บทที่ 65 เทพเผยคนนี้ทั้งกร้าวใจทั้งช่างเอาใจใส่

“ไฮ รอนานไหมครับ” เผยเกอสะพายกระเป๋าใบหนึ่ง ยิ้มพลางวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาเฟิ่งเยวี่ย

“ฉันก็เพิ่งมาถึงเหมือนกันค่ะ” เฟิ่งเยวี่ยตอบ

“วันนี้คุณสวยมากเลยครับ” เผยเกอเอ่ยชม “แน่นอนว่าปกติคุณก็ดูดีอยู่แล้วนะ”

เฟิ่งเยวี่ยยิ้มออกมา “คุณก็หล่อมากเหมือนกันค่ะ”

เผยเกอยังแอบเขินอยู่นิดๆ “แล้วต่อไปพวกเราจะไปไหนกันดีครับ”

“แถวนี้มีรถเมล์แล่นผ่านทุกครึ่งชั่วโมงค่ะ พวกเรานั่งรถเข้าเมืองกันก่อน ฉันวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว”

ต้องเห็นใจเฟิ่งเยวี่ยอยู่เหมือนกัน เมื่อวานเธออยู่ทีมเดียวกับลั่วเฟย ทั้งสองคนมีงบเดตรวมกันแค่หกร้อยหยวน

พอแบ่งกันคนละครึ่ง เฟิ่งเยวี่ยเลยมีเงินติดตัวแค่สามร้อยหยวนเท่านั้น

“ได้เลยครับ”

เผยเกอตอบตกลง

เธอสังเกตเห็นว่าเฟิ่งเยวี่ยยืนอยู่กลางแดด อากาศค่อนข้างร้อน บนใบหน้าเนียนจึงเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดพราย

จึงเอ่ยชวน “รถคันต่อไปน่าจะยังอีกสักพัก พวกเราไปนั่งพักในศาลากันก่อนไหมครับ”

ข้างสะพานต้นเมเปิลมีศาลาหลังเล็กทรงโบราณตั้งอยู่

ในศาลาค่อนข้างร่มรื่นทีเดียว

ติดก็แค่ม้านั่งไม่ได้เช็ดทำความสะอาดมานาน จึงมีฝุ่นเกาะค่อนข้างหนา

เมื่อเห็นดังนั้น เผยเกอก็เปิดกระเป๋าสะพาย หยิบหนังสือพิมพ์ฉบับใหญ่ออกมากางปูรองไว้บนม้านั่ง

“นั่งสิครับ”

เฟิ่งเยวี่ยแอบมองเผยเกอด้วยความประหลาดใจ

“คุณพกหนังสือพิมพ์ติดตัวมาด้วยเหรอคะ”

“ผมเป็นพวกแอบรักความสะอาดนิดหน่อยน่ะครับ เวลาออกจากบ้านเลยเตรียมของไว้เยอะหน่อย”

เฟิ่งเยวี่ยพยักหน้า พลางคิดในใจว่านี่คงเป็นความใส่ใจในแบบของเผยเกอ ออกเดตได้รอบคอบมาก ดูแลผู้หญิงเก่ง แถมยังไม่พูดอวดตนตรงๆ แต่อ้างว่าเป็นเพราะตัวเองรักสะอาดแทน

เผยเกอหยิบน้ำอีกขวดจากในกระเป๋ายื่นส่งให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ”

จากนั้นเผยเกอก็นั่งลงข้างๆ เฟิ่งเยวี่ย ซึ่งมีหนังสือพิมพ์ปูรองไว้เช่นกัน ที่บอกว่าเธอแอบรักความสะอาดนิดหน่อยนั้นไม่ได้โกหกเลยจริงๆ

ตอนนี้เธอกำลังค่อยๆ บิดเปิดฝาขวดน้ำอย่างไม่รีบร้อน และไม่ได้พยายามชวนคุยแก้เขินในทันที ท่าทางดูสุขุมผ่อนคลายสบายอารมณ์เป็นที่สุด

