บทที่ 99 ผู้หญิงคนนี้ เธอชอบฉันหรือเปล่านะ

“พี่เซี่ย พี่เป็นหัวหน้าทีม พี่บอกให้พวกเราทำยังไง พวกเราก็ทำตามนั้นค่ะ” ซูเสี่ยวเหยาพูด

เซี่ยซือจวินมองไปทางผู้ชายอีกสองคนในทีมตัวเอง

ซูอวี่โม่ เจ้าชายฟลุตผู้หล่อเหลาและบอบบาง ด้วยร่างเล็กๆ แบบนี้ ให้แบกคนสักคนคงหืดขึ้นคอ

ส่วนเผยเกอ เอวแบบนั้นช่างมันเถอะ

อีกอย่าง เซี่ยซือจวินไม่ได้กังวลว่าเธอจะทำไม่ได้ ที่กลัวก็คือเธอทำได้ต่างหาก

ลองคิดดูสิ เจ้าหมอนี่แบกผู้หญิงขึ้นบ่าอย่างทุลักทุเลน่าเวทนา จนในที่สุดก็หยิบแอปเปิลมาได้

หลังจากนั้นเธอก็จะทำตัวเป็นผู้บาดเจ็บได้อย่างเปิดเผย หรือดีไม่ดีอาจจะเล่นบทนี้ใส่พวกเขาเลยก็ได้: “หัวหน้า ผมไม่ไหวแล้ว พาเพื่อนๆ ไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมตามไป!”

แล้วผู้กำกับล่ะ

ในเมื่อเป็นคนออกโจทย์เอง แล้วทำให้แขกรับเชิญบาดเจ็บ เขาก็คงทำได้แค่ปรับกติกา ให้ทีมสีแดงเดินหน้าต่อด้วยสมาชิกสี่คน

“เอ่อ? คิดแบบนี้จะมองโหลวเชวี่ยว่าเจ้าเล่ห์ขี้โกงเกินไปหน่อยหรือเปล่านะ” เซี่ยซือจวินทบทวนตัวเองอยู่ในใจเล็กน้อย

ในเวลาเดียวกันนี้ ในหัวเล็กๆ ของเผยเกอก็กำลังเกิดพายุความคิดอย่างรุนแรงเช่นกัน

ก็แค่ถังเหล็กใบเดียว สูงแค่สามเมตร ไม่มีความยากสักนิด

ลำพังตัวเธอคนเดียว วิธีเอามันลงมาก็มีไม่ต่ำกว่าร้อยวิธี

อย่างเช่นกระโดดขึ้นไปหยิบเลย พลังกระโดดของตัวเองไม่มีปัญหาแน่นอน

หรืออีกวิธี ถอดรองเท้าข้างหนึ่งมาใช้เป็นอาวุธลับ ปาถังเหล็กให้ตกลงมา ก็เป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย

ถ้าแย่สุดๆ เธอก็ยังเป็นเทพถือเจดีย์ได้อีกรอบ

แต่วิธีเหล่านี้ง่ายเกินไป แถมยังไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับตัวเองนัก

ดังนั้นเผยเกอจึงคิดว่า อืม ด่านนี้ตัวเองยอมเสียสละสักหน่อยดีไหม อาสาแบกผู้หญิงขึ้นไปเอง

หยิบแอปเปิลลงมาได้เมื่อไร ก็บอกว่าเอวเจ็บ เดินต่อไม่ไหวแล้ว ให้ทั้งสี่คนไปก่อน เดี๋ยวตัวเองค่อยตามไป?

ยังไงซะ ด้วยความยากของเกมระดับนี้ รอให้ฝั่งตรงข้ามเหลืออีกไม่กี่ชั้นแล้วเธอค่อยขึ้นไป ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะแพ้

เผยเกอฝืนยิ้มออกมา แล้วหันหน้าไปหาเซี่ยซือจวิน

“คือว่านะพี่เซี่ย ที่จริงผมทำได้…”

“พอเลย นายไม่ต้องพูดแล้ว ด่านนี้ฉันลงมือเอง”

เซี่ยซือจวินขัดคำอาสาของเผยเกอ

พูดไปก็วางกระเป๋าเป้ของตัวเองลง แล้วเริ่มถอดเสื้อคลุม

เผยเกอ: โอ๊ย! เจ้าหมอนี่ มาขัดแผนฉันอีกแล้ว!

