บทที่ 77 พี่โหลวแบบนี้ ทำเอาฉันใจเต้นนิดๆ แล้วนะ

ไม่ใช่แค่ระดับพีคธรรมดา แต่มันระดับพลังทำลายล้างขั้นนิวเคลียร์ชัดๆ

กู้ซ่างกดเปิดวิดีโอแล้วแตะเล่น

พอดูไปได้สักพัก เขาก็เลิกคิ้วขึ้น

สีหน้าแบบนั้นแทบจะฟ้องออกมาตรงๆ ว่า "มีแค่นี้เหรอ?"

ทว่าพอถึงจังหวะเปลี่ยนท่อนทำนอง สีหน้าของกู้ซ่างก็เปลี่ยนไปทันที

เขากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตาจ้องหน้าจอเขม็งแทบไม่กะพริบ กระทั่งจะผ่อนลมหายใจออกยังลืม

จนกระทั่งคลิปจบลง กู้ซ่างยังคงยืนนิ่งตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าจะแสดงปฏิกิริยาอย่างไรดี

"ฮ่าๆ! พี่กู้ เป็นไงล่ะคะ พี่โหลวของหนูโคตรเท่เลยใช่ไหมล่ะ?"

จู่ๆ กู้ซ่างก็หลุดหัวเราะออกมา

เขาพยักหน้าหงึกหงัก "ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงได้หวีดเบอร์นี้"

"เข้าใจก็ดีแล้วค่ะ!"

แต่จะว่าไปก็น่าแปลก ตอนที่เผยเกอยังไม่กลับมา ซูเสี่ยวเหยาหวีดหนักกว่าใครเพื่อน

พอเผยเกอกลับมา เธอกลับเขินอายขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ไม่เอ่ยถึงเรื่องระบำพัดเลยสักคำ จนกู้ซ่างยังสงสัยว่า ยัยหนูซูเสี่ยวเหยานี่เปลี่ยนนิสัยกะทันหันหรือเปล่าเนี่ย?

แต่ก็ว่าไม่ได้หรอก

หลังจากได้เห็นการแสดงอันน่าทึ่งของเผยเกอ แขกรับเชิญคนอื่นๆ ต่างก็เริ่มนั่งไม่ติดกันทั้งนั้น

พอตอนนี้มองเผยเกออีกครั้ง ในหัวทุกคนก็มักจะผุดภาพตอนที่เธอควงพัดและซัดพัดลอยไปมาขึ้นมาซ้ำๆ

โดยเฉพาะยามที่เธอนั่งเอนหลังเอื่อยเฉื่อยอยู่ตรงนั้น ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะคอยจับจ้องและอยากค้นหาตัวตนของเธอ

คนคนนี้มีที่มาที่ไปยังไงกันแน่?

ทำไมถึงได้ให้ความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงขนาดนี้?

ถ้าดูจากข้อมูลแนะนำตัวบนอินเทอร์เน็ต ก็เป็นแค่นักเขียนการ์ตูนที่มีชื่อเสียงและฝีมือคนหนึ่ง

แถมยังเป็นหนุ่มโอตาคุตัวยงที่ไม่ชอบเข้าสังคมและไม่ชอบออกกำลังกาย

แต่พอได้สัมผัสตัวจริง ถึงได้รู้ว่าคนคนนี้ไม่อาจใช้ตรรกะทั่วไปมาตัดสินได้เลย มองแวบแรกเหมือนจะเข้าใจง่าย ทว่ายิ่งมองกลับยิ่งดูลึกลับ ยิ่งมองยิ่งน่าอัศจรรย์ใจ

คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นระดับหัวกะทิของแต่ละวงการ

คนเหล่านี้ ต่อให้ภายนอกจะสุภาพอ่อนโยนกับผู้อื่นแค่ไหน แต่ลึกๆ ในกระดูกย่อมมีความเย่อหยิ่งอยู่บ้าง

คนที่พวกเขาจะยอมรับได้ ต้องเป็นคนที่เก่งกาจคู่ควรเท่านั้น

แต่เผยเกอ แม้จะต้องเผชิญกับสายตาที่คอยลอบสังเกตเหล่านี้ เธอกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด นิ่งสงบตามสบายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"วันนี้นายเหนื่อยมากเหรอ?" ซูอวี่โม่เดินมานั่งลงข้างๆ เผยเกอแล้วเอ่ยถาม

ในฐานะรูมเมต เขารู้ดีว่าเผยเกอจะยอมนั่งนิ่งเป็นท่อนไม้ขี้เกียจขยับตัว ก็ต่อเมื่ออิ่มเกินไปหรือไม่ก็เหนื่อยล้าจริงๆ เท่านั้น

"นิดหน่อยครับ" เผยเกอเอนหลังพิงพนักโซฟา "ปกติไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย วันนี้จู่ๆ โดนต้อนขึ้นเวทีแบบไม่ทันตั้งตัว ก็ฝืนไปหน่อยเหมือนกันครับ"

สองหนุ่มฝั่งตรงข้ามแอบคิดในใจทันที: ฝืนเหรอ? ดูไม่ออกเลยสักนิดเหอะ!

ตรงไหนที่เรียกว่าฝืนกันเนี่ย!

เต้นได้สุดยอดขนาดนั้นยังบอกว่าฝืนอีก เหลือที่ยืนให้นักเต้นคนอื่นบ้างเถอะ!

"นายเต้นได้ดีมาก ยอดเยี่ยมจริงๆ!" ซูอวี่โม่พูดกับเผยเกอด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เผยเกอยิ้มตอบ "ขอบคุณครับ พี่ซู"

"ตอนเด็กๆ เคยเรียนมาเป็นพิเศษเหรอ" ฝีมือระดับนั้น ไม่มีทางฝึกได้ในเวลาสั้นๆ แน่

ไม่สิ ต้องบอกว่าต่อให้เป็นคนที่เรียนเต้นมาสิบยี่สิบปี ก็ยังควงพัดได้ไม่พลิ้วขนาดนั้นเลย

เผยเกอกลัวพวกเขาจะถามเรื่องนี้อยู่พอดี

แต่ในเมื่อถามมาแล้ว ก็คงต้องเอาตัวรอดแถๆ ไปก่อน

"ไม่ได้เรียนจริงจังอะไรหรอกครับ"

"นายฝึกเองเหรอ" กู้ซ่างแปลกใจ

"เมื่อก่อนเคยรู้จักเพื่อนที่เรียนเต้นอยู่บ้าง เขาช่วยสอนให้นิดหน่อยน่ะครับ"

"แค่นั้นเหรอ"

"ผมก็บอกแล้วไงครับว่าเต้นไม่ค่อยเป็น แค่เล่นพัดเป็นเฉยๆ ตอนเด็กๆ ชอบอ่านนิยายกำลังภายในแล้วก็ดูหนังกำลังภายใน เห็นคนควงพัดแล้วมันเท่ดี เลยเอามาควงเล่นลองเล่นเองบ่อยๆ น่ะครับ"

"แล้วช็อตซัดพัดตอนท้ายนั่น นายก็ฝึกเองงั้นเหรอ แล้วยังมีเรื่องคราวก่อนที่เล่นปาถุงทราย ทำไมถุงทรายของนายถึงเลี้ยวโค้งได้อีกล่ะ โหลวเชวี่ย สารภาพมาตามตรงดีกว่า นายแอบเป็นยอดฝีมือเร้นกายใช่ไหมเนี่ย"

เผยเกอเห็นสีหน้าของกู้ซ่างที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

อีกอย่าง เรื่องพวกนี้อธิบายไปก็ยากเปล่าๆ สู้ตลบหลังไปเลยดีกว่า

เธอสบตากู้ซ่างด้วยแววตาจริงใจสุดๆ แล้วกวาดตามองอีกสองคนที่เหลือ

"อื้ม ใช่แล้วครับ"

"หา??"

ทั้งสามคน รวมถึงเซี่ยซือจวิน ต่างมองเธอด้วยสีหน้าเหวอรับประทาน

"ยอดฝีมือเร้นกายไงครับ พี่เป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ"

ทั้งสามคนโน้มตัวไปข้างหน้า จ้องมองเผยเกอตาค้าง

ยอมรับหน้าตาเฉยแบบนี้เลยเหรอ?

"นี่เริ่มจะเลื่อมใสในตัวผมขึ้นมาแล้วใช่ไหมครับ? อยากให้ผมช่วยชี้แนะกระบวนท่าให้สักสองสามกระบวนท่าหรือเปล่า? ไม่ได้โม้นะครับ ด้วยฝีมือระดับผมเนี่ย ให้ลุยสักสิบยี่สิบคนนี่สบายมาก ถ้าสักห้าหกสิบคนก็พอไหวอยู่นะ"

โธ่เอ๊ย!

สามคนที่เคยตั้งตารอคอยคำตอบอย่างใจจดใจจ่อต่างพากันเอนหลังพิงพนักตามเดิม บ้างก็จนปัญญา บ้างก็ขำจนพูดไม่ออก

กู้ซ่างกระตุกมุมปาก ยิ้มแห้งๆ “เหอะๆ” (￣▽￣)"

โดนหมอนี่ปั่นหัวเข้าให้อีกแล้ว

“นี่ ถามจริงเถอะ เลิกกวนประสาทสักแป๊บจะได้ไหมเนี่ย เดี๋ยวก็โดนซัดหรอก รู้ตัวบ้างไหม”

เผยเกอยกมือขึ้นลูบคางตัวเอง

ซัดเธอเหรอ?

คนที่มีความกล้าขนาดนั้น เธอก็อยากทำความรู้จักด้วยเหมือนกันนะ

เรื่องนี้เลยถูกเผยเกอตีเนียนเฉไฉผ่านไปจนได้

ทว่าผู้ชมในห้องไลฟ์กลับมองว่า พี่โหลวคนนี้นี่มันน่ารักเกินเบอร์จริงๆ

เวลาหล่อก็หล่อกระชากใจ

แต่บางจังหวะก็ทั้งกวนทั้งน่าหมั่นเขี้ยว ไม่เคยเห็นใครมีคาแรกเตอร์ที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาได้หลากหลายขนาดนี้มาก่อนเลย

แถมยังมีสาววายอีกกลุ่มหนึ่งที่ออกปากอย่างจนใจว่า บรรยากาศรอบตัวพี่โหลวนี่มันสุดยอดจริงๆ

ทำไมคนคนหนึ่งถึงสลับโหมดระหว่างรุกกับรับได้ลื่นไหลขนาดนี้นะ

เวลาเท่ก็เป็นยอดตัวรุกระดับพรีเมียม ดูทรงแล้วพร้อมจะรุกใส่ทุกคนได้หมด

แต่พอทำหน้าตากวนๆ น่าหยิกขึ้นมาทีไร มันก็ชวนให้อยากจับฟัดขึ้นมาครามครัน

จนแทบจะอยากไประบายอารมณ์แต่งฟิกชันเรตยี่สิบแปดบวกสักแสนคำ จับคนคนนี้กดลงเตียงแล้วจัดให้หนักๆ ไปเลย

ในเวลาเดียวกัน บรรดาแขกรับเชิญหญิงต่างมารวมตัวกันในห้องเดียวเพื่อถามไถ่อาการของโต้วตันหนี พร้อมกับเม้าท์มอยเรื่องเดตเมื่อตอนกลางวันไปด้วย

“พี่ตันหนี พี่โหลวดีกับพี่เกินไปแล้วนะเนี่ย พอรู้ว่าพี่หมดแรง ยังอุตส่าห์ชงชาน้ำผึ้งมาให้ฟื้นแรงอีก พี่ไม่เห็นตอนเขาขลุกอยู่ในครัวหรอก ขนาดฉันเห็นยังแอบใจเต้นเลยอ่ะ”

ซูเสี่ยวเหยาหาจังหวะอวยไอดอลของตัวเองได้ตลอด

ยิ่งต่อหน้าโต้วตันหนี เธอก็ยิ่งขยันเชียร์เป็นพิเศษ

เพราะเธอรู้สึกว่า เผยเกอดูจะให้ความสำคัญกับโต้วตันหนีเป็นพิเศษอยู่หน่อยๆ

แบบนี้ก็ต้องช่วยไอดอลทำคะแนน ช่วยขายความดีความชอบให้หนักๆ ซะแล้ว!

โต้วตันหนีเองก็ซาบซึ้งใจมากเช่นกัน

หลังจากฝืนสังขารที่หมดสภาพไปอาบน้ำ แล้วคลานขึ้นมานอนแผ่บนเตียง พอได้ดื่มชาน้ำผึ้งเข้าไป แม้ตอนนี้ทั่วทั้งร่างจะยังระบมไปหมด แต่อาการก็เริ่มฟื้นตัวขึ้นมาบ้างแล้ว

“อืม พรุ่งนี้ฉันจะขอบคุณพี่โหลวดีๆ เลย”

“นี่ พวกเธอว่าไหม ในบรรดาแขกรับเชิญชายทั้งหมด โหลวเชวี่ยใส่ใจคนอื่นเก่งมากจริงๆ นะ แถมยังให้เกียรติแล้วก็อ่อนโยนกับผู้หญิงมากด้วย” เลี่ยวฟานอยากจะพูดเรื่องนี้มานานแล้ว

คราวก่อนตอนเล่นเกมปากระสอบทราย เผยเกอพาเธอโกยเงินรางวัลมาได้ตั้งสองหมื่นกว่าหยวน นอกจากทั้งสองคนจะเข้าขากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ยแล้ว ตลอดทั้งเกมเผยเกอยังคอยแคร์ความรู้สึกของเธออยู่ตลอด

เลี่ยวฟานไม่ได้โง่

เธอสัมผัสได้ว่า ต่อให้เธอไม่คอยบอกทิศทาง เผยเกอก็สามารถปาโดนคนพวกนั้นได้อยู่ดี

แต่เขาก็ยังเลือกทำตามที่เธอบอก เพื่อให้เธอรู้สึกว่ามีส่วนร่วมในชัยชนะ

แถมก่อนหน้านี้ตอนเล่นเกมทายคำบนหน้าผาก เซี่ยซือจวินเชือดเธอติดๆ กันตั้งหลายรอบ แต่เผยเกอที่จับคู่รับส่งมุกกับเขากลับยอมออมมือให้เธอ

ตอนแรกเลี่ยวฟานไม่ได้เก็บมาคิด แต่พอเริ่มสังเกตดู ถึงได้รู้ว่าในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เผยเกอคอยดูแลเอาใจใส่พวกเธอมากขนาดไหน

ผู้หญิงยากที่จะไม่หวั่นไหวกับผู้ชายแบบนี้

เลี่ยวฟานเองก็ไม่มีข้อยกเว้น

ตอนนี้พอมองเผยเกอ ก็รู้สึกว่ามองมุมไหนก็น่าเอ็นดูถูกชะตาไปหมด

“ใช่ๆ เลย พี่โหลวน่ะปากอาจจะไม่พูด แต่เขาดูแลผู้หญิงดีมากจริงๆ นะ” ซูเสี่ยวเหยาพยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วยสุดใจ

ส่วนอีกด้านหนึ่ง เจี่ยงหานเฟิงที่นั่งพิงหัวเตียงไม่ยอมร่วมวงสนทนา เอาแต่ก้มหน้าก้มตาจ้องมือถือ ทว่าหน้าจอกลับดับมืดไปตั้งนานแล้ว โดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ…