บทที่ 74 ก็บอกแล้วไงว่าอย่าฝืน

ลั่วเฟยโมโหมาก

เขาก็แค่เป็นห่วงโต้วตันหนี แต่อีกฝ่ายกลับไม่เห็นค่าความหวังดีเลยสักนิด

เธออยากจะอยู่ต่อก็อยู่ไปสิ แล้วเขาจะไปยุ่งอะไรด้วยนักหนา

ลั่วเฟยหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีไป ทว่าก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าว สุดท้ายก็จำต้องหยุดลง

เขาเห็นโต้วตันหนีทำแผลแบบลวกๆ อย่างรวดเร็ว แล้วก็กลับไปถ่ายทำต่อ

เนื่องจากนี่เป็นการไลฟ์สด ทางกองถ่ายของที่นั่นย่อมไม่อนุญาตให้จับภาพเนื้อหาการถ่ายทำมากจนเกินไป

ดังนั้นวันนี้กล้องจึงตามติดแค่ลั่วเฟยเป็นหลัก ส่วนจุดอื่นๆ เลี่ยงได้ก็เลี่ยงให้หมด

ลั่วเฟยจึงได้เห็นบางอย่างที่ผู้ชมในห้องไลฟ์มองไม่เห็น

อย่างเช่น เขาเห็นนางเอกของเรื่องนี้ ตอนแรกยังนั่งอยู่ข้างๆ ผู้กำกับ คอยวิพากษ์วิจารณ์ตอนที่โต้วตันหนีขี่ม้าศึกพุ่งเข้าสู่สมรภูมิครั้งแล้วครั้งเล่า

ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยพอใจ ถึงขั้นดึงแขนผู้กำกับแล้วแผลงฤทธิ์ใส่

ลั่วเฟยบังเอิญได้ยินเข้าไม่กี่ประโยค

"แหม ผู้กำกับคะ คุณไปหาสตันท์มาจากไหนเนี่ย ไม่มืออาชีพเลยสักนิด รูปร่างก็ไม่เข้ากับฉันเลย ล่ำกว่าฉันตั้งเยอะ เดี๋ยวพอตัดต่อออกมาฉายจะไม่หาว่าฉันอ้วนเหรอคะ!"

"เขาก็ไม่ได้ล่ำขนาดนั้น แค่กระดูกกระเดี้ยวแข็งแรงหน่อย ดาบใหญ่นั่นหนักตั้งสี่สิบชั่ง ถ้าไม่มีรูปร่างพอตัวก็กวัดแกว่งไม่ไหวหรอก"

"แต่นั่นมันเห็นชัดๆ เลยนี่คะว่าไม่ใช่ฉัน ใครๆ ก็ดูออกว่าใช้สตันต์แมน แล้วแบบนี้ฉันจะปล่อยข่าวโปรโมตว่าตัวเองทุ่มเทตั้งใจทำงานได้ยังไง ผู้กำกับคะ ฉันไม่ยอมนะ คุณเปลี่ยนตัวสตันต์ไปเลย ไปหาคนใหม่มาแทนเดี๋ยวนี้"

"ใจเย็นก่อนน่าคนดี เขาถ่ายกันมาทั้งบ่ายแล้ว จะมาเปลี่ยนตัวกะทันหันแบบนี้มันไม่เหมาะ อีกอย่างคิวบู๊ของเธอก็คล่องแคล่วเฉียบคมมาก ถึงเวลาคนที่ได้คำชมก็คือเธอนะ"

"ทั้งบ่ายแล้วไงล่ะคะ ไม่เหมาะก็ต้องเปลี่ยนสิ แล้วอีกอย่าง ทำไมต้องใช้ดาบเล่มใหญ่ขนาดนั้นด้วย ฝ่ายพร็อพไม่คิดถึงพวกเราที่เป็นนักแสดงบ้างเลยเหรอ ลำบากจะตาย เกิดบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง?"

"คนที่ต้องถือดาบไปสู้ไม่ใช่เธอสักหน่อย เป็นสตันต์ต่างหาก ละครเรื่องนี้เป็นโปรเจกต์ใหญ่ คิวบู๊ถือเป็นจุดขายสำคัญเลยนะ อีกอย่าง ต่อให้เปลี่ยนเป็นดาบพลาสติก ฉากนี้เธอก็เล่นเองไม่ไหวอยู่ดี"

"ผู้กำกับคะ หมายความว่ายังไงกันแน่ ฉันมานั่งรออยู่ที่นี่ตั้งค่อนวัน แดดก็ร้อนเปรี้ยงจนแทบไหม้ แต่ฉากนี้ก็ยังไม่ผ่านสักที คนพวกนี้ทำบ้าอะไรกันอยู่ ไม่มีความเป็นมืออาชีพเอาซะเลย เสียเวลาฉันไปตั้งเท่าไหร่ พวกเขาจะรับผิดชอบไหวเหรอ!"

"เอาละๆ เธอกลับไปพักที่โรงแรมก่อนเถอะ ไม่ต้องมานั่งทนร้อนตรงนี้แล้ว รอถ่ายฉากนี้เสร็จค่อยกลับมาใหม่"

"เชอะ!" นางเอกสาวโยนกระเป๋าให้ผู้ช่วย สวมแว่นกันแดดแล้วเดินสะบัดก้นจากไป

ด้านหลังยังมีบรรดาผู้ช่วยคอยกางร่มและพัดวีให้อย่างประคบประหงม

ลั่วเฟยยิ่งดูยิ่งโมโห และรู้สึกไม่คุ้มค่าแทนโต้วตันหนีจับใจ

เธอต้องเหน็ดเหนื่อยตรากตรำถ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ตรงนั้น แต่สุดท้าย เกียรติยศและสปอตไลต์ทั้งหมดกลับตกเป็นของคนอื่น ยิ่งไปกว่านั้น ยายดารานั่นยังไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอตรงๆ ด้วยซ้ำ

เพื่อคนพรรค์นี้ มันคุ้มแล้วเหรอที่ต้องทุ่มเทขนาดนั้น

ลั่วเฟยไม่เข้าใจจริงๆ

"คัต!"

ฟ้ามืดลงแล้ว ในที่สุดเทกนี้ก็ผ่านเสียที งานในวันนี้ของโต้วตันหนีก็เสร็จสิ้นลงในที่สุด

เธอยิ้มพลางโบกมือลาทุกคน

"ไปกันเถอะ" เธอยิ้มบอกลั่วเฟย

ลั่วเฟยไม่พูดไม่จา เดินนำออกไปก่อน

เขาเดินเร็วมาก พอทิ้งระยะไปไกลโข ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าโต้วตันหนีไม่ได้เดินตามมา

พอหันกลับไปมอง ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาคน

"ชิ!" เขาจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด

หายไปไหนอีกแล้วเนี่ย!

น่ารำคาญชะมัด!

เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ยังไม่ยอมอยู่นิ่งๆ รีบไปตรวจแผลที่โรงพยาบาลอีกหรือไง

ลั่วเฟยเดินย้อนกลับมา ก็พบว่าโต้วตันหนีนั่งแหมะอยู่ตรงพงหญ้าเล็กๆ ริมทาง

เธอกัดฟัน พยายามจะยันตัวลุกขึ้นจากพื้น ทว่าเพราะหมดแรง ขาจึงไม่มีแรงพยุงจนทรุดพับลงไปอีกรอบ

ลั่วเฟยที่ยืนอยู่ตรงหัวมุม มองดูภาพนั้นแล้ว จู่ๆ จมูกก็พลันแสบแปลบขึ้นมา

เขาเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ดูเหมือนกำลังโกรธ แต่ก็คล้ายกำลังหงุดหงิดตัวเอง

รออยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้เดินเข้าไปหาโต้วตันหนี

เขายื่นมือออกไป

"ก็บอกแล้วไงว่าอย่าฝืน!"

โต้วตันหนีเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ

"ลุกขึ้นสิ ฟ้ามืดหมดแล้ว จะไม่ไปโรงพยาบาลหรือไง"

"ฉันลุกเองได้"

โต้วตันหนีกลับตอบออกมาแบบนั้น

ยัยคนนี้ไม่รู้บุญคุณคนเอาซะเลย

เขาอุตส่าห์หวังดีจะช่วยพยุง ดันไม่รับน้ำใจซะงั้น

นิสัยดื้อรั้นอะไรเบอร์นี้

ไม่อยากให้พยุงก็ไม่ต้องพยุง!

ลั่วเฟยชักมือกลับทันที

โต้วตันหนีสูดหายใจเข้าลึกๆ คราวนี้เธอกลับยันตัวลุกขึ้นยืนได้โดยแทบไม่ต้องออกแรงมากนัก

ลั่วเฟยโบกแท็กซี่ มุ่งหน้าตรงไปยังโรงพยาบาล

ตลอดทางทั้งสองคนไม่ได้ปริปากพูดกันแม้แต่คำเดียว

เดิมทีลั่วเฟยคิดว่าโต้วตันหนีจะเอ่ยปากขอโทษ หรือต่อให้ไม่ขอโทษ อย่างน้อยก็น่าจะอธิบายสักหน่อย หรือพูดอะไรออกมาบ้าง

ทว่าโต้วตันหนีกลับไม่พูดอะไรเลยสักแอะ

เธอเอาแต่เอนหลังพิงเบาะรถเงียบๆ ไม่ได้หลับ แค่นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น

ลั่วเฟยเองก็เป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี

เรื่องวันนี้เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองทำผิดเลยสักนิด ท่าทีที่โต้วตันหนีมีต่อเขาในตอนนี้จึงทำให้เขารู้สึกไม่เข้าใจเอาเสียจริงๆ