“พี่เซี่ย ที่จริงผมขึ้นเองได้นะ!” เผยเกอเดินตามก้นเซี่ยซือจวินไปติดๆ ยังไม่ยอมเลิกขอ

เซี่ยซือจวินหันกลับมา ตบไหล่เผยเกออย่างจริงจังเป็นพิเศษ

“โหลวเชวี่ย นายเอวไม่ดี อย่าฝืนเลย ด่านต่อจากนี้ ทีมเรายังต้องพึ่งนายอีก นายจะมาบาดเจ็บตรงนี้ไม่ได้”

“…” ชั่วขณะหนึ่ง เผยเกอถึงกับสงสัยว่าเจ้าหมอนี่มองแผนของเธอทะลุปรุโปร่งไปแล้วหรือเปล่า

“เสี่ยวเหยา มานี่”

เซี่ยซือจวินกวักมือเรียกซูเสี่ยวเหยาอีกที

“ได้ค่ะ พี่เซี่ย”

ปกติซูเสี่ยวเหยาก็ชอบออกกำลังกายอยู่แล้ว ตัวเองยังเป็นนักขับรถผาดโผน ใจกล้า แถมเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว

เซี่ยซือจวินย่อตัวลงกับพื้นก่อน ให้ซูเสี่ยวเหยาปีนขึ้นมาบนบ่า พอเธอทรงตัวได้มั่นคงแล้ว เขาก็ค่อยๆ ลุกขึ้นทีละนิด

“ว้าว!!”

ผู้ชมในห้องไลฟ์เห็นเซี่ยซือจวินที่ทั้งสูงทั้งขายาว ใต้เสื้อเชิ้ตสีดำ กล้ามเนื้อที่แน่นกระชับและเปี่ยมพลังเกร็งตึงขึ้นเรื่อยๆ หลายคนถึงกับน้ำลายสอ

ผู้ชายคนนี้ ตอนนี้ช่างเซ็กซี่อะไรขนาดนี้!

มีอะไรน่าภูมิใจนักหนา! ก็แค่มีซิกซ์แพ็กแปดลูกไม่ใช่หรือไง

เผยเกอเอามือลูบพุงน้อยๆ ของตัวเองโดยไม่รู้ตัว คิดอย่างไม่ค่อยยอมรับในใจ

นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอแน่นอน แต่เป็นความผิดของโหลวเชวี่ย

ถ้าเข้ายิมออกกำลังกายดีๆ ก็คงไม่ถึงขั้นไม่กล้าแม้แต่จะถอดเสื้อ

อีกอย่าง ตอนนี้เธอเริ่มออกกำลังกายแล้ว แถมยังวิดพื้นด้วย อีกไม่นานซิกซ์แพ็กก็ต้องมี!

การแบกผู้หญิงขึ้นบ่า จะออกแรงมากหน่อยก็แค่ตอนลุกขึ้น พอยืนตรงได้แล้ว เซี่ยซือจวินก็ไม่ได้ลำบากอะไร

ซูเสี่ยวเหยาเองก็หยิบแอปเปิลลงมาได้อย่างราบรื่น

“ฉันหยิบได้แล้ว!”

ซูอวี่โม่ปรบมือให้ทั้งสองคน

เผยเกอไม่ค่อยสบอารมณ์ หงุดหงิดที่แผนของตัวเองถูกเซี่ยซือจวินทำพัง แถมเจ้าหมอนั่นยังได้หล่อไปเต็มๆ

จะหล่อก็ไม่มีปัญหาหรอก ใครมีความสามารถก็หล่อได้ทั้งนั้น แต่อย่ามาพังเรื่องของฉันสิ

เธอปรบมืออย่างเกียจคร้าน พึมพำเสียงเบาประโยคหนึ่ง “ถ้าผมขึ้นเองก็ทำได้เหมือนกันแหละ!”

คำพูดนี้ถูกเจี่ยงหานเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินเข้า เธอหันกลับมามองเผยเกอแวบหนึ่ง

แววตานั้นจะอธิบายยังไงดี

ขนาดคนที่สงบนิ่งอย่างเทพเผย ยังอดหวั่นไหวไม่ได้

ถ้าจะแปลออกมา ใช้แค่คำเดียวก็สรุปความหมายในแววตาของเจี่ยงหานเฟิงได้ครบถ้วน

“นายเนี่ยนะ?”

แถมตอนที่เจี่ยงหานเฟิงละสายตากลับไป เธอยังจงใจเหลือบมองเอวของเผยเกออย่างแผ่วเบาราวกับไม่ได้ตั้งใจอีกแวบหนึ่งด้วย

บีบให้เผยเกอระเบิดวาทะประธานบริษัทสุดเผด็จการออกมาในใจทันที: ผู้หญิง คอยดูไว้เถอะ! ผมจะให้คุณได้เห็นว่าผมเจ๋งแค่ไหน!

แล้วก็นะ ผู้หญิงคนนี้คอยจับตาดูผมตลอดเลย เธอแอบชอบผมหรือเปล่าเนี่ย

ไม่อย่างนั้น ทำไมไม่ว่าเทพอย่างผมจะทำอะไร พูดอะไร เธอถึงรู้ไปหมดทุกเรื่องล่ะ?!

ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่เผยเกอโดนวิญญาณประธานเผด็จการเข้าสิงนั้น ซูเสี่ยวเหยาก็ลงมาจากบ่าของเซี่ยซือจวินแล้ว

ระหว่างที่เธอลงมา เซี่ยซือจวินยังใส่ใจยื่นมือไปป้องไว้ด้านหลังซูเสี่ยวเหยาด้วย ไม่ได้แตะตัว แค่คอยกันไว้เผื่อเหลือเผื่อขาด

ซูเสี่ยวเหยาทรงตัวไม่อยู่ เกือบจะพลิกล้มลงไปกับพื้น ดีที่เซี่ยซือจวินประคองเอวไว้ทัน

“ขอบคุณค่ะพี่เซี่ย”

ตอนที่ซูเสี่ยวเหยาถอยออกมายังดูเขินอายอยู่หน่อยๆ

ในอากาศราวกับมีสิ่งที่เรียกว่าฟองสบู่สีชมพูลอยฟุ้งขึ้นมา

ดูแล้วก็สบายตาดีเหมือนกัน

เผยเกอทอดถอนใจ

ถ้าเป็นผู้กำกับอัน ป่านนี้คงตื่นเต้นจนร้องกรี๊ดกร๊าดไปแล้ว

“ได้แอปเปิลแล้ว พวกเราไปกันต่อเถอะ!”

เซี่ยซือจวินสวมเสื้อคลุมกลับเข้าไปแล้วบอกทุกคน

ทีนี้ขอพูดถึงทีมสีน้ำเงินบ้าง เกมในชั้นห้า เดิมทีโต้วตันหนีเตรียมจะลงมือเอง

ให้เธอแบกผู้หญิงสักคนน่ะ สบายมาก

แต่ทั้งลั่วเฟยกับกู้ซ่างต่างก็ห้ามเธอไว้

ในเมื่อมีผู้ชายอยู่ด้วยทั้งคน เรื่องแบบนี้ก็ควรให้ผู้ชายทำ

ส่วนลั่วเฟยน่ะเหรอ ถึงจะดูผอมๆ แต่เป็นหนุ่มน้อยก็ยังมีแรงอยู่

ส่วนคนที่รับหน้าที่หยิบแอปเปิลคือเฟิ่งเยวี่ย

เฟิ่งเยวี่ยเป็นนักเต้นที่เก่งมาก มีเทคนิคการเต้นขั้นสูงติดตัวอยู่ไม่น้อย

เธอให้ลั่วเฟยยืนนิ่งๆ อยู่ใกล้ถังเหล็ก แล้วตัวเองก็กดมือลงบนบ่าของลั่วเฟย ดูเหมือนไม่ได้ออกแรงเท่าไรก็ดันตัวเองลอยขึ้นไปได้แล้ว

กลางอากาศเธอบิดตัวหมุนรอบหนึ่ง แล้วก็ยืนอยู่บนบ่าของลั่วเฟยได้อย่างง่ายดาย

ท่วงท่านั้น ราวกับนางฟ้าร่ายรำจริงๆ

สวย! สวยจริงๆ!

