่น เสาวรส เลมอน

พอไม่รู้ว่าเจี่ยงหานเฟิงชอบอะไร ตัวเลือกของพวกเขาก็จะกลายเป็นสิ่งที่คาดเดาได้ยากขึ้นมาอีก

แล้วยังมีเผยเกออีกคน

คนคนนี้สมองเฉียบแหลมปราดเปรื่องอย่างยิ่ง ทว่าฝีมือการป่วนก็ระดับตัวท็อป ถ้าเธอเกิดอยากจะกวนประสาทขึ้นมา จะยิ่งคาดเดาได้ยากกว่าสามคนนั้นรวมกันเสียอีก

“หมดเวลาแล้วครับ กรุณาหยิบผลไม้ที่พวกคุณเลือก” ผู้กำกับสวีเฉิงเอ่ยเตือน

เซี่ยซือจวินลังเลอยู่แวบหนึ่ง สุดท้ายก็ยังคงหยิบพีชขึ้นมา

“คำตอบไม่ตรงกัน กินผลไม้ที่ตัวเองหยิบมาให้หมด แล้วเริ่มรอบต่อไปครับ”

สวีเฉิงไม่เปิดโอกาสให้ทุกคนส่งเสียง และไม่บอกให้รู้ด้วยว่าในรอบนี้แต่ละคนเลือกอะไรกันบ้าง

ไม่มีเบาะแสใดๆ ให้อ้างอิงได้เลย

รอบที่สอง ผิด

รอบที่สาม ผิดซ้ำสอง

รอบที่สี่ ผิดซ้ำสาม!

เหล่าแขกรับเชิญกินผลไม้จนแทบจะอ้วกอยู่แล้ว

ซูเสี่ยวเหยาทำหน้าเบะเหมือนจะร้องไห้ ในใจได้แต่สวดภาวนาให้เทพทั้งสองรีบแสดงอภินิหาร พวกเขาคงไม่ติดแหง็กอยู่ที่ด่านนี้ไปตลอดใช่ไหมเนี่ย

แม้แต่ผู้กำกับสวีเฉิงก็ยังคิดไม่ถึงว่าทีมสีแดงจะล้มเหลวติดต่อกันขนาดนี้

เฮ้อ! ก็จริงนั่นแหละ!

ต่อให้เซี่ยซือจวินจะสืบสวนอนุมานเก่งกาจเพียงใด ก็ไม่อาจทำให้ความคิดของคนอื่นๆ ตรงกันได้ อยากจะส่งสัญญาณบอกใบ้ แต่ก็ติดตรงที่ห้ามส่งเสียง

แล้วเผยเกอล่ะ?

สวีเฉิงสังเกตเห็นความผิดปกติของเผยเกอตั้งนานแล้ว

นั่งเท้าคางอยู่ในคอกกั้น ด้านหน้าวางผลไม้ชนิดเดิมไว้ตลอด นั่นก็คือพีช

ถ้าไม่ใช่เพราะหลังจากจบแต่ละรอบ เธอจะยื่นมือไปหยิบพีชผลนั้นมากิน สวีเฉิงคงนึกสงสัยไปแล้วว่าเธอหลับอยู่หรือเปล่า

พอกินเสร็จ พอถึงรอบถัดไป เธอก็จะหยิบพีชมาวางข้างหน้าเพิ่มอีกหนึ่งลูก

ขืนยังผิดต่อไปเรื่อยๆ แบบนี้ ต่อให้ผลไม้หมด พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกตรงกันได้หรอก

ผู้ชมเองก็พากันทอดถอนใจ ด่านที่ยากแสนยากก่อนหน้านี้ยังทำอะไรเทพทั้งสองไม่ได้ แต่กลับต้องมาติดแหง็กอยู่กับด่านนี้เนี่ยนะ

