บทที่ 97 ป๊าโหลว อัจฉริยะตัวน้อยผู้แสนธรรมดา

“พี่โหลวกำลังขำอะไรอยู่น่ะคะ” ซูเสี่ยวเหยาเอ่ยถามซูอวี่โม่ที่อยู่ข้างๆ อย่างแปลกใจ

อีกฝ่ายส่ายหน้า

หรือจะคิดว่าข้อนี้ง่ายเกินไป

เป็นข้อแจกคะแนน จนเขาดีใจเกินเหตุงั้นเหรอ

แต่สองข้อก่อนหน้านี้ สำหรับเขาก็ไม่ต่างจากข้อแจกคะแนนอยู่แล้วนี่นา

ไม่เห็นจะต่างกันตรงไหน

เฮ้อ!

เผยเกอลอบถอนหายใจในใจ แต่บนใบหน้ายังคงเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้ม

“ผู้กำกับสวี คุณเกรงใจเกินไปแล้วครับ สองข้อแรกเป็นข้อแจกแต้ม ส่วนข้อนี้คุณแทบจะป้อนแต้มเข้าปากผมเลยชัดๆ”

สวีเฉิงปั้นหน้าเจื่อน

เจ้าหมอนี่ ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ!

สองข้อแรกนั่น คนร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเก้าบนโลกตอบไม่ได้ด้วยซ้ำ เขากลับบอกว่าเป็นข้อแจกแต้มเนี่ยนะ?!

เดิมทีเผยเกอก็ไม่ได้อยากจะวางก้ามขนาดนี้ แต่ในเมื่อผู้กำกับสวีชอบสบประมาทเธอนัก เธอก็ไม่ขอเกรงใจแล้วล่ะ

พูดกันตามเนื้อผ้า พูดความจริง เลิกถ่อมตัวมันซะเลย

“หน้ากากที่คุณให้มาเนี่ย ในบรรดาร้อยยี่สิบหน้าก่อนหน้านี้ไม่มีอยู่เลยครับ เอาล่ะ ผู้กำกับ เลิกหวาดระแวงได้แล้ว ทีมงานข้างตัวคุณไม่ได้แอบปล่อยข้อสอบให้ผม แล้วผมก็ไม่ได้แฮกเข้าระบบของพวกคุณเพื่อขโมยโจทย์ด้วย อย่าเลื่อมใสผมมากเกินไปเลยครับ ผมก็แค่อัจฉริยะธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้นแหละ”

ห้องไลฟ์ระเบิดเสียงฮือฮาทันที

[อัจฉริยะน่ะใช่ แต่นายเนี่ยนะธรรมดา!!]

[วันนี้ป๊าโหลวของฉันออร่าผัวพุ่งกระจายมาก! เมื่อก่อนใครตาถั่วคิดว่านายเป็นเคะอย่างฉันบ้าง ขอควักลูกตาตัวเองเดี๋ยวนี้! นี่มันเคะตรงไหน เมะชัดๆ เมะระดับพรีเมียมด้วย!]

[ฮ่าๆ! วินาทีก่อนยังสงสัยอยู่เลยว่ามีสคริปต์ไหม รายการจะปั้นเทพหรือเปล่า วินาทีถัดมาขำป๊าโหลวจะขิต ไว้หน้าผู้กำกับบ้างเถอะ เขาน่าสงสารเกินไปแล้ว~]

[พวกที่เคยบอกว่าพี่โหลวเรื่องเยอะ เอะอะก็โวยวายจะพัก ตอนนี้ตาสว่างกันหรือยัง! เทพตัวจริงเขาไม่ได้มองเรื่องแค่นี้อยู่ในสายตาด้วยซ้ำ อยากพักก็พัก ยังไงก็ชนะอยู่ดี!]

[ฉันมันไร้เดียงสาเกินไปจริงๆ! ตอนเล่นเกมหน้ากาก ฉันกลัวป๊าโหลวจะหน้าแตกแทบแย่! สรุปหน้าแตกคืออะไร ไม่มีจังหวะให้ลุ้นเลยสักนิด! นี่สินะบารมีของมหาเทพ!]

