บทที่ 51 ยังดีที่ฉันมองการณ์ไกลไว้ก่อน

พอใกล้ถึงบ้านพัก ลั่วเฟยก็ทนไม่ไหวจริงๆ

"เฉลยมันคืออะไรกันแน่ครับเนี่ย"

"ผมบอกแล้วไงว่าไม่รู้ บางทีนายอาจจะลองถามคนอื่นดูก็ได้นะ"

"พี่ซู พี่รู้ไหมครับ" ลั่วเฟยหันไปมองซูอวี่โม่ตาละห้อย

อีกฝ่ายส่ายหน้า "ไม่รู้เหมือนกันครับ"

"โว้ย หงุดหงิดชะมัด!"

แค่ปริศนางี่เง่าข้อเดียวแท้ๆ กลับทำให้เขาไปไม่เป็นซะได้ เรื่องนี้ทำให้ลั่วเฟยหงุดหงิดเป็นบ้า ตอนลงจากรถเลยยังทำหน้ามุ่ยตลอดเวลา

"เขาเป็นอะไรไปน่ะคะ"

ซูเสี่ยวเหยาถามซูอวี่โม่

ซูอวี่โม่เลยเล่าเรื่องปริศนาคำทายให้ฟัง

"ปริศนานี้แปลกจังเลยค่ะ ทั้งโตในดิน ทั้งช้อนขึ้นมาจากน้ำ ไม่เข้าใจเลย…"

ซูเสี่ยวเหยาส่ายหน้า

"ที่พวกเธอพูดถึง ใช่ 'เต้าหู้' หรือเปล่าคะ" โต้วตันหนียืนอยู่ด้านหลังพวกเขา เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก

ลั่วเฟยที่เดินอยู่ข้างหน้าพลันหยุดกึก

เขาหมุนตัวเดินกลับมาตรงหน้าโต้วตันหนี "เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ"

"เตะ…เต้าหู้ไง"

"จะเป็นเต้าหู้ไปได้ยังไง! ของพรรค์นั้นใครๆ ก็เคยกิน มันไปเกี่ยวอะไรกับโตในดินกันล่ะครับ!"

ตอนนี้ลั่วเฟยกำลังหัวร้อนสุดขีด

ปัญหาที่เขาขบคิดมาตลอดทางยังคิดไม่ออก ไม่มีทางเชื่อหรอกว่าโต้วตันหนีแค่ได้ยินแวบเดียวจะรู้คำตอบได้ทันที

"แต่ว่า เต้าหู้ทำมาจากถั่วเหลือง แล้วถั่วเหลืองก็โตมาจากในดินนี่คะ" โต้วตันหนีพูดเสียงอ้อมแอ้มอย่างบอกไม่ถูก

นี่มันความรู้รอบตัวชัดๆ!

แต่ก็นั่นแหละ คุณชายหัวกะทิแบบนี้ สิ่งที่ขาดที่สุดก็คงเป็นสามัญสำนึกในชีวิตประจำวันนี่เอง

"…" ลั่วเฟยถึงกับสะอึก พูดอะไรไม่ออก

พอลองคิดดูดีๆ ปริศนานั่นก็คือเต้าหู้จริงๆ ด้วย

คำตอบง่ายแค่นี้ ตัวเขากลับคิดไม่ถึงซะได้!

ใบหน้าของลั่วเฟยค่อยๆ แดงก่ำด้วยความอับอายและกระอักกระอ่วนใจอย่างยิ่ง

พอเห็นว่าตัวเองทำให้ลั่วเฟยหน้าแตก โต้วตันหนีก็ไม่ได้ซ้ำเติมหรือสะใจ เพราะเคยลิ้มรสความรู้สึกแบบนั้นมาก่อน เธอถึงรู้ดีว่ามันน่าอึดอัดแค่ไหน

เธอจึงรีบหาทางลงให้เขา

"คุณแค่คิดไม่ถึงน่ะค่ะ แล้วก็คงไม่ค่อยได้แตะของพวกนี้ด้วย ไม่เหมือนพวกเรา สมัยก่อนกินแทบทุกวัน เลยคุ้นเคยกว่า"

แต่ลั่วเฟยกลับไม่รับน้ำใจ เขาสะบัดหน้าหันหลังเดินเข้าบ้านไปทันที

ทิ้งความกระอักกระอ่วนกลับมาให้โต้วตันหนีรับไว้แทน

โต้วตันหนีรู้สึกหม่นหมองในใจ พลางคิดทบทวนว่าเมื่อกี้ตัวเองไม่น่าปากไวเลย

"พี่ตันหนี ของเยอะแยะไปหมดเลย มาช่วยผมถือหน่อยสิครับ" เสียงเผยเกอตะโกนเรียกอยู่ไม่ไกล

"อ๋อ ได้เลยจ้า!"