คิดดูแล้ว วิธีจัดการกับคนฉลาดเป็นกรดพวกนี้ ยังพอมีอยู่นี่นา

ลดลูกเล่นแพรวพราวลง แล้วพึ่งพาโชคชะตาให้มากขึ้น

แบบนั้นต่อให้เป็นพวกเขา ก็คงไม่มีปัญญาทำอะไรได้มากนัก

“เริ่มอีกรอบครับ”

สวีเฉิงทำได้เพียงบอกออกไป

เผยเกอลูบท้องตัวเอง กินผลไม้หลังอาหารจนอิ่มแปล้ พักผ่อนจนได้ที่แล้ว

ถ้ายังผิดต่อไปเรื่อยๆ แบบนี้ ผลไม้ที่เหลืออยู่ของคนพวกนี้คงไม่พอให้รวมกันเป็นคำตอบที่ถูกต้องแล้วล่ะ

หึๆ!

เธอยกยิ้มขำ

การตอบคำถามโดยพึ่งดวง ผลลัพธ์มันพูดยากจริงๆ นั่นแหละ

เพียงแต่ว่า คนอย่างเธอเนี่ย นอกจากสมองจะดีแล้ว จมูกยังทำงานได้ยอดเยี่ยมเป็นพิเศษอีกต่างหาก

กลิ่นที่ลอยออกมาจากอีกสี่จุดนั้น เผยเกอสามารถรู้ได้อย่างชัดเจนเลยว่าในแต่ละรอบพวกเขาเลือกอะไรกันบ้าง

แต่เธอรู้คนเดียวก็ไม่มีประโยชน์

การจะทำให้ทุกคนยอมเลือกตามแนวคิดของเธออย่างว่าง่าย ย่อมต้องใช้ลูกไม้นิดๆ หน่อยๆ

“ง่ำ!”

รอบใหม่ยังไม่ทันได้เริ่ม เผยเกอก็กัดพีชกินหน้าตาเฉย

“เฮ้ยๆ!” สวีเฉิงเอ่ยปากขึ้นจากทางนั้น “โหลวเชวี่ย รอบใหม่ยังไม่ทันเริ่มเลย นายกินเข้าไปได้ยังไงเนี่ย รีบวางลงเดี๋ยวนี้เลยนะ”

เผยเกอจึงวางพีชที่แหว่งไปสองคำลงตรงหน้า

เซี่ยซือจวินใช้นิ้วชี้กดที่ปีกจมูก สูดดมไปทางทิศที่เผยเกอนั่งอยู่เบาๆ แล้วก็ตัดสินใจได้ในทันทีว่าสิ่งที่เธอหยิบคืออะไร

พีช!

แนวคิดของอีกฝ่ายตรงกับเขา ทั้งคู่ต่างเลือกพีชซึ่งเป็นของโปรดของเจี่ยงหานเฟิง

ตอนนี้ปัญหาอยู่ที่ซูอวี่โม่กับซูเสี่ยวเหยา

ถ้าบอกว่าเซี่ยซือจวินใช้การดมกลิ่น ซูอวี่โม่ก็คือการฟังเสียง

ในฐานะนักดนตรี โสตประสาทนั้นยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง ความแตกต่างเพียงเล็กน้อยเขาก็สามารถแยกแยะได้

ผลไม้ทั้งห้าชนิดนี้ เวลาวางลงบนโต๊ะจะมีเสียงไม่เหมือนกัน

กล้วยไม่ต้องพูดถึง เพราะมีแค่รูปร่างของมันที่ยาว แยกแยะง่ายที่สุด

แอปเปิลกับสาลี่ค่อนข้างแข็ง พอวางแปะลงบนโต๊ะ เสียงจึงค่อนข้างดังและใสกรอบ

แล้วส้มล่ะ?

