บทที่ 52 เลิกเป็นมัมหมีแล้ว ขอเป็นแฟนเกิร์ลสายภรรยาดีกว่า

จากนั้นเผยเกอก็เอ่ยถามโต้วตันหนี "คุณอยากกินรสไหนครับ"

"ฉันเอารสกระดูกหมูค่ะ"

"ของผมเนื้อตุ๋นเผ็ดเด็ดดวง!"

พอบะหมี่ได้ที่ ทั้งสองคนก็ยืนซดเส้นซดน้ำซุปกันอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ในครัว

ภาพนี้ดูตลกเป็นบ้า ขนาดผู้ชมในห้องไลฟ์ยังพากันขำก๊าก

"พี่โหลว คุณนี่มองการณ์ไกลจริงๆ เลยนะคะ"

โต้วตันหนีที่กินจนอิ่มแปร้ไม่ลืมที่จะเอ่ยชมเผยเกอ

"แน่นอนอยู่แล้วครับ! พอเห็นพี่เซี่ยหยิบพวกเนื้อวัวกับซีฟู้ดพวกนั้น ผมก็เดาออกแล้วว่าผลลัพธ์ต้องออกมาเป็นแบบนี้"

"สุดยอดไปเลยค่ะ!"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ!" เผยเกอยิ้มตอบ ท่าทางดูภูมิใจสุดขีด

"พี่โหลว ตอนนี้ฉันยิ่งนับถือคุณเข้าไปใหญ่แล้วล่ะค่ะ" โต้วตันหนีนั่งอยู่บนเก้าอี้กลม เอาเท้าเกี่ยวขาเก้าอี้พลางหมุนตัวไปครึ่งรอบเพื่อหันมาคุยกับเผยเกอ

"นับถือผมเรื่องอะไรเหรอครับ"

"ก็แหม ทำไมคุณถึงก้าวล้ำหน้าคนอื่นไปสเต็ปหนึ่งตลอดเลยล่ะคะ เหมือนมีตาทิพย์หยั่งรู้อนาคตยังไงยังงั้นแหละ"

"อาจเป็นเพราะก่อนจะพูดหรือทำอะไร ผมมักจะคิดเผื่อไว้ให้รอบคอบอีกชั้นหนึ่งล่ะมั้งครับ" เผยเกอนิ่งคิดนิดหนึ่งก่อนตอบ

"แต่คุณหัวไวมากเลยนะคะ"

บางเรื่องแทบไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ

"อาศัยฝึกบ่อยๆ น่ะครับ พอเคยชินแล้ว สมองมันก็สั่งการเร็วไปเอง"

"สอนฉันบ้างได้ไหมคะ"

"ตอนนี้คุณก็ดีมากอยู่แล้วนี่ครับ"

"แต่ฉันชอบพูดอะไรขวานผ่าซาก ไม่ค่อยได้คิดก่อนนี่สิคะ"

"คนพูดตรงไปตรงมาก็น่ารักดีออกครับ" เผยเกอยิ้มพูด "อีกอย่าง คำพูดของคุณไม่เคยทำร้ายจิตใจใครเลยสักนิด ตัวจริงคุณน่ะเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นจะตายไป"

คำพูดประโยคนี้ช่างอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน

ราวกับมีกระแสน้ำอุ่นไหลรินลงสู่กลางใจของโต้วตันหนี

และมันก็ทำให้เธอเปิดกล่องสวิตช์ชวนคุยอย่างออกรส

"พี่โหลว ทุกคนบอกว่าคุณเขียนการ์ตูน เรื่องที่คุณวาดชื่ออะไรเหรอคะ ฉันอยากลองไปหาอ่านดูบ้างจัง"

ก่อนหน้านี้โต้วตันหนียุ่งมากจนไม่มีเวลามาสนใจเรื่องการ์ตูนเลย

"เรื่องที่พอจะมีชื่อเสียงหน่อยก็คือ 《ป๊าแขนเดียว》 ครับ แต่ส่วนตัวผมชอบเรื่อง 《ลุงหม่าเอ๋อร์》 มากกว่า เป็นผลงานยุคแรกๆ ของผมน่ะ"

"《ลุงหม่าเอ๋อร์》 เหรอคะ ชื่อแปลกจัง"

"ลุงหม่าเอ๋อร์เป็นคนคนหนึ่งครับ แซ่หม่า ชื่อเดี่ยวว่าเอ๋อร์ อายุยังน้อยแต่ชอบไว้หนวดเคราพะรุงพะรัง คนรอบข้างก็เลยเรียกเขาว่าลุงหม่าเอ๋อร์"

"555 งั้นก็มุกเดียวกับที่คุณโดนเรียกว่าป๊าโหลวเลยสิคะเนี่ย" โต้วตันหนีหัวเราะร่วน

ตั้งแต่ย้ายเข้ามาในบ้านหลังนี้ เธอยังไม่เคยได้คุยกับใครอย่างผ่อนคลายและมีความสุขขนาดนี้มาก่อนเลย

เผยเกอก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย

รอยยิ้มของเธอดูละมุนละไม เครื่องหน้าและดวงตางดงามราวภาพวาด

"อื้ม ใช่เลยครับ"

"แล้วเนื้อเรื่องเกี่ยวกับอะไรเหรอคะ"

"ก็เป็นเรื่องราววิ่งตามฝันธรรมดาทั่วไปน่ะครับ ลุงหม่าเอ๋อร์เป็นนักกีฬาขี่ม้าที่เคยพาม้าคู่ใจกวาดเหรียญรางวัลเกียรติยศมานับไม่ถ้วน แต่ต่อมาได้รับบาดเจ็บจนต้องจำใจอำลาวงการไป"

"แม้ทุกคนจะบอกว่า ทั้งชีวิตนี้เขาไม่มีทางได้ลงสนามแข่งอีกแล้ว แต่ทุกค่ำคืน ลุงหม่าเอ๋อร์ก็ยังฝันเห็นตัวเองควบม้าตัวโปรดโลดแล่นอยู่บนลู่แข่ง เขาจึงตัดสินใจที่จะเริ่มต้นใหม่อีกครั้งครับ"

เผยเกอค่อยๆ เล่าเรื่องราวของลุงหม่าเอ๋อร์ให้โต้วตันหนีฟังทีละน้อย

น้ำเสียงทุ้มนุ่มเรียบนิ่งค่อยๆ ถ่ายทอดออกมา พาให้คนฟังเห็นภาพลุงหม่าเอ๋อร์ผู้เด็ดเดี่ยวไม่ยอมแพ้กำลังควบม้าทะยานไปข้างหน้าแจ่มชัดในมโนสำนึก

โต้วตันหนียิ้มออกมาเช่นกัน

ลุงหม่าเอ๋อร์ในความคิดของเธอ ช่วงแรกคงจะตกอับน่าดู หนวดเคราคงขึ้นรุงรัง แถมยังมีอาการบาดเจ็บรุมเร้า

แต่เมื่อเขาอาศัยความพยายามและความมุ่งมั่นกลับคืนสู่สนามแข่งได้อีกครั้ง หนวดเคราพวกนั้นคงโกนทิ้งไปหมดแล้ว ความซอมซ่อก็ไม่หลงเหลือ เขากลับมาเป็นคนหนุ่มที่เปล่งประกายและมีชีวิตชีวาดังเดิม ราวกับไม่รู้จักคำว่าถอยหลัง มุ่งไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญเพียงอย่างเดียว!

โต้วตันหนีเคลิ้มตามไปชั่วขณะ

เธอหวนนึกถึงตัวเอง และฝันว่าสักวันจะได้เป็นเหมือนลุงหม่าเอ๋อร์ ที่ได้ทุ่มเทสุดตัวเพื่อสิ่งที่รักโดยไม่นึกเสียดาย และมุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล!

"เรื่องนี้จะต้องมีคนชอบเยอะมากแน่ๆ เลยใช่ไหมคะ" โต้วตันหนีถามเผยเกอ

อีกฝ่ายกลับส่ายหน้า "แทบไม่มีใครอ่านเลยครับ"

"เอ๊ะ ทำไมล่ะคะ"

แค่ฟังเผยเกอเล่า เธอยังหลงเสน่ห์เรื่องนี้เข้าอย่างจังเลย

"อาจเพราะพล็อตเรื่องมันซ้ำซากไปหน่อยมั้งครับ แล้วตอนนั้นผมยังเป็นมือใหม่ ฝีมือก็ยังไม่เข้าขั้นเท่าไหร่ แต่ผมชอบเรื่องนี้นะ แค่ได้วาดมันออกมา ผมก็ภูมิใจและอิ่มใจมากแล้วครับ"

"ดีจังเลยค่ะ"

โชคดีที่ตอนนี้นักวาดการ์ตูนยอดเยี่ยมขนาดนี้มีคนมองเห็นมากขึ้นแล้ว

โต้วตันหนีคิดในใจ

คนเก่งมีฝีมือแบบนี้ หากถูกมองข้ามไป คงน่าเสียดายแย่

"หือ" เผยเกอฟังคำพูดของเธอแล้วยังไม่ค่อยเก็ทเท่าไหร่

"ฉันหมายถึงว่า ดีจังเลยนะคะที่ตอนนี้คุณมีชื่อเสียงขนาดนี้ในวงการการ์ตูน"

"ผมก็เชื่อว่าสักวันหนึ่ง คุณจะมีคนมองเห็นมากขึ้น และจะได้แสดงหนังที่ชอบที่สุดเหมือนกันครับ"

"อื้อๆ!" โต้วตันหนีพยักหน้ารัวๆ

ในห้องครัวยามบ่าย คนทั้งสองนั่งคุยกันอยู่ตรงนั้น ไม่มีบรรยากาศกุ๊กกิ๊กคลุมเครือแม้แต่น้อย ทว่ากลับซาบซึ้งกินใจเหลือเกิน

[ฮือๆ ซึ้งมากเลยอะ~~ กำลังใจแบบเพื่อนแท้นี่มันช่วยปลอบโยนและฮีลใจได้ดีจริงๆ!]

[สองคนนี้ดูเหมือนคนที่เข้าใจหัวอกกันและเห็นคุณค่าในกันและกันมากเลยอะ!]

[สองคนนี้อยู่ด้วยกันแล้วมีเคมีอยู่นะ แต่ตอนนี้ไม่อยากจิ้นเลย กลัวทำลายความงดงามของโมเมนต์นี้ไป!]

[จริง สมัยนี้เอะอะก็จับจิ้น ทั้งที่ความจริงมีความสัมพันธ์บริสุทธิ์ตั้งเยอะแยะที่เห็นแล้วไม่อยากมองในแง่ชู้สาวเลย]

[ฉันซึ้งใจกับป๊าโหลวมากเลย! ผู้ชายคนนี้อบอุ่นเกินไปแล้ว!]

[กรี๊ดดด ลืมอัดเสียงตอนป๊าโหลวเล่าเรื่องไว้ฟังก่อนนอนเลย! ทั้งน้ำเสียง ทั้งจังหวะพูด ฟังเพลินมากกก~~]

[น้ำตาจะไหล! ผู้ชายแสนดีขนาดนี้มีอยู่จริงเหรอเนี่ย? ฉันไม่เป็นมัมหมีแล้ว! ขอเปลี่ยนไปเป็นเมียแทน!!]