โต้วตันหนีไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องนั้นต่อ รีบเดินเข้าไปช่วยเผยเกอยกของ

"ฉันช่วยถือเพิ่มได้นะ แรงเยอะอยู่แล้ว" โต้วตันหนีบอก

"งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ"

เผยเกอปากบอกว่าไม่เกรงใจ แต่ก็ยังดูแลเอาใจใส่ผู้หญิงเป็นอย่างดี

ของที่ส่งให้โต้วตันหนีล้วนเป็นของเบาๆ ส่วนตัวเองแบกรับของหนักไว้ทั้งหมด

เธอไม่คิดจะลดทอนความเป็นสุภาพบุรุษลง เพียงเพราะโต้วตันหนีดูเหมือนทอมบอย มีฝีมือต่อสู้ หรือแรงเยอะกว่าคนทั่วไป

ผู้ชายไม่น้อยเลยที่ทำตัวอ่อนโยนเอาอกเอาใจเป็นพิเศษกับผู้หญิงสวยๆ คอยเทกแคร์สารพัดสิ่ง

แต่พอเจอกับคนที่หน้าตาไม่ได้สะสวย กลับชอบพูดจาแย่ๆ ใส่ แถมยังตั้งฉายาน่าเกลียดๆ ให้อีก

เผยเกอรังเกียจพฤติกรรมแบบนี้ที่สุด

การทำตัวเป็นพ่อพระแจกความอบอุ่นไปทั่วมันไม่ดีก็จริง แต่มารยาทพื้นฐานและการอบรมสั่งสอนที่ดีมันต้องมี

ยิ่งไปกว่านั้น การปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความอ่อนโยนถือเป็นคุณสมบัติที่ดีงาม และไม่ได้แปลว่าคนคนนั้นจะต้องเป็นคนขี้หว่านเสน่ห์เสมอไป

ตราบใดที่จุดเริ่มต้นไม่ได้หวังจะเต๊าะอีกฝ่าย และระหว่างมีปฏิสัมพันธ์ก็ยังรักษาระยะห่าง ความพอเหมาะพอดี มีความเปิดเผยจริงใจ แบบนั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย

ทั้งสองอย่างนี้แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

"เบาจัง ผมช่วยถือเพิ่มอีกหน่อยดีกว่า"

โต้วตันหนียังพยายามจะสละมืออีกข้างมาช่วยเผยเกอยกแตงโมลูกใหญ่

"ไม่ต้องหรอกครับ ฝั่งผมไม่ได้หนักอะไรเลย เข้าบ้านกันเถอะ"

เผยเกอยิ้มให้โต้วตันหนี ทั้งสองเดินเคียงข้างกันเข้าไปในบ้าน

ในห้องไลฟ์ บรรดาผู้ชมต่างพากันคุยกันคึกคัก

[ไม่ได้อยากจะเหยียบใครเพื่ออวยใครนะ แต่ลั่วเฟยเทียบกับพี่โหลวของฉันแล้ว ฟ้ากับเหวชัดๆ!]

[ฉันก็ทนลั่วเฟยไม่ไหวเหมือนกัน! ทั้งหยิ่งทั้งขี้เก๊ก เอะอะก็ชักสีหน้าใส่คนอื่น ทำคนอื่นหน้าแตก โต้วตันหนีไปทำเวรทำกรรมอะไรมาเนี่ย ถึงต้องมาเจอคนงี่เง่าแบบนี้!]

[โอเค ฟิลเตอร์เด็กหัวกะทิของลั่วเฟยแตกละเอียดไม่เหลือซากละ คนแบบนี้นะ อย่าว่าแต่แฟนเลย ให้เป็นเพื่อนยังไม่อยากเป็นด้วยซ้ำ!]