ถ้าเป็นส้มที่ยังไม่ได้ปอกเปลือก อาจจะแยกแยะกับพีชยากสักหน่อย เพราะสองอย่างนี้ค่อนข้างนิ่ม เสียงเวลาวางลงบนโต๊ะจึงไม่ค่อยใสนัก

แต่คำพูดของผู้กำกับเมื่อครู่ยืนยันแล้วว่าเผยเกอกินเข้าไปแล้ว ถ้าเป็นส้มก็ต้องปอกเปลือกไปแล้ว วางลงบนโต๊ะย่อมไม่มีเสียงดังแว่วมาเลย

ส่วนพีชที่ถูกกัดไปสองคำไม่ได้ส่งผลอะไร เสียงจึงคล้ายกับเมื่อกี้มากที่สุด

เลือกพีช!

ซูอวี่โม่ไม่รู้ว่าคนอื่นจะเลือกอะไร แต่ในเมื่อเขารู้ตัวเลือกของคนคนหนึ่งแล้ว ก็ทำได้เพียงเลือกตามเธอเท่านั้น

คนสุดท้ายคือซูเสี่ยวเหยา

ประสาทรับกลิ่นไม่ค่อยไวเท่าไร

กลิ่นพีชพอจะดมออก แต่ประเด็นคือก่อนหน้านี้มีผลไม้ถูกกำจัดไปตั้งเยอะแล้ว ในอากาศจึงอบอวลไปด้วยกลิ่นสารพัดชนิดปนเปกัน แยกแยะไม่ง่ายเลย

เรื่องการฟังเสียง เธอก็คิดไม่ถึง

ซูเสี่ยวเหยาลนลานมาก แต่เผยเกอกลับดูไม่กังวลเลยสักนิดว่าซูเสี่ยวเหยาจะไม่เลือกพีช

ถ้าถามว่าทำไมล่ะก็?

เผยเกอ: น้องซูชิมผลไม้อีกสี่ชนิดไปหมดแล้ว เหลือแค่พีชอย่างเดียวที่ยังไม่ได้ชิม จะลำเอียงขนาดนั้นได้ยังไงกันล่ะ

รู้ไหมว่าทำไมเธอถึงเลือกเอาจริงในรอบนี้?

นอกจากเวลาจะเหมาะเจาะแล้ว ยังเป็นเพราะตัวแปรที่ไม่แน่นอนที่สุดในเกมนี้ก็คือน้องซูยังไงล่ะ!

เธอสุ่มเลือกล้วนๆ แถมยังเอาผลไม้ทั้งห้าชนิดออกมาหลับตาจิ้มเลือกอีกต่างหาก

ต่อให้มหาเทพจุติลงมา ก็ยังไม่รู้เลยว่าก้าวต่อไปแม่สาวน้อยคนนี้จะเลือกอะไร

แถมผลไม้แต่ละชนิดยังเลือกแค่รอบเดียว พอกินหมดก็เหลือสี่ลูก สามลูก สองลูก แล้วจับสลากต่อ

นอกจากเผยเกอจะรู้ว่าซูเสี่ยวเหยากินอะไรไปบ้างในแต่ละรอบแล้ว เธอยังได้ยินเสียงที่อีกฝ่ายกลิ้งผลไม้ไปมาบนโต๊ะเพื่อจับสลากด้วย

เฮ้อ!

เรื่องนี้เทพเผยได้แต่ถอนหายใจ

การเล่นเกมแบบนี้ คนสมองดีกลัวที่สุดก็คือการได้เจอเพื่อนร่วมทีมแบบน้องซูนี่แหละ

น่าสงสารเซี่ยซือจวินจริงๆ

ต่อให้เขาจะอนุมานเก่งแค่ไหน ก็ทนรับมือกับน้องซูที่ไม่ให้ความร่วมมือเลยไม่ไหวหรอก

ในเกมนี้ คนที่สร้างอุปสรรคใหญ่หลวงที่สุดให้พวกเขาไม่ใช่ผู้กำกับสวี แต่เป็นน้องซูต่างหาก

“แขกรับเชิญทั้งห้าท่าน เลือกผลไม้ตรงกัน ขอแสดงความยินดีด้วยครับ คุณผ่านด่านแล้ว!”

