บทที่ 98 เทพสวรรค์เผยถือเจดีย์อยู่นี่แล้ว ฮึ่มฮึ่ม

พอได้นอนเต็มอิ่ม เผยเกอก็มีเรี่ยวแรงขึ้นเยอะ

“ตื่นแล้วก็ไปตะลุยด่านกันต่อเถอะ”

เซี่ยซือจวินเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วลุกขึ้นยืนรอ

เผยเกอได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกว่าความง่วงถาโถมเข้ามาอีกระลอก จึงฟุบตัวลงบนเบาะฟองน้ำ

เริ่มโชว์ให้ดูว่าการนอนแผ่หลาเป็นแผ่นแป้งเป็นยังไง~

ส่ายหัวไปมา ขาดแค่ตะโกนออกมาว่า “ไม่เอา! วันนี้ใครเรียกก็ไม่ไป จะแปะอยู่ตรงนี้แหละ!”

เซี่ยซือจวินดูนาฬิกา “อีกสามนาทีจะครบชั่วโมงครึ่ง นายยังนอนอ้อยอิ่งตรงนั้นได้อีกสามนาที หมดเวลาแล้วยังไม่ยอมไป พวกเราก็จะลากนายไปเอง”

น้ำเสียงหนักแน่นไม่เปิดช่องให้ต่อรอง

เผยเกอกลับถามเขาว่า “ลากยังไง”

เซี่ยซือจวินหัวเราะหึ เดินไปที่หน้าเบาะ ย่อตัวลง คว้าข้อเท้าข้างหนึ่งของเผยเกอยกขึ้นมาดื้อๆ แล้วหมุนตัวอย่างเท่ ลากขาข้างนั้นเดินไปเลย

ในพริบตาเดียว เผยเกอก็กำลังจะถูกลากหลุดจากเบาะฟองน้ำ

เธอรีบพยักหน้าหงึกหงัก “โอเคๆๆ!”

รู้แล้วว่าพ่อคนนี้ไม่ได้ล้อเล่น

ดูภายนอกเหมือนสุภาพบุรุษ แต่กับแขกรับเชิญชายนี่โหดใช่เล่นเลย

ก็จริงอยู่ ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย จะมาทะนุถนอมอ่อนโยนอะไรกัน

อีกอย่าง ดูจากความแสบของเผยเกอวันนี้ ถ้าไม่แสดงท่าทีจริงจังปราบเธอเสียบ้าง รับรองได้เลยว่าเธอต้องได้คืบเอาศอกแน่

ผู้ชมดูแล้วขำกันใหญ่

[โหลวตัวน้อยของฉันอยากพัก ให้เธอพักสักหน่อยจะเป็นอะไรไป! พี่เซี่ยช่วยอ่อนโยนกับโหลวตัวน้อยของฉันหน่อยได้ไหม!]

[555555! ลูกโหลววันนี้ไม่ว่านอนสอนง่ายเลยสักนิด ต้องให้พี่เซี่ยของฉันมาจัดการ!]

[เทพโหลวของฉันวันนี้ปล่อยจอยสุดๆ 555! ไม่กลัวชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตพังในพริบตาเลยเหรอ! ทำตัวเหมือนเด็กงอแงแบบนี้ แขกรับเชิญหญิงจะชอบเธอจริงๆ เหรอ!]

[เมนต์บนนี่ไม่เข้าใจอะไรเลย! จะแข่งความเท่ ใครจะเท่สู้เซี่ยซือจวินได้! จะแข่งความนุ่มนวลกับหน้าตา ก็สู้กู้ซ่างกับซูอวี่โม่ไม่ได้อีก ลั่วเฟยถึงอีคิวจะต่ำ แต่เขาก็มีความสดใสร่าเริง พี่โหลวของฉันก็ต้องหาทางเดินของตัวเองไม่ใช่เหรอ! แขกรับเชิญหญิงคนอื่นฉันไม่รู้ แต่ดูเหมือนคุณหนูเจี่ยงจะแพ้ทางแบบนี้อยู่นะ 555~]