ทำให้คนมองรู้สึกสบายใจราวกับต้องลมฤดูใบไม้ผลิ

“วันนี้ฉันอยากพาคุณไปดูคณะระบำของฉันค่ะ” เฟิ่งเยวี่ยพูดขึ้น

“ตั้งตารอเลยครับ” เผยเกอบอก

“คุณสนใจเรื่องการเต้นระบำไหมคะ” เธอถาม

“อืม การเต้นผมพอถูๆ ไถๆ ไปได้นิดหน่อยครับ แต่ถ้าอยู่ต่อหน้าคุณ คงกลายเป็นการเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนเสียมากกว่า”

เฟิ่งเยวี่ยฟังแล้วแปลกใจเล็กน้อย “คุณเคยเรียนเต้นระบำด้วยเหรอคะ”

“เคยเรียนระบำโบราณมานิดหน่อยครับ” เมื่อก่อนเธอเคยไปคลุกคลีอยู่ที่สำนักดนตรีอยู่พักหนึ่ง ทุกวันเห็นพวกพี่สาวคนสวยร่ายรำกันอยู่ที่นั่น เผยเกอก็เลยโดนลากไปหัดรำด้วยนิดหน่อย

“ระบำโบราณเหรอคะ” เฟิ่งเยวี่ยตกใจยิ่งกว่าเดิม

คราวนี้รู้สึกตกใจมากกว่าแปลกใจเสียอีก

ถ้าไม่ใช่เพราะเฟิ่งเยวี่ยมีความสำรวมและมารยาทดี เธอคงหลุดปากทักออกไปตรงๆ แล้วว่า อย่างคุณเนี่ยนะ ระบำโบราณ?

ต้องรู้ก่อนนะว่าคนที่เรียนระบำโบราณ ปกติแล้วท่วงท่าบุคลิกจะดูสง่างามเป็นพิเศษ

“ผมดูไม่เหมือนคนที่เคยเรียนเต้นระบำมาเลยใช่ไหมล่ะครับ” เผยเกอยกมือกุมขมับ ยิ้มแห้งๆ เหมือนจะหัวเราะก็ไม่ได้ร้องไห้ก็ไม่ออก ดูเขินอยู่หน่อยๆ

ก็จริงอยู่ ด้วยภาพลักษณ์หนุ่มเนิร์ดซกมกติดบ้านของป๊าโหลวในยามปกติ แถมเดินทีไรก็ติดนิสัยหลังค่อม มองมุมไหนก็ไม่เหมือนคนที่เคยเรียนเต้นระบำมาเลยสักนิด

รอยยิ้มนี้ ในสายตาของผู้ชมแล้วมันชวนใจละลายสุดๆ

แถมใบหูยังแดงระเรื่อขึ้นมานิดๆ ป๊าโหลวกำลังเขินอยู่หรือเปล่าเนี่ย

ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าปกติจะกวนโอ๊ยและขยันก่อเรื่องขนาดนั้น แต่พออยู่ต่อหน้าผู้หญิงก็เป็นพวกหน้าแดงง่ายเหมือนกันนะเนี่ย~

“ก็ไม่ใช่หรอกค่ะ แค่นึกภาพไม่ค่อยออกเฉยๆ”

เผยเกอยิ้ม “ไม่ได้ซ้อมมาหลายปีแล้วครับ เกือบจะลืมหมดแล้วเหมือนกัน”

จังหวะนั้นเอง รถเมล์ก็แล่นเข้ามาเทียบป้าย

“ไปกันเถอะครับ” เผยเกอให้เฟิ่งเยวี่ยก้าวขึ้นรถไปก่อน ส่วนเธอก็พับเก็บหนังสือพิมพ์เรียบร้อย นำไปทิ้งลงถังขยะ แล้วค่อยก้าวตามขึ้นไป

