บทที่ 78 ผมมาหาพี่ตันหนี ฮิ้วววว

“แถมพี่โหลวยังหล่อมาก หล่อจริงๆ เลยนะ!” ซูเสี่ยวเหยาเอามือเท้าคาง ทำหน้าเคลิ้มฝัน “หน้าตาดี นิสัยดี หาเงินเก่ง ฉลาด แถมยังฝีมือดีอีก! งื้อออ สมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว! อยู่กับคนแบบนี้ไม่มีทางเบื่อแน่นอน มีเรื่องให้เซอร์ไพรส์ตลอดเวลาแน่ๆ”

เลี่ยวฟานยิ้มพลางพยักหน้าเห็นด้วย

“พวกผู้หญิงในวงออร์เคสตราของฉัน ตอนนี้ก็คลั่งรักเขาเหมือนกัน มีหลายคนเลยนะที่ตัดต่อเอารูปพี่เยวี่ยออก แล้วแปะหน้าตัวเองใส่เข้าไปแทน”

เฟิ่งเยวี่ยหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

“ฉันเข้าใจเลย”

เฟิ่งเยวี่ยย่อมเข้าใจดีอยู่แล้ว เพราะวันนี้ที่เธอติดเทรนด์ฮิต ไม่ใช่เพราะท่อนเต้นระบำของเธอหรอกนะ แต่เป็นเพราะสาวๆ มากมายต่างก็อยากจะสิงร่างเธอ อิจฉาตาร้อนเธอไปตามๆ กัน

“อย่าว่าแต่พวกเธอเลย เพื่อนเก่าบางคนของฉันยังทักมาบอกเลยว่าเป็น ‘แค้นแย่งสามี’ ฉันไม่ได้แย่งสักหน่อยนะ!”

แถมยังมีคนอีกเพียบที่บอกว่าเฟิ่งเยวี่ยซื่อบื้อเกินไป โอกาสทองลอยมาอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่เธอดันปล่อยให้หลุดมือไปเฉยๆ

“ชิ! ถ้าเป็นฉันนะ พี่โหลวเสร็จฉันไปแล้ว ป่านนี้กลายเป็นพ่อของลูกฉันไปแล้วด้วย!” มีสาวๆ หลายคนประกาศกร้าวไว้อย่างนั้น

โต้วตันหนีเห็นทุกคนพูดถึงพี่โหลวด้วยสีหน้าตื่นเต้น ก็ยังคงจับต้นชนปลายไม่ถูก

ตอนนี้เธอรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยแล้ว จึงนอนคว่ำอยู่บนเตียงแล้วเอ่ยถามพวกเธอ

“คุยอะไรกันอยู่เหรอ วันนี้ทางฝั่งพี่โหลวกับพี่เยวี่ยมีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นเหรอคะ”

“จริงด้วยสิน้า ลืมไปเลยว่ามีคนยังไม่รู้เรื่องอยู่อีกคน!” ซูเสี่ยวเหยาเด้งตัวพรวดเข้ามาทันที แล้วเริ่มป้ายยาอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ไป โต้วตันหนีถึงได้เข้าใจในที่สุด แถมยังโดนคะยั้นคะยอให้ดูคลิปไปอีกตั้งหลายคลิป

พอดูจบ โต้วตันหนีก็ตกตะลึงไปเหมือนกัน

“พี่โหลวนี่เป็นคนยังไงกันแน่เนี่ย” เธอเอ่ยขึ้น

“เก่งมากเลยใช่ไหมล่ะ พี่ตันหนี”

โต้วตันหนีส่ายหน้า สีหน้าซับซ้อน “นี่มันไม่ใช่แค่คำว่าเก่งจะบรรยายได้แล้วนะ”

คนอื่นมองเธอด้วยความสงสัย

โต้วตันหนีเองก็ฝึกศิลปะการต่อสู้มา ฝีไม้ลายมือถือว่าจัดจ้านในระดับหนึ่งเลยทีเดียว ในสายตามืออาชีพของเธอ คลิปนี้มันเก่งกาจจนดูเหนือจริงไปหน่อยด้วยซ้ำ

“ไอ้ท่อนร่อนพัดนั่นไม่ต้องพูดถึงเลย เขาทำสำเร็จในรอบเดียว ในชีวิตจริงต่อให้เป็นคนที่เล่นพัดเป็นก็ไม่มีทางทำได้ ฉันจำได้ว่ามีพี่ใหญ่สายกังฟูคนหนึ่ง เคยถ่ายฉากซัดพัดแบบนี้ในหนัง เทกไปตั้งร้อยยี่สิบครั้ง สุดท้ายก็ยังต้องพึ่งเทคนิคพิเศษช่วยอยู่บ้าง แถมวิถีการบินของพัดก็ไม่ได้อลังการขนาดนี้ด้วย มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว”

“ร้อยยี่สิบครั้งเลยเหรอ” ซูเสี่ยวเหยาอ้าปากค้าง

“อื้อ! ของแบบนี้คนนอกอาจจะดูแค่เอาสนุก แต่ความยากทางเทคนิคนี่สูงลิบลิ่วเลยนะ” โต้วตันหนีกล่าว