[ตายแล้ว! วันนี้สามีฉันจะทิ้งมีมไว้ให้อีกกี่ภาพกันเนี่ย~ ก่อนหน้านี้ตัวติดกับบันไดแยกไม่ออก ตอนนี้ถึงคิวเบาะฟองน้ำ แต่ละภาพคลาสสิกแล้วก็น่ารักสุดๆ~]

[พี่โหลวแผ่เป็นแผ่นแป้ง.jpg][พี่โหลวโดนลากไปอย่างไร้เยื่อใย.jpg]

[ฉันรู้สึกมาตลอดว่าการชมผู้ชายตัวโตว่าน่ารักมันเลี่ยนๆ แต่สามีฉันคือข้อยกเว้น! ฮือๆ น่ารักจนฉันร้องไห้แล้ว~~]

เผยเกอลุกขึ้นอย่างว่าง่าย หาวหวอดพลางเริ่มเก็บข้าวของ

“เอ๊ะ? กระเป๋าผมมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง ไม่ได้ใช้เป็นหมอนอยู่เหรอ” เผยเกอสงสัย

ทั้งสี่คนพากันหันไปมองทางอื่นทันที ทำทีเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องนี้

เผยเกอเองก็ไม่ได้ติดใจอะไรมาก ตบกระเป๋าตัวเองสองทีแล้วหิ้วขึ้นมา

“ไปกันเถอะ!”

ทั้งห้าคนขึ้นไปถึงชั้นห้า แต่กลับพบว่าทีมสีน้ำเงินไปถึงชั้นเจ็ดแล้ว

ในช่วงเวลาที่พวกเขานอนหลับอยู่นั้น อีกฝ่ายไล่ตามขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“ไม่ต้องตกใจ!” เผยเกอพูดขึ้นก่อนที่ทุกคนจะทันได้เอ่ยปาก “วันนี้ถูกกำหนดมาแล้วว่าจะเป็นศึกยืดเยื้อ อย่าเพียงเพราะอีกฝ่ายนำไปชั่วคราว แล้วทำให้จังหวะของพวกเราเองรวนไปหมด”

ถึงเวลาพักก็ยังต้องพัก

เซี่ยซือจวินรู้ดีว่าอีกฝ่ายพูดแบบนี้เพราะอะไร แต่ก็ไม่ได้แฉ เพียงยิ้มแล้วพยักหน้า

“โหลวเชวี่ยพูดถูก พวกเราเข้าไปกันเถอะ”

ทั้งห้าคนเดินเข้าไปในห้อง

ทีนี้ขอพูดถึงทีมสีน้ำเงินบ้าง

พวกเขาติดอยู่ที่ชั้นสองนานเกินไป สาดฉากดราม่าน้ำเน่าไปไม่รู้กี่ถัง คำตอบที่ได้ก็ยังคงเป็นคำว่าโน!

สุดท้ายบีบให้กู้ซ่างต้องงัดท่าไม้ตายออกมา

อาศัยเสียงพระเอกสุดหรูหรา เสียงทุ้มนุ่มขั้นเทพที่ฟังแล้วหูแทบตั้งครรภ์ พิชิตใจกรรมการทั้งสามคนได้สำเร็จ

พวกเขาข้ามเนื้อเรื่องไปเลย ไม่สนน้ำเน่าที่สาดเต็มพื้น แล้วปล่อยให้ผ่านด่านไป

“ไม่ง่ายเลยจริงๆ!”

ทุกคนต่างรู้สึกเห็นใจกันและกัน

ตอนขึ้นไปชั้นสาม เห็นว่าทีมสีแดงไปอยู่ชั้นสี่แล้ว ทุกคนจึงเร่งฝีเท้า

ด่านที่สาม โต้วตันหนีโชว์ฝีมือไปเต็มๆ

ต้องโทษเจ้าแพนด้าตัวที่ลงมือนั่นแหละที่สายตาไม่ดี

จะเลือกใครไม่เลือก ดันมาเลือกโต้วตันหนี

เพิ่งฉกของไปได้ หันหลังเตรียมจะวิ่ง แค่เผลอชะงักไปแวบเดียวก็ถูกโต้วตันหนีกดลงไปกองกับพื้นเสียแล้ว

