บทที่ 67 ระบำพัด

เผยเกอจะแสดงระบำพัด

คนอื่นๆ ในคณะเต้นรำเมื่อได้ยินข่าว ต่างก็พากันมามุงดู

คนที่มามุงมีไม่น้อย แถมยังกำลังไลฟ์สดอยู่ด้วย เฟิ่งเยวี่ยกลัวว่าเผยเกอที่ไม่มีประสบการณ์แสดงบนเวทีจะประหม่า จึงเดินเข้ามาให้กำลังใจเธอโดยเฉพาะ

"ไม่ต้องตื่นเต้นนะคะ ผ่อนคลายเข้าไว้ค่ะ"

เผยเกอยิ้มพลางพยักหน้าให้เธอ

ประหม่าเหรอ? ไม่มีทางซะล่ะ

ติดอยู่แค่สังขารเอวนี่แหละ ท่าที่ยากเกินไปคงทำไม่ไหว ร่างนี้ยังขาดความยืดหยุ่นอยู่บ้าง แต่ยังดีที่มือคู่นี้ยังคล่องแคล่วว่องไวทันใจ

เผยเกอควงพัดเล่นอยู่ด้านข้างครู่หนึ่งเพื่อทำความคุ้นมือ พอรู้สึกว่าเข้าที่แล้ว จึงเดินกลับไปยืนกลางฟลอร์

"พี่โหลว เพลงนี้ใช้ได้ไหมครับ"

ครูสอนเต้นคนหนึ่งช่วยเปิดเพลงประกอบให้เผยเกอ

พอเผยเกอฟังดูแล้ว ท่วงทำนองนี้พลิ้วไหวไพเราะ เสนาะหูอย่างยิ่ง เพียงแต่มันอ่อนช้อยเกินไปหน่อย ไม่ค่อยเข้ากับสิ่งที่จะแสดงต่อไปนี้สักเท่าไร

"อาจารย์ครับ ช่วยเปิดเพลง 'โพ่เจิ้นชวี·ชางหลาง' ให้ผมหน่อยครับ"

เพลงนี้ค่อนข้างนอกกระแส ครูคนนั้นไม่เคยได้ยินมาก่อน

"เพลงนี้ใช่ไหมครับ"

"ครับ ใช่แล้ว"

เมื่อเผยเกอเตรียมพร้อม รอบข้างก็ค่อยๆ เงียบเสียงลง

ทุกคนล้อมกันเป็นวงกลม เว้นพื้นที่กว้างขวางตรงกลางไว้ให้เผยเกอ

ครั้นเสียงดนตรีโหมโรงดังขึ้น ทุกคนก็พบว่าออร่าของเผยเกอที่ยืนอยู่กลางฟลอร์เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

เธอยกมือข้างหนึ่งไพล่หลัง ลำตัวยืนเฉียง เหยียดตรงดั่งต้นไป๋หยางอันแข็งแกร่ง

ใบหน้าที่เหล่าแฟนคลับมัมหมีประเมินว่านุ่มนิ่ม น่าบีบแก้มเป็นที่สุด ในยามนี้กลับเปี่ยมล้นด้วยความมาดมั่นสง่างาม

ท่อนอินโทรของ 'โพ่เจิ้นชวี·ชางหลาง' เป็นเสียงขลุ่ยบรรเลงสั้นๆ

จังหวะค่อนข้างเนิบช้า

ส่วนเผยเกอก็ค่อยๆ คลี่พัดออก

เธอพลิกพัดขึ้นลงตามเสียงขลุ่ย บางจังหวะก็สะบัดพัดลอยออกไป หมุนคว้างกลางอากาศหนึ่งรอบแล้วรับไว้ ท่วงท่าไม่ได้ยากเย็นอะไร แต่กลับลื่นไหลเป็นธรรมชาติเหลือเกิน

ทว่าหากดูแค่การแสดงช่วงนี้ ทุกคนยังรู้สึกว่าไม่ค่อยสะใจเท่าไร

ถึงขั้นเริ่มมีคอมเมนต์ขัดใจโผล่ขึ้นมาในห้องไลฟ์

[แค่นี้อะนะ?]

[ให้ฉันไปเต้น ฉันก็ทำได้!]

[มาเล่นๆ ขำๆ จริงด้วย อุตส่าห์ตั้งตารอ]

[ลำบากใจแทนคนที่ไปยืนมุงเลย การแสดงแค่นี้ เดี๋ยวต้องฝืนชมกันอีกแหง]

หลังจากท่อนอินโทรสั้นๆ จบลง ท่วงทำนองก็เปลี่ยนไปกะทันหัน

ตึง! ตึง! ตึง!

ตอนแรกเป็นแค่เสียงเคาะทีละจังหวะ จากนั้นเสียงรัวกลองก็เริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนเผยเกอที่กำลังควงพัดเอื่อยๆ พอเสียงตึงแรกดังขึ้น พัดก็หุบฉับลงในพริบตา แล้วตวัดฟาดออกไปราวกับดาบยาวเล่มหนึ่ง!

ร่างของเธอพุ่งทะยานออกไปดุจกระต่ายปราดเปรียว พัดสะบัดชี้กระหน่ำ ฟาดฟันกลางอากาศไปตามเสียงกลองที่รัวถี่ ก่อเกิดเป็นคลื่นลมที่มองไม่เห็น

ทุกท่วงท่าเหยียบลงบนจังหวะกลองได้อย่างแม่นยำ ทำเอาเลือดในกายของคนรอบข้างพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที!

"โห!"

เผยเกอที่ใช้พัดต่างกระบองควงฟาดฟัน กระโดดตัวลอยขึ้นไปกลางอากาศ ทว่ากลับไม่ได้ร่อนลงสู่พื้นตามที่ทุกคนคาดคิด หากแต่พลิกตัวตีลังกากลางเวหา แล้วหมุนตัวกลับหลังทันที

ปล่อยท่าไม้ตายออกมาในตอนที่ทุกคนไม่ทันตั้งตัว!

พอปลายเท้าแตะพื้น เธอก็ก้าวไปข้างหน้าพร้อมสะบัดคลี่พัดออก ไม่เพียงเข้ากับจังหวะดนตรีเป๊ะๆ เท่านั้น แต่ท่วงท่าอันลื่นไหลสง่างามยังทำให้ผู้คนมากมายลืมหายใจไปชั่วขณะ

การคลี่พัดก่อนหน้านี้ดูช้าๆ เนิบๆ สบายอารมณ์

ทว่าหลังจากการสะบัดคลี่พัดครั้งนี้ แต่ละกระบวนท่าที่ฟาดออกไปล้วนเปี่ยมด้วยพลัง ประดุจพัดวิเศษขององค์หญิงพัดเหล็กที่พัดใส่ซุนหงอคง

ทั่วทั้งห้องมีเพียงเสียงพัดสะบัดเปิดและปิด ด้านหน้า ด้านหลัง บริเวณเอวและหน้าท้อง ผืนพัดขนาดใหญ่กางสะบัดออกมาจากตำแหน่งที่ไม่มีใครคาดคิดครั้งแล้วครั้งเล่า

ณ วินาทีนี้ เผยเกอราวกับกำลังตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมของทัพศัตรูนับหมื่น

หนึ่งคน หนึ่งพัด ต้านทานข้าศึกนับพันนับหมื่นที่ดาหน้าเข้ามา

เพียงแค่ดูภาพตรงหน้าโดยไม่ต้องเปิดเสียงดนตรี ก็จินตนาการเห็นภาพขุนศึกผู้หาญกล้ากำลังรบรากับศัตรูอย่างไม่คิดชีวิตกลางสมรภูมิได้อย่างชัดเจน

ท่ามกลางการเคลื่อนไหวอันดุดัน เสียงหอบหายใจของเผยเกอก็ดังหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

ทว่าแม้กระทั่งเสียงหอบเหนื่อยนี้ ก็ยังกลายเป็นส่วนหนึ่งของท่วงท่าร่ายรำอันยอดเยี่ยม

คนรอบข้างต่างยืนมองตาค้าง

มีหลายคนที่ลืมไปสนิทว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้องซ้อมเต้น รู้สึกราวกับหลุดเข้าไปในสนามรบที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นคาวเลือดจริงๆ

ห้องไลฟ์ในเวลานี้เงียบสงัดเป็นพิเศษ

เงียบกริบจนดูผิดปกติ

ในที่สุด!

เสียงกลองที่รัวถี่กระชั้นก็หยุดลง ท่วงท่าของเผยเกอค่อยๆ ผ่อนชะลอตาม

ท่อนเชื่อมเปลี่ยนเป็นเสียงซอหัวม้าอันเวิ้งว้างเดียวดาย

ให้ความรู้สึกราวกับศึกสงครามสงบลงแล้ว แม่ทัพนั่งอยู่ในกระโจมของชาวบ้านแถบชายแดน ดื่มสุรานมม้า พลางสดับฟังผู้เฒ่าสีซอหัวม้าให้ฟังหนึ่งบทเพลง

เฟิ่งเยวี่ยพยายามระงับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวในอก จ้องมองเผยเกอตาไม่กะพริบ

เธออยากรู้เหลือเกินว่าท่อนนี้อีกฝ่ายจะถ่ายทอดออกมาอย่างไร

เพราะต้องเข้าใจก่อนว่า ท่อนเชื่อมนี้เมื่อเทียบกับช่วงดุเดือดก่อนหน้าแล้ว แม้ดูเหมือนจะง่ายกว่า แต่ความจริงแล้วถ่ายทอดอารมณ์ได้ยากกว่ากันมาก

"ฮึ่ม!"

รอบข้างมีเสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ดังขึ้นเป็นระลอก

หญิงสาวบางคนถึงกับทำท่าคล้ายจะเป็นลม ทั้งอยากดูก็อยากดู แต่ก็เขินอายจนแทบไม่กล้าดู

เผยเกอที่อยู่กลางวงเชิดหน้าขึ้น เส้นผมชื้นเหงื่อแลดูยุ่งเหยิง หยาดเหงื่อเม็ดละเอียดไหลรินจากใบหน้าลงมาตามปลายคางจรดลำคอขาวผ่องดุจหยก

เผยเกอในนาทีนี้มีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างเหลือร้าย รอบกายแผ่ซ่านไปด้วยฟีโรโมนชายหนุ่มอันเข้มข้น

ทว่าตัวเธอเองกลับไม่รับรู้ถึงจุดนี้เลยแม้แต่น้อย

พัดเล่มนั้นราวกับหลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งของมือเผยเกอ เธอขยับกายไปตามท่วงทำนองของซอหัวม้า ก้าวเท้าด้วยย่างก้าวค่ายกลเก้าช่อง พัดหมุนวนแนบชิดอยู่ข้างนิ้วชี้ ดุจเซียนที่กำลังเยื้องย่างร่ายรำ

ขุนศึกดื่มสุรานมม้า คล้ายจะเริ่มเมามายเสียแล้ว

"อื้อหือ…"

เด็กสาววัยรุ่นสองสามคนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว แต่ก็ไม่อาจส่งเสียงกรี๊ดออกมาในเวลานี้ได้ ทำได้เพียงกัดหลังมือตัวเองพลางส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ

คนรอบข้างดูไม่ออกว่าย่างก้าวที่เผยเกอกำลังเยื้องย่างอยู่นี้คือท่วงท่าอะไร รู้สึกเพียงว่าทุกย่างก้าวนั้นกำลังเหยียบย่ำลงบนขั้วหัวใจของตน

หลังจากเสียงซอหัวม้าผ่านพ้นไป ก็ตามด้วยเสียงการขับร้องเพลงคอแบบคูเมอันยาวนาน

ส่วนเผยเกอก็ค่อยๆ ทรุดตัวฟุบลงกับพื้น ราวกับจมดิ่งสู่นิทรา

จบแล้วเหรอ?

ทุกคนต่างตั้งคำถามขึ้นมาในใจ

แต่ลมหายใจที่เผลอกลั้นไว้ก็ยังไม่ยอมผ่อนคลายลงเสียที

จบแล้วใช่ไหม?

ทุกคนต่างจับจ้องไปที่เผยเกอ แม้ว่าเธอจะนอนคว่ำอยู่บนพื้นโดยไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยสักนิด พวกเขาก็ยังตัดใจถอนสายตาออกจากภวังค์นี้ไม่ลง

ตึง! ตึง! ตึง!

มาอีกแล้ว!

นึกว่าจบไปแล้วแท้ๆ แต่จู่ๆ เสียงกลองก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

เสียงกลองแว่วจากไกลเข้ามาใกล้ กระชั้นถี่ราวกับกองทัพศัตรูประชิดถึงหน้ากำแพงเมือง

และเผยเกอที่นอนคว่ำหลับใหลอยู่บนพื้น ก็พลิกตัวลุกขึ้นมานั่ง

แววตาเกียจคร้านเคลิบเคลิ้มแปรเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังและเปี่ยมจิตสังหารในชั่วพริบตา

พัดสะบัดกางออกดังพรึ่บ ดึงรวบเข้าหาอก แล้วสะบัดขว้างออกไป

พัดถูกร่อนออกไปและหลุดออกจากมือจริงๆ

ไม่เหมือนกับการโยนพัดขึ้นฟ้ารอบก่อนๆ แต่ครั้งนี้พัดกลับร่อนลอยออกไปไกลลิบ

"กรี๊ด—"

ชั่วพริบตานั้น ทุกคนในห้องซ้อมเต้นต่างตกใจตื่นตระหนก

เมื่อเห็นว่าพัดกำลังจะพุ่งเข้าใส่คนที่ยืนมุงดูอยู่ฝั่งตรงข้าม พัดเล่มนั้นกลับวาดเป็นวงโค้งขนาดใหญ่กลางอากาศ แล้วลอยหวือกลับมาอยู่ในมือของเผยเกออีกครั้ง—

ท่วงท่าดั่งมีเอฟเฟกต์พิเศษที่มีแต่ในซีรีส์กำลังภายใน บัดนี้ได้มาปรากฏให้เห็นจะๆ คาตาในห้องซ้อมเต้นแห่งนี้แล้ว

และบรรดาผู้ชมที่กลั้นใจไม่กล้าส่งเสียงตลอดการแสดงของเผยเกอ ในที่สุดก็ระเบิดความคลั่งออกมาในวินาทีนี้!