บทที่ 64 ไม่มีใครเอาเธอ ก็เหลือแค่ฉันแล้วละ

จนกระทั่งกดเปิดคลิปวิดีโอแนะนำ แล้วได้เห็นลีลาการเล่นสุดเทพของเผยเกอ ถึงได้เข้าใจว่าไม่ใช่พวกแฟนคลับคลั่งเกินไปหรอก แต่เป็นเพราะผู้ชายคนนี้น่าหลงใหลจนถอนตัวไม่ขึ้นต่างหาก

แฟนคลับน่ะมีฟิลเตอร์มองไอดอลตัวเองติดตัวมาแต่กำเนิดอยู่แล้ว

แล้วฟิลเตอร์หนาขนาดไหนน่ะเหรอ?

หนาขนาดที่ส่องโหลวเชวี่ยในลุคซกมกคนเดิม ก็ยังเรียก 'น้องน้อย' หรือ 'เด็กดีของแม่' ได้แบบหน้าไม่แดงแถมหัวใจไม่เต้นผิดจังหวะสักนิด

นับประสาอะไรกับป๊าโหลวเวอร์ชันปัจจุบันที่ทั้งเนื้อตัวสะอาดสะอ้าน กวนโอ๊ย แถมยังน่ากินขนาดนี้

ภายใต้อภินิหารการแต่งรูปและฟิลเตอร์ของเหล่าแฟนคลับ เผยเกอในสายตามัมหมีทั้งหวานทั้งนุบนิบ จนแม้แต่ตัวเผยเกอเองเห็นแล้วยังต้องส่ายหัว

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

เธอมั่นใจเลยว่าตัวเองไม่ได้เป็นแบบนี้สักนิด

ตอนเป็นผู้หญิง เธอยังไม่เคยอ้อนแอ้นนุ่มนิ่มขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ

เอาผู้ชายมาแต่งรูปจนเป็นแบบนี้ มันดูเคะเกินไปหน่อย ไม่ค่อยตรงกับโพสิชันที่เผยเกอวางไว้ให้ตัวเองเอาเสียเลย

ส่วนเผยเกอในสายตาของแฟนคลับสาวๆ นั้น หล่อมาก!

แต่ทำไมถึงยังดูขี้โรคปวกเปียกอยู่อีกเนี่ย?

ทั้งที่ตอนแข่งเกมปาถุงทราย พลังต่อสู้ของเธอก็ประจักษ์แก่สายตาทุกคนแล้วแท้ๆ แบบนี้ยังอัลฟ่าไม่พออีกเหรอ!

"ดูท่าคงต้องทำให้ทุกคนได้รู้ซะแล้ว ว่าตัวแทนของอัลฟ่าขั้นสุดยอดและผัวตัวท็อปที่แท้จริงคือฉันเอง"

หลังจากไถมือถือดูอยู่พักหนึ่ง แล้วโดนภาพตัวเองในสายตามัมหมีกับแฟนคลับสาวช็อตฟีลเข้าอย่างจัง

เผยเกอก็คิดทบทวนอย่างหนักหน่วง แล้วตัดสินใจว่าวันนี้จะต้องโชว์ฟอร์มให้เต็มที่!

ตอนนี้เธอเป็นแขกรับเชิญชายนะ! แขกรับเชิญชาย!

ไอ้พวกที่มารุมเรียกเธอว่าเมียนี่มันตัวอะไรกันเนี่ย!