[คนธรรมดาอย่างฉันอิจฉาเทพแบบนี้จนจะเป็นบ้าแล้ว นี่คือระดับที่ชาตินี้ฉันไม่มีวันเอื้อมถึง! เพราะงั้น พี่ครับ แต่งงานกับผมเถอะ! ในเมื่อชาตินี้เกิดมาเป็นเทพไม่ได้ งั้นผมก็ขอเป็นเมีย เอ๊ย ผู้ชายของเทพเองแล้วกัน!!]

[พรืด 555! คนข้างบนน่ะ ยังไหวอยู่ไหม ขำจะตายอยู่แล้วเนี่ย~~]

[โดนความหล่อของป๊าโหลวตกเข้าเต็มเปา! ตอนนอนแผ่อยู่บนบันไดก็นุ่มฟูน่ารัก พอเอาจริงขึ้นมาก็หล่อระเบิดทุกวินาที!]

[งื้อออ! ฉันคลั่งไคล้เจ้าเด็กอัจฉริยะที่ทั้งน่ารักทั้งฉลาด แถมยังชอบถ่อมตัวว่าธรรมดาๆ คนนี้ไม่ไหวแล้ว! แต่ละสีหน้าคือทั้งกร๊าวใจทั้งมีเสน่ห์ อยากแคปหน้าจอจะบ้าตายอยู่แล้ว!!]

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างกรี๊ดกร๊าดกันยกใหญ่

เผยเกอแบมือทั้งสองข้างออก

เรียบร้อย!

ได้เวลามาหนึ่งชั่วโมง

เผยเกอล้วงกระเป๋ากางเกง เดินกลับมาหากลุ่มเพื่อนร่วมทีมด้วยสีหน้าสบายอารมณ์

เธอถามเซี่ยซือจวิน "กัปตัน ผลงานผมพอไหวไหมครับ"

“ยอดเยี่ยมมาก เกินความคาดหมายของผมไปเลยครับ” เซี่ยซือจวินพยักหน้าพลางเอ่ยชม

“คุณพอใจก็ดีแล้วครับ เวลาหนึ่งชั่วโมงที่ชนะมาได้นี่ ผมขอใช้พักผ่อนคงไม่มีปัญหานะครับ”

“แน่นอนครับ” นี่เป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยซือจวินยังเอ่ยเสริมขึ้นมาเองอีกว่า

“เมื่อกี้ผมบอกไว้ว่าถ้าคุณผ่านชั้นนี้ได้อย่างรวดเร็วก็จะให้พัก เพราะงั้นพวกเราพักกันสักชั่วโมงครึ่งเลยก็ได้ครับ”

แถมให้แค่ครึ่งชั่วโมง ออกจะงกไปหน่อย แต่พอบวกกับหนึ่งชั่วโมงที่หามาได้ เผยเกอก็พอใจมากแล้ว

เนื่องจากกิจกรรมวันนี้ต้องใช้เวลาทั้งวัน การจัดเวลาให้แขกรับเชิญได้พักผ่อนระหว่างทางจึงอยู่ในแผนของทีมงานตั้งแต่แรก

ไม่นานนัก ทีมงานก็นำเบาะฟองน้ำมาให้

“อ๊า สบายจังเลย—”

ตอนทิ้งตัวลงนอน เอวของเผยเกอดังกร๊อบแกร๊บขึ้นมาสองที บอกเลยว่าทั้งฟินทั้งระบมสุดๆ

เจ็บน่ะเจ็บอยู่หรอก แต่มันก็โล่งสบายอย่างประหลาด เธอส่งเสียงครางฮือๆ พลางนอนแผ่ เอวคนแก่นี่ในที่สุดก็ได้ยืดเหยียดเสียที เหนื่อยจะตายชักอยู่แล้ว

เธอไม่คิดจะเกรงใจใครทั้งนั้น นอนยึดเบาะใหญ่คนเดียวไปเลยหนึ่งอัน แล้วกลิ้งไปกลิ้งมาเพื่อยืดเส้นยืดสายช่วงเอว