ในที่สุดก็สำเร็จเสียที แม้แต่สวีเฉิงเองก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ขืนกินกันต่อไปแบบนี้ ต้องผลาญผลไม้ของพวกเขาไปอีกเท่าไรกัน

เดี๋ยวนี้ผลไม้มันแพงมากนะรู้ไหม!

แม้จะผ่านด่านแล้ว แต่เซี่ยซือจวินกลับไม่ได้ดูดีใจเท่าไร

เขาบอกให้ทุกคนรอก่อน แล้วเริ่มถอดบทเรียนวิเคราะห์ย้อนหลัง

เผยเกอกับเจี่ยงหานเฟิงเลือกพีชมาโดยตลอด

ซูอวี่โม่สลับไปมาระหว่างส้มกับกล้วย สุดท้ายถึงได้เลือกพีช

ทำไมถึงเลือกส้มกับกล้วยล่ะ?

“ผมจำได้ว่าโหลวเชวี่ยชอบกินส้มมาก ในห้องมักจะมีวางไว้สองสามผลเสมอ”

เผยเกอพยักหน้า เรื่องนี้จริงแท้แน่นอน

เธอค่อนข้างชอบกินส้ม แต่ก็ขี้เกียจปอกเปลือก พอหยิบมาแล้วก็เลยโยนทิ้งไว้ในห้อง ขี้เกียจจะกิน

รอจนอยากกินจริงๆ ถึงค่อยจัดการรวดเดียวให้หมด

“ที่เลือกกล้วยก็เพราะในบรรดาผลไม้พวกนี้ กล้วยแตกต่างจากชนิดอื่นมากที่สุด น่าจะถูกเลือกได้ง่ายกว่า”

เซี่ยซือจวินพยักหน้าเห็นพ้อง

ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร นี่แสดงให้เห็นว่าก่อนจะเลือก ซูอวี่โม่ได้ใช้สมองคิดจริงๆ

สุดท้ายเขาก็หันไปมองซูเสี่ยวเหยา

ซูเสี่ยวเหยาลูบหัวพลางหัวเราะแหะๆ

“ฉันไม่มีเหตุผลอะไรหรอกค่ะ ก็แค่หยิบผลไม้มาอย่างละลูก วางไว้ข้างหน้าแล้วสุ่มจับเอา โดนอันไหนก็อันนั้น จะได้วนครบทุกอย่างไงคะ แฮะๆ~”

“…แค่ก!”

หลังจากเงียบไปสองวินาที เซี่ยซือจวินก็พลันกระแอมไอออกมาคำหนึ่ง

แถมยังหันหลังขวับไปทันที

ชั่วพริบตานั้น เผยเกอคล้ายกับได้ยินเสียงอะไรบางอย่างในตัวของเซี่ยซือจวินแตกสลาย

อ้อ คงเป็นศักดิ์ศรีของปรมาจารย์ด้านการสืบสวนกระมัง

ตัวท็อปแห่งวงการสืบสวนยุคปัจจุบันต้องมาสะดุดขาตัวเองในรายการ ไม่ใช่เพราะฝีมือไม่ถึง แต่เป็นเพราะดันมาเจอกับสาวน้อยที่ไม่ชอบใช้สมองล้วนๆ

ก็นะ ถ้าทุกคนรู้ว่าตลอดสิบกว่านาทีที่ผ่านมา เซี่ยซือจวินต้องเผชิญกับพายุสมองและการอนุมานซ้ำแล้วซ้ำเล่าขนาดไหน ก็คงจะเข้าใจว่าตอนนี้เขารู้สึกปั่นป่วนในใจเพียงใด

ในห้องไลฟ์สดมีแต่คอมเมนต์สงสารยอดนักสืบเซี่ยกันเป็นแถว ต่างพากันบอกว่านี่ไม่ใช่ความผิดของเขาเลยสักนิด

คู่จิ้นเซี่ยซือจวินกับซูเสี่ยวเหยาคู่นี้ จู่ๆ ก็ฮิตเปรี้ยงปร้างขึ้นมาในวันเดียว!