"ตื่นแล้วเหรอ"

ซูอวี่โม่ตื่นเช้ากว่า ป่านนี้จัดการตัวเองเรียบร้อยหมดแล้ว

พอเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ก็เห็นเผยเกอนั่งพิงหัวเตียงด้วยสีหน้าเคียดแค้น กำลังอารมณ์บูดได้ที่

นี่คืออาการหงุดหงิดตอนเพิ่งตื่นเหรอเนี่ย

"อืม พี่ซู พวกพี่นัดกันกี่โมงครับ"

"แปดโมง"

"อ๋อ เช้าจังเลยนะครับ ของผมแปดโมงครึ่ง ออกสายหน่อยได้"

"งั้นฉันออกไปก่อนนะ นายก็รีบหน่อยล่ะ"

"ครับ"

วันนี้ซูอวี่โม่หล่อเหลาเกินเบอร์ไปมาก เสื้อเชิ้ตพิมพ์ลายสีขาวจับคู่กับกางเกงขายาวสีขาว ดูสะอาดตาสง่างาม ราวกับเจ้าชายตัวจริงเสียงจริง

เผยเกอตะเกียกตะกายลุกจากเตียง ไปอาบน้ำก่อนเป็นอันดับแรก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดใหม่

เสื้อเชิ้ตแขนสั้นลายทางสีฟ้าอ่อน แมตช์กับกางเกงสแล็กสีน้ำเงินเข้ม ด้านหนึ่งดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่ แต่ก็ไม่ทิ้งความสดใสมองแล้วสบายตา

จากนั้นก็หันไปส่องกระจกจัดแต่งทรงผมที่ไม่ค่อยจะยอมเชื่อฟังของตัวเอง

พอจัดการตัวเองเสร็จสรรพแล้วเดินลงมาข้างล่าง แขกรับเชิญในบ้านพักก็ออกไปกันเกือบหมดแล้ว

นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป เรื่องอาหารการกินและการเดินทางทางรายการจะไม่รับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น แขกรับเชิญต้องหาวิธีจัดการกันเอาเอง

ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงเช้า ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนจะถึงเวลานัด

จุดนัดพบอยู่ข้างสะพานต้นเมเปิลซึ่งห่างออกไปห้าร้อยเมตร เผยเกอจึงเลือกที่จะเดินไป

อันที่จริงแขกรับเชิญชายหญิงสามารถออกเดินทางไปด้วยกันจากบ้านพักได้เลย เพราะอย่างไรตอนนี้ทุกคนก็พักอยู่ที่นี่กันหมด

แต่เพื่อให้ได้บรรยากาศการออกเดตมากขึ้น ทางรายการจึงอยากให้แขกรับเชิญมีลูกเล่นเพิ่มขึ้นสักหน่อย

เผยเกอก้าวเท้าอย่างกระฉับกระเฉง เดินอยู่บนทางเดินหินสีเขียว พลางสูดกลิ่นหอมของมวลพฤกษาสองข้างทาง พลอยทำให้อารมณ์ดีไปด้วย

พี่หลู ช่างกล้องประจำตัวเดินตามหลังเธอมา ภายใต้เลนส์กล้องของเขา เผยเกอดูเด็กลงไปหลายปี ราวกับนักศึกษาหนุ่มหน้าใสที่เพิ่งก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัย

ผู้ชมจำนวนมากที่ตามมาดูเผยเกอต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ลุคของป๊าโหลวในวันนี้ดูดีเหลือเกิน

แถมยังดูเด็กลงเรื่อยๆ และมีชีวิตชีวาขึ้นเรื่อยๆ อีกด้วย! สภาพความพร้อมสุดยอดมาก!

ริมสะพานต้นเมเปิล เฟิ่งเยวี่ยกำลังกางร่มกันแดดยืนรออยู่ข้างทาง

เธอชอบใส่ชุดกี่เพ้ามาก คอจีนกระดุมถัก ทรงย้อนยุค ผสมผสานกับลายพิมพ์โทนสีเย็น ยิ่งขับเน้นให้เธอดูสุขุมนุ่มนวลและเฉลียวฉลาด

เรือนร่างโปร่งระหง ยืนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น ราวกับดอกเหมยเหมันต์ที่เย่อหยิ่งทระนง