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างบอกว่าวันนี้ได้อิ่มตาอิ่มใจ

ไม่ว่าจะทีมสีแดงหรือทีมสีน้ำเงิน ต่างก็สร้างเซอร์ไพรส์ให้ทุกคนมากมายเหลือเกิน

เหล่ายอดฝีมือจากหลากหลายวงการเหล่านี้ ช่างโดดเด่นเหนือใครจริงๆ แค่โชว์ฝีมือนิดหน่อยก็ทำให้คนดูเปิดหูเปิดตา แถมยังกวาดแฟนคลับไปได้ไม่น้อย

ยังมีผู้ชมอีกมากที่บอกว่า พอได้เห็นผลงานของคนเหล่านี้ ตัวเองก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาบ้าง อยากพยายามเป็นคนที่ยอดเยี่ยมให้ได้

ต่อให้แต่ละคนทำอาชีพต่างกัน แต่ถ้าตั้งใจขัดเกลาฝีมือของตัวเองในสายงานนั้นอย่างจริงจัง สักวันก็คงกลายเป็นยอดฝีมือในวงการของตัวเองได้

ตอนที่ทีมสีแดงขึ้นมาถึงชั้นหก ก็เห็นว่าทีมสีน้ำเงินยังหยุดอยู่ที่ชั้นเจ็ด

ในใจจึงเข้าใจทันทีว่า ภารกิจของชั้นห้าและชั้นหกคงไม่ได้ยากนัก ส่วนของชั้นเจ็ดน่าจะซับซ้อนกว่า

“รีบทำภารกิจชั้นนี้ให้เสร็จ แล้วขึ้นไปชั้นเจ็ด เราต้องรีบชิงความได้เปรียบกลับมาให้เร็วที่สุด”

เซี่ยซือจวินพูดขึ้น

ระหว่างการไล่ตามคนอื่น กับการถูกคนอื่นไล่ตาม ความรู้สึกมันต่างกันอยู่ดี

ภารกิจของชั้นหก ทั้งห้าคนเพิ่งเดินเข้ามาในห้องก็ถูกให้นั่งแยกกันคนละห้องเล็ก แถมยังห้ามส่งเสียงคุยกันอีก

ทีมงานเตรียมผลไม้ไว้ห้าชนิด ได้แก่ ลูกพีช สาลี่ กล้วย แอปเปิล และส้ม

กติกาคือ แขกรับเชิญทั้งห้าคนต้องหยิบผลไม้ชนิดเดียวกันได้ครบทุกคน ถึงจะออกจากชั้นนี้ได้

ถ้าเดาผิด ก็ต้องกินผลไม้ที่ถืออยู่ในมือให้หมด

เกมนี้ทดสอบความเข้าขากัน และระดับความเข้าใจที่มีต่อเพื่อนร่วมทีม

แน่นอนว่ามากกว่านั้นคือดวง!

เผยเกอเห็นเกมนี้แล้วก็รู้สึกได้เลยว่าซวยแน่!

ต่อให้เป็นเธอ เกมนี้ก็แทบจนปัญญา ทั้งห้ามพูด ทั้งไม่สามารถควบคุมให้ความคิดของคนอื่นตรงกันได้

ถึงเธอจะคำนวณได้แม่นว่าเซี่ยซือจวิน ซูเสี่ยวเหยา และซูอวี่โม่จะเลือกอะไร

แต่คุณหนูเจี่ยงผู้เอาแต่ใจคนนั้น มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเลือกผลไม้ทั้งห้าชนิดเลย?

อ้อ ไม่สิ เลือกผิดต้องกินให้หมด

หรือว่าจะไม่เลือกสักอย่างเลย?

อืม ก็คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก

วันนี้เจี่ยงหานเฟิงค่อนข้างให้ความร่วมมือดี คงไม่ถึงขั้นทำให้เพื่อนร่วมทีมเดือดร้อนเกินไป

ช่างเถอะ เลือกลูกพีชที่คุณหนูเจี่ยงชอบกินที่สุดก็แล้วกัน แบบนี้ถ้าเดาผิด เธอได้กินก็คงไม่หงุดหงิดมากนัก