พอยืดเส้นจนพอใจแล้ว ก็ขยับไปนอนขดตัวอยู่ที่มุมหนึ่งอย่างว่าง่าย

“ผมขอนอนก่อนนะค้าบ~”

เผยเกอบอกลาทุกคนรอบหนึ่ง

พอนำกระเป๋าเป้มาหนุนแทนหมอน เพียงชั่วครู่เดียวก็หลับปุ๋ยไปแล้ว

“เอ่อ—”

อีกสี่คนที่เหลือรวมถึงผู้ชมในห้องไลฟ์ แม้จะเคยประจักษ์ถึงฤทธิ์เดชของเทพแห่งการนอนอย่างป๊าโหลวมาบ้างแล้ว ทว่าพอได้เห็นความสามารถในการหลับได้เร็วปานสายฟ้าแลบแบบนี้ ก็ยังอดทึ่งไม่ได้อยู่ดี

ยังคงเป็นเซี่ยซือจวินที่ถอนหายใจออกมาเบาๆ

“พวกเราก็พักผ่อนกันสักหน่อยเถอะครับ ด่านหินๆ ยังรอพวกเราอยู่ข้างหลังอีกเยอะ”

กิจกรรมของวันนี้ แต่เดิมก็จัดขึ้นเพื่อให้บรรดาแขกรับเชิญได้สานสัมพันธ์กัน

การได้หัวเราะไปด้วยกัน ได้พยายามร่วมกัน มันคือสิ่งที่ทั้งโรแมนติกและเปี่ยมด้วยกลิ่นอายวัยรุ่นที่สุดแล้ว

เบาะฟองน้ำมีแค่สองอัน แขกรับเชิญหญิงใช้ร่วมกันหนึ่งอัน

ซูเสี่ยวเหยากับเจี่ยงหานเฟิงนั่งอยู่บนเบาะ ไม่มีทีท่าว่าจะนอนหลับเลยสักนิด

ท่ามกลางสายตาคนมากมาย แถมยังมีกล้องจ่ออยู่ ใครจะไปหลับลงได้ล่ะ!

ยกเว้นเผยเกอคนหนึ่ง!

เผยเกอขอตอบเรื่องนี้เลยว่า นั่นเป็นเพราะพวกเธอยังเหนื่อยไม่พอน่ะสิ! ถ้าเหนื่อยจนสายตัวแทบขาดจริงๆ ใครมันจะไปสนเรื่องพวกนั้นกัน?

เผยเกอนอนเรียบร้อยมาก ยึดมุมหนึ่งเอาไว้แล้วแทบไม่ขยับเขยื้อนเลย

“ผมนอนตรงกลางแล้วกันครับ”

ซูอวี่โม่เห็นเซี่ยซือจวินดูเกร็งๆ คงไม่ชินกับการต้องเบียดกับคนอื่น

ตัวเขาเองก็ไม่ชินเหมือนกัน

แต่อย่างน้อยก็นอนห้องเดียวกับเผยเกอ ได้นอนติดกับรูมเมตยังดีกว่ามีเซี่ยซือจวินอยู่ข้างหนึ่งแล้วผู้หญิงอยู่อีกข้างหนึ่ง

ซูอวี่โม่นอนตะแคง หันหน้าไปทางเผยเกอ ข้างๆ ยังมีตากล้องกับทีมงานยืนอยู่

ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ถ้าตื่นอยู่คงอึดอัดแย่ สู้หลับตาแกล้งทำเป็นนอนไปเลยยังดีกว่า

ซูอวี่โม่จึงหลับตาปี๋ แล้วเริ่มสะกดจิตตัวเอง

เซี่ยซือจวินไม่ได้พักผ่อน

เขานั่งคุยกับสองสาวแขกรับเชิญอยู่ตรงนั้น

ส่วนใหญ่เป็นซูเสี่ยวเหยาที่คอยซักถามเรื่องราวในอดีตของเขา ว่าเคยเจอเรื่องสนุกๆ บ้างไหม หรือไม่ก็ขอให้เล่าถึงผลงานชิ้นโบแดงกับตำนานยอดนักสืบให้ฟัง