เพียงแค่ภาพมุมข้างไม่กี่ช็อต ก็ตกผู้ชมในห้องไลฟ์ไปได้เพียบ

สวยเกินไปแล้ว~

ออร่าเย็นชาแบบนี้ก็สุดยอดเหมือนกัน

แต่ทุกคนก็ยังคิดว่าเฟิ่งเยวี่ยดูเหมาะสมกับเซี่ยซือจวินมากกว่า

ไม่ว่าจะหน้าตาหรือคาริสม่า พอทั้งสองคนมายืนคู่กันปุ๊บ บรรยากาศก็กลายเป็นหนังย้อนยุคฟอร์มยักษ์ได้ในพริบตา

เรื่องฟีลลิ่งนี่ กินขาดแบบหาใครเทียบไม่ได้จริงๆ

แล้วเผยเกอล่ะ?

ผู้ชมเองก็บอกไม่ถูก สไตล์ของเธอเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนจับทางไม่ได้

พอลองนึกภาพเวลาเธออยู่กับแขกรับเชิญหญิงคนไหน ก็ดูเหมือนจะจินตนาการไม่ออกไปเสียหมด

และด้วยเหตุนี้เอง ห้องไลฟ์ของพวกเขาจึงมีผู้ชมเบียดเสียดกันเข้ามาดูมากที่สุด

หลักๆ ก็แค่อยากรู้ว่าผู้ชายอย่างป๊าโหลว เวลาอยู่กับผู้หญิงสองต่อสองจะเป็นอย่างไร

ที่ปลายถนน ในที่สุดเผยเกอก็ปรากฏตัวขึ้น

เฟิ่งเยวี่ยเอี้ยวตัวหันกลับไป มองมาทางปลายถนนฝั่งนี้

เพียงแค่จังหวะเอี้ยวตัวหันกลับมานี้ ก็เรียกเสียงฮือฮาได้อย่างล้นหลาม

ผู้ชมจินตนาการออกเลยว่า ตอนที่ฉายเทปไฮไลต์ จังหวะนี้จะต้องใช้ภาพสโลว์โมชันแน่นอน

สวยไร้ที่ติ การหันมองกลับมาแบบไม่ได้ตั้งใจนั้น ดึงดูดสายตาจนคนแทบลืมหายใจ

เผยเกอเองก็มองเห็นเฟิ่งเยวี่ยแล้วเช่นกัน

จังหวะนั้นเองช่างกล้องก็ซูมหน้าเธอแบบโคลสอัปทันที

เมื่อเห็นว่าคู่เดตของตัวเองในวันนี้คือเฟิ่งเยวี่ย เผยเกอก็แสดงสีหน้าประหลาดใจระคนยินดีออกมา แล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

เฟิ่งเยวี่ยเห็นเธอทำท่าทางแบบนั้น ก็พลอยยิ้มรับตามไปด้วย

สำหรับคนสองคนที่มาออกเดตกัน ปฏิกิริยาแรกตอนที่ได้เห็นหน้าอีกฝ่ายถือเป็นเรื่องที่สำคัญเอามากๆ

ไม่ว่าใครก็ไม่อยากเห็นสีหน้าผิดหวังของอีกฝ่ายทั้งนั้น

ยกตัวอย่างเช่น ลั่วเฟยที่กำลังมุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบในช่วงเวลาเดียวกัน ตลอดทางเขาตื่นเต้นและตั้งตารอมาก ก้าวเท้าเดินอย่างคึกคักมีพลัง แถมยังเป็นฝ่ายชวนช่างกล้องคุย ทายไปเรื่อยว่าใครจะเป็นคู่เดตของตัวเอง

เขาทายว่าเป็นเฟิ่งเยวี่ยบ้าง ทายว่าเป็นเจี่ยงหานเฟิงบ้าง

แถมยังทายว่าเป็นซูเสี่ยวเหยาอีกด้วย ซึ่งตัวเลือกพวกนี้ เขาล้วนสนใจทั้งนั้น

ทว่าพอเห็นโต้วตันหนียืนอยู่ริมถนน สีหน้าเขาก็พลันเย็นชาลงทันที แสดงความผิดหวังออกมาจนเห็นได้ชัด จากนั้นถึงค่อยนึกขึ้นได้ว่าทำแบบนี้อาจจะไม่ค่อยดีกับโต้วตันหนี จึงฝืนยิ้มแห้งๆ ออกมา

