บทที่ 75 นี่คือจังหวะสารภาพรักทางอ้อมใช่ไหมเนี่ย

“ไปกันเถอะ”

ในที่สุดลั่วเฟยก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรอีก เขาเดินตามหลังโต้วตันหนีกลับเข้าบ้านพักไปเงียบๆ

เขาคิดว่าในเวลาแบบนี้ โต้วตันหนีคงไม่อยากให้เขาพูดอะไรทั้งนั้น

การที่เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นและปิดปากสนิท อาจเป็นสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดแล้ว

“กลับมากันแล้วเหรอ”

ทั้งสองคนกลับมาเป็นคู่สุดท้าย

แขกรับเชิญคนอื่นๆ ต่างกลับมาถึงกันหมดแล้ว บางคนขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง บางคนก็นั่งคุยกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง

เผยเกอกับเฟิ่งเยวี่ยเองก็เพิ่งกลับมาถึงได้ไม่นาน ตอนนี้นั่งคุยอยู่กับพวกเซี่ยซือจวิน กู้ซ่าง ซูอวี่โม่ และเลี่ยวฟาน

“อ้าว!”

พอเห็นสภาพของโต้วตันหนี ทุกคนต่างก็ผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ

“ไปโดนอะไรมาน่ะ ทำไมถึงบาดเจ็บได้ล่ะคะ” เลี่ยวฟานรีบเดินเข้าไปถาม

โต้วตันหนีส่ายหน้าเบาๆ “แค่แผลถลอกนิดหน่อยค่ะ”

“แผลถลอกอะไรกัน เย็บไปตั้งห้าเข็ม เลือดไหลอาบหน้า แถมเกือบจะโดนดวงตาอยู่แล้วด้วยซ้ำ” ลั่วเฟยทนเห็นท่าทีไม่รักตัวเองของเธอแบบนี้ไม่ไหวจริงๆ

พอได้ยินลั่วเฟยพูดแบบนั้น ทุกคนก็ยิ่งเป็นห่วงอาการของโต้วตันหนีหนักขึ้นไปอีก

“เจ็บมากไหมเนี่ย”

“จะทิ้งรอยแผลเป็นไว้หรือเปล่า”

“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ สบายใจได้เลย” โต้วตันหนีฝืนยิ้มปลอบ

เผยเกอมองปราดเดียวก็รู้ว่าตอนนี้โต้วตันหนีเหนื่อยล้าแทบขาดใจ แขนขาสั่นระริกจนแทบจะยืนไม่อยู่แล้ว

“พี่ตันหนี เหนื่อยมากแล้วใช่ไหมครับ รีบขึ้นไปนอนพักก่อนดีกว่าไหม”

พอเผยเกอเอ่ยขึ้นมา ทุกคนก็รีบพยักหน้าเห็นพ้องทันที

“จริงด้วย ดูสิ หน้าซีดเป็นไก่ต้มจนแทบไม่มีแรงยืนแล้ว ไม่ต้องคุยอะไรต่อแล้วล่ะ รีบขึ้นไปพักผ่อนบนห้องเถอะนะ”

โต้วตันหนีพยักหน้า ก่อนจะลากสังขารอันหนักอึ้งค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดไป

“สภาพพี่ตันหนีน่าเป็นห่วงจัง จะไม่เป็นไรแน่นะคะ”

“วันนี้เธอไปทำอะไรมาเหรอ”

“ลั่วเฟยน่าจะรู้นี่”

ทุกคนหันขวับไปมองลั่วเฟยเป็นตาเดียว

ลั่วเฟยไม่อยากเปิดเผยเรื่องนี้นัก แต่ในเมื่อทุกคนซักไซ้ขึ้นมา

“เธอไปรับงานสตันท์แมนคิวบู๊มาน่ะครับ ช่วงบ่ายมีฉากใหญ่ฉากหนึ่ง เทกไปหลายรอบมาก ร่างกายเธอเลยล้าจนเกินขีดจำกัด”

“ฉันไม่เคยเห็นพี่ตันหนีหมดสภาพขนาดนี้มาก่อนเลย”

เลี่ยวฟานเอ่ยออกมาด้วยความสะเทือนใจ

ในสายตาของพวกเธอ โต้วตันหนีเป็นสาวแกร่งระดับจอมยุทธ์หญิงตัวจริงเสียงจริงมาตลอด

เจอกันทีไรก็มีพลังล้นเหลือ อุ้มผู้หญิงสองคนพร้อมกันได้สบายๆ

ระหว่างที่ทุกคนกำลังล้อมวงคุยกันอยู่นั้น เซี่ยซือจวินก็สังเกตเห็นว่าเผยเกอเดินเลี่ยงออกไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

“?”

เซี่ยซือจวินหันไปสบตากับตากล้องประจำตัวพลางส่งสายตาถามว่าหมอนั่นหายไปไหน

ตากล้องประจำตัวรู้ความหมายทันที จึงยกนิ้วชี้ออกไปทางนอกบ้าน

ในบรรดาแขกรับเชิญทั้งหมด เซี่ยซือจวินให้ความสนใจเผยเกอมากเป็นพิเศษจริงๆ

เพราะเธอคือเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ที่สุดที่เขาได้ค้นพบในรายการนี้ และยังเป็นคนเดียวที่มีคุณสมบัติคู่ควรพอจะเป็นคู่ปรับของเขา

เซี่ยซือจวินก้าวไปหยุดอยู่ตรงประตู มองเห็นเผยเกอกำลังหลบไปยืนคุยโทรศัพท์อยู่ตรงลานบ้าน

“อืม สถานการณ์ก็ประมาณนี้แหละ อยากรบกวนให้นายแวะมาดูสักรอบ… ใช่ รบกวนด้วยนะ”

“ขอบใจมาก ไว้วันหลังจะเลี้ยงข้าว”

เผยเกอวางสาย กำลังจะหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้าน ก็พลันเห็นเซี่ยซือจวินยืนอยู่ข้างหลังเธอ

“พี่เซี่ย มีอะไรหรือเปล่าครับ”

เซี่ยซือจวินส่ายหน้า “เมื่อกี้ไม่เห็นนายน่ะ เลยเดินออกมาดู”

“อ๋อ ผมออกมาโทรศัพท์น่ะครับ”

“โทรให้โต้วตันหนีเหรอ” เซี่ยซือจวินถาม

เผยเกอไม่แปลกใจเลยที่เซี่ยซือจวินเดาออก ก็นี่มันระดับยอดนักสืบนี่นา

ร่องรอยเล็กๆ น้อยๆ ไม่มีทางหลุดรอดสายตาเขาไปได้หรอก

“ก็ไม่เชิงทั้งหมดครับ” เผยเกอบอก “ผมมีเพื่อนเป็นนักกายภาพบำบัดคนหนึ่ง ฝีมือดีมาก อาการปวดเอวกับกระดูกสันหลังของผม แต่ก่อนก็ได้เขาช่วยคลายเส้นให้นี่แหละ”

“วันนี้ขยับตัวหนักไปหน่อย เอวเริ่มประท้วงแล้ว เลยกะจะให้เขามาดูให้สักหน่อย พอดีพี่ตันหนีน่าจะจำเป็นต้องใช้เหมือนกัน ก็เลยรวบยอดเรียกมาทีเดียวเลย”

เซี่ยซือจวินพยักหน้ารับ “นายดีกับเธอจังนะ”

“ก็เพื่อนกันทั้งนั้นนี่ครับ”

เผยเกอบอกลาเขาอีกประโยคแล้วก็เดินเข้าบ้านไป

เธอไม่ได้ขึ้นชั้นบน แต่ตรงไปยังห้องครัวแทน

ไม่นานนัก ซูอวี่โม่ เลี่ยวฟาน และซูเสี่ยวเหยาก็พากันมายืนมุงหน้าห้องครัว มองดูเผยเกอกำลังง่วนอยู่ข้างใน

“พี่โหลวกำลังทำอะไรอยู่น่ะ”

“ไม่รู้สิ เหมือนกำลังหั่นเลมอนอยู่นะ”

“เปิดขวดน้ำผึ้งด้วย”

“อันนั้นเหมือนจะเป็นเสาวรสหรือเปล่า”

“นี่จะทำอะไรกันแน่นะ”

บนหัวของทุกคนปรากฏเครื่องหมายคำถามตัวเบ้อเริ่ม

“เสร็จแล้ว!”

เผยเกอยกของเดินออกมา

“พี่โหลว นี่อะไรเหรอคะ” ซูเสี่ยวเหยาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ชาเสาวรสเลมอนน้ำผึ้งสูตรโฮมเมดของผมเอง ช่วยคลายความเหนื่อยล้า ฟื้นฟูกำลังวังชาได้อย่างรวดเร็ว เครื่องดื่มชั้นยอดเลยล่ะ”

เผยเกอพูดพลางยื่นแก้วนั้นใส่มือของเลี่ยวฟาน

“พี่ฟาน รบกวนหน่อยนะครับ ช่วยยกแก้วนี้ขึ้นไปให้พี่ตันหนีที”

“เอ๋” เลี่ยวฟานยืนอึ้ง

แขกชายใส่ใจชงเครื่องดื่มให้แขกหญิง นี่มันจังหวะสารภาพรักทางอ้อมชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ

คนอื่นๆ ต่างก็คิดไปในทางเดียวกันไม่มากก็น้อย

พอลองคิดดูดีๆ เหมือนเผยเกอจะให้ความสนใจในตัวโต้วตันหนีไม่น้อยมาตั้งแต่แรก แถมยังคอยดูแลเอาใจใส่เธออยู่ตลอด

นี่คือชอบเข้าจริงๆ แล้วสินะ

“นายไม่ลอง…ยกขึ้นไปให้เองเลยล่ะ” เลี่ยวฟานแนะนำ

ในเมื่อเผยเกอใส่ใจขนาดนี้ ก็ควรเปิดโอกาสให้เขาเป็นคนยกขึ้นไปให้เองกับมือสิ นี่เป็นโอกาสทองที่จะทำให้ฝ่ายนั้นมองเห็นความในใจของเขาเลยนะ

เผยเกอเข้าใจความคิดของเลี่ยวฟานได้ในพริบตา และรู้ด้วยว่าคนอื่นๆ คิดเตลิดไปไกลกันหมดแล้ว

เธอส่ายหน้าพลางหัวเราะอย่างขบขัน “พวกคุณอย่าคิดมากกันสิครับ ผมไม่ได้มีเจตนาอื่นเลย แค่เห็นว่าพี่ตันหนีหมดเรี่ยวหมดแรง ก็เลยชงอะไรให้ดื่มคลายเหนื่อยสักหน่อย ถ้าเป็นพวกคุณ ผมก็ทำแบบนี้ให้เหมือนกันนั่นแหละ”

บางครั้งการจะทำดีกับใครสักคน มันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้นเลย

“จริงสิ ชาน้ำผึ้งนี่ในครัวยังมีอีกนะ พวกคุณลองชิมกันดูได้ครับ”