แฟนคลับคู่จิ้น ‘ซือเหยา’ ผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ดหลังฝนตก ระลอกแล้วระลอกเล่า

ใครๆ ก็พากันบอกว่าซูเสี่ยวเหยาคือดาวข่มของเซี่ยซือจวิน เป็นสาวน้อยมหัศจรรย์ที่ทำเอายอดนักสืบเซี่ยของเราอึดอัดจนแทบกระอักเลือดเป็นแผลในใจ!

ทว่าความหรรษาของแฟนคลับคู่นี้ยังไม่ทันข้ามวันก็ต้องพังทลายลงเสียแล้ว

เพราะในช่วงสัมภาษณ์เดี่ยวของแขกรับเชิญตอนกลางคืน เมื่อเซี่ยซือจวินพูดถึงสเปกคนรักในอุดมคติของตัวเอง เขากล่าวไว้เช่นนี้——

ฉลาด มีอารมณ์ขัน ทางที่ดีควรจะตามความคิดของผมทัน และเข้าใจว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ ถ้าหากเก่งกาจทัดเทียมกับผมได้ ก็ยิ่งเป็นสิ่งที่ต้องการจนแทบไม่อาจหาไหนได้อีกแล้วครับ

แฟนคลับคู่จิ้นซือเหยาเพิ่งจะฟินกับคู่นี้ได้แค่วันเดียว ก็โดนเจ้าตัวดับฝันเข้าให้เต็มเปา

ร้องไห้กระซิกๆ เลยทีเดียว!

ละครสั้น:

เผยเกอนอนคว่ำหน้าหมดเรี่ยวแรงอยู่บนฟูกฟองน้ำ ใบหน้าขาวซีด ตั้งหน้าตั้งตานอนแผ่เป็นแผ่นแป้ง ใครมาฉุดก็ไม่ยอมลุก

ซูเสี่ยวเหยา “พี่โหลวเป็นอะไรไปเหรอคะ”

ซูอวี่โม่ถามอย่างเป็นห่วงเช่นกัน “โหลวเชวี่ยไม่เป็นไรใช่ไหม”

เซี่ยซือจวินมีสีหน้าเคร่งขรึม “การทำงานของแขนขายังถือว่าปกติ แต่การทำงานของหัวใจและปอดลดลง ภายนอกดูเหมือนไม่มีปัญหาใหญ่อะไร แต่ถ้าขืนยังยื้อต่อไป ภารกิจของเราคงต้องล้มเหลวแน่”

ซูเสี่ยวเหยา “แล้วเราต้องทำยังไงกันดีคะ”

เซี่ยซือจวิน “อืม คะแนนสมรรถภาพร่างกายจากความพยายามร่วมกันของพวกเราถือว่าฟื้นกลับขึ้นมาแล้ว แต่ยังจำเป็นต้องชาร์จแบตให้เขา เพื่อประคองการใช้พลังงานในด่านต่อไป”

เจี่ยงหานเฟิงยืนฟังอยู่นาน พอได้ยินถึงตรงนี้ก็กลอกตาบนทันที

“แค่ชาร์จแบตไม่ใช่เหรอ จะเป็นเรื่องใหญ่อะไรนักหนา!”

พูดจบ เจี่ยงหานเฟิงก็ยื่นเท้าออกไปเตะเผยเกอที่นอนพะงาบๆ อยู่บนฟูกฟองน้ำเบาๆ สองที

“มีน้ำยาหน่อยได้ไหม! เปิดบริษัทไฟฟ้าให้นายสักสองสามแห่งพอหรือยัง”

“ถ้าพอแล้วก็รีบไสหัวลุกขึ้นมาเปิดทางต่อได้แล้ว! ถ้าทำภารกิจไม่เสร็จ ข้าวปลาไม่ต้องกิน! แบตก็ไม่ต้องหวังว่าจะได้ชาร์จด้วย!”

ได้เลย ได้เลยครับ~~

ท่านเทพบางคนรีบคลานลุกขึ้นมาอย่างร่าเริงทันควัน