ทุกคนเงียบกริบไปตามๆ กัน

รู้ว่าเจ๋ง แต่ไม่นึกว่าจะเจ๋งเบอร์นี้

“แล้วยังมีก้าวเก้าช่องนี่อีก ช่ำชองเกินไปแล้ว ทั้งการหายใจและจังหวะก็ไร้ที่ติ ไม่ใช่แค่ไปจำท่าร่างผิวเผินมาแล้วจะทำได้หรอกนะ”

“ตรงนี้ยิ่งสุดยอดเลย หมุนพัดด้วยนิ้ว พัดเล่มนี้หนักมากนะ โดนฟาดทีมือยังระบมเลย แต่พัดเขาไม่เคยหล่นเลยสักนิด นอกจากเรื่องการทรงตัวแล้ว การควบคุมนิ้วยังเข้าขั้นเทพ ความยากของท่านี้ไม่แพ้ท่อนร่อนพัดตอนท้ายเลยสักนิด”

สาวๆ ที่เหลือฟังแล้วถึงกับอึ้งกิมกี่

ก็จริงแหละ คนที่ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้คงมองเห็นแค่ว่าตอนร่อนพัดเท่มาก ก้าวย่างเก้าช่องงดงามเหลือเกิน

ทว่าโต้วตันหนีอธิบายแค่ไม่กี่ประโยค ก็ชี้ให้เห็นชัดเจนเลยว่าท่วงท่านั้นยากระดับมหาโหดขนาดไหน

“พี่โหลวคงไม่ใช่ยอดฝีมือในยุทธภพยุคโบราณทะลุมิติมาหรอกนะ” ซูเสี่ยวเหยาพึมพำ

พอได้ยินคำนี้ เจี่ยงหานเฟิงที่นอนอยู่เตียงข้างๆ ก็กลอกตามองบนใส่ทันที

ถึงจะอวยเวอร์แค่ไหน ก็ช่วยให้อยู่บนโลกความเป็นจริงหน่อยเถอะ

พูดเพ้อเจ้อแบบนี้ใครจะไปเชื่อลง

เว่อร์เกินเบอร์ไปแล้ว!

“โหลวเชวี่ยเป็นพวกเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านจริงๆ เหรอเนี่ย” เฟิ่งเยวี่ยสงสัย “คนติดบ้านที่ไม่ชอบออกกำลังกาย จะทำอะไรแบบนี้ได้ด้วยเหรอ”

“นั่นสิคะ เอวพี่โหลวก็ไม่ค่อยดีด้วย อ้อ จริงด้วย เขามีพุงน้อยๆ ด้วยนะ เรื่องนี้เจี่ยงหานเฟิงรู้ดีที่สุดเลย!” ซูเสี่ยวเหยาโพล่งขึ้นมาทันควัน

เจี่ยงหานเฟิงที่อยู่เตียงข้างๆ ถึงกับสำลักคำพูดไปไม่เป็น

ชักจะเคืองขึ้นมาหน่อยๆ แล้วสิ “เขามีพุง คนมีตาก็เห็นกันหมดไหมล่ะ!”

จะมาลากเธอเข้าไปเกี่ยวทำไมเนี่ย!

“แต่รูปพุงกะทิของพี่โหลว เธอแวบเดียวก็จำได้เลยน้า~”

เจี่ยงหานเฟิง “…”

น้า พ่อน้าเธอดิ!

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวเสียกิริยาที่ต้องมากลอกตารัวๆ ต่อหน้ากล้องล่ะก็ เจี่ยงหานเฟิงคงจัดคอมโบกลอกตามองบนใส่ซูเสี่ยวเหยาสักสามตลบไปแล้ว

ชั้นล่าง นักกายภาพบำบัดที่เผยเกอนัดไว้มาถึงพอดี เธอจึงเดินออกไปรับ

“ลำบากนายต้องวิ่งมาถึงนี่เลยนะ พี่จ้าว”

เผยเกอตบแขนอีกฝ่ายเบาๆ พลางเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าในความเป็นจริงนี่จะเป็นครั้งแรกที่เผยเกอได้เจอเขา แต่เธอก็สวมบทบาทปัจจุบันได้อย่างแนบเนียน ไร้พิรุธ

“นายเรียกมา ฉันก็ต้องมาสิ เป็นไงบ้าง ช่วงนี้ปวดเอวกำเริบอีกไหม ไลฟ์สดพวกนายฉันก็แอบดูอยู่บ้างเหมือนกัน ใช้ได้นี่หว่า ทรมานกับโรคนานจนกลายเป็นหมอไปเอง ฝังเข็มให้ตัวเองเป็นด้วย แต่ก็นะ เมื่อก่อนไม่ยักรู้ว่านายจะเก่งขนาดนี้”

“แน่นอนอยู่แล้ว! นายก็แค่เคยดูเอวให้ฉัน นานๆ ทีก็ออกไปกินข้าวด้วยกัน มีอะไรตั้งหลายอย่างที่นายยังไม่รู้เกี่ยวกับฉันอีกเยอะ”