รถคันนี้คนไม่เยอะเท่าไร พอเห็นตากล้องกำลังถ่ายทำรายการก็พากันแปลกใจและเหลือบมองมาทางนี้บ่อยๆ

ที่นั่งของเผยเกอกับเฟิ่งเยวี่ยอยู่หน้าหลังกัน คุยกันไม่ค่อยสะดวก ทั้งคู่จึงไม่ได้ฝืนคุยอะไร

แต่พอรถแวะจอดตามป้ายเรื่อยๆ ผู้โดยสารบนรถก็เริ่มแน่นขนัดขึ้นทุกที

เผยเกอกับเฟิ่งเยวี่ยต่างก็ทยอยสละที่นั่งให้คนอื่น ช่างกล้องเองก็ถูกเบียดไปอยู่ตรงมุม ภาพที่จับได้เลยสั่นไหวอยู่บ้าง

คนที่ขึ้นรถมาทีหลังไม่ได้สังเกตว่ามีกล้องกำลังถ่ายทำอยู่ตรงนี้

พอมองเห็นเฟิ่งเยวี่ยเข้า ก็ถูกดึงดูดสายตาไปเต็มๆ

บางคนอาจจะยังสำรวมอยู่บ้าง ได้แต่แอบชำเลืองมองมาสองสามที

ทว่าบางคนกลับจงใจเบียดตัวเข้ามาด้านใน เพียงเพราะอยากยืนใกล้ชิดสาวสวย

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีพวกหน้าม่อ ขยับตัวเข้ามาประชิดตรงหน้าเฟิ่งเยวี่ย

เฟิ่งเยวี่ยขมวดคิ้ว ค่อยๆ ถอยร่นเข้าไปในมุมแคบๆ ที่ตัวเองยืนอยู่ จนกระทั่งแทบไม่เหลือที่ว่างให้ยืนแล้ว

ด้วยความจนปัญญา เธอจึงทำได้เพียงหันหน้าเข้าหากระจกหน้าต่าง แล้วหันหลังให้คนพวกนั้น

พอไม่หันไปสบตา อีกฝ่ายก็ยิ่งได้ใจและรุ่มร่ามมากขึ้น

คนที่เบียดหนักสุดเมื่อครู่เริ่มมีท่าทีขยับเขยื้อนอย่างมีเจตนาแอบแฝง

เผยเกอถูกคนเบียดไปอยู่อีกฝั่งหนึ่ง พอเห็นว่าฝั่งเฟิ่งเยวี่ยเริ่มมีคนมารุมล้อมมากขึ้น ประกอบกับสีหน้าท่าทางหื่นกระหายของคนพวกนั้น เธอก็เดาเรื่องราวออกได้ทันที

ถ้าจะฝืนเบียดตัวเข้าไป เกรงว่าจะลำบาก มิหนำซ้ำยังอาจก่อให้เกิดความวุ่นวายได้ง่ายๆ

เผยเกอหัวไว จึงส่งเสียงเรียกขึ้นมาทันที “พี่หลู บนรถคนเยอะเกินไป พี่ปิดกล้องไว้ก่อนดีไหมครับ พักถ่ายไปก่อนเนอะ?”

ทันทีที่คำนี้หลุดออกไป คนที่ทำท่าจะขยับตัวอยู่ข้างหลังเฟิ่งเยวี่ยก็ชะงักตัวแข็งค้างไปทันที

เขาหันหน้าไปอีกทาง แถมยังแกล้งขยับตัวถอยออกไปด้านนอก ทำทีเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เผยเกอจึงสบโอกาสดึงเฟิ่งเยวี่ยออกมา แล้วพาไปยืนอยู่ข้างประตู

“ป้ายหน้าเราลงกันเถอะครับ” เผยเกอบอก

“แต่ว่า อีกตั้งห้าป้ายกว่าจะถึงที่หมายเลยนะคะ”

“คนบนรถแน่นเกินไป พี่ๆ ช่างกล้องถ่ายลำบาก ทางที่เหลือก็ไม่ไกลเท่าไหร่ เราเรียกแท็กซี่ไปก็น่าจะสะดวกดีครับ”

เผยเกอไม่พูดถึงเรื่องที่เฟิ่งเยวี่ยเกือบจะโดนลวนลามเลยแม้แต่คำเดียว แต่เลือกที่จะอ้างเหตุผลอื่นแทน

นี่คือความใส่ใจของเธอ

สำหรับเรื่องพรรค์นี้บนรถเมล์ การคลี่คลายอย่างเงียบสงบถือว่าดีที่สุดแล้ว

หากมีแขกรับเชิญชายคนไหนจงใจจะโชว์แมนด้วยการตะโกนเอะอะโวยวายกับเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้นจริง แล้วอ้างว่าทำเพื่อปกป้องเธอ

เฟิ่งเยวี่ยก็มีโอกาสสูงมากที่จะถูกลากเข้าไปพัวพันกับกระแสสังคม

ต่อให้เธอจะเป็นฝ่ายเสียหายและเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ถ้าโดนข่าวประโคมเกินจริง ถูกชาวเน็ตเอาไปลือกันมั่วซั่ว ก็ไม่รู้เลยว่าจะบานปลายกลายเป็นแบบไหน

“ค่ะ เอาตามที่คุณว่าเลย” เฟิ่งเยวี่ยเองก็สัมผัสได้ถึงเจตนาของเผยเกอ และเข้าใจถึงความรอบคอบของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี

ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

พอรถเข้าเทียบป้าย เผยเกอก็พาเฟิ่งเยวี่ยก้าวลงจากรถ

และทั้งสองคนก็ไม่ต้องรอนาน รถที่เผยเกอเรียกไว้ก็มาถึงพอดี

ทั้งคู่ขึ้นไปนั่งบนรถ แอร์ในรถค่อนข้างเย็น

เฟิ่งเยวี่ยใส่ชุดกี่เพ้า ขาเรียวยาวโผล่พ้นชายกระโปรงออกมา จึงรู้สึกหนาวทีเดียว

“พี่คนขับครับ รบกวนปรับแอร์ให้อุ่นขึ้นหน่อยนะครับ” เผยเกอบอก

“ได้เลยครับ!” คนขับรับคำ

เผยเกอยังหยิบผ้าห่มแพรผืนบางออกมาจากกระเป๋า แล้วคลุมลงบนขาของเฟิ่งเยวี่ย

แบบนี้ทั้งอุ่นขึ้น ทั้งยังไม่ต้องกังวลว่าจะโป๊อีกด้วย

เฟิ่งเยวี่ยประหลาดใจมาก ยิ้มมองเธอ

“ฉันสงสัยจริงๆ ค่ะว่าในกระเป๋าของคุณมีของอยู่เยอะแค่ไหนกันแน่?”

กระเป๋าก็ไม่ได้ใบใหญ่ แต่กลับหยิบของออกมาได้ไม่หยุดจนน่าทึ่ง

“ก็ไม่เยอะเท่าไหร่ครับ พอมีให้ได้ใช้ประโยชน์ก็พอ”

“พี่โหลว แพรวพราวไม่เบาเลยนะเนี่ย~ ออกเดตกับผู้หญิงบ่อยใช่ไหมล่ะคะ?” เฟิ่งเยวี่ยเอ่ยแซวเธอ

ผู้ชมที่คอยดูอยู่ตลอดต่างก็สังเกตเห็นเช่นกัน เพียงแค่ชั่วครู่เดียว ท่าทีของเฟิ่งเยวี่ยที่มีต่อเผยเกอก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

ตอนเจอกันครั้งแรกยังดูสุภาพและเว้นระยะห่าง

แต่ตอนนี้ความห่างเหินระหว่างคนทั้งสองลดน้อยลง รอยยิ้มก็ดูจริงใจขึ้นมาอีกนิดแล้ว