กระทั่งท่าเดินก็เปลี่ยนไป รองเท้าลากไปกับพื้น เดินท่อมๆ เข้าไปหาโต้วตันหนีแบบไม่ใส่ใจ ราวกับกำลังจะไปเจอกับเพื่อนผู้ชาย

"ทำไมเธอถึงเลือกฉันล่ะเนี่ย"

อันที่จริงโต้วตันหนีเองก็นึกเสียใจที่เลือกลั่วเฟยไปตั้งนานแล้ว

แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเลือกไปแล้วก็เปลี่ยนไม่ได้

พอเห็นสีหน้าของลั่วเฟยที่ฉายแววผิดหวังวูบหนึ่งตอนเจอหน้าตน เธอจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อช่วยคลายความกระอักกระอ่วน

แล้วแกล้งหัวเราะ พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ เท่าที่จะทำได้ "ช่วยไม่ได้นี่นา ไม่มีใครเอานายแล้ว ก็เหลือแค่ฉันคนเดียวนี่แหละ"

"อย่ามาอำ!" ลั่วเฟยไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด "นายจำฉันได้ ก็เลยรีบคว้าตัวฉันไปคนแรกเลยใช่ไหมล่ะ?"

"ใช่แล้วๆ พวกเราเป็นเพื่อนซี้กันนี่ วันนี้ให้ฉันพานายไปเที่ยวเล่นเปิดหูเปิดตาหน่อยแล้วกัน"

พอได้ยินคำว่าเพื่อนซี้ ลั่วเฟยกลับรู้สึกยอมรับได้ขึ้นมาหน่อย

"ได้เลย! แต่วันหลังเธออย่าพยายามเลือกฉันอีกล่ะ ฉันอยู่กับเธอแล้วไม่สปาร์กเลยสักนิด ช่วยเปิดทางให้ฉันหน่อย ให้ฉันได้มีโอกาสไปคลุกคลีกับผู้หญิงคนอื่นบ้าง"

ในเมื่ออีกฝ่ายพูดจาแบบนี้ออกมา ความคิดลึกซึ้งที่โต้วตันหนีมีต่อลั่วเฟยจึงมลายหายไปจนหมดสิ้น

เธอยกกำปั้นขึ้นมาชกไหล่เขาไปทีหนึ่ง

"งั้นนายก็รีบมาเอาอกเอาใจฉันหน่อยสิ เผื่อฉันจะช่วยเป็นแม่สื่อให้"

"ว้าว แบบนี้แจ๋วเลย!"

ลั่วเฟยเองก็เป็นคนซื่อๆ ในบางเรื่อง พอได้ยินโต้วตันหนีบอกว่าจะช่วย แถมวันข้างหน้ายังอาจจะล้วงข้อมูลอะไรจากเธอได้อีก ก็เลยเข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยทันที

เขาเอื้อมแขนไปกอดคอเธอ

"เพื่อนเอ๋ย เพื่อนคนนี้ของนายจะได้สมหวังไหม ขึ้นอยู่กับนายแล้วนะ!"

โต้วตันหนีปัดแขนเขาออกอย่างนึกรังเกียจ "นับเป็นพี่น้องน่ะได้ แต่มาถึงเนื้อถึงตัวไม่ได้ ถอยไปห่างๆ ฉันเลย"

"ได้ๆ เดี๋ยวฉันเว้นระยะให้ แล้ววันนี้เราจะไปไหนกันล่ะ"

"ไปทำเรื่องที่เพื่อนซี้เขาทำกันไง!"

โต้วตันหนีกระชากคอเสื้อลั่วเฟย แล้วลากตัวเขาเดินดุ่มๆ ออกไปอย่างห้าวหาญ