เผยเกอไม่ได้ลนลานเลยสักนิด เธอยกแขนกอดคออีกฝ่ายพากันเดินเข้ามาในบ้าน

แถมยังแนะนำให้ทุกคนรู้จักด้วย

จ้าวเหมิง นักกายภาพบำบัดหนุ่มฝีมือฉกาจ และเป็นเพื่อนของโหลวเชวี่ย

จ้าวเหมิงหน้าตาหล่อเหลาเอาการ ดูเผินๆ เหมือนหนุ่มเจ้าชู้ขี้เล่น

แต่ความจริงเป็นคนจริงใจมาก และที่สำคัญคือฝีมือดีสมราคาคุย

หลังจากทักทายทุกคนเสร็จ จ้าวเหมิงก็ตามเผยเกอขึ้นไปชั้นบน

เขาเริ่มตรวจร่างกายให้เผยเกอก่อนเป็นอันดับแรก พลางเอ่ยปากอย่างทึ่งๆ

“นายแบกเอว… สภาพนี้ไปโลดแล่นในรายการได้ขนาดนั้น ขอนับถือเลยจริงๆ พับผ่าสิ!”

ตอนนี้ไม่มีตากล้องตามถ่ายแล้ว ทว่าในห้องยังมีกล้องฟิกซ์ติดอยู่ จ้าวเหมิงจึงยังไว้หน้าเธออยู่บ้าง

ไม่อย่างนั้นคงเผลอหลุดปากใช้คำว่า ‘เอวคนแก่ใกล้ลงโลง’ มาบรรยายสภาพของเธอไปแล้ว

“แต่ฝีมือฝังเข็มของนายใช้ได้เลยนะ ตำแหน่งค่อนข้างแม่นยำทีเดียว ถ้าว่างก็ฝังเองบ่อยๆ ละกัน ดูทรงแล้วอีกไม่นานคงไม่ต้องพึ่งฉันแล้วมั้ง วันนี้ฉันจะนวดคลายเส้น ช่วยให้เลือดลมเดินสะดวกขึ้นหน่อยก็แล้วกัน”

จ้าวเหมิงพูดพลางเริ่มเตรียมอุปกรณ์

เผยเกอรีบห้ามไว้ทันควัน

“พี่จ้าว ส่วนของผมช่างมันเถอะ พอดีผมมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง วันนี้เธอเหนื่อยแทบขาดใจ พี่ช่วยไปนวดให้เธอหน่อยได้ไหมครับ”

“ผู้หญิงใช่ไหมล่ะ” จ้าวเหมิงถามพลางทำสีหน้ารู้ทัน แถมยังแฝงแววชอบเผือกสุดขีด

“ใช่ครับ แต่แค่เพื่อนนะ เก็บสีหน้าอยากรู้อยากเห็นของพี่ไปเลย”

เผยเกอยกนิ้วชี้เตือนให้อีกฝ่ายสำรวมหน่อย

จ้าวเหมิงหัวเราะร่า “ได้สิ งั้นตามเธอมาเลย”

ทีมงานเตรียมห้องพักผ่อนไว้ให้พวกเขาห้องหนึ่ง ทำในนี้น่าจะสะดวกกว่า ไม่มีคนมาคอยมุงดู และไม่รบกวนคนอื่นด้วย

หลังจากตกลงกันเรียบร้อย เผยเกอก็เดินมาที่หน้าห้องพักของพวกโต้วตันหนี

คนที่มาเปิดประตูให้คือซูเสี่ยวเหยา

“อ๊ะ พี่โหลว!” ซูเสี่ยวเหยาอุทานด้วยความประหลาดใจ คนอื่นๆ พอได้ยินเสียงก็หันขวับมามองที่ประตูพร้อมกัน

“พี่โหลว มีธุระอะไรหรือว่าจะมาหาใครเหรอคะ” เลี่ยวฟานเดินตามมาถามด้วยอีกคน

พอโดนสายตาหลายคู่จับจ้องแบบนี้ เผยเกอก็รู้สึกประหม่าขึ้นมานิดๆ

ทำไมแขกรับเชิญหญิงถึงได้มารวมตัวเปิดประชุมกันอยู่ในห้องนี้หมดเลยล่ะเนี่ย

“ผมมาหาพี่ตันหนีน่ะครับ”

“หาฉันเหรอ” โต้วตันหนีที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงชะโงกหน้าขึ้นมาถาม

“ครับ พอดีนักกายภาพบำบัดของผมแวะมาดูอาการให้ เห็นพี่ดูเพลียๆ ไม่ค่อยสบายตัว เลยกะว่าจะให้เขาช่วยดูให้พี่ด้วยน่ะครับ”

“โอ้โหหหห~~” ทันใดนั้น สีหน้าของบรรดาแขกรับเชิญหญิงก็เปลี่ยนเป็นหลากหลายอารมณ์ขึ้นมาพร้อมเพรียงกันอย่างน่าดูชม