เซี่ยซือจวินเองก็ไม่ทำให้ความอยากรู้อยากเห็นของสาวสวยต้องผิดหวัง

เนื่องจากเผยเกอกำลังหลับปุ๋ย เขาจึงกดเสียงให้เบาลง น้ำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ผสมผสานกับเนื้อเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ ชวนให้เคลิบเคลิ้มเป็นพิเศษ

ตรงจุดนี้แหละที่เริ่มมีบรรยากาศของเรียลลิตี้หาคู่ขึ้นมาบ้างแล้ว

ถ้าตัดภาพเผยเกอที่กำลังนอนละเมอ แล้วจู่ๆ ก็ยกขาขึ้นเตะเหมือนกะจะถีบใครสักคนทิ้งไปน่ะนะ

ตอนที่เผยเกอยกขาเตะครั้งแรก คนที่กำลังคุยกันต่างก็ชะงัก นึกว่าเธอตื่นแล้ว แต่ปรากฏว่ากลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบสนองเลยสักนิด

ลูกถีบครั้งที่สองนั้น ค่อนข้างจะรุนแรงเอาเรื่องทีเดียว

สวีเฉิงถึงกับแวบคิดไปชั่วขณะเลยว่า เผยเกอต้องฝันถึงเขาอยู่แน่ๆ ถึงได้ปล่อยลูกถีบออกมาดุดันขนาดนั้น

พอเผยเกอเตะเป็นครั้งที่สาม

เซี่ยซือจวินก็นั่งไม่ติดแล้ว

เรื่องเล่าหยุดชะงักลงชั่วคราว

เขาสงสัยว่าเผยเกอตื่นแล้วหรือเปล่า แล้วใช้ท่าทางนี้ประท้วงเพราะอยากให้เขาหุบปาก

ทว่าพอดูไปสักพักก็ไม่น่าจะใช่

“ฮ่าๆ ! พี่โหลวน่ารักจังเลยน้า~ ขนาดนอนหลับยังซ้อมมวยอยู่อีกแน่ะ” ซูเสี่ยวเหยาหัวเราะคิกคักพลางชะโงกหน้าเข้ามาดู

เซี่ยซือจวินส่ายหน้า บอกว่าไม่น่าใช่แบบนั้น

แต่ต่อให้เป็นเขา ครุ่นคิดอยู่นานก็ยังเดาไม่ออกอยู่ดี

เจี่ยงหานเฟิงทนดูหมอนี่ที่ขนาดหลับยังไม่ยอมอยู่นิ่งๆ ต่อไปไม่ไหว

ทว่าท่าทางแบบนี้ มันดูคุ้นตาชอบกลแฮะ

“เขาติดนิสัยต้องเอาอะไรมารองเท้าเวลานอนหรือเปล่า”

“??”

เซี่ยซือจวินหันขวับไปมองเจี่ยงหานเฟิงทันที แล้วมองกลับมาที่เผยเกอ

เออ ฟังดูมีเหตุผลแฮะ

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อหาของมารองเท้าให้เผยเกอ

เหลือบมองกระเป๋าตัวเองแล้ว แต่ทำใจเอามาใช้ไม่ลงจริงๆ

หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เดินเข้าไปขยับศีรษะที่ปกคลุมด้วยกลุ่มผมนุ่มฟูของเผยเกอออกอย่างเบามือ แล้วดึงเอากระเป๋าเป้ที่เธอใช้หนุนหัวชั่วคราวออกมา ย้ายไปวางรองไว้ใต้เท้าแทน

เหลือเชื่อจริงๆ พอทำแบบนี้ เท้าของเธอก็หยุดเตะเปะปะทันที

เผยเกอ: เหมียว เหมียว เหมียว?

หมอนฉันหายไปไหนเนี่ย!