บทที่ 76 ระวังหน่อยล่ะ อย่าโดนพี่โหลวของฉันตกจนเป็นลมไปซะก่อนนะ

“โอเค งั้นฉันเอาแก้วนี้ขึ้นไปให้พี่ตันหนีก่อนนะ” เลี่ยวฟานถือของเดินขึ้นบันไดไป

เผยเกอที่เสร็จธุระแล้วไม่ได้ขึ้นไปชั้นบน เพราะเธอยังต้องรอคนอยู่

เธอเอนหลังพิงโซฟาพลางนั่งใจลอย

ซูอวี่โม่ค่อนข้างมีภาวะกลัวสังคม เวลาอยู่คนเดียวได้เขามักจะเลือกอยู่คนเดียวมากกว่า ทว่าพอเห็นเผยเกอนั่งอยู่ตรงห้องนั่งเล่นชั้นล่าง เขากลับไม่รีบร้อนขึ้นไปข้างบน แล้วเดินมานั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกัน

ทั้งสองคนนั่งอยู่บนโซฟายาวสำหรับสามที่นั่ง คนหนึ่งนั่งฝั่งซ้าย อีกคนนั่งฝั่งขวา เว้นที่ว่างตรงกลางไว้หนึ่งที่

กู้ซ่างประคองถ้วยชานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังคุยเรื่องราคาบ้านในเมืองนี้กับเซี่ยซือจวิน

ซูอวี่โม่ไม่ได้สนใจเรื่องนี้นัก และไม่ได้คิดจะเปิดปากคุย

เขาเพียงแค่นั่งเงียบๆ เหมือนนกกระทาตัวน้อย คอยเงี่ยหูฟังอยู่ตรงนั้น

เหล่าตากล้องค่อยๆ ขยับเข้ามารวมตัวแถวนี้อย่างช้าๆ เห็นได้ชัดว่าทุกคนรู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้น่าสนใจทีเดียว

“ทำไมป๊าโหลวไม่ชวนพี่ซูคุยบ้างล่ะ”

ทีมงานเริ่มซุบซิบกันเงียบๆ

สองคนนี้เป็นรูมเมตกัน นั่งโซฟายาวตัวเดียวกันแท้ๆ แต่กลับไม่คุยกันสักคำ หรือว่าความสัมพันธ์จะมีปัญหากันนะ

แต่ก็มีบางคนมองว่า แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนี่นา

ใครบอกกันล่ะว่ามาออกรายการแล้วจะต้องคอยบิวต์บรรยากาศตลอดเวลา

สี่คนนี้ สองคนกำลังคุยกัน อีกสองคนนั่งเหม่อลอย สถานการณ์ที่เดิมทีควรจะกระอักกระอ่วน กลับกลมกลืนกันได้อย่างประหลาด

“หือ?” เผยเกอกำลังนั่งใจลอย พอเห็นหลูหลินถือกล้องจ่อแทบจะแนบหน้า ถึงเพิ่งได้สติ

เธอยิ้มร่ามองหลูหลินพลางยกมุมปากขึ้น

“พี่หลู คิดว่าผมหล่อมากใช่ไหมล่ะครับ”

“…เอ๊ะ?” หลูหลินชะงักไป โผล่หัวขึ้นมาจากหลังกล้องมองเธอ

เซี่ยซือจวินกับกู้ซ่างที่กำลังคุยกันอยู่ รวมทั้งซูอวี่โม่ที่นั่งเงียบๆ พอได้ยินคำนี้ ต่างก็หันขวับมามองเผยเกอเป็นตาเดียว

เห็นเพียงเธอเอนตัวพิงพนักโซฟา มือข้างหนึ่งเท้าคาง ปรือตามองอย่างเกียจคร้าน เผยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มมีเลศนัย

“เอะอะพี่ก็โคลสอัปผม กล้องนี่แทบจะจ่อหน้าผมยี่สิบสี่ชั่วโมง หลงใหลใบหน้าของผมขนาดนั้นเลยเหรอครับเนี่ย~”

“แค่กๆ!” แขกรับเชิญชายอีกสามคนสีหน้าพิลึกพิลั่นจนถึงขีดสุด

ไม่รู้ว่าหมอนี่ตีหน้าตายพูดคำพรรค์นี้ออกมาได้ยังไง

ทว่าหลูหลินที่ตามถ่ายเผยเกอมาไม่กี่วันแต่เข้าใจความแสบสันของเธอทะลุปรุโปร่ง กลับเข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำพูดพวกนี้ได้ในทันที

เก็ต! เขาเก็ตแล้ว!

ไม่อยากให้เขาเข้าใกล้เกินไป ให้ถอยไปไกลๆ ใช่ไหมล่ะ

เข้าใจแล้ว!

รับบัญชาครับ!

หลูหลินแบกกล้องพลางถอยหลังไปสองก้าวอย่างว่าง่าย

เผยเกอยังคงส่งยิ้มให้

เขาเลยต้องถอยต่อไปอีก

พอยืนถอยไปจนเกือบติดประตู หลูหลินก็ส่งสายตาน่าสงสารไปให้เผยเกอ

เผยเกอจึงหุบยิ้ม แล้วนั่งเหม่อต่อ

ถือว่ายอมรับระยะห่างนี้โดยดุษณี

ผู้กำกับเดินผ่านด้านหลังของหลูหลิน พลางตบบ่าเขาเบาๆ ด้วยความรู้สึกเห็นอกเห็นใจหัวอกเดียวกัน

เฮ้อ!

คนทั้งทีมงานไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฝังหัวกับความเชื่อที่ว่า ‘เทพโหลวคือจอมมารใหญ่’ ไปเสียแล้ว

ขนาดผู้กำกับเองยังขยาดเธอเลย

“แทบจะกลายเป็นขาใหญ่ประจำรายการนี้ไปแล้ว!” สวีเฉิงบ่นอุบกับรองผู้กำกับฮั่วอันด้วยความหงุดหงิด

ทว่าฮั่วอันกลับไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร มิหนำซ้ำยังชอบใจที่ได้เห็นภาพแบบนี้เสียอีก

“ผู้กำกับ ถ้าพี่ไม่ชอบ จะลองไปคุยกับเขาดูก็ได้นะ”

ไม่อะ!

ฉันไม่เอาด้วยหรอก!

ปากผู้กำกับสวีแข็งโป๊ก ทว่าศีรษะกลับส่ายดิกไปมาโดยไม่รู้ตัว

“จริงๆ แล้ว ส่วนใหญ่เขาก็ไม่ได้เผด็จการขนาดนั้นหรอก”

เขาเริ่มหาเหตุผลเข้าข้างเผยเกอ แต่หลักๆ คือหาทางลงให้ตัวเองนั่นแหละ

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง”

“อืม เขาสร้างกระแสได้เก่งมาก มีเซนส์วาไรตี้สุดๆ จัดว่าเป็นยอดฝีมือที่หาตัวจับยากเลย และถ้ามองภาพรวม เขาก็ให้ความร่วมมือดีออก จะตายไป คุยง่ายจะตาย”

ฮั่วอันพยักหน้าอย่างโล่งอก

“ผู้กำกับสวีคิดได้กระจ่างแจ้งแบบนี้ ผมก็สบายใจแล้วครับ”

“แล้วนายจะมาสบายใจอะไรด้วยเนี่ยหืม?”

“ฮะๆ” ฮั่วอันหัวเราะแหะๆ

ก็เขากลัวผู้กำกับจะไม่ยอมแพ้ แล้วดึงดันจะไปงัดข้อกับอีกฝ่ายน่ะสิ

ถ้าเป็นแบบนั้น คนที่ซวยจริงๆ ก็คือเขานี่แหละ!

เซี่ยซือจวิน กู้ซ่าง และซูอวี่โม่ ทั้งสามคนยืนมองจนตาค้าง

ไม่รู้ว่าควรจะสงสารหลูหลิน หรือควรจะนับถือเผยเกอดี

ปกติแล้วพวกตากล้องนี่ชอบตามประกบติดหลังพวกเขาแจตลอดเวลา

ต่อให้ไม่ชินแค่ไหน ก็ได้แต่กัดฟันทนปรับตัว

แต่พอมาถึงเธอคนนี้ กลับปราบตากล้องประจำตัวให้อยู่หมัดจนว่าง่ายได้สบายๆ ขนาดนี้เชียวเหรอ?

ดูท่าที่ชาวเน็ตพูดกันคงจะจริงแท้แน่นอน

ป๊าโหลวคือจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในรายการนี้

แล้วก็ไอ้ความหลงตัวเองนิดๆ เมื่อกี้ของเธอนั่นอีก เฮ้อ!

เอาเป็นว่าถ้าให้พวกเขาพูดคำนั้นล่ะก็ ไม่มีทางหลุดออกจากปากเด็ดขาด

ทว่านายท่านคนนี้ก็เผยให้เห็นมาแล้วหลายมุม นานๆ ทีจะหลงตัวเองสักครั้งก็ไม่ได้เสียหายอะไร

ไม่แปลกหรอก

ซูอวี่โม่ขยับมานั่งตรงกลางโซฟา ถามเผยเกอว่า “วันนี้นายเหนื่อยมากเหรอ?”

เขากลับมาค่อนข้างเร็ว และได้ยินเรื่องจากซูเสี่ยวเหยามาแล้ว

แม่สาวน้อยคนนั้นตื่นเต้นยกใหญ่ ดึงทุกคนมาดูคลิปรำพัดของเผยเกอ

แถมยังส่งคอมเมนต์ลอยอย่างเมามันอยู่ตรงนั้น

[พี่โหลวหล่อมาก!]

[พี่โหลวเท่ระเบิดอันดับหนึ่งในจักรวาล!]

[พี่โหลวคือพระเจ้าของฉัน!]

[พี่โหลว ฉันรักพี่นะ กรี๊ดดดด!]

ซูอวี่โม่ถึงกับมองตาค้างไปเลย

เซี่ยซือจวินยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้อยู่ข้างๆ

“บนรถตอนขากลับ ยัยหนูนี่ไถฟีดไปเจอคลิปเข้าพอดี กรี๊ดลั่นซะจนเกือบส่งผมกับคนขับไปสู่ขิตแล้วครับ”

“ฮ่าๆ!” ทุกคนต่างพากันหัวเราะร่วนกับคำพูดของเซี่ยซือจวิน

ซูเสี่ยวเหยาประท้วงทันควัน “แต่ว่า พี่โหลวหล่อมากสวยมากจริงๆ นะคะ!! หนูแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว! ทำไมถึงมีพี่ชายที่เพอร์เฟกต์ หล่อเท่ แถมยังสวยและน่ารักได้ขนาดนี้กันนะ!!! เพื่อนสาวในกลุ่มหนู พอรู้ว่าหนูมารายการเดียวกับเขา ทุกคนพากันอวยยศหนูยกใหญ่ แถมยังแย่งกันจะเป็นเมียหลวงพี่โหลวกันหมดแล้วด้วย”

กู้ซ่างที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะท้วงขึ้นมา

“หล่อเท่น่ะฉันเข้าใจได้นะ แต่ชมผู้ชายว่าสวย น่ารัก มันจะไม่แปลกไปหน่อยเหรอ?”

“ก็สวยมาก น่ารักมากจริงๆ นี่คะ! พวกพี่ไม่รู้สึกเหรอว่าทุกท่วงท่าของพี่โหลวน่ารักโคตรๆ น่ะ บางครั้งก็หล่อจนคนดูขาอ่อน บางครั้งก็น่ารักจนอยากเข้าไปขย้ำแก้ม”

ตอนนี้ซูเสี่ยวเหยาแปลงร่างเป็นติ่งคลั่งรักแบบเต็มตัว พร้อมฟาดทุกคนที่บังอาจสงสัยในตัวเมน

แถมยังพ่วงสกิลขายตรงแบบฮาร์ดเซลสุดขีด

กะจะป้ายยาทุกคนรอบตัวที่เอื้อมถึง ให้โดนตกเข้าด้อมและหลงใหลในเสน่ห์ของพี่โหลวเหมือนกับเธอ

กู้ซ่างเริ่มปวดหัวตุบๆ

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าซูเสี่ยวเหยาจะมีโหมดติ่งตัวแม่แบบนี้ซ่อนอยู่ด้วย

แน่นอนว่าในสายตาเขา เธอก็ยังดูน่ารักอยู่ดี

แต่การที่เธอไปคลั่งไคล้ผู้ชายอีกคนเนี่ย มันชวนให้รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่แล้วสิ

“งั้นขอดูหน่อยสิ”

กู้ซ่างไม่เข้าใจจริงๆ ว่าการเต้นแบบไหนกัน ถึงทำให้ซูเสี่ยวเหยาตื่นเต้นจนเป็นบ้าเป็นหลังได้ขนาดนี้

“ฮ่าๆ! งั้นพี่กู้เตรียมใจไว้ให้ดีนะคะ อย่าเพิ่งโดนความหล่อของพี่โหลวหนูฟาดจนสลบไปซะล่ะ!”

ซูเสี่ยวเหยาเท้าสะเอวอย่างภูมิอกภูมิใจสุดขีด

“จะเว่อร์เกินไปหน่อยมั้ง” กู้ซ่างยังข้องใจ

ยังไม่ทันที่ซูเสี่ยวเหยาจะได้อ้าปาก เซี่ยซือจวินก็ช่วยเตือนเขาด้วยความหวังดี

“ไม่เว่อร์หรอกครับ คำพวกนี้คุณพูดให้น้อยลงหน่อยดีกว่า ยัยเด็กนี่รอจังหวะดูคุณโดนตบหน้าอยู่ต่างหาก”

สีหน้าลำพองใจของซูเสี่ยวเหยาน่ะ กู้ซ่างอาจจะยังตามไม่ทัน แต่เซี่ยซือจวินมองออกทะลุปรุโปร่ง

“โธ่ พี่เซี่ย จะไปเตือนพี่กู้ทำไมเล่าคะ!” ซูเสี่ยวเหยาทำหน้างอนทันควัน

ถ้ามีแค่ซูเสี่ยวเหยาพูดคนเดียว กู้ซ่างก็คงฟังหูไว้หู

แต่พอเซี่ยซือจวินพูดแบบนี้ด้วย มันก็ช่วยไม่ได้ที่เขาจะต้องเริ่มปักใจเชื่อ

“คลิปนี้มันพีคมากเลยเหรอ” เขาถามเซี่ยซือจวิน

อีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับทีหนึ่ง

“เชื่อผมเถอะครับ”