เขาเป็นห่วงเธอ แล้วความเป็นห่วงมันผิดตรงไหนกัน

พอถึงโรงพยาบาล โต้วตันหนีก็ไม่ได้ให้ลั่วเฟยช่วย เธอเดินไปจัดการลงทะเบียนเอง เย็บแผลไปสองสามเข็ม จากนั้นก็ถือยาเดินออกมา

มือของเธอถือเสื้อคลุมเอาไว้ ร่างกายสวมเพียงเสื้อกล้ามสีดำตัวหนึ่ง

รูปร่างของเธอจัดว่ายอดเยี่ยมไร้ที่ติ กล้ามท้องแน่นเปรี๊ยะและร่องซิกแพกเป็นลอนสวยมองเห็นได้ชัดเจนแม้ผ่านเนื้อผ้าของเสื้อกล้าม รวมถึงท่อนแขนที่ไม่ถึงกับล่ำบึ้ก แต่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเปี่ยมด้วยพลังระเบิดอันมหาศาล

ผู้หญิงคนนี้มีเรือนร่างที่เท่ที่สุด มีร่างกายที่แข็งแรงในแบบที่ใครหลายคนใฝ่ฝันอย่างแท้จริง

ทว่าด้วยค่านิยมความงามอันซ้ำซากจำเจจนแทบจะบิดเบี้ยวของวงการในยุคนี้ รูปร่างอย่างโต้วตันหนีจึงไม่ได้เป็นที่ต้องการของตลาดสักเท่าไร

ยิ่งแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้รับบทนางเอก

โต้วตันหนีดูเหนื่อยล้ามาก กระทั่งแรงจะพูดยังแทบไม่มี พอเห็นลั่วเฟยยังคงนั่งรออยู่บนม้านั่งตัวยาว เธอก็ส่งยิ้มบางๆ ให้เขา

จะว่าไปก็แปลกดี

ความหงุดหงิดที่อัดแน่นเต็มอกลั่วเฟย พอได้เห็นรอยยิ้มอันเหนื่อยล้าจนแทบฝืนไม่ไหวของโต้วตันหนีในวินาทีนี้ กลับมลายหายไปในพริบตา

ขากลับ ลั่วเฟยยืนกรานจะนั่งแท็กซี่

คราวนี้โต้วตันหนียอมฟังเขาแต่โดยดี

ลั่วเฟยนั่งเบาะหน้าข้างคนขับ

ส่วนโต้วตันหนีเอนพิงเบาะหลัง หลับยาวมาตลอดทาง

ตอนถึงที่หมายและต้องลงจากรถ โต้วตันหนีใช้เวลาเปิดประตูอยู่นานมาก

ลองดันครั้งแล้วครั้งเล่า ประตูก็ยังไม่ยอมเปิดออกเสียที

ลั่วเฟยนึกแปลกใจ จึงยืนเร่งอยู่ข้างนอก

"ทำไมยังไม่ลงมาอีก มัวทำอะไรอยู่ข้างในน่ะ"

"พี่คะ ช่วยเปิดประตูให้หน่อยได้ไหมคะ"

โต้วตันหนีหันไปขอความช่วยเหลือจากคนขับแทน

ลั่วเฟยเปิดประตูดังปังให้เธอจากด้านนอก ก่อนจะยืนกอดอกมอง

"เธอเป็นอะไรไปเนี่ย"

แค่ประตูรถยังเปิดไม่ไหวเลยเหรอ

แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ สายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นมือของโต้วตันหนีที่วางอยู่บนตัก มือคู่นั้นกำลังสั่นระริกไม่หยุดอย่างควบคุมไม่ได้

ลมหายใจของเขาสะดุดกึกทันที

วินาทีนี้ ดูเหมือนเขาจะเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว

ตลอดช่วงบ่าย โต้วตันหนีต้องถือดาบเล่มหนาหนักถึงยี่สิบกิโลกรัม แล้วกวัดแกว่งมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ผู้หญิงคนนี้ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน เรื่องนี้มันก็เกินขีดจำกัดร่างกายของเธอไปไกลแล้ว

และเขาก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมก่อนหน้านี้ตอนที่โต้วตันหนีลุกไม่ไหว เธอถึงยังปฏิเสธมือที่เขายื่นไปช่วย นั่นก็เพราะไม่อยากให้เขาสังเกตเห็นเรื่องนี้ใช่ไหม

คนที่เหนื่อยล้าถึงขีดสุดจนหมดเรี่ยวแรงทั้งตัวก็เป็นแบบนี้ คือไม่อาจเค้นแรงออกมาได้แม้แต่นิดเดียว

เธอไม่ได้ไม่อยากคุยกับเขา แต่เธอไม่มีแรงจะขยับปากพูดต่างหาก

และเห็นได้ชัดว่า โต้วตันหนีคงเคยชินกับความทรมานแบบนี้มานานแล้ว

ถึงได้ไม่ยอมเผยพิรุธใดๆ ให้เขาจับได้เลย

จนกระทั่งคราวนี้ ที่แม้แต่แรงเปิดประตูรถก็ยังไม่มี ถึงทำให้ลั่วเฟยสังเกตเห็นเข้าจนได้