[ป๊าโหลวของฉันอบอุ่นมากจริงๆ! ตั้งหลายครั้งแล้วนะที่เขาช่วยแก้สถานการณ์ให้พี่ตันหนี]

[ใช่ๆ พี่โหลวอบอุ่นสุดๆ พ่อพระชัดๆ!]

[5555! พี่ซูผู้กลัวการเข้าสังคมที่ไม่อยากคุยกับลั่วเฟยบนรถ เทพโหลวของฉันก็เป็นคนช่วยกู้สถานการณ์ให้เหมือนกัน]

[ฉันมีหลักฐานให้สงสัยได้เลยนะว่า ปริศนานั่นน่ะ เอาไว้ทำให้ลั่วเฟยหุบปากล้วนๆ]

[ตอนนี้เห็นหน้าลั่วเฟยแล้วของขึ้นเลย ขอร้องล่ะ เลิกพูดเหอะ!]

[จริง! ถ้าไม่พูด นั่งเงียบๆ เป็นหนุ่มหล่อไปวันๆ ยังพอทนดูได้! แต่พออ้าปากปุ๊บ อยากซัดหน้าปั๊บ!]

อาหารเที่ยงมื้อนี้ เซี่ยซือจวินเป็นคนรับหน้าที่ลงมือทำ

เขาย่างสเต๊กเนื้อให้ทุกคนกิน

ภาพหนุ่มหล่อร่างสูงโปร่งยืนทำอาหารอย่างตั้งใจในครัว ตามที่บรรดาผู้ชมว่าไว้คือหล่อเท่ระเบิดไปเลย

เขาทำอาหารอย่างพิถีพิถัน ทั้งการควบคุมไฟ เครื่องเทศ รวมถึงไวน์ที่จะนำมาจับคู่ ล้วนใส่ใจในทุกรายละเอียด

เหล่าแขกรับเชิญหญิงมายืนออกันอยู่นอกห้องครัว มองลอดประตูกระจกดูเซี่ยซือจวินที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารอย่างคล่องแคล่วเป็นระเบียบ

ใบหน้าด้านข้างอันสมบูรณ์แบบที่ดูจริงจัง ผนวกกับแผ่นหลังที่มีเสน่ห์ลึกลับชวนหลงใหล ทำให้สาวๆ อดใจเต้นแรงไม่ได้

แม้แต่คนที่ไม่ได้คิดอะไรกับเซี่ยซือจวินเป็นพิเศษก่อนหน้านี้ ก็ยังพลอยหน้าแดงใจสั่นตามไปด้วย

"ซือจวินนี่เสน่ห์แรงจริงๆ เลยนะ"

กู้ซ่างมองไปยังกลุ่มแขกสาวๆ ที่ยืนเรียงแถวแอบส่องหนุ่มหล่อพลางเอ่ยปากแซว

เผยเกอกำลังนั่งเล่นมินิเกมในมือถือ ได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองไปทางนั้นแวบหนึ่ง เธอแค่ยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร แล้วก้มหน้าเล่นเกมต่อ

ฝีมือทำอาหารของเชฟเซี่ยซือจวินถือว่ายอดเยี่ยมทีเดียว

ได้รับคำชมเป็นเสียงเดียวกันจากทุกคน

ติดอยู่อย่างเดียว…

สเต๊กชิ้นเล็กแค่นี้ ป้อนนกกระจอกหรือไง ไม่อิ่มท้องเลยสักนิด!

นี่แหละคือเหตุผลที่เผยเกอไม่ชอบอาหารฝรั่ง

จะกินให้อิ่มท้องมันยากเหลือเกิน

ยังดีที่เธอมีไหวพริบเตรียมการไว้ล่วงหน้า!

พอกินเสร็จ แขกรับเชิญคนอื่นต่างพากันขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง เผยเกอก็แอบย่องลงมาชั้นล่างอย่างเงียบเชียบ

เธอหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมาถ้วยหนึ่ง

พอน้ำร้อนเพิ่งจะกดใส่ลงไป ก็เห็นโต้วตันหนีแอบย่องลงมาข้างล่างเหมือนกัน ทั้งสองคนจึงประจันหน้ากันในครัวเข้าพอดี

"พรืด!"

"ฮ่าๆ !"

ทั้งคู่ต่างระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน