บทที่ 73 คู่นี้ ยิ่งจิ้นยิ่งฟินจนถอนตัวไม่ขึ้น

“เอาเถอะครับ แค่ 3 แต้มก็ได้ ถือว่าไว้หน้าผู้กำกับสักหน่อย งั้นสามภารกิจรวมกันก็เป็นเงินเดต 1,200 หยวน ถูกไหมครับผู้กำกับ”

ชิลๆ สบายๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย ก็ฟันไปเหนาะๆ หนึ่งพันสองร้อยหยวน หน้าเลือดชะมัด

ยังมีหน้ามาถามว่าถูกไหมอีกเหรอ

ผู้กำกับสวีเฉิงโกรธจนแทบกระอักเลือด แต่ไม่กล้าปริปากส่งเสียง

ยิ่งไปกว่านั้น ภารกิจย่อยเฉพาะกิจก็เป็นตัวเขาเองที่เสนอขึ้นมา ตอนนี้จึงได้แต่กล้ำกลืนความเจ็บช้ำลงคอไปเงียบๆ

“พรืด!”

เฟิ่งเยวี่ยเห็นเผยเกอพูดจาเอาจริงเอาจังยกหลักการและเหตุผลมาต่อรองกับผู้กำกับ เหมือนไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตอนนี้เธอในสายตาของผู้กำกับนั้นน่ากลัวและน่าโมโหขนาดไหน จนเธออดรนทนไม่ไหวหลุดหัวเราะพรวดออกมา

เผยเกอหยุดพูดแล้วหันไปมองเฟิ่งเยวี่ย

พอเห็นอีกฝ่ายขำจนหยุดไม่อยู่ เธอก็พลอยยิ้มตามไปด้วย

“พี่เยวี่ย ผมกำลังช่วยพี่เจรจาอยู่นะ ช่วยจริงจังหน่อยสิครับ!”

“อื้อๆ ได้จ้ะ” เฟิ่งเยวี่ยพยักหน้ารับ แต่กลับยกมือปิดปากแล้วหัวเราะเสียงดังกว่าเดิม

เผยเกอส่ายหน้าอย่างจนใจ สีหน้านั้นสื่อความหมายชัดเจนประมาณว่า ‘ฉันอุตส่าห์ช่วยเธอนะ ยังมีหน้ามาหัวเราะฉันอีก!’

งั้นเธอมาทำเองไหมล่ะ

เผยเกอเห็นเฟิ่งเยวี่ยหัวเราะไม่หยุด จึงส่งสายตากวนๆ บ่งบอกให้เธอลองมาจัดการเองดู

เฟิ่งเยวี่ยรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน

“ฉันไม่ไหวหรอก เรื่องแบบนี้ต้องพึ่งพี่โหลวเท่านั้นแหละ”

“ถ้าอย่างนั้นไม่มีอะไรตอบแทนหน่อยเหรอครับ” เผยเกอเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายหยอกเย้าเฟิ่งเยวี่ยแทน

“แล้วเธออยากได้อะไรตอบแทนล่ะ” เฟิ่งเยวี่ยถามพลางยิ้ม

“อย่างน้อยก็ต้องเลี้ยงของอร่อยๆ ผมสักมื้อแล้วล่ะ”

“ไม่มีปัญหาเลย!” เฟิ่งเยวี่ยที่เดิมทีมีนิสัยค่อนข้างเก็บเนื้อเก็บตัว กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

คนที่รู้จักเฟิ่งเยวี่ยดีต่างรู้ว่า จริงๆ แล้วนางฟ้าเฟิ่งไม่ใช่คนเย็นชาหยิ่งยโสอะไรเลย

กับคนที่ไม่สนิทอาจจะดูมีระยะห่างอยู่บ้าง

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเพื่อนสนิทหรือคนที่เธอไว้ใจมากๆ เธอจะคุยเก่งขึ้นมาทันตาเห็น และยังเผยให้เห็นด้านที่ร่าเริงน่ารักสุดๆ อีกด้วย

“ผู้กำกับ เห็นไหมครับว่าพี่เยวี่ยยอมเลี้ยงข้าวผมแล้ว งั้นภารกิจสุดท้ายคุณช่วยเพิ่มให้อีกสัก 1 แต้มไม่ได้เหรอ” เผยเกอหันขวับกลับมาตลบหลังใส่ผู้กำกับอีกรอบ

“ไสหัวไปเลยไป๊! ไปให้พ้นเลยนะ!!”

สวีเฉิงทนไม่ไหวอีกต่อไป แผดเสียงคำรามออกมาทันที

ฮั่วอันทั้งขำทั้งสงสาร รีบเข้าไปรั้งตัวผู้กำกับไว้พลางบอกให้ใจเย็นๆ ใจเย็นไว้ก่อน

ในห้องไลฟ์สดขำกันจนแทบตกเก้าอี้

และเรื่องฮาๆ ระหว่างเทพโหลวกับผู้กำกับสวีผู้รับเคราะห์ ก็กลายเป็นจุดขายหลักในการโปรโมตรายการนี้ไปเสียแล้ว

แม้ว่าในรายการวาไรตี้ทั่วไป ผู้กำกับบางคนอาจจะมีความตลกในตัวอยู่บ้าง แต่ที่ทำให้การปะทะฝีปากระหว่างผู้กำกับกับแขกรับเชิญกลายเป็นกระแสไวรัลโด่งดังขนาดนี้ มีไม่บ่อยเลยจริงๆ

คนทั่วไปที่ไม่ใช่แฟนคลับหลายคนก็ติดงอมแงมเข้ามาดูรายการนี้เพราะได้เห็นโมเมนต์ฮาๆ ของทั้งคู่นี่แหละ

เผยเกอยังได้รับฉายาว่า ‘เทพโหลว’ จากผลงานอันเกรียงไกรสารพัดรูปแบบในการปราบผู้กำกับหน้าเลือดอีกด้วย

ผู้ชมจำนวนมากไม่ได้อยากมาดูคนจีบกัน แต่ชอบดูเทพโหลวป่วนรายการเป็นชีวิตจิตใจ

มันจะสะใจและฮาเกินไปแล้วไหมเนี่ย!

แม้สวีเฉิงจะยังอายุน้อย แต่ก็นับว่าเป็นผู้กำกับที่มีฝีมือคนหนึ่ง

เมื่อเขาสัมผัสได้ว่าเคมีระหว่างตนกับเผยเกอมีส่วนช่วยเพิ่มกระแสให้กับรายการได้ เขาก็แอบให้ความร่วมมืออยู่เนืองๆ ทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ

แน่นอนว่า ฮั่วอันมองว่านั่นเป็นแค่ข้ออ้างกู้หน้าให้ตัวเองเท่านั้นแหละ

น่าจะเป็นเพราะผู้กำกับสวีโดนเทพโหลวเล่นงานจนน่วมจนประสาทจะกินเสียมากกว่า

ส่วนผู้ชมอีกกลุ่มที่ชอบดูความรักหวานแหววก็ฟินไปตามๆ กัน

การอยู่ร่วมกันของคู่จิ้นเชวี่ยเยวี่ยดูผ่อนคลายและอบอวลไปด้วยความรักมากขึ้นเรื่อยๆ รอยยิ้มของเทพโหลวทั้งมีเสน่ห์ทั้งละมุนและตามใจสุดๆ!

ส่วนนางฟ้าเฟิ่งก็สวยหยาดเยิ้มราวกับภาพวาด สายตาที่มองเทพโหลวก็ค่อยๆ ทอประกายสดใสขึ้นมาทีละน้อย~

เหมือนมีดวงดาวระยิบระยับอยู่ในดวงตาคู่นั้นเลย~

คู่นี้มันช่างดีต่อใจเหลือเกิน~

ตอนที่ทั้งสองคนเดินออกจากคณะระบำ กล้องยังแพนไปจับภาพบรรดานักแสดงตัวน้อยข้างใน

ที่มองตามแผ่นหลังของทั้งคู่ด้วยสีหน้าแบบ ‘ฟินตัวแตก’ กันเป็นแถว

ระหว่างทางขากลับ ทั้งสองคนมีเรื่องคุยกันเยอะขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เฟิ่งเยวี่ยยังเอ่ยปากชวนให้เผยเกอไปดูการแสดงสดของเธออีกด้วย

พอกลับมาถึงบ้านพัก คนอื่นๆ ก็ทยอยกลับมากันเกือบหมดแล้ว

เหลือเพียงโต้วตันหนีกับลั่วเฟยสองคนเท่านั้นที่ยังไม่กลับมา

โต้วตันหนีได้รับบาดเจ็บ

ช่วงบ่ายเธอไปทำงานอีกกองถ่ายหนึ่ง

ลั่วเฟยที่ทนความอยากลองไม่ไหว สุดท้ายก็ยอมเล่นเป็นตัวประกอบจนได้ เขารับบทเป็นองค์ชายที่โผล่มาแวบเดียว มีฉากให้เล่นแค่สามสี่นาทีเท่านั้น

แม้จะเป็นบทสั้นๆ แต่เขาก็สนุกกับมันมาก

พอเห็นเขากลับมาร่าเริงได้ โต้วตันหนีก็อารมณ์ดีตามไปด้วย

ทว่าช่วงบ่ายคิวถ่ายของเธอนั้นหนักหนาสาหัสทีเดียว

เธอต้องเล่นเป็นสตันต์แทนนักแสดงนำหญิง มีฉากต่อสู้บนหลังม้าที่ต้องควงดาบเล่มยักษ์

นางเอกต้องต่อสู้กับศัตรูเพียงลำพัง หนึ่งรุมล้อม เป็นฉากใหญ่ระดับอลังการ

แค่ดาบเล่มใหญ่นี้เล่มเดียวก็หนักถึงยี่สิบกิโลกรัมแล้ว นางเอกที่ผอมบางร่างน้อยเหมือนกระดาษ โดนลมพัดก็แทบจะปลิว อย่าว่าแต่ถือดาบเล่มนี้ฟันเลย แค่ยกขึ้นมายังยกไม่ไหวด้วยซ้ำ

เวลานี้จึงต้องให้นักแสดงแทนลงสนาม

โต้วตันหนีเป็นสตันต์แมนสายคิวบู๊มานานหลายปี เชี่ยวชาญอาวุธทั้งสิบแปดกระบวนท่า เพลงดาบเล่มโตจึงถูกกวัดแกว่งได้อย่างทรงพลังและน่าเกรงขาม

แต่เนื่องจากฉากนี้ถ่ายทำยากมาก และมีนักแสดงสมทบอยู่เป็นจำนวนมาก หากมีใครผิดคิวแม้แต่คนเดียว ก็ต้องสั่งคัตและเริ่มถ่ายใหม่ทั้งหมด

ลั่วเฟยได้แต่นั่งมองโต้วตันหนีเริ่มถ่ายใหม่อยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุ่มเทสุดแรงเกิดทุกๆ รอบ

จนกระทั่งช่วงท้าย พละกำลังของโต้วตันหนีก็เริ่มหมดลง

เกิดความผิดพลาดขึ้นมาจนได้ เธอเกือบจะถูกอาวุธของนักแสดงฝั่งตรงข้ามแทงเข้าที่เบ้าตา

โชคดีที่โต้วตันหนีมีไหวพริบว่องไว ดวงตาจึงไม่เป็นอะไร ทว่าหางตากลับมีเลือดไหลซึมออกมา

ลั่วเฟยตกใจจนแทบสิ้นสติ รีบวิ่งพรวดเข้าไปจะดึงตัวเธอลงมา พร้อมกับตะโกนให้ทีมงานเรียกรถพยาบาล

คนในกองถ่ายมองลั่วเฟยแล้วคิดในใจว่า เจ้าเด็กคนนี้ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปหน่อยหรือเปล่า

“ยังไหวไหม ตันหนี” ผู้กำกับเอ่ยถาม

โต้วตันหนีทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค

“งั้นพวกเราขออีกเทกนะ ลำบากเธอหน่อย”

“ได้ค่ะผู้กำกับ”

“เธอยังจะถ่ายต่ออีกเหรอ บ้าไปแล้วหรือไง!” ลั่วเฟยมองโต้วตันหนีราวกับมองคนเสียสติ พลางกระชากแขนเธอจะพาเดินออกไปให้ได้

โต้วตันหนีสะบัดมือเขาออก

“ฉันยังถ่ายไหว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

“หน้าเธอเละขนาดนี้แล้ว เลือดไหลออกมาแล้วนะ”

“หน้าฉันไม่ได้ออกกล้องสักหน่อย ไม่เป็นไรหรอกน่า”

“…”

ลั่วเฟยสะอึกไปชั่วขณะ ก่อนจะตวาดลั่นด้วยความโมโห

“เธอยังอยากเก็บตาไว้ไหม ถ้าตาบอดขึ้นมาจะทำยังไง! ยังจะถ่ายต่ออีก! เธอต้องไปโรงพยาบาลทำแผลเดี๋ยวนี้เลย!”

“ฉันไม่เป็นไรจริงๆ แผลมันแค่ดูน่ากลัวเฉยๆ ทำแผลเบื้องต้นพันผ้าไว้ก็เรียบร้อยแล้ว”

โต้วตันหนีกลับตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่

แถมยังบอกให้ลั่วเฟยออกไปรอข้างนอกก่อน พอเธอถ่ายฉากนี้เสร็จแล้วจะรีบออกไปหา

เมื่อเห็นว่าโต้วตันหนีไม่ยอมไป ลั่วเฟยก็โกรธจนกระทืบเท้าเร่าๆ

“นี่ยังเรียกว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ เกือบจะแทงเข้าตาเธอแล้วรู้ตัวบ้างไหมเนี่ย! ที่เจ็บน่ะมันบนหน้านะ เธอไม่กลัวเสียโฉมบ้างหรือไง!”

โต้วตันหนีรู้ดีว่าอีกฝ่ายแค่ตกใจและเป็นห่วง จึงยอมอ่อนลงเพื่อปลอบประโลมเขา

“ไม่เป็นไรจริงๆ นะ มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น กองถ่ายต้องรีบเร่งงาน ฉากนี้วันนี้ยังไงก็ต้องผ่านให้ได้ ฉันจะให้ทุกคนต้องมารอเพราะฉันคนเดียวไม่ได้หรอก ยิ่งดีเลย์ไปอีกวัน กองถ่ายก็ต้องเสียเงินก้อนโตเพิ่มขึ้น แถมสถานที่นี้ก็เช่าไว้แค่วันนี้วันเดียวด้วย ฉันสัญญานะ ถ่ายเทกนี้ผ่านเมื่อไหร่ ฉันจะไปโรงพยาบาลทันทีเลย ตกลงไหม”

“จะตกลงอะไรล่ะ! กองถ่ายนี้เห็นนักแสดงแทนไม่มีค่าเลยใช่ไหม งานพรรค์นี้เราไม่ทำมันแล้ว!”

ลั่วเฟยยังคงพยายามดึงตัวโต้วตันหนีให้เดินออกไป

โต้วตันหนียืนนิ่งไม่ขยับ มองลั่วเฟยด้วยสายตาจริงจังขึ้นมา

ลั่วเฟยที่กำลังเดือดดาลก็ชะงักหยุดลงเช่นกัน

เขาเห็นความมุ่งมั่นแน่วแน่ในดวงตาของโต้วตันหนี และเข้าใจได้ทันทีว่าตอนนี้ต่อให้พูดยังไงเธอก็ไม่มีทางยอมตามเขาไปเด็ดขาด

โต้วตันหนีปัดมือเขาออกเบาๆ แล้วหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในฉากอีกครั้ง