ยังไม่ทันได้ออกโจทย์ พวกเขาก็ผ่านด่านไปดื้อๆ

ช็อตนี้ของโต้วตันหนีเรียกแฟนคลับเพิ่มได้ไม่น้อย เพื่อนร่วมทีมเองก็นับถือเธอกันยกใหญ่

ขนาดลั่วเฟยยังเบิกตากว้าง

ที่แท้แม่สาวคนนี้ไม่ได้แค่เป็นสตันต์แสดงแทนได้อย่างเดียว แต่เวลาลงมือจริงก็ยังเฉียบขาดขนาดนี้เลยเหรอ

เขาหดไหล่ลงโดยไม่รู้ตัว คิดว่าต่อไปอย่าไปหาเรื่องพี่โต้วจะดีกว่า ถ้าโดนเธอกดลงพื้นแบบนั้น ซี้ด! คงเจ็บน่าดู

พอถึงชั้นสี่ ก็กลายเป็นเวทีถนัดของลั่วเฟย

เขาเก่งจริงๆ นั่นแหละ

แต่เพราะมีปีศาจอย่างเผยเกอทำไว้ก่อนหน้า ลั่วเฟยเลยดูไม่ได้น่าตื่นตะลึงขนาดนั้น

แน่นอนว่าก็ยังยอดเยี่ยมอยู่ดี

แถมผู้ชมไม่น้อยก็ยอมรับว่า เด็กคนนี้ไอคิวสูงจริงๆ

ส่วนเรื่องอีคิว คงเอาแต้มไปลงไอคิวหมดแล้วมั้ง

ทีมสีแดงเข้าสู่ชั้นที่ห้า

ด่านในชั้นนี้ทดสอบเรื่องดนตรี เผยเกอกับคนอื่นๆ หันไปมองซูอวี่โม่เป็นตาเดียว

ซูอวี่โม่ เจ้าชายฟลุตคนนี้ก็ไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง เขาหาคำตอบที่ถูกต้องออกมาได้จากท่วงทำนองสั้นๆ ที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักแถมยังถูกเล่นย้อนกลับ

ชั้นที่หกนี่สิถึงจะน่าสนุก

ในตำแหน่งสูงราวสามเมตร มีถังเหล็กใบหนึ่งแขวนอยู่

โจทย์ให้แขกรับเชิญหยิบแอปเปิลที่อยู่ในกรงเหล็กออกมา

“เกมนี้ เฮ้อ!”

การจับคู่จิ้นแบบนี้มันยัดเยียดได้มากกว่านี้อีกไหมเนี่ย

ในห้องนี้ ไม่มีอุปกรณ์อะไรให้ใช้ได้เลย ถ้าอยากจะเอาของลงมา ก็มีแต่ต้องต่อตัวขึ้นไปเท่านั้น

ดูแขกรับเชิญชายทั้งสามคนนี้สิ ไม่มีใครเป็นสายร่างใหญ่ล่ำบึ้กสักคน

จะแบกแขกรับเชิญหญิงขึ้นบ่าสักคนก็ยังพอไหว แต่ถ้าต้องแบกแขกรับเชิญชาย ก็คงจะหืดขึ้นคอ

แน่นอนว่า ด้วยสภาพเอวของเผยเกอตอนนี้ ให้แบกแขกรับเชิญหญิงสักคนก็คงหืดขึ้นคอเหมือนกัน

เผยเกอ: ฮึ่มๆ! ดูถูกใครกันเนี่ย! เอวฉันไม่ไหว แต่มือฉันยังไหวอยู่นะ!

ไม่รู้หรือไงว่าฉันเป็นจอมพลัง!

เชื่อไหม ฉันใช้มือข้างเดียวก็ยกคนขึ้นไปได้แล้ว?

จะให้ดูภาพสง่างามสุดเท่ของเทพถือเจดีย์ตัวจริงเสียงจริง!

ขอแค่พวกเขากล้าขึ้นมา! เผยเกอก็กล้ายก!!

ฮึ่ม! o(￣